Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 13 : เกือบแล้วเชียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

หลังทำแผลตรงข้อเท้าให้ตัวเองแล้ว ผมค่อยๆลุกจากเตียงก่อนจากออกไปเดินรอบๆปราสาทรอให้หัวของแฮสเย็นลง เอาตรงๆผมยอมรับว่าที่นี้สวยมาก แสงอาทิตย์ที่ส่องจากด้านบนผ่านน้ำทะเลลงมายังหน้าต่างแถมผมยังสามารถแตะน้ำทะเลได้ ไม่เข้าใจเลยว่าเข้าใช้เวทย์มนตอะไรที่ทำให้น้ำมันไม่ไหลเข้ามา
เมื่อผมละสายสายตาจากหน้าต่างได้ไม่นาน งูทะเลตัวนึงก็ตรงเข้ามาหาผม ทำเอาสะดุ้งไม่น้อย มันขู่ผมราวไม่พอใจอะไรซักอย่าง..แน่นอนว่าผมไม่เข้าใจภาษางู=_=^
"เราเจอกันมาก่อนเหรอ?"
#฿@%%%
ครับ ผมไม่รู้เรื่อง
"ก็บอกว่าอย่าแตะเขา"
"...."
สิ้นเสียงของแฮส งูตัวนั้นก็หยุดขู่ผมแล้วเลื่อยไปที่อื่นทันที
"ฉันไปทำอะไรให้มันรึเปล่า?"
"นายปล่อยตัวนักโทษ งูทะเลเป็นสัตว์ขุนนางที่คอยรับใช้กษัตริย์แต่นายทำให้หน้าที่มันบกพร่อง"
"...."
"พ่อฉันอยู่ไหน?"
"ในที่ปลอดภัย ที่ที่นายจะฆ่าเขาไม่ได้"
ผมตอบแฮสตามที่ถูกสาปแต่ก็เลี่ยงที่จะไม่บอกว่าเขาอยู่ที่ไหน
"นายคิดว่าฉันอยากฆ่าเขาเหรอ?"
"นายทำร้ายเขา ฉันแค่อยากช่วยเขา"
"...."
แฮสเตอร์เข้ามาจับแขนผมก่อนที่จะพาผมวาร์ปไปที่ไหนซักที่ และ...ที่นี่คือ....
"เมืองที่ฉันพึงรุกรานไป"
บ้านเมืองพังพินาศราวกับถูกพายุถล่ม คนในเมืองพร้อมใจกันก้มหัวให้กับแฮสทันทีที่เขาเดินเข้ามาในเมือง แถมในเมืองยังมีงูทะเลยักษ์เลื้อยไปมาเต็มไปหมดสร้างความหวาดกลัวให้ชาวเมืองไม่น้อย
ใช่ครับ ที่นี่คืออิตาลี...
"ได้ข่าวว่านายหิว ก็เลยพามาหาอะไรกิน"
"พวกเขาเจ็บอยู่..."
"เพราะพวกมันต่อต้านฉัน"
บ้านบางหลังพังไปแล้วด้วยซ้ำ จะมีอะไรให้กินจากหมู่บ้านที่พังยับเยินกัน
"อย่างน้อยนายก็รักษาพวกเขาเถอะ"
"ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นล่ะ? ดูนายรู้สึกผิดกับพวกเขาสนุกกว่าเยอะ"
"....."
แฮสพาผมไปที่บ้านหลังนึง รู้สึกว่าบ้านหลังนี้เสียหายน้อยที่สุดเพราะค่อนข้างใหญ่และแข็งแรง ในบ้านมีผู้หญิงกับผู้ชายคู่นึงแน่นอนว่าพวกเขาก้มหัวให้แฮสเตอร์และตัวสั่นไปด้วยความกลัวเหมือนกับคนอื่นๆก่อนที่แฮสจะพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขา
ภาษาอิตาลี่เหรอ? 
"พูดอิตาลี่ได้ด้วย?"
"ฉันอายุเป็นพันปีแล้วก็พูดได้ทุกภาษาสิ ไม่งั้นฉันจะคุยกับนายรู้เรื่องเหรอ"
แฮสผลักให้ผมนั่งลงไปบนโซฟาก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆ
"...."
"เดี๋ยวพวกเขาจะทำอาหารมาให้"
พวกเขาเดินเข้าครัวไปแล้วโดยมีงูทะเลตัวนึงตามเข้าไป
"ให้งูตามเข้าไปทำไม?"
