Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 9 : Ep.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 พ.ย. 58

Ep.9

 

 

“อื้อ....” ฉันที่หลับอยู่ลืมตาโพลงขึ้นทันที ก็ไอ่คนบ้าที่อยู่ข้างๆน่ะสิกำลังจูบฉันอยู่ “ทำอะไรของนายเนี่ย” ฉันรีบผลักเขาออกทันที

“ก็ปลุกเธอไง...” ค่ะคุณชาย ใครเขาปลุกด้วยวิธีนี้กัน แค่บอกดีๆฉันก็ตื่นแล้ว

“จำเป็นต้องทำแบบนี้ไหม?” บางทีก็คิดจะด่านะ แต่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขาดี หน้ามึนแบบนี้ ด่าไปก็คงจะไม่สะทกสะท้านหรอก

“ไม่จำเป็นหรอก แต่ฉันอยากทำ ^ ^” เป็นการตอบที่กวนส้นมากบอกเลย ฮึ่ย...

“แล้วนี่ถึงแล้วเหรอ ถึงได้ปลุกฉันเนี่ย” ฉันเอนเบาะขึ้นแล้วหันมองบริเวณข้างๆ

“เปล่าหรอก แค่อยากให้เธอมาดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันก่อน” เซฮุนเปิดประตูลงแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน ทำตัวแปลกๆนะเนี่ย

ฉันเดินลงจากรถแล้วไปหยุดอยู่บริเวณริมถนน ที่มองไกลออกไปเห็นพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าไป ฉันหันมองหน้าเซฮุนแล้วก็ยิ้มออกมา

เซฮุนเองก็เดินมาอยู่ข้างๆฉันแล้วคว้าเอามือฉันไปจับ ส่วนมืออีกข้างก็โอบรอบเอวฉันไว้

“ขอโทษที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยพาเธอไปไหน ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจเธอ ไม่เห็นคุณค่าของเธอ ขอโทษที่เห็นเกมส์สำคัญกว่าเธอ แต่นับจากนี้ไป ฉันสัญญา ว่าฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก ขอบคุณที่เธอยังอยู่ข้างๆฉัน การกระทำฉันที่ผ่านมา เธอให้อภัยฉันได้มั้ย?” ทุกคำพูดที่เซฮุนกล่าวมาเมื่อกี้มันทำให้ฉันน้ำตาไหลออกมา ฉันห้ามมันไว้ไม่อยู่

เมื่อก่อนฉันต้องเสียใจกับการกระทำของเขามากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงยังเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ข้างๆเขาแบบนี้ ทั้งที่มีตัวเลือกเข้ามาหาฉันตั้งมากมาย แต่ไม่รู้ว่าทำไม ฉันถึงไม่กล้าที่จะทิ้งคนที่อยู่ข้างๆฉันไป

“ฉันให้อภัยนายไม่ได้หรอกเซฮุน....” ฉันพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากหน้า ฉันมองแววตาของเซฮุนแล้วมันก็ดูเศร้าทันทีที่ฉันพูด “ฉันให้อภัยนายไม่ได้ เพราะฉันไม่รู้ว่าจะให้อภัยทำไม เพราะฉันไม่เคยคิดที่จะโกรธนายเลย” พูดจบเซฮุนก็ดึงฉันเข้าไปกอด

“ขอบคุณนะซอนมุล เธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจฉันทุกอย่าง”

“ฮึ... ^ ^ ก็แน่นอนสิ ฉันคบกับนายมาตั้งนาน ฉันก็ต้องเข้าใจนายอยู่แล้ว ฉันรู้ว่านายเป็นคนแบบไหน ฉันถึงไม่เคยเรียกร้องอะไรจากนายเลย ถ้านายไม่อยากทำให้” ฉันพูดแขวะเขานิดหน่อย แต่ก็ฉีกยิ้มให้เขาเห็นว่าฉันไม่ได้คิดอะไรมาก

“ต่อไปนี้สัญญา ว่าจะทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำให้เลย”

“จ้า.. คุณชาย ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกันนะ ฮ่าๆๆๆ” ฉันกอดเซฮุนแน่นแล้วก็หันหน้าไปมองพระอาทิตย์ตก “สวยจัง....” ฉันมองดูพระอาทิตย์ตกแล้วก็ยิ้มออกมา

“ซอนมุลดาวตก” เซฮุนชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้าฉันก็เลยมองตาม

“ไหน?.... จุ๊บ!” ฉันอึ้งกับการกระทำเขาซักพัก ช่วงนี้ฉวยโอกาสฉันบ่อยไปนะ “คนฉวยโอกาส!” ฉันตีเข้าที่ไหล่เขาแรงๆ

“โอ้ย.. เจ็บนะ กระดูกหักแล้วเนี่ย” เซฮุนทำหน้าตาอ้อนสุดฤทธิ์

“สมน้ำหน้า คนชอบฉวยโอกาส”

