Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 14 : จบซักที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ต.ค. 62

"รู้ไหม คุณมาโคตรผิดเวลา"
"ขอโทษ"
ผมกับท่านอดีดราชานั่งอยู่ในห้องขังมา3นาทีแล้ว มันไม่นานหรอกเพราะเรากำลังคิดหาทางออกอยู่ แม้ยังหาไม่ได้เลยก็เถอะ ต้มน้ำร้อนมาละลายผลึกเกลือไม่ได้แล้วสิ
"ตอนนี้คุณมีเวทย์มนต์อะไรที่พอจะใช้ได้บ้าง?"
"ข้าทำให้เจ้าดำน้ำได้...กับ งอกหนวดขึ้นมาได้ มีแค่นั้นแหละสำหรับคนแก่ใกล้ตาย"
ท่านอดีดราชางอกหนวดขึ้นมาให้ผมดูเหมือนที่แฮสเคยทำบ่อย
"คิดว่า....พอจะฆ่างูทะเลซักตัวไหวไหม?"
"งูทะเลน่ะเป็นสัตว์ขุนนาง แกร่งทั้งพละกำลังและความเร็ว เทียบกับข้าที่ใกล้ตาย พลังชีวิตเรี่ยดินแม่งเป็นเพชรกับขี้ดีๆนี่เอง ไม่ไหวหรอก"
เขาเปรียบเทียบซะผมหมดหวังเลย...
"...."
"เฮ้อออ...ไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วล่ะ"



