คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] in my dream #soonchan

โดย saychan17x

‘ถ้าหากผมได้มีชีวิตครั้งที่สอง มันคงต่างจากตอนนี้มากแน่ๆ คุณจะอยู่เคียงข้างผมมั้ยและผมจะอยู่เคียงข้างคุณได้มั้ย’

ยอดวิวรวม

180

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


180

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ย. 62 / 02:54 น.
นิยาย [OS] in my dream #soonchan [OS] in my dream #soonchan | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 พ.ย. 62 / 02:54


‘ฉันจะเป็นฤดูใบไม้ผลิให้กับรอยยิ้มของเธอ’

smile flower - seventeen

‘พี่ซูนยองงงงง’

สวัสดีครับผม ควอนซูนยอง นักศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรม ชั้นปีที่3 ครับและคนที่กำลังเรียกผมอยู่นั้นคือ อีชาน นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ ชั้นปีที่2 เรารู้จักกันได้ไงแหนะหรอเรื่องมันยาวแหนะครับพวกคุณพอมีเวลาอ่านใช่มั้ยถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมจะเล่าย่อๆให้ฟัง ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อนผมกับชานเรารู้จักกันมาเพราะชานเคยเกิดอุบัติทางรถยนต์ชนจักรยานที่ชานเป็นคนขี่ คู่กรณีเห็นว่าขับรถชนเลยหนีไปทิ้งให้ชานนอนบาดเจ็บอยู่ที่พื้นและผมเป็นคนแรกที่เห็นเขา และนำเขาไปส่งโรงพยาบาล พ่อแม่ของชานไม่ว่างมาดูแลชานได้ผมจึงต้องดูแลชานตลอดเวลาที่พ่อแม่ของชานไม่อยู่และมันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราสองคนรู้จักกันและสนิทกันจนถึงทุกวันนี้ ชานเองเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนมากสักเท่าไรเพราะเจ้าตัวเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่งอย่างไงละครับ คนที่น้องสนิทด้วยก็มีแค่ผมและเพื่อนร่วมรุ่นที่ชื่อซึงกวานเท่านั้น ส่วนตัวผมเองเวลาว่างหรือเลิกเรียนผมก็รีบปลีกตัวออกจากเพื่อนๆแล้วมาหาชานตลอด ผมเคยพาชานไปเจอเพื่อนๆผมครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายเพราะเพื่อนๆต่างจ้องมองชานพร้อมเขมือบชานเข้าไปทั้งตัว น่ากลัวจริงๆ!

ผมละสายตาจากมือถือเพราะเสียงแจ้วๆของอีชานจนทำให้ผมต้องละสายตาจากมือถือเนี่ยแหละครับ ตัวยังมาไม่ถึงแต่เสียงมาก่อนตลอดเลยนะไอ้ตัวดื้อและแน่นอนว่าทุกครั้งที่เขาวิ่งมาหาผมแบบมักจะมีเรื่อง …

‘วันนี้ชานควิซบัญชีมาแหละ ชานได้เต็มด้วยนะพี่ซูนยองดูสิๆ อาจารย์บอกว่าชานได้เต็มคนเดียวนะ ตั้งแต่เรียนวิชานี้มาชานเพิ่งเคยได้เต็มครั้งแรกเลยนะเนี่ย!’

เรื่องอวดผมแหนะสิครับ มาถึงก็ร่ายยาวเป็นหางว่าวให้ผมฟังทันที ชานเป็นเด็กตั้งใจเรียน ขยันเรียนและบ่อยครั้งที่เขาที่สอบได้คะแนนดี

‘เก่งมากเลยครับ! งั้นวันนี้พี่เลี้ยงไอติมเราเป็นของขวัญดีมั้ย’

คนฟังได้ยินเช่นนั้น ยิ้มรับจนตาเป็นสระอิแล้วไอ้ตัวดื้อ ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้นะ

‘อือ! วันนี้ชานอยากกินสเว่นเซ่นแหละ พี่ซูนยองเลี้ยงชานไหวป่าววว’

‘นี่ใครครับ เลี้ยงไม่ไหวอย่าเรียกผม ป๋าซูนยอง’

