Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

'กรี้ดดดดดด!!!'
'ปล่อยนะโว้ย!'
'ไอ้ปีศาจ!!'
'นายรู้ว่าพวกเขาจะตายนะอิไล ทิ้งพวกเขาไปสิ ฮิฮิ'
หุบปาก!! เลิกยุ่งกับฉันซักทีเทรเรส!
"อิไล..."
เสียงของช่างกลสาว'เทรซี่'ช่วยให้ผมเลิกสนใจเสียงของวิญญาณที่อยู่ใกล้ๆตัว 
"....อะไร?"
"อยู่ๆนายก็นิ่งไปน่ะสิ"
"...."
"นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ ว่าปิดตาแบบนั้นนายมองเห็นได้ยังไง"
"...."
ที่ผมไม่ตอบเพราะรู้อยู่แล้วเพราะผมรู้ว่าเธอจะไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด เทรซี่ถอนหายใจเมื่อผมแสดงออกแบบนั้นก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
"นกนายน่ารักดี"
"ขอบคุณ"
ช่างกลสาวคนนี้ถอดระหัสได้ไวมาก เธอกำลังถอดระหัสกับผมโดยที่มีวิลเลียมหลอกล้อความสนใจผู้ล่าอยู่ ผมกับเธอถอดระหัสต่อจนเสร็จไปแล้วเครื่องที่3 
"หาเครื่องถอดระหัสไปก่อนนะ ฉันจะไปดูเซอเวียสกับวิลเลียม ฉันอยากอยากแน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัยน่ะ"
'ไม่เอาน่าอิไล นายรู้ว่าพวกเขาจะตาย'
ยัยเทรเรสยัยคงพล่ามไม่เลิก เธอเป็นวิญญาณที่อยู่กับผมมานานเพราะผมดันเผลอไปคุยกับเธอเข้า ยัยนี่คงติดใจล่ะมั้ง ถึงได้ตามติดขนาดนีิ้ ความจริง...เทรเรสเป็นชื่อที่ผมตั้งให้เธอด้วยซ้ำ ยัยผีนี่เธอจำชื่อตัวเองไม่ได้หรอก
"ระวังตัวล่ะ"
เทรซี่กล่าว
'นายพยายามไม่ผูกพันกับเธอเพราะรู้ว่าเธอจะตายใช่ไหมล่ะ ฮิๆ?'
"...."
ผมยังคงพยายามเมินสิ่งที่เทรเรสกระซิบบอกมา เธอจะดูน่ารักกว่านี้ถ้าหยุดเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้ตายสิเธอมาเกาะไหล่ผมอีกแล้ว บ้านหลังเล็กใกล้ๆไร่ข้าวโพดเป็นที่ที่เหมาะแก่การหลบให้พ้นจากสายตาผู้ล่า และผมจะใช้มันซ้อนตัวในขณะปล่อยฮูกจังให้ทำหน้าที่
"ไปดูให้ทีนะว่าวิลเลี่ยมโอเครึเปล่า"
'คุยกับนกแต่เมินฉันเนี้ยนะ ใจร้ายชะมัด'
"เธอก็พูดอะไรที่มันหน้าฟังสิ!"
ผมตะคอกใส่เทรเรสหลังบอกฮูกจังซึ่งเขาเป็นนกฮูกตาเดียวและเพื่อนสนิทผม ผมสามารถเห็นทุกๆอย่างที่เขาเห็น หึ ถ้าความสามารถนี้หาเงินได้คงไม่ต้องมาลำบากที่นี้
"...."

"เฮ้ย! ไอ้นกบ้า! ไปไกลๆเลยนะ"
วิลเลียมถอดรหัสอยู่ เขาไม่ได้หลอกล่อผู้ล่าในตอนนี้...งั้นก็แสดงว่า...
"กรี้ดดดดด!!!"
เวรเอ้ย! ผู้ล่ากำลังอยู่กับเทรซี่!! 
"ฮูกจังรีบไปดูเธอเร็วเข้า!"
.
"ไอ้ปีศาจ!!"
เสียงของเซอร์เวียส ทุกๆคนกำลังจะตายอย่างที่ผมเห็น
.
"ปล่อยนะโว้ย!!"
วิลเลี่ยม...
.
ใช่ครับ ต่อให้ผมพยายามส่งฮูกจังไปช่วยยังไงพวกเขาก็มักจะตายก่อนผมไปถึงเสมอ ถ้าเป็นผมตอน10ขวบผมคงเกลียดที่ช่วยอะไรใครไม่ได้แต่...ตอนนี้ผมดันชินกับมันซะแล้ว
'นายรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้อิไล'
"หนวกหูน่าเทรเรส!"
ใช่ ผมรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้ และผมเกลียดที่จะต้องรู้...ผมไม่เคยอยากจะรู้ด้วยซ้ำ
'เขากำลังมา'
ผมรีบเข้าไปแอบในตู้ก่อนที่มันจะเห็นและรอฟังเสียงฝีเท้าของมันเงียบๆ เพราะสวมผ้าปิดตาผมมองไม่เห็นหรอกว่ามันน่าเกลียดน่ากลัวหรือน่ารักน่าชังอะไรแค่ไหนแต่เชื่อสิ การมองเห็นมันไม่ได้สำคัญตั้งแต่ที่มีพลังนี้แล้ว
"...."
เหมือนมีเสียงเมือกอะไรซักอย่างเวลาที่มันเดิน ท่าทางมันจะไม่ใช่คน และดูเหมือนมันจะมองหาผมอยู่...แรงอาฆาตแค้นและความเจ็