"เฮ้ย!! ไอ้งูโง่!!"
มันหันมาแล้ว งูตัวนั้นที่มีกุญแจอยู่ที่หางแม่งสนใจผมแล้ว
"...."
ท่านอดีดราชาแกล้งหลับอยู่เพื่อให้งูนั่นประมาท เขาบอกว่าพวกงูมันโง่กว่าที่คิด พละกำลังของพวกมันต่างหากที่น่ากลัว แต่ผมกับท่านราชาน่าจะ'หมาหมู่'มันไหว ใช้คำว่าหมาหมู่มันฟังดูไม่ดูไม่ดีเลย งั้น...ใช้คำว่าสามัคคีน่าจะฟังดูดีกว่า ผมกับท่านราชาน่าจะสามัคคีตบตีกับมันไหว 
เยี่ยมจริง=_=!
โอเค ตอนนี้ไอ้งูมหาภัยแม่งขู่ใส่ผมละ
"@@฿-&**"
"ฟังรู้เรื่องตายห่าล่ะ!!"
"@#฿"
"!!!!"
ดูเหมือนมันจะโกรธผม มันเลื่อยผ่านลูกกรงมาหาผมแล้ว!! หนวดขนาดใหญ่งอกขึ้นมาฟาดหัวใส่ไอ้งูมหาภัยนั่นอย่างจัง 
แต่มันไม่ตาย! มันรอดมาได้! 
แถมขู่ผมราวกับจะฆ่าผมให้ตายอีก โอ้ แม่สาวน้อย! 
ก่อนที่มันจะเข้ามารัดร่างของผม มือใหญ่ของท่านอดีตราชารีบดึงคอของมันไว้ ทำมันหันไปโจมตีเขาแทน แย่ล่ะสิ!! แบบนี้มันการต่อสู้แบบ1รุม2ชัดๆ!!
"อึก!!"
ร่างของท่านราชาถูกพาดใส่กำแพงอย่างจังทำเอาผมอ้าปากค้าง=[]= ตัวมันเล็กกว่าท่านราชามาเลยนะไปเอาแรงมาจากไหน!? แต่ในระหว่างที่มันกำลังขู่และตบตีท่านอดีตราชาอยู่นั้นกุญแจที่หางมันก็หลุดออกมาโดยที่มันยังไม่รู้ตัว ในตอนนั้นผมรีบเอากุญแจไปไขประตูไว้แล้วทำมันให้มันหล่นอยู่ที่เดิมก่อนจะไปช่วยเขา
"พอแล้วๆ! ฉันขอโทษที่ยั่วโมโหแก!"
เมื่อผมก้มหัวให้งูนั่น มันก็แปลกใจอยู่พักนึงก่อนจะขู่ผมต่อ
"#%%"
"...."
แต่พอเงียบใส่นานๆเข้ามันก็เหนื่อยแล้วก็หยุดไปเอง ท่านราชาพูดถูกครับ มันโง่...ทันทีที่งูนั่นเลื้อยผ่านลูกกรงออกไปผมรีบเข้าไปดูอาการของท่านอดีตราชา...และเราก็ได้ข่าวร้ายเพิ่ม
"ไม่ๆๆ...คุณโดนกัด..."
พิษของงูทะเลน่ะร้ายไม่ใช่เล่นนะ...ยิ่งกับเขาที่รักษาตัวเองไม่ได้แล้ว
"นายจำตำแหน่งที่มีดหล่นอยู่ได้ใช่ไหม?"
"เรื่องนั้นไว้ทีหลังน่า...รักษาคุณก่อน"
"อีไล!"
"...."
ท่านอดีตราชาที่ตะคอกใส่ผม ทำให้ผมรู้ว่าสิ่งควรทำคือการทิ้งเขาไว้ที่นี่แล้วฆ่าแฮสให้ได้ก่อนเขาจะหมดลม 
แต่รู้ไหม ผมไม่ได้อยากจะเป็นผู้กอบกู้แต่แรก อยู่ๆเขาก็มาโยนหน้าที่นี้ให้ผมแล้วตอนนี้ยังจะมาใกล้ตายเพื่อกดดันผมอีกเหรอ?
"ฉันมีเวลาแค่สองชั่วโมงก่อนฉันจะตายเพราะพิษงู ถ้าในสองชั่วโมงนายฆ่าแฮสไม่ได้ก็ไม่มีใครทำได้แล้ว"
"....เรื่องสิ! ผมไม่ได้อยากเป็นฮีโร่แต่แรก ดังนั้นอย่างพึ่งมารีบตายในสองชั่วโมง!"
"ฉันรู้ ฉันรู้มันยาก...และรู้ด้วยว่านายไม่อยากฆ่าแฮสเตอร์"
"...."
"ดูออกนะว่านายก็มีใจให้หมอนั่น แต่เราไม่มีทางเลือกแล้ว"
"...."
"ไปซะ!!"
เขาร่ายมนต์ใส่หน้าผมทำให้ผมหายใต้น้ำได้ ผมจึงเปิดประตูห้องขังที่แอบไขกุญแจไว้ก่อนแล้วออกไปเพื่อทำในสิ่งที่ต้องทำ ให้เขาอยู่ที่นี่แหละปลอดภัยสุด ในครั้งนี้ผมต้องลุยเดี่ยว ต้องเลือกให้ได้ระหว่างปีศาจหนึ่งตัวกับคนบริสุทธิ์นับล้าน 
และมันไม่ควรจะเลือกยากขนาดนี้สิ...
หลังจากหลบสายตาของงูทะเลพวกนั้นได้ผมออกจากประสาททางหน้าต่างแล้วว่ายน้ำหามีดเงินที่แฮสโยนทิ้งเอาไว้ โชคดีครับที่มันไม่ได้หายไปไหน ทีนี้ก็ต้องรีบขึ้นไปบนผิวน้ำไปหยุดเขา






อังกฤษ 
เมืองเบิร์นเมาท์

"เขายังเด็กอย่าทำร้ายเขาเลย!"
"ออกไปนะไอ้ปีศาจ!"
"งะ...งู!!"
ทั้งเมือตกอยู่ในความโกลาหล ทหารจำนวนไม่น้อยเลยที่หันปืนใส่แฮสเพื่อปกป้องชาวเมืองแต่พวกกลับโดนงูทะเลบ้านี่เล่นงานจนนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น เมื่อไม่มีใครปกป้องพวกเขาได้ชาวเมืองก็ทำได้เพียงก้มหัวให้กับแฮสเตอร์ด้วยความหวาดกลัว ชาวบ้านบ้างคนเป็นคนที่ผมรู้จักด้วยซ้ำ 
ผมแอบอยู่ในซอกตึกไม่ให้พวกงูทะเลและแฮสมองเห็น ในตอนนี้ผมคงเดินดุ่มๆเข้าไปแทงอกเขาไม่ได้ ผมต้องการแผน...แต่แผนนี้ต้องการคนช่วย 
โรเบิร์ตจะถูกหาตัวเจอรึยังนะ...