และแน่นอนว่าได้เสียงหัวเราะกลับมาทันที เสียงหัวเราะและรอยยิ้มแบบนี้ผมชอบมันที่สุดแล้ว

หลังจากพาเจ้าตัวดื้อไปกินไอติมและพาเดินเล่นถ่วงเวลาไม่อยากกลับบ้านนิดหน่อยตอนนี้ก็เริ่มจะมืดแล้ว กลัวอีกคนจะกลับบ้านดึกเกินไป จะเป็นอันตรายเอาแหนะสิครับเลยต้องยอมปล่อยเขากลับบ้าน ผมไม่ชอบเวลาแบบนี้เลยอยากอยู่กับเขาให้นานที่สุด อยากเห็นหน้าเขาทั้งวันเอาเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้ว

อดทนนะซูนยอง

‘ชานครับ ถึงบ้านแล้วอย่าลืมไลน์บอกพี่นะ เข้าใจมั้ย’

‘เข้าใจแล้วค้าบบบบบบ’

ถึงห้องสักที คนเยอะแออัดเต็มบนรถไฟเลย ผมทิ้งตัวลงไปกับโซฟาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแอพพิเคชั่นต่างๆ ระหว่างรอไอ้เจ้าตัวดื้อทักมาบอกว่าถึงบ้านอย่างปลอดภัย ตอนนี้ถึงบ้านหรือยังนะหรือมั่วแอบไปเดินเล่นที่ไหนก่อนกลับบ้านหรือป่าวนะ

ตึง ตึ่ง

ชานถึงบ้านแล้วค้าบบบบบบ

ข้อความจากแอพพิเคชั่นสีเขียวเด้งขึ้นมา ข้อความนั้นมาจากคนที่ผมกำลังคิดถึง

ดีมากครับ ถึงแล้วก็ไปอาบน้ำเลยนะดื้อ

เดี๋ยวพี่โทรหานะครับ

พี่คิดถึงชานนะ

อื้อ! รู้แล้ว

คิดถึงทำไมกันแยกกันไม่นานนี่เอง ขี้มั่วตลอดแหละ

แต่ชานก็คิดถึงพี่ซูนยองเหมือนกันนะ

ครับ ผมยิ้มกว้างกับหน้าจอมือถือ อ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำอีก น่ารักจริงๆเลยนะครับแฟนผมเนี่ย ผมรีบวางมือถือแล้วไปอาบน้ำทันที อยากคุยกับเจ้าดื้อแล้ว

ผมไม่รู้ว่ามันผ่านมานานเท่าไรแล้วที่ผมมองเจ้าตัวดื้อของผมหลับปุยแบบนี้ ขนาดเวลาหลับยังน่ารักได้ขนาดนี้เชียวนะ ถ้ามีโอกาสอีกครั้งก็อยากลูบหัวให้ชานจนหลับแบบนี้ อยากเห็นชานหลับต่อหน้าผมแบบไม่ใช่ในโทรศัพท์แบบนี้ คงน่ารัก น่าเอ็นดูมากๆเลยใช่มั้ยครับทุกคน

คืนนี้ขอให้คนปลายสายของผมนอนหลับฝันดีนะครับ ผมค่อยๆเข้าสู่นิทาเป็นอีกคืนที่ผมหลับคาสายแบบนี้ ตื่นมาคนแรกที่เห็นคืออีชานและคนสุดท้ายที่เห็นก่อนจะหลับไปก็คืออีชานตลอดมาและอยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป

ผมตื่นมาก็ยิ้มให้กับมือถืออีกครั้ง คนรักของผมยังอยู่ในนิทาอยู่สินะ ไม่อยากขัดเลยเวลาตัวเล็กหลับเนี่ย

‘ตัวดื้อครับ ตื่นได้แล้วนะเดี๋ยวไปเรียนสาย’

‘อืมมม ตัวเอง เค้าขอนอนต่ออีกห้านาทีนะครับ’