"เผื่อว่าพวกเขาจะวางยาพิษนายไง"
"....."
"ขออาบน้ำได้ไหม?"
"มีแผนอะไร?"
"ฉันแค่อยากอาบน้ำ น้ำทะเลที่โดนตัวฉันมันทำให้ฉันคันไปทั่งตัวแล้วนะ ถ้าไม่เชื่อก็เข้ามาดูฉันอาบน้ำก็ได้"
พูดความจริงครับ ผมแค่อยากอาบน้ำจริงๆไม่ได้มีแผนอะไรทั้งนั้น เขานั่นแหละที่ระแวงเกินเหตุไปเอง ถึงมันจะสมควรระแวงก็เถอะ เพราะวีรกรรมผมที่เขาโดนมันก็ใช่เล่น
"อย่าท่าฉันนะ"
"ฉันมีอะไรให้อายกับนายกัน"
ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินกระเพลกๆไปเพราะแผลที่ขา คือตั้งใจขึ้นไปที่ชั้นบน
"มานั่งก่อน"
เยี่ยม...ผมกลับไปนั่งบนโซฟาทันทีตามที่โดนสาปเอาไว้ให้เชื่อฟังเขา ร่างใหญ่นั่งลงกับพื้นตรงหน้าผม เขาค่อยๆยกข้อเท้าผมขึ้นอย่างเบามือแล้วเอาผ้าที่ผมพันไว้ออก มือใหญ่ร่ายมนต์รักษาใส่แผลของผมอย่างที่เขาเคยทำ ไม่นานแผลมันก็หายสนิท
"...."
นี่ค่อนข้างเซอร์ไพรส์ผมนะ ไม่คิดว่าคนที่อีโก้สูงและทะนงตัวอย่างแฮสจะยอมทำแบบนี้กับผมที่เคยหักอกเขา 
รู้อะไรไหม...ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแฮสที่เคยหักคอเอวาจะทำให้ผมใจเต้นได้อีกครั้งเหมือนกัน
"ฉันจะ...ไปอาบน้ำ"
พูดจบผมก็ขึ้นไปชั้นบนของบ้านนี้เพื่อหยิบเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ออกมาใช้ ก็มีชุดคลุมแบบทูนิคแขนยาวและลำตัวยาวถึงเข่าที่พวกอิตาลีเขาชอบใส่กัน แล้วก็ผ้าขนหนู เมื่อหยิบเสร็จตรงเข้าห้องน้ำไปโดยมีแฮสเตอร์ตามมาติดๆ
"เอาจริงดิ?"
"ก็นายพูดเองนะ"
เยี่ยมจริง เขาตามผมเข้ามาในห้องน้ำด้วย=_= ที่นี่มีฝักบัวทองเหลือง...จัดว่าเป็นบ้านที่ค่อนข้างมีฐานะ 
เมื่อประตูปิด ผมวางเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูไว้บนชั้น ถ้าเขาคิดจะดูผมอาบน้ำ ผมก็คงไม่ขัดข้องหรอกเพราะอย่างที่บอกเราไม่มีอะไรให้อายแล้ว 
หลังถอดเสื้อผ้าที่มีแต่น้ำทะเลและเศษเกลือติด ผมเปิดฝักบัวแล้วล้างน้ำทะเลบ้าๆนี่ออกจากตัว โดยไม่สนอีกสายตาที่ยืนมองอยู่ สบู่ของคนอิตาลี่...หอมดีนะ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นกลิ่นอะไรเพราะนี่เป็นการมาอิตาลีครั้งแรก
และเป็นทริปที่ไม่น่าจดจำเท่าไหร่ 
"....นั่นอะไร?"
"สบู่ไง--"
แฮสตรงมาหาผม มือใหม่หยิบสบู่ในมือผมไปดูแต่มันก็ลื้นจนเขาทำมันตกลงพื้น และเดาว่าเขาดูผมอาบน้ำเฉยๆไม่ได้สินะ 
"...."