บ้านโรเบิร์ต

ประตูบ้านเขาถูกพังไม่เหลือชิ้น ผมรีบสำรวจให้ทั่วเผื่อว่าเขาจะซ้อนอยู่ที่ไหนซักที่ในบ้าน
แอดดด...
"....!!"
และดูเหมือนโชคจะเข้าข้างผมบ้างแล้ว โรเบิร์ตแอบอยู่ในตู่เสื้อผ้ากับฮูกจัง  เขาตกใจแต่ก็โล่งใจแทบจะทันทีที่เห็นผม
"ตายยากจังนะ"
โรเบิร์ตว่า
"นั่นเป็นคำพูดที่ใช้ทักทายฉันเหรอ?"
"ในสถานการณ์แบบนี้จะให้ฉันพูดว่า สวัสดียามบ่ายรึไง?"
ปากไม่ดีเหมือนเดิม ผมเลิกสนใจเรื่องนี้แล้วกลับเข้าเรื่อง
"ฉันมีแผนจะฆ่าไอ้ปีศาจนั่น"
"..."
ผมส่งมีดให้โรเบิร์ต ให้เขาเก็บมันไว้ก่อน
"เราต้องถูกจับไปรวมตัวกับชาวบ้านที่กลางเมือง ถ้าปีศาจนั่นเห็นฉันเขาค้นตัวฉันแน่ดังนั้นอบเชยต้องอยู่กับนาย"
"แล้วถ้าไม่มีมีดนายจะฆ่ามันยังไง"
"ถ้าฉันเข้าใกล้แฮสมากพอฉันจะดีดนิ้ว ถึงตอนนั้นให้นายสไลด์อบเชยมาให้ฉัน"
โรเบิร์ตผงกหัวแทนคำตอบ
"แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาดฉันจะส่ายหน้าให้นาย นั่นหมายถึงนายต้องเป็นคนฆ่ามันเอง แทงที่หัวใจเท่านั้นนะ"
"...."