ทุกๆเช้าก็จะต่อรองเวลาแบบนี้ทุกที ห้านาทีทีไรสายตลอดเลยนะ แต่ผมก็อดยิ้มไม่ได้กับสรรพนามที่ตัวเล็กเรียกผมแบบนี้ ปกติผมกับชานไม่ใช่คนแทนตัวเองอะไรแบบนี้หรอกครับ เรารู้จักกันมานานและเพิ่งมาตัดสินใจคบกันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตัวผมเองก็กลัวว่าถ้าหากวันนึงเลิกกับชานไปเราจะมองหน้ากันติดมั้ยนะ ผมขอยืนยันตรงนี้เลยนะครับว่า ผมจะไม่เลิกกับชานเด็ดขาด เพราะผมรักชาน รักมาตลอด

พวกคุณคงสงสัยกันใช่มั้ยละครับว่าทำไมผมกับชานถึงตัดสินใจคบกัน วันนั้นผมเห็นชานไปกับคนอื่นนั้นแหละครับทำให้ผมรู้สึกไม่อยากให้ชานไปจากผม ไม่อยากให้ชานไปอยู่กับคนอื่นนอกจากผม ผมมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวไม่อยากให้ชานไปไหนกับใครทั้งนั้นนอกจากผมเอง วันนั้นผมเลยตัดสินใจพูดกับชานตรงๆว่าผมรู้สึกกับชานมากกว่าคำว่าพี่น้อง แต่โชคก็เข้าข้างผมด้วยสิครับ ชานเองก็รู้สึกแบบเดียวกับผมและเราทั้งคู่ก็เริ่มออกเดทกัน ไปไหนด้วยกันแบบที่ไม่ใช่พี่น้องทั่วไป จนไม่กี่เดือนก่อนผมตักสินใจขอชานเป็นแฟนอย่างเป็นทางการเพื่อไม่ใช่ใครแย่งชานไปจากผม! และนั้นคือจุดเริ่มต้นของรอยยิ้มในทุกๆวัน

 

 

‘ไม่อยากคิดเรื่องแบบนี้เลย

บางครั้งฉันก็รู้สึก

ว่าไม่อยากให้เธอกังวลเรื่องแบบนี้’

smile flower - seventeen

 

 

‘งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เสร็จแล้วพี่จะมาเรียกเรานะ’

‘พี่ซูนยองอ่ะ ชานสายเลยเห็นมั้ย’

พอพักเที่ยงก็ได้เจอเจ้าตัวเล็กเดินหน้ายู่ใส่ รู้เลยว่าต้องโดนบ่นแน่ๆเรื่องเมื่อเช้า

‘พี่ปลุกเราแล้วนะครับ แต่เราบอกพี่เองนะว่าขอห้านาทีพี่ก็ไปอาบน้ำก่อนไงเสร็จแล้วพี่ก็มาปลุกไงครับ คนเก่ง’

ผมพูดจบก็อดยีหัวคนตัวเล็กกว่าไม่ได้ ตัวแค่นี้บ่นเก่ง กินเก่งจริงๆนะ

‘ไม่ต้องมายีหัวเค้าเลยนะ เค้างอนพี่อยู่’

‘งอนจริงๆหรอครับเนี่ย งอนเพราะมาสายหรืองอนเพราะพี่ไม่ได้หอมแก้มเราก่อนเข้าเรียนกันแน่ครับ’

อั่ก! เจ็บตัวเลย เนี่ยคืออาการเขินของอีชาน หยอกนิดหยอกหน่อยให้กระชุ่มกระชวยหัวใจแต่ก็โดนกำปั้นน้อยๆทุบเข้ามาที่อกทุกรอบ

‘ชาน พี่เจ็บนะ’

‘สมน้ำหน้า ใครมันให้พูดเรื่องแบบนั--’

ฟอดดดด

ผมหอมแก้มตัวเล็กฟอดใหญ่ไปทีนึงด้วยความหมั่นเขี้ยวหลังจากนี้ก็ ตัวใครตัวมันนะครับ

‘พี่ซูนยอง!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!’