"เดาว่านายไม่ได้สนใจเรื่องสบู่"
"เดาว่านายรู้ว่าฉันสนใจอะไร"
แผ่นหลังถูกดันเข้ากับผนังเย็นเฉียบทั้งผมและเขาเปียกปอนกันใต้ฝักบัว แฮสยกขาทั้งสองข้างของผมขึ้นให้แนบกับเอวเขาเอาไว้ทำเอาผมลอยตัวขึ้นเหนือพื้นจนต้องรีบเกาะบ่าคนตรงหน้า จะให้พูดในภาษาหยาบก็ลิงอุ้มแตงนั่นแหละ ร่างใหญ่กดจูบลงบนริมฝีปากผมอย่างไม่ทะนุถนอมนัก...เมือกประหลาดนี่ ผมชินกับมันจนไปรู้สึกขยะแขยงแล้วล่ะ แต่ครั้งสุดท้ายที่มีเซ็กซ์กับเขาผมจำได้ว่าแฮสทำให้ผมเจ็บจนสลบไป...ให้ตายสิ ไม่เอาแล้วนะ
"อะ...อือ แฮส..."
ผมตีบ่าคนตัวใหญ่เพื่อขอให้เขาหยุดก่อนและน่าแปลกนะ...เขาทำตามที่ผมขอด้วย...
"อะไร...?"
"ครั้งสุดท้ายที่นายทำกับฉัน..."
"....หึ มันเจ็บสินะ..."
"ใช่"
"ทำไม นายคิดว่าจะขอให้ฉันหยุดได้เหรอ...?"
"ก็ไม่ได้ขอให้หยุดซะหน่อย..."
"...."
"...."
เขาดูจะตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ผมพูด แม้ใบหน้าเขาจะไม่ได้แสดงอะไรออกมาแต่ดูจากท่าทีแล้วผมก็พอจะเดาได้ ริมฝีปากที่เย็นเฉียบของสัตว์เลือดเย็นกดจูบลงมาที่แก้มก่อนจะเป็นที่ใบหูผม เสียงทุ้มกระซิบคำถามที่เขาไม่เคยถามผมมาก่อนและอย่าว่าแต่เขาเลย...
"รักฉันบ้างรึเปล่า..."
ผมเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว
"...."
"ตอบสิ..."
"ฉันรักนาย...แฮส"





โอเค....รอบนี้ผมว่า ผมใจเต้นจริงๆแล้วล่ะ
เรานั่งหลบหน้ากันมาสิบนาทีหลังจากเซ็กซ์ใต้ฝักบัวจบลง คือ...ที่ประหม่าก็เป็นเพราะตอนเรามีอะไรกันเขาอ่อนโยนเอามากๆจนผมแทบไม่แน่ใจว่าหมอนี่แม่งเป็นคนคนเดียวกันกับที่ทำผมสลบจริงๆรึเปล่า เขาถามตลอดว่าทำแรงกว่านี้ได้ไหม? เจ็บรึเปล่า? หรือแม้กระทั่งกอดผมเอาไว้หลังเสร็จกิจ...
ในตอนนี้ผมนั่งกินลาซานญ่าแล้วพยายามทำเหมือนทุกๆอย่างมันปกติส่วนแฮสมองไปทางอื่น ซึ่งดูจากดาวอังคารยังดูออกเลยว่าประหม่า ไม่เนียนเลยไอ้หกตาบ้าความรุนแรง=_=**
"คือว่าฉัน--"
"ฉันคิดว่า--"
"..."
"...."
เยี่ยมจริง....เราพูดขึ้นพร้อมกัน ผมจึงเลยยัดลาซานญ่าเข้าปากแก้ประหม่าไป แล้วให้แฮสพูดก่อน
"....นายพูดจริงเหรอ ที่บอกว่ารักฉันน่ะ"
และเขาก็เข้าได้ตรงประเด็นซะด้วย
"นายก็รู้ว่าฉันโกหกไม่ได้ถ้านายเป็นคนถาม"
เขาเป็นคนสาปผมเองแท้ๆ แค่นี้ไม่รู้รึไงกัน...ลาซานญ่าคำสุดท้ายถูกตักเข้าปาก ผมก้มมองจานที่ว่างเปล่าเพราะยังไม่อยากสบตากับเขาในตอนนี้
"ตั้งแต่เมื่อไหร่ไหร่...?"
และไม่อยากตอบคำถามเขาด้วย แต่เคยเลือกได้ที่ไหนล่ะ
"จำได้ไหมที่นายบอกจะจีบฉันให้ติดใน7วัน"
"...."
แฮสผงกหัว ผมจึงเอามือเท้าขมับตัวเองแล้วมองเขาราวกับไม่อยากจะยอมรับ
"แม่งเอ้ย....ความจริง นายจีบฉันติดตั้งแต่สองวันแรก"
"โกหก"
"นายก็รู้ว่าฉันโกหกไม่ได้แฮส"
"....แล้วทำไมถึงหนีฉันไปล่ะ? ทำไมถึงทิ้งฉัน"
ก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าต้องถามแบบนี้ ผมกัดริมฝีปากตัวเองก่อนเสมองไปทางอื่น ให้ตายผมเกลียดชะมัดที่โดนเขาสาป
"...."