เมื่อตกลงแผนกันเรียบร้อยผมกับโรเบิร์ตตัดสินใจแกล้งเป็นโดนงูทะเลพวกนี้จับ เราถูกพาตัวไปที่กลางเมืองซึ่งเป็นที่ที่แฮสควบคุมตัวชาวบ้านเอาไว้ให้ก้มหัวให้เขา ในตอนนี้แม้แต่พวกทหารเองก็ทำอะไรไม่ได้แถมศพของคนที่คิดจะต่อต้านเองก็ยังนอนตายอยู่ตรงนั้น เด็กๆหลายคนต้องมาร้องไห้เพราะเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น...
ผมกับโรเบิร์ตถูกพาตัวไปที่เดียวกันกับเชลยทำให้แฮสมองเห็นผมไปด้วย เชื่อสิเขาต้องไม่สบอารมณ์มากแน่ๆ
"ห้องขังของฉันไม่เคยขังนายได้เลยสินะ"
แฮสดึงผมออกมาให้ห่างจากโรเบิร์ตแล้วเริ่มค้นตัวอย่างที่ผมคาดเอาไว้
"นายโยนมีดทิ้งไปแล้ว และฉันหาไม่เจอ"
เขาไม่เชื่อหรอก
"อย่ามาตอแหล"
เห็นมะ?
"...."
"จะให้ฉันเชื่อว่านายถ่อมาถึงที่นี่เพื่อมาหยุดฉันโดยไม่มีอะไรติดมือมาเลยงั้นเหรอ เห็นฉันโง่รึไง?"
"นายมีมหาสมุทรทั้งหมดไว้ในครอบครองยังจะต้องการอะไรอีกแฮส ขึ้นเป็นพรเจ้าเหรอ?"
"ใช่ ถ้าต้องการความเคารพ ฉันก็ต้องอยู่เหนือพวกเขาทั้งหมด และฉันจะอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่าง!"
"อึก!"
หนวดมากมายผุดขึ้นจากพื้นดึงให้ร่างของผมคุกเข่าให้กับเขา
"ไม่ต้องห่วงอีไล หลังจากได้โลกทั้งใบมาไว้ในมือ ฉันจะให้นายได้มองมันร่วมกับฉัน"
"...นายยังไม่เขาใจอีกเหรอ...ฉันไม่อยากเห็นมันแฮส..."
"ฉันก็ไม่ได้อยากรู้เหมือนกันว่านายคิดจะฆ่าฉัน...แต่ได้รู้ก็ดี ฉันจะได้หายโง่..."
"นายไม่เข้าใจเหรอ...ฉันก็แค่ต้องมั่นใจว่านายจะไม่รุกรานพวกเขา--"
"ที่นายต้องสนใจก็คือฉัน!!"
"อึก!!"
หนวดบ้านั่นมันกำลังรัดคอผม...เวร...
"ไม่ใช่แผนของพ่อ! ไม่ใช่มนุษย์พวกนี้!! แต่เป็นฉัน!!"
เมื่อหนวดที่รัดคอผมอยู่เริ่มคลายผมก็กอบโกยเอาอาการเข้าปวดให้ได้มากที่สุด
"แฮ่กๆ..."
"นานมันโง่ที่เห็นค่าของคนพวกนี้มากกว่าฉันอีไล..."
คำพูดของแฮสทำให้ผมตระหนักได้ว่า...เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนผิดในเรื่องนี้ เขาทำทุกๆอย่างเพื่อแก้แค้นผมล้วนๆ หรือบางที...อาจเป็นผมเองที่ผิด
นั่นสิ ผมผิดมาแต่แรกอยู่แล้ว
"นายไม่ให้ทางเลือกฉันเลย...."
"ที่นายต้องเลือก! ก็คือระหว่างฉันกับคนพวกนั้น!!"
มือหนากระชากคือเสื้อผมขึ้นมาจนใบหน้าของเราห่างกันไม่มากเมื่อแฮสโกรธจนเริ่มขาดสติหนวดที่รัดร่างผมไว้ก็หายไป และโอกาสก็มาถึง
เป๊าะ!!
ทันทีที่ผมดีดนิ้วโรเบิร์ตที่อยู่ในกลุ่มชาวบ้านก็สไลด์มีดมาตามพื้นอย่างที่ตกลงกับผมถีบให้แฮสเสียหลักหงายหลังนอนกับพื้นแล้วเก็บเอามีดมาจ่อที่หัวใจเขา งูทะเลที่อยู่รอบๆทำท่าจะเข้ามาโจมตีผมแต่เมื่อแฮสยกมือห้ามพวกมันก็หยุดตามที่สั่ง
"หึ...อยากทำก็ทำสิ"
เขาไม่กลัวเลย...ร่างกายเขายังคงนิ่งเฉยแม้จะมีดเงินจ่ออยู่ที่หัวใจเขา ทำไมล่ะ?
"...."
"นายไม่เคยเห็นตัวเองตาย...ใช่ไหม?"
แฮสมีความสามารถหยั่งรู้อนาคตนี่ เขารู้ได้ล่วงหน้าว่าใครจะตาย การที่เขาไม่กลัวแม้จะมีมีดจ่ออยู่กลางอกนั่นก็เป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นว่าตัวเองจะตาย ซึ่งก็ไม่ต้องเดาเลยว่าทำไม...
เพราะผมไม่อยากฆ่าเขาไง...
ผมทำไม่ได้ ผมกดมีดลงไปไม่ได้ ผมฆ่าปีศาจ1ตัวเพื่อคน1ล้านคนไม่ได้...
ผมรักเขา.. 
"....ใช่"
"....แล้วนายเห็นฉันตายรึเปล่าล่ะ?"
"...!!"
มีดเงินเย็นเฉียบไม่ได้กดลงบนหัวใจของปีศาจ แต่เป็นบนหัวใจผมเองเลือดอุ่นๆสีแดงไหลลงมาเลอะร่างของผมกับเขา คนที่สมควรตายไม่ควรจะเป็นแฮสแต่เป็นผมเอง เขาทำทุกอยากเพราะอยากแก้แค้นผม...งั้นก็ให้มันจบแค่ตรงนี้ มันอาจจะเจ็บแต่...นี่เป็นสิ่งผมควรได้รับแล้ว
"ทีนี้...จะหยุดได้รึยัง?"
นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมพูดกับเขาก่อนสติจะค่อยๆดับวูบไป ในหัวขาวโพลนหูเองก็เริ่มจะดับไปแล้ว ทุกอย่างเงียบไปหมด ดวงตาเองก็มองอะไรไม่เห็นแล้ว...
.....
....
...
..
..
.
.