 

‘เพราะมีเราอยู่ด้วยกัน ฉันจึงยิ้มได้’

smile flower - seventeen

 

 

วันนี้คงเป็นอีกวันนึงที่ผมมีความสุขมากๆ วันนี้ผมได้รับข่าวจากไอ้ตัวดื้อว่าพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน พรุ่งนี้ไม่เราสองคนไม่มีเรียนทั้งคู่และคืนนี้ชานจะมานอนที่ห้องของผม! ก็ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไร ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอใต้ตึกคณะบริหารที่เดิมรอเจ้าตัวเลิกเรียนกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อนไปที่ห้องของผม ยอมรับตามตรงเลยว่าผมตื่นเต้นมากๆรอเวลาไม่ไหวแล้วเมื่อไรจะลงสักทีนะ

‘พี่ซูนยองงงงง รอชานนานมั้ยครับ’

เสียงแจ้วที่ผมคุ้นเคยทำให้ผมหันไปตามเสียง

‘ไม่นานเลยครับ เราพร้อมหรือยังไปกันเลยมั้ย’

‘พี่รีบหรือไงกัน ชานยังไม่รีบเลย’

‘รีบครับ เพราะคืนนี้พี่จะได้นอนกอดเจ้าตัวดื้อของพี่ทั้งคืนเลย’

ผมรีบคว้ามือคนตัวเล็กกว่าเดินออกจากตึกคณะและมุ่งหน้าเดินทางไปยังบ้านของคนตัวเล็กเพื่อไปเก็บช้าวของเครื่องใช้เพื่อที่จะมาค้างกับผมไงครับละ!

ทุกคนเชื่อมั้ยครับตอนนี้ผมอยู่บ้านของเจ้าตัวดื้อแล้ว บ้านชานเป็นบ้านหลังเล็กๆไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไปกำลังพอดีสำหรับครอบครัวสามคน อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมสะดุดกับสิ่งนึงนั้นคือรูปภาพชานตอนเด็กและคนข้างๆเขาทั้งสองฝั่งคือคุณพ่อและคุณแม่ของชานเอง เด็กน้อยตัวเล็กกำลังยิ้มแย้มกับการได้เล่นม้ากระดกที่มีคุณพ่อจับให้โยกและคุณแม่ที่นั่งข้างๆยิ้มให้กับการกระทำของพ่อลูกคู่นี้ ชานก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่รอยยิ้มบนหน้าของเขาตอนนั้นยิ้มยังไงและตอนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมเช่นกัน น่ารักจริงๆเลยนะ

‘ยิ้มอะไรครับ’

‘จะไม่ให้ยิ้มได้ไง ในเมื่อเราน่ารักแบบนี้ จุ๊บ’

ผมก้มลงจุ๊บปากคนตัวเล็กเบาๆ ผมไม่สามารถทนได้จริงๆเวลาเห็นเจ้าคนตัวเล็กทำปากงุมๆและผมเองก็อยากให้ปากของเขาเป็นแค่ของผมแค่คนเดียว

‘พี่ซูนยอง! อะไรกันเนี่ยไปได้แล้ว’

และที่ขาดไม่ได้เลยคือการบ่นงุงิ ปากก็ว่าไปอย่างแต่มือก็ยังจับปากตัวเองแล้วยิ้มขนาดนี้รู้แหละว่าเขิน ไม่เนียนหรอกครับอีชาน ผมแย่งกระเป๋าในมือคนตัวเล็กกว่ามาถือ มืออีกข้างที่ว่างก็กุมมือไว้เช่นเคย

 

‘ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป’

smile flower - seventeen

 

 

ผมกับเจ้าตัวดื้อของผมตอนนี้ก็เดินทางมาถึงที่ห้องของผมเรียบร้อยแล้วและเจ้าตัวดื้อได้เข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรกิยเรียบร้อย คงจะเดินทางมาเหนื่อยแย่เลยสินะครับ

‘พี่ซูนยอง ห้องพี่ไม่มีอะไรให้ชานกินเลยอ่ะ’

‘แล้วในมือเราไม่ใช่ของกินหรอครับ’

ผมยิ้มกับการกระทำของคนตัวเล็กกว่า มือก็ถือถุงขนมแต่ปากก็บ่นว่าไม่มีอะไรให้เขากิน ยังไงกันแน่นะเจ้าคนนี้นิ

‘ชานหมายถึงข้าวต่างหาก หึยย’

‘อ่อ งั้นพี่สั่งแกร๊บมาส่งดีมั้ยครับ เราอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย’

‘เค้าอยากกินบอนชอนนนนน’

ลูกอ้อนแบบนี้มาอีกแล้วครับ ไม่ใช่แค่เสียงที่ออดอ้อนและสรรพนามที่ใช้แทนตัวเองเวลาอ้อนมากๆ แต่เป็นเจ้าตัวที่ทิ้งตัวนั่งลงมานั่งข้างๆผม ชานซบลงที่ไหล่เงยหน้ามองเล็กน้อย

‘เฮ้อ จริงๆเลยนะเด็กคนนี้ พี่ก็ยอมเราตลอดแหละครับ จุ๊บ’

‘อีกแล้วนะ!’