"ตอบฉันสิ!"
"ฉันมีเอวาอยู่แล้ว!!"
"...."
เมื่อโดนเร้าหรือผมก็ตอบไปตามตรง แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่ตอบจะทำร้ายเขา
"ในตอนที่ฉันไม่มีใครเธอคือคนที่อยู่ข้างๆฉัน และฉันหักหลังเธอไม่ได้"
ผมเริ่มกุมขมับตัวเองเพราะไม่อยากมองแฮสในตอนนี้ เขาต้องโกรธแน่ๆแต่ผมก็พยายามอธิบายว่าผมทิ้งเอวาไม่ได้จริงๆ และหวังว่าหมอนี่จะเข้าใจแต่...
ไม่รู้สิ ผมอาจจะทำได้แค่หวังก็ได้
"...."
"ฉันไม่โทษนายที่เธอตาย...แฮส ถ้าในตอนนั้นฉันไม่ให้ความหวังนายจนถึงที่สุดแล้ว เธอคงไม่ต้องตาย"
เธอฟังผมอยู่รึเปล่า...ให้ตายสิ ไม่เอานะ ผมไม่อยากให้เธอได้ยินเลย..
"ตอนนั้นนายปล่อยให้ฉันตายได้ แต่นายไม่ทำ...อิไล"
"...."
"ทั้งๆที่นายรู้ว่าฉันจะฆ่าเธอ"
"คิดว่าฉันควรจะปล่อยให้นายตายรึเปล่าล่ะ?"
ผมถาม
"...."
"ฉันว่า...ฉันควรทำ...แต่ฉันทำไม่ได้"
"...."
"เวรเอ้ย...เอวาฟังฉันอยู่รึเปล่า..."
ผมเริ่มปิดหน้าตัวเองเพราะกำลังจะร้องไห้ออกมา เธอต้องเกลียดผมแน่ๆ ถ้ารู้เรื่องนี้...ถ้าเธอรู้ว่าที่เธอตายเป็นเพราะผมช่วยปีศาจนี่เอาไว้ทั้งๆที่รู้ว่าเธอจะต้องโดนปีศาจตัวนี้ฆ่า ทำไมตอนนั้นผมไม่ปล่อยให้แฮสเสียเลือดแล้วก็ตายๆไปซะ ถ้าเป็นแบบนั้นคนทั้งโลกก็คงไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะผม
"เธอมองนายอยู่..."
"ให้ตายสิ"
"...."
แย่แล้ว...น้ำตาผมเริ่มไหลออกมาเมื่อรู้แบบนั้น เอวาต้องเกลียดผมแน่ๆและผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย 
"ฉันขอโทษ ที่รัก...ฉันขอโทษจริงๆ..."
"...."
"ฮึก...เธออยู่ข้างฉันมาตลอด...แต่ฉันหักหลังเธอ..."
"...."
"ขอโทษนะเอวา...เธอไม่ควรรู้จักฉันเลย"
"...."
ร่างใหญ่เข้ามาสวมกอดผมที่ร้องไห้ตัวโยนเอาไว้ เขาควรจะโมโหที่ผมพูดถึงเธอแต่...น่าแปลกที่แฮสไม่ได้ทำอย่างนั้น 


รู้ตัวอีกทีผมก็มาอยู่ที่ปราสาทเขาแล้ว การกอดผมเอาไว้เป็นชั่วโมงจนหยุดร้องเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเขาจะทำ 
แต่เขาก็ทำมัน...
"แปลกใจนะที่นายไม่ได้โกรธฉัน"
"ก็ว่าจะโกรธ แต่เห็นนายร้องไห้แล้วโกรธไม่ลง"
"...."
มือหนาเช็ดคราบน้ำตาออกจากแก้มให้ก่อนกุมมือผมเอาไว้
"เทรเรส...ใช่ไหม ชื่อของวิณญานที่ก่อกวนนายจนนายโมโห"
"ใช่...ยัยนั่นยังอยู่เหรอ?"
"เธอไปแล้วล่ะ..."
ยัยนั่นเนี้ยนะไปเกิดใหม่?? เป็นไปไม่ได้เธออยู่กับผมมาเป็นสิบปี ไล่ให้ไปก็ไม่ไปแล้วทำไมถึงไปเกิดได้ง่ายๆล่ะ
"ได้ไง?"