นั่นสินะ ไอ้บ้านี่รักษาผมได้ด้วยเวทย์มนต์
"...."
"จะไม่คุยกันจริงเหรอ?"
"นายน่าจะปล่อยฉันตาย"
เตียงฟองน้ำทะเลเป็นสัมผัสแรกที่ผมรู้สึกพร้อมๆกับความเจ็บตรงจุดที่ผมเคยเอามีดแทงตัวเอง นึกว่าเวทย์มนต์ของแฮสจะรักษาได้หมดซะอีก
"นายแทงตัวเองด้วยมีดเงิน เวทย์มนต์ของฉันรักษาไม่ได้ทั้งหมดมันเลยยังเจ็บอยู่บ้าง"
"พ่อนายล่ะ?"
"ฉันรักษาเขาแล้ว เขายังไม่ตายเพราะพิษงูหรอก"
ว้าว...ในที่สุดก็มีข่าวดีบ้างแล้ว...
"ขอไปเจอเขาหน่อย--อึก!"
ความเจ็บปวดก่อตัวเมื่อผมเริ่มขยับเพียงนิดเดียว แฮสเลยจับผมอยู่นิ่งๆก่อนลุกขึ้น
"เดี๋ยวจะไปตามเขามาให้"
"...."
นี่จะถือว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมนะ แม้ตัวเองจะฉลาดแต่ผมไม่ได้คิดเผื่อไว้ว่าถ้ารอดมาแล้วจะเอาไงต่อ ผมคิดแค่ว่าอยากให้ทุกอย่างมันจบเท่านั้น