“อะไรกัน ฉันไม่ผิดนะ เธอน่ะแหละผิดที่เชื่อฉัน ดาวจะมาตกอะไรตอนนี้ มองดูฟ้าสิมีดาวซักดวงมั้ย” เออ ฉันโง่เอง

ฉันไม่ตอบ ได้แต่ย่นจมูกใส่เขา “ชิส์ นายไม่ต้องมาคุยกับฉันเลยนะ” ฉันผลักเขาออกแล้วจะเดินขึ้นรถ

“เดี๋ยวซอนมุล!” เซฮุนคว้าเข้าที่มือฉันแล้วดึงฉันข้าไปหาจนฉันเสียหลักแล้วล้มลงไปทับกับเขา “เป็นอะไรหรือเปล่า” เซฮุนมองสำรวจร่างกายฉัน”

“ฉันไม่เป็นอะไร” ฉันรีบลุกขึ้นแล้วปัดดินออกจากตัวทันที “เซฮุน.....”

“หืม? มีอะไรหรือเปล่า?” เซฮุนยิ้มแล้วก็ปัดดินออกจากตัวเองบ้าง

“นายเลือดออก” ฉันจับแขนเขาขึ้นมาแล้วมองดูที่ศอกของเขา มันถลอกจนมีเลือดชิบออกมา “เจ็บมากหรือเปล่า” ฉันมองดูแผลเขาแล้วเป่าดินที่ติดอยู่ใกล้ๆแผลเขาออก

“ฉันไม่เป็นอะไร แผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจน่า ^ ^” ไม่จริง นายมันลูกคุณหนูจะตายไป เนื้อตัวของเขานี่ไม่เคยมีแผลเลยด้วยซ้ำมั้ง พ่อแม่ดูแลดีขนาดนั้น

“เดี๋ยวฉันทำแผลให้ อยู่ตรงนี้นะ” ฉันรีบเดินไปที่รถแล้วหากล่องยาทันที ดีนะที่ฉันบอกให้เขาเอากล่องยาติดรถไว้ตลอด เผื่อมีอะไรฉุกเฉินแบบนี้จะได้ได้ใช้ และมันก็ได้ใช้จริงๆ

ฉันชุบแอลกอฮอร์แล้วเช็ดแผลให้เขา เซฮุนถึงกับหันหน้าหนี รู้หรอกนะว่าแสบ

“เอ้าเสร็จแล้ว” ฉันปล่อยให้แขนเขาเป็นอิสระ

“รีบไปกันเถอะนะค่ำแล้ว เดี๋ยวหาที่พักไม่ได้”

“อืม... ไปกันเถอะ ป่ะ” ฉันเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งของตัวเอง แล้วเซฮุนก็ขับรถออกไปทันที

 

 

 

“เอาไงดีอะเซฮุน ที่ไหนๆโรงแรมก็เต็มหมดแล้ว” ฉันกับเซฮุนขับรถหาที่พักเป็นเวลานาน แต่ก้ไม่มีที่ไหนว่างเลย เต็มตลอด และตอนนี้ฉันกับเขาก็ยังหาที่พักไม่ได้เลย

“เดี๋ยวฉันโทรถามพ่อก่อนนะ พอดีว่าพ่อฉันมีบ้านแถวนี้อยู่น่ะ แต่ไม่ค่อยได้มาอยู่”

“อ่า งั้นก็รีบถามเลย” ตอนนี้ฉันกลัวว่าเราจะไม่มีที่พักก็เลยกระวนกระวาย

 

เซฮุนเดินห่างออกไปจากฉันเพื่อที่จะคุยโทรศัพท์กับพ่อของเขา และซักพักเขาก็เดินกลับมา

“ไปพักที่บ้านพ่อฉันกันเถอะ” เฮ้อ รู้สึกโล่งเลย ฉันคิดว่าเราจะไม่มีที่พักกันแล้วซะอีก นี่สินะคือผลของการเดินทางที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้า ก็มันเป็นทริปด่วนนี่นา ฮ่าๆๆๆ

“โล่งอก ฉันคิดว่าเราจะไม่มีที่พักกันซะอีก”

“ฉันไม่ปล่อยให้เธอลำบากหรอ ^ ^” เซฮุนขับรถตรงไปที่บ้านของพ่อเขาทันที “แต่ดีหน่อยที่พ่อจ้างคนมาดูแลที่นี่ ไม่งั้นบ้านคงจะมีแต่ฝุ่นแล้วล่ะ”

“นั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลย ฮ่าๆๆๆ” ฉันดูมีความสุขมากใช่มั้ย แน่นอน ก็ฉันกำลังมีความสุข

“เดี๋ยวพาเธอแวะไปซื้อเสื้อผ้าก่อนดีกว่า”

“อ้อ จริงสิ ลืมไปเลยว่าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน” เกือบไม่มีชุดใส่แล้วมั้ยล่ะ ^ ^