"พวกเขาจะไปเมื่อปล่อยวางจากโลกใบนี้ได้แล้ว ที่ยัยเทรเรสนั่นยังปล่อยวางไม่ได้เพราะนายให้ความสนใจกับเธอ คนตายก็คือตาย ไม่ว่านายจะเห็นพวกเขาหรือไม่"
"...."
"แต่พวกเขาตายแล้วและถ้ายังให้ความสำคัญกับคนตาย พวกเขาจะไม่ไปไหน"
"...."
"ที่เทรเรสไปได้เพราะนายมองไม่เห็นเธอและไม่ได้สนใจ"
"...."
"มันขึ้นอยู่กับนายว่านายจะปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปไหม"
"...."
ผมกดริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากแฮสแทนคำตอบ มือหนารวบท้ายทอยเพื่อจะได้ลิ้มรสจากริมฝีปากผมได้อย่างถนัด ผมไม่ได้ทำเพราะอยากจะเกลี้ยกล่อมเขาหรือเพื่อลืมเอวา ผมทำเพราะผมต้องการคนตรงหน้าจริงๆ รอยจูบมากมายถูกระทับไปบนคอ มือของแฮสที่อยู่สุขเริ่มคลำๆที่ต้นขาผม และนั่นไม่ดีเท่าไหร่ 
เฮ้ยๆใจเย็นนะ...สองรอบต่อวันเลยเหรอ=_=*
"เราพึ่งทำไปไม่ใช่เรอะ หยุดเลย"
ผมผลักเขาออกน้อยๆแต่นั่นก็มากพอให้คนตรงหน้าถอยไป
"ก็นายอ่อยฉัน"
"...."
"ทำไม ทำอีกไม่ได้เหรอ?"
"ได้แต่...ไว้พรุ่งนี้"
"ก็ได้"
ยอมฟังด้วย?
นี่จะถือว่าเกลี้ยกล่อมเขาสำเร็จไหมนะ ไว้คุยเรื่องนี้ทีหลังแล้วกันในจังหวะเหมาะ เพราะผมไม่อยากใช้แพลนBที่มีชื่อว่าอบเชยกับเขาซักเท่าไหร่
"ไปไหนเหรอ?"
"เดินเล่นนิดหน่อย ฉันยังดูปราสาทไม่ทั่วเลย"
"พวกนั้นดูเข้ากับนายดี"
"นายหมายถึงอะไร?"
สายตาเจ้าปีศาจมองที่คอของผมซึ่งมันเต็มไปด้วยรอยจูบของเขา และผมไม่ค่อยจะชอบมันซักเท่าไหร่เพราะมันดูไม่ค่อยงามนักสำหรับมนุษย์ แต่ผมอยู่ใต้ทะเลนี่ คงไม่มีใครเห็นหรอก 
"ไม่ยักรู้ว่าบ้ากามขนาดนี้"
"หึ...เดี๋ยวตามไปนำทาง"
"ฉันจะรอ:)"
อย่างที่พูดไปครับผมออกมาเดินเล่นจริงๆไม่ได้มีแผนอะไร 
และดูเหมือนแพลนBอบเชย ที่ผมเตรียมไว้จะไม่จำเป็นขนาดนั้น--
"...!"
ท่านอดีดราชา...เขาอยู่ตรงหน้าต่างและ...ว่ายน้ำเข้ามาแล้ว..
"ไง"
กล่าวทักทายได้คลาสสิกดี
"ไง...เดาว่าคุณเอาอบเชยมาให้ผม"
"ใช่"
มีดใส่ฝักเรียบร้อยที่ผมเดาว่ามันเป็นแร่เงินถูกส่งมาให้ 
"ผมพอจะเกลี้ยกล่อมเขาได้นะ เอาจริงๆ"
"จริงรึ?"
ผมชักมีดออกมาจากฝักเพื่อดูว่ามันเป็นแร่เงินจริงแต่ยังไม่ทันได้ใส่มันกลับเข้าฝัก--
"!!!!"
"ระวัง!"
ผมเกลียดงูทะเลบ้านี่ชะมัด มันเข้าจู่โจมท่านอดีดราชาทันทีแต่เมื่อผมพยายามจะเข้าไปช่วยก็มีงูทะเลอีกตัวเข้ามารัดร่างของผมไว้ ทำให้มีดเงินหล่นจากมือ แม้พวกมันจะขู่ผมแทบตายแต่ก็อย่างว่า ผมไม่เข้าใจภาษางู
"พวกขุนนางมันโจมตีทุกคนที่คิดร้ายต่อราชา เวรเอ้ย!"