ใช้เวลาไม่นานท่านอดีตราชาก็มาอยู่ตรงหน้าผมข้างๆกับแฮส 
"เจ็บมากรึเปล่า?"
เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลดูเหมือนจะไม่ได้โกรธที่ผมผิดแผนเลยสินะ
"ไม่หรอก...ขอโทษที่ไม่ได้ทำตามแผนนะ"
"ทางนี้ก็ต้องขอโทษเหมือนกันที่ให้เจ้าแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"
เหมือนยกภูเขาออกจากอก ผมถอนหายใจออกมายาวๆเฮือกนึงแล้วเริ่มถามเกี่ยวกับอายุขัยเขา
"คุณเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ ก่อนที่คุณจะตาย"
ท่านอดีตราชาส่ายหัวให้ผม
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นแล้วล่ะ ยังไงซะข้าตายตาหลับแล้ว อยู่ทันอวยพรงานแต่งเจ้ากับแฮสแน่นอน"
"งานแต่งผมกับแฮสเหรอ?"
ผมหันไปจ้องแฮสเขม็ง ท่านอดีตราชาเลยยักไหล่อย่างไม่ยี่หระนักก่อนทิ้งให้อยู่กับแฮสตามลำพัง
"งั้นก็...ไปง้อกันเองแล้วกัน"
เอาเข้าจริงๆคือผมไม่ได้คิดเรื่องแฮสไว้เลย ไม่รู้สิ การปล่อยให้เขามีชีวิตที่มีผมอยู่ด้วยมันก็เสี่ยงมากพออยู่แล้ว ถ้าวันนี้คืนดีเขาอยากเป็นพระเจ้าอีกล่ะ?
"...."
"ขอโทษ"
ว้าว...ถ้ารู้ว่าเขาจะเป็นแบบนี้ รู้งี้ผมฆ่าตัวตายแต่แรกดีกว่า
"...."
"นายจะโกรธนานไหมอะ?"
"ไม่ต้องมาคุยกับฉัน"
ยังไงซะตอนนี้ผมของอนก่อนแล้วกัน อย่างน้อยๆก็เอาให้เขาเข็ดจนไม่กล้าทำอีก
"ต้องห้ามพูดเลยเหรอ? นานแค่ไหน? สองวันพอไหม? สองวันก็รู้สึกผิดแล้วนะ"
นี่อ้อนผมเหรอ? 
"ไม่ต้องมาทำเป็นอ้อนเลย"
"แบบนี้เรียกอ้อนเหรอ?"
"เออ"
"แล้วได้ผลไหม?"
"มันคงได้ผลถ้านายไม่ได้ทำผิดมาก"
"ขอโทษนะ จะไม่ทำอีกแล้ว"
"..."
แฮสก้มหัวให้ผม ไม่รู้ทำไมท่าทีอ้อนๆของเจ้าปีศาจตรงหน้าถึงได้ทำผมยิ้มออกมา บางทีก็เกือบลืมไปเลยว่าเขามีมุมแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะผมไม่ได้เห็นเขาเป็นแบบนี้มานานแล้วก็ได้
"ยิ้มแล้วเหรอ?
"แค่ไม่ได้เห็นนายเป็นแบบนี้นานแล้ว...ตั้งแต่เราติดอยู่ในเกมบ้าๆนั่น"
"แปลว่าหายโกรธแล้ว?"
"ไม่อะ=_= ไว้แผลหายก่อนเถอะ ยังไม่หายเจ็บไม่ต้องมาคุย"
"...."
แม้ไอ้บ้านี่จะแสดงออกทางสีหน้าไม่ได้แต่มันดูออกได้ง่ายๆผ่านท่าทีเลยว่าเขาเศร้าไป ให้มันได้อย่างนี้สิวะตอนนั้นฟาดงวงฟาดงาอย่างกะปีศาจร้ายตอนนี้หงอยอย่างกะลูกหมา
"อนุญาตให้จับมือก็ได้" 
ดวงตาทั้งหกนั้นเคลื่อนมามองผมก่อนมือหนาจะจับมือผมไว้ นี่มันใช้คนเดียวกันกับที่จะบุกอังกฤษจริงๆน่ะเหรอ=_= แต่ผมก็คงโกรธเขาได้ไม่นานหรอกแค่พอให้ไอ้บ้านี่เข็ดก็โอเคส่วนเรื่องแต่งงานไว้คิดทีหลังเถอะ 
ผมเริ่มเลิกเสื้อตัวเองเพื่อดูแผลที่อก ตอนที่ผมแทงตัวเองผมแทงให้โดนหัวใจตัวเต็มๆให้มั่นใจว่าหัวใจจะสูบฉีดเลือดต่อไม่ได้ กะเอาตาย แต่หมอนี่ก็ยังใช้เวทย์รักษาให้ผมจนรอดมาได้แต่ยังรักษา100%เพราะถูกแทงด้วยแร่เงิน แล้วแร่เงินสามารถป้องกันเวทย์ได้เหรอ หรือมันทำงานอย่างอื่น?