ผมทำเป็นไม่สนใจคำบ่นของอีกฝ่าย หยิบมือถือขึ้นมาเข้าแอพพิเคชั่นเพื่อที่สั่งอาหารให้กับคนตัวเล็กได้กิน

 

 

‘ตอนที่ผมเห็นหน้าตัวเองที่ปรากฎในสายตาของคุณ

เหมือนโลกถูกหยุดเอาไว้ให้ผมได้โอบกอดคุณ’

second life - seventeen

 

 

เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมง ผมกับชานกำลังเคลียโต๊ะอาหารหลังจากทำสงครามการกินไปเมื่อสักครู่ เจ้าคนตัวเล็กบ่นอุบอิบว่า ผมสั่งให้เขาเยอะเกินไปกินจนพุงป่องแต่ตัวเองก็กินคนเดียวเกินครึ่งของที่สั่ง ก็เป็นซะแบบนี้นะอีชาน

‘ชานครับ ไปอาบน้ำเร็วเดี๋ยวตรงนี้พี่เก็บเอง’ ผมไล่คนตัวเล็กไปอาบน้ำแล้วค่อยมานอนเล่นต่อและแน่นอนว่าคนตัวเล็กยอมเชื่อฟังเขาโดยง่าย ละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน

‘พี่ซูนยองครับ เราดู Netflix กันมั้ยครับ’ หลังจากที่ผมเคลียโต๊ะเสร็จอาบน้ำ เจ้าคนตัวเล็กกำลังต่อโทรศัพท์มือถือเข้ากับโทรทัศน์ตรงโซฟา

‘ได้สิ เราอยากดูเรื่องอะไรเปิดได้เลยพี่ดูได้หมด’

‘งั้นชานดูเรื่องนี้นะครับ’

หนังผ่านไปได้แค่ครึ่งเรื่องเจ้าตัวดื้อของผมก็สลบไปซะแล้ว ผมค่อยๆลุกไปปิดทีวีแล้วอุ้มคนตัวเล็กไปที่ห้องนอนของผม จัดแจ้งท่านอนให้สบายก่อนที่ผมเองจะนอนตะแคงมองอีกคนที่กำลังอยู่ในนิทา ซูนยองค่อยๆลูบผมชาน เกลี่ยผมหน้าม้าที่ปิดหน้าให้มองเห็นได้ชัดขึ้น ซูนยองค่อยๆเขยิบตัวเข้าไปกอดคนตัวเล็ก เจ้าคนที่อยู่ในนิทาซุกหาไออุ่นจากแผ่นอกซูนยองทำให้ซูนยองอดยิ้มการกระทำกับคนตรงอกไม่ได้ ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำว่าน่ารักเต็มไปหมด ซูนยองค่อยๆก้มลงจูบกลุ่มผมหนาและลูบอย่างเบามือที่สุด

‘ฝันดีนะครับ เจ้าตัวดื้อของพี่’

 

 

‘ถ้าหากผมได้มีชีวิตครั้งที่สอง มันคงต่างจากตอนนี้มากแน่ๆ

คุณจะอยู่เคียงข้างผมมั้ยและผมจะอยู่เคียงข้างคุณได้มั้ย’

second life - seventeen

 

 

‘ซูนยองตื่น ตื่นได้แล้ว!!’ ผมสะดุ้งตื่นจากแรงเขย่าตัวผมเมื่อสักครู่

‘ช ชา-- มึง ...’ ผมต้องกลืนคำที่จะเอ่ยออกมา คนที่ปลุกผมไม่ใช่คนที่ผมรักแต่เป็นเพื่อนสนิทของผมเอง มินกยู ..