"แพลนBก็นับเหรอ!?"
"AหรือBมันนับหมดแหละ!"
งูบ้านี่มันยังไม่หยุดขู่ใส่ผมส่วนท่านอดีดราชาก็พยายามจะดิ้นให้หลุด และคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ก็ดันโผล่มา
"ก็บอกว่าอย่าแตะเขาไง--ท่านพ่อ?"
"...."
แทนที่งูบ้านี่จะปล่อยผมตามที่โดนสั่งมันกลับใช้หางเขี่ยอบเชยเชยให้สไลด์ไปหาแฮสแทน 
ชิบหายแล้ว...
"ชิบหายแล้ว"
บังเอิญจังพ่อของแฮสแม่งพูดประโยคเดียวกับที่อยู่ในหัวผมเลยT^T แฮสเตอร์หยิบมีดเงินขึ้นมาก่อนจะหันมาสบตาผมกับพ่อของเขาที่โดนรัดอยู่ และต่อให้ใบหน้าของเขาจะแสดงความรู้สึกไม่ได้ แต่ผมเดาได้เลยว่าเขาจะรู้สึกยังไง
"ฟังนะแฮส--"
"เตรียมกองทัพ"
งูทะเลเล็กใหญ่ทั้งหลายเลื่อยมาหาแฮสตามที่เขาพูด แฮสโยนมีดเงินออกนอกหน้าต่างแล้วหันหลังให้ผม
"ฟังนะ! มันเป็นแค่แพลนB!!"
"เราจะบุกอังกฤษกัน..."
"อย่า!!"
"เริ่มที่เบิร์นเมาท์"



เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
เสือผ้าของคนอิตาลี่ในยุคกลาง ผู้ชายจะใส่เป็นเสื้อทูนิคแขนยาวและลำตัวยาวถึงเข่า เผื่อใครนึกภาพเสื้อผ้าที่อิไลหยิบมาไม่ออก 


ส่วนเมืองเบิร์นเมาท์ที่แฮสจะบุกเป็นเมืองติดทะเลทางใต้ที่อิไลอยู่ในอังกฤษ(โรเบิร์ตด้วย)และที่นั่นทะเลสวยมากก 
นิยายเรื่องนี้ใกล้จบแล้ว ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ 

**พื้นที่โฆษณา เรื่องต่อไปที่ไรท์แต่งจะเป็นแนวรักสามเส้า+เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ระหว่าง #JakeTom กับ #RyanTom เป็นฟิคมาร์เวลที่อยากแต่งมานานแล้วหลังดูSpider Man FFH แต่ไม่ได้แต่งซักที
ชื่อเรื่อง: อย่ามาเรียกผมว่าเด็กมีปัญหา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #73 Qazdrgbjiklp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 18:56
    แต่มันจบแล้วอ่ะไรทำไมทำแบบนี้
    #73
    0
  2. #72 Qazdrgbjiklp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 18:55
    พ่อพี่หมึกจะมาทำไมเนี่ย
    #72
    0
  3. #57 แพรวเองไง555 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:45

    ตอนแรกมาดีๆ พอตอนท้ายปังเดียว ว่าแล้วมันต้องคล้ายๆแบบนี้~ เหมือนน้องอิบกะอีปิ้งไก่เลย????

    แบบนี้จะหยุดไงทันนอกจากฆ่าละเนี่ย???”

    #57
    2
    • #57-1 (จากตอนที่ 13)
      16 สิงหาคม 2562 / 22:56
      รอดูค่ะ แต่ใครจะรู้ อิไลเป็นคนที่ฉลาดและและบ้าบิ่นกว่าที่คิด บางทีความฉลาดของอิไลอาจจะพลิกสถานการณ์ได้นะ
      #57-1
    • #57-2 แพรวเองไง555(จากตอนที่ 13)
      17 สิงหาคม 2562 / 03:20
      จะรอค่าาาาาาาาาาาา 0 v 0
      #57-2
  4. #56 sunisaza2029 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 17:25
    ไรท์ทท!!

    ไม่เอาเเบบนี้จิ!
    #56
    2
  5. #55 Mavis... (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 17:19
    มันต้องจบแฮปปี้เอ็นดิ้งสิ~ แง้น้องอิไลผู้ดวงซวย
    #55
    1