"...."
"ที่ต้องฆ่านายด้วยแร่เงิน เพราะเวทมนตร์รักษาแร่เงินไม่ได้หรือเพราะนายแพ้แร่เงิน?"
"แผลจากแร่เงินรักษาได้ยากแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะรักษาไม่ได้ และฉันแพ้แร่เงินพ่อก็ด้วย"
"...."
แร่ที่ส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตแบบแฮสขนาดนี้ในปราสาทเขาถึงได้เป็นของต้องห้ามสินะเพราะงั้นพวกงูทะเลถึงได้เข้าโจมตีผมทันทีที่รู้ว่าผมมีแร่เงินอยู่
"ขอถามได้ไหม?"
"อะไร?"
"นายกับพ่อใช้เวลานานแค่ไหนสำหรับวางแผนฆ่าฉัน"
"เขาขอให้ฉันเกลี่ยกล่อมนายก่อน ถ้าไม่สำเร็จค่อยคิดเรื่องแร่เงินแต่นายบุกอิตาลีแล้วเราเลยคิดว่าเกลี่ยกล่อมล้มเหลว"
"แสดงว่าตอนนั่นขึ้นบกไปเพื่อหาแร่เงิน แต่ฉันก็ถามแล้วนี่ว่าขี้นไปทำไมแต่นายก็บอกว่า"
"อบเชย? ใช่...มันคือแร่เงินแต่เราตั้งชื่อให้มันว่าอบเชย"
"....แผนโง่ชะมัด"
"แต่ได้ผล?"
ผมทนเจ็บนิดหน่อยเพื่อลุกขึ้นซึ่งมันก็ไม่ได้ง่ายเลย แต่เชื่อเถอะมันเจ็บน้อยกว่าโดนควักลูกตาเยอะ
"หิวแล้วเหรอ?"
"เปล่า ฉันแค่ไม่อยากนอนอยู่เฉยๆ--!!"
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นดี ผมก็ถูกช้อนตัวขึ้นอุ้ม แฮสค่อยๆวางผมลงบนเตียงเหมือนเดิมจนผมแอบทำหน้าไปสบอารมณ์
"ถ้ายังไม่หายดีก็อย่าพึ่งลุกสิ"
"...."
"ขอร้อง..."
หลังจากได้ยินคำขอร้องจากปากเจ้าปีศาจผมจึงยอมอยู่นิ่งๆไม่ลุกไปไหนตามเขาบอก แฮสไม่ใช่คนที่จะพูดคำนั้นออกมาง่ายๆดังนั้นผมถึงยอมฟังเขา มือหนาๆนั่นยังคงจับมือผมไว้ไม่ยอมปล่อยจนผมแอบรู้สึกผิดซะเองที่ไปงอนเขาให้ตายสิ
"อยู่แบบนี้ก็เบื่อแย่"
"เดี๋ยวชวนคุย"
หึ...น่ารักก็เป็นเหรอ? 
"เรื่องที่พ่อนายบอก เรื่องงานแต่งงานอะไรนั่น"
"ใช่...ฉันตั้งใจจะขอนายแต่ง"
"รู้ได้ไงว่าฉันจะตกลง หลังจากทุกอย่างที่นายทำ"
"นายเกลียดฉันเลยก็ได้ ฉันจะทำให้นายชอบอีกรอบเอง"
"หึ...ไม่ได้เกลียดซักหน่อย"
"...."
"ว่าจะงอนให้นายเข็ดจนไม่กล้าทำอีกเท่านั้นเอง นี่คิดว่าโดนเกลียดแล้วเหรอ?"
เฮ้อ...ผมงอนเขาไม่ไหวจริงๆ ใจอ่อนแล้ว...ยอมแพ้
"แปลว่านายยอมแต่งงาน"
"ถามจริง พูดเหมือนนายยอม ถ้าฉันจะไปแต่งกะคนอื่น"
"ใครจะยอม"
"เห็นไหมล่ะ(=_=*)"
"แต่นายบอกแค่ว่าไม่ได้เกลียดนี่..."
"เออ งั้นบอกว่ารักก็ได้"
"รักเหมือนกัน'
ผมเอื้อมมือไปจับบ่าหนาของคนที่นั่งตรงขอบเตียงเพื่อจุมพิตลงบนริมฝีปากรูปร่างประหลาดแล้วปล่อยให้เขาจัดการที่เหลือต่อ กลีบปากล่าผมถูกขบเม้มสองสามทีก่อนที่ยาวๆนั่นจะรุกล้ำเข้ามา มือเจ้าปีศาจค่อยๆเคลื่อนไปจับต้นขาผมก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นแต่ผมเจ็บอยู่นะเฟ้ย 
เพี้ยะ!
เมื่อถูกตีมือ เขาก็หยุดทันทีก่อนจะผละออกเเพื่อสบตาผมอย่างตั้งคำถาม
"ฉันเจ็บอยู่ ใครบอกว่าจะให้ทำมากกว่าจูบกัน:)"
"หึ ใจร้าย"