‘มึงหลับ ไม่ช่วยกูทำโมเดลเลยนะสัส’

มินกยูสถบคำด่าต่างๆนาๆเพื่อด่าผมโดนเฉพาะ งั้นเมื่อกี้ผมกับชานคือ …. ฝันไปหรอเนี่ยอะไรกันทำไมมันเหมือนจริงขนาดนี้ได้นะ

‘เออๆ รู้แล้ว’ ผมรีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วไปช่วยเพื่อนทำโมเดลส่งอาจารย์ให้ทันกำหนด

วันต่อมา

ผมได้แต่นั่งคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืนว่ามันคืออะไรกันแน่ มันคือฝันหรอแต่ทำไมฝันมันเหมือนจริงได้ขนาดนี้และตลอดเวลาที่ผ่านมาในความฝันคือผมมีความสุขมากได้ทำทุกอย่างที่มีชานอยู่ข้างๆ ได้เห็นรอยยิ้มของชาน ได้จับมือชาน ความรู้สึกแบบนี้มันเป็นเพียงแค่ความฝันหรอกหรอ ถ้าใช่ ผมก็อยากฝันแบบนี้ตลอดไปผมไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ผมกลัว กลัวว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วกลับไปฝันใหม่ก็ไม่ใช่แบบเดิม ความฝันก็คือความฝัน ผมเกลียดความฝันที่สุดเพราะมันไม่ใช่เรื่องจริงไงละครับ ต่อให้ฝันดีมากเท่าไรสุดท้ายก็ต้องตื่นอยู่ดี

 

 

‘ถ้าผมได้มีชีวิตที่สอง ผมคงจะได้ใช้ชีวิตที่แตกต่างจากในตอนนี้

หากบังเอิญเดินผ่านกันบนถนนเราอาจจะไม่รู้จักกัน

แต่ผมก็หวังว่าเราจะยังจดจำกันได้อยู่’

second life - seventeen

 

 

ผมมองไปรอบๆตัวเพื่อนหาเพื่อนสนิทที่ไปหาอะไรกินไปตั้งนานแล้วเมื่อไรจะมาสักทีแต่ผมกับสะดุ้งตากับคนตัวเล็ก ใช่ครับ คนนั้นคือ อีชาน เจ้าตัวดื้อของผม

‘ชา--’

‘ชาน’ นั้นไม่ใช่เสียงผมครับแต่เป็นเสียงใครสักคน ผมหันตามเสียงคนเรียกเจ้าตัวดื้อของผม

‘พี่วอนอู มาแล้วหรอ ชานซื้ออเมริกาโน่เย็นให้พี่ด้วยๆ’

‘ขอบคุณนะครับคนเก่ง’

‘พี่วอนอูอย่ายีผมชานสิ’

ครับ ผมนั่งดูการกระทำของชานและวอนอูยีผมกันและตอนนี้ก็จับมือกันเดินออกไปจากตรงนี้ เหมือนทุกอย่างที่ผมเห็นในความฝันของผม ใช่ครับ ผมเป็นเพียงแค่คนที่แอบชอบอีชาน ฝ่ายเดียวตลอด 4ปีที่ผ่านมา ผมอยู่ม.6 และชานเป็นเด็กใหม่พึ่งย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนเก่าผมและน้องคือคนที่ใครๆก็อยากเข้าหาด้วยเพราะชานเป็นเด็กที่น่ารัก ใครๆก็ชอบทั้งนั้นรวมถึงผมด้วย … ผมอิจฉาคนที่ชื่อวอนอูเขานะครับที่ได้อยู่เคียงข้างน้องชานแบบนี้ ผมคงอยู่ในจุดเดิมของผมแบบนี้ต่อเรื่อยๆแบบนี้แหละครับ หวังว่าสักวันนึงชานจะหันกลับมาเห็นพี่บ้างนะครับ เจ้าตัวดื้อ

the end

แงงง้ เค้าไม่เคยเขียนแบบบรรยายทั้งหมดค่อนข้างยากนิดนึงสำหรับเรา

และเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งด้วย

เราพยายามทำเต็มที่แล้วค่ะทุกคนTT

หวังว่าทุกคนจะชอบเรื่องนี้กันนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ saychan17x

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น