“เป็นคนขี้ลืมตั้งแต่ตอนไหน”

“เปล่านะ ไม่ได้ลืม แค่ไม่ทันได้คิดเฉยๆ” แถไมเรื่อยอีกแล้วฉัน

 

 

เซฮุนพาฉันมาซื้อเสื้อผ้าที่ตลาดในเมือง บอกไว้เลยว่าถ้ามาเที่ยวที่นี่หาห้างใหญ่ๆยากมาก เพราะฉะนั้น ที่ง่ายที่สุดฉันก็เลยบอกให้เซฮุนเข้าไปแวะซื้อที่ตลาดเอา ตอนแรกเขาก็ดื้อไม่ยอมหรอก แต่เพราะหาห้างที่จะซื้อไม่ได้จริงๆก็เลยยอม

“เดี๋ยวนายรอที่รถเนี่ยแหละ ฉันไปซื้อแป๊ปเดียว”

“ไม่เอา เดี๋ยวฉันไปช่วยถือของ”

“ตามใจก็แล้วกัน” ฉันเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าไปที่ตลาด ฮึ แกล้งอะไรเซฮุนดีน้า เข้ามาในตลาดแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการแกล้งเขาแล้วล่ะ ก็ลุกคุณหนูอย่างเขาไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบนี้ไง

“เซฮุน.... มานี่หน่อย” ฉันดึงเซฮุนให้เดินมาอยู่ข้างๆ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆเขา แค่นั้นแหละ

“มีอะไรหรือเปล่า” เซฮุนเอาแขนมาพาดบ่าฉันแล้วเราก็เดินไปพร้อมๆกัน

 

ฉันเลือกชุดให้ตัวเองแล้วก็เลือกให้เซฮุนด้วย อย่างน้อยๆซื้อที่นี่มันก็ยังราคาถูกกว่าซื้อในห้างเยอะเลย อีกอย่าง มันก็สะดวกด้วย

“กลับกันเถอะนะ ดึกมากแล้ว” เซฮุนกระตุกมือฉันไว้ ทันทีที่ฉันกำลังจะเดินต่อ

“อ่า.... เอางั้นก้ได ^ ^ เดี๋ยวกลับเลย”

“เธออยากได้อะไรอีกมั้ย?”

“ไม่มีแล้วล่ะ อ้อ... ฉันลืมอย่างนึง รอตรงนี้ เดี๋ยวฉันมานะเซฮุน” ฉันเอาของทุกอย่างไปให้เซฮุนถือ แล้ววิ่งหาร้านซื้อของทันที คือฉันลืมซื้อชุดชั้นในน่ะ ก็เลยไม่อยากให้เซฮุนตามมาด้ว

 

พอซื้อเสร็จฉันก็รีบเดินกลับไปหาเขาทันที

 

“ไปซื้ออะไร” ฉันได้แต่ยิ้มแต่ไม่ตอบอะไรเขาออกไป ฉันก็อายนะถ้าจะให้บอกว่าไปซื้ออะไรมา “ว่าไง ไปซื้ออะไรมา ถึงได้รีบวิ่งไปขนาดนั้น”

ฉันกับเซฮุนเดินกลับมาที่รถ

“นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เรื่องของผู้หญิงน่ะ” ฉันพยายามเลี่ยงที่จะตอบ แต่ไอ้คนขี้สงสัยก็สงสัยดีเหลือเกิน

“อะไร ไหนเอามาดูสิ” เซฮุนแย่งถุงในมือฉันแล้ว เปิดดูทันที ไอ้บ้าเอ้ย! พอเขาเปิดดูหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “ของแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องปิดฉันเลย”

“ไอ้บ้า ฉันจำเป็นต้องบอกนายเหรอ นั่นมันของใช้ส่วนตัวนะเว้ย” ฉันตีเข้าที่ไหล่เขาแล้วแย่งถุงคืนมา “รีบกลับกันได้แล้ว”
“ทำไมเธอซื้อไซต์ใหญ่จัง ฉันว่า.... ของเธอก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนะ” ไอ้ผู้ชายปากเสีย สังเกตขนาดนั้นเลยหรือยังไงกันวะ




ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้าง เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ


ติดตามเพจได้ที่ Face Book

https://www.facebook.com/Sehunxyoufanfic123/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #36 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 04:05
    ง่อวววว ฮุนฮุนก็ทำตัวดีๆกับเค้าเป็นด้วยย แบบนี้สิน่ารัก น่ารักกับซอนมุลแบบนี้ไปนานๆนะจ๊ะะ
    #36
    0
  2. #27 cake (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 23:58
    น่ารักกก ฟินมากกก
    #27
    0
  3. #26 aelen_Alexandra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 15:32
    มาพูดเรื่องไซส์ทำไม อิเน่น้อย #ต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    #26
    0
  4. #25 Oh'sehunn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 12:24
    มาต่อเร็ววน้าาา

    รออยู่ค่าาา ><
    #25
    0