ยินดีด้วยจ้าเรื่องนี้จบแบบแฮปปี้//ปาดเหงื่อ  แฮสเป็นคนที่มีพลังมหาศาลและอำนาจในมือแต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เลวทรามและโรคจิตแบบแจ๊ค เรื่องนี้เลยสามารถจบแบบแฮปปี้ได้ ความจริงไรท์คิดฉากจบไว้สองแบบ อีกแบบคือ แฮสจะถูกอีไลฆ่าแล้วอีไลจะเป็นผู้ปกครองมหาสมุทรต่อจากแฮส แต่ว่าแฮสเขาก็ไม่คนเลวอะไร เขาแค่ถูกเลี้ยงมาผิดๆแถมอีไลก็มีส่วนผิดที่ไม่บอกแฮสว่าตัวเองมีแฟนแล้ว  ดังนั้นแฮสจึงไม่ควรซัฟเฟอร์แบบอิพี่แจ๊ค

ส่วนสาเหตุที่ไรท์มาช้าก็เพราะ เปิดเทอมแล้ว แถมไอเดียของนิยายอีกเรื่องมันผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ก็ยังมิวายไรท์เสือกไปติดJoJoอีก(โจทาโร่ผัวหนู! โอร่าาา!!) ดีนะมีคนคอมเม้นทวงไม่งั้นคงได้อ่านตอนจบกันปีหน้า(หยอกๆ) 

ไรท์คงไม่ได้แต่งฟิดไอเดนไปอีกนานเลย(พอดีหลงเสน่ห์เจ้ดาวกับลูกสาว) ดังนั้นขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามนิยายเรื่องนี้จนจบ ขอบคุณคนที่คอยเม้นให้กำลังใจ(ขอบคุณที่ด้วยเม้นทวง) ยิ่งคนที่ตามอ่านมาตั้งแต่อิพี่กับนาอิบนี่ขอบคุณมากๆนะคะ//กราบ 
(ลาไปด้วยภาพของผู้ชายที่ทำให้ไรท์ติดการ์ตูนงอมแงมจนไม่ยอมมาแต่งฟิคละกัน โอร่าๆๆๆ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #74 Qazdrgbjiklp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 19:21
    ฮ่า~ในที่สุดก็จบแบบแฮปปี้นึกว่าตอนที่13จบแล้วเพราะมันไม่จึ้นให้
    #74
    0
  2. #66 Burning Princess (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 16:55
    ตอนจบนี้ร้องไห้เลยดีจริงๆที่จบเเฮปปี้~ถึงเราจะมาอ่านทีหลังคนอื่นเเต่เราก็รักนิยายเรื่องมากๆเอาใจช่วยให้เเต่งนิยายดีมาอีกเยอะๆนะคะ^^
    #66
    1
    • #66-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 14)
      18 พฤษภาคม 2563 / 10:57
      ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะคะ เป็นพลังบวกที่ดีมากมากๆเลย
      #66-1
  3. #64 Mavis... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 20:41
    มาแล้วโว๊ยยยยย!!!! อยากให้มีตอนพิเศษหรือไม่ก็ncจังเลยยยยย
    #64
    1
    • #64-1 (จากตอนที่ 14)
      16 พฤศจิกายน 2562 / 04:47
      ช่วงนี้ไม่ว่างเลยนี่สิ
      #64-1
  4. #62 0PINPIN0 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:57
    ชอบมากเลยค่ะ แฮปปี้เอนดิ้ง OvO
    #62
    1
    • #62-1 (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 18:54
      ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
      #62-1
  5. #61 Emerald Shine. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 03:25

    อ้ายยย สุดท้ายก็วินวินกัน~ (นี่ก็ติดโจโจ้เหมือนกันค่ะช่วงนี้)

    #61
    1
    • #61-1 (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 04:18
      ขอบคุณที่ตามอ่านจนจบนะคะ><
      #61-1
  6. #60 Sora_555Thailand (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 00:53
    ดูดายพิฆาตอสูรเสร็จแล้ว เข้าเด็กดีมา

    "เช็ดโด่!!!! นิยายเรื่องโปรดตรู!!!!!"
    #60
    1
    • #60-1 (จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 01:40
      เค้าขอโทษเค้าอัพช้าT^T ขอบคุณที่ติดตามมาตลอดนะคะ
      #60-1
  7. #59 แพรวเองไง555 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:41

    รู้สึกดีจังเลยค่ะ ที่แฮปปี้เอนดิ้ง

    #59
    3
    • #59-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 14)
      11 ตุลาคม 2562 / 23:48
      ขอบคุณที่ตามเม้นมาตลอดนะคะ
      #59-1
    • #59-3 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 14)
      12 ตุลาคม 2562 / 00:37
      พอดีเราว่าจะพักจากฟิคไอเดนไปซักระยะเลยอะค่ะ อยากแต่งอย่างอื่นบ้าง อีกอย่างคู่นั้นโพไม่ชัดคิดพลอตไม่ออกด้วย
      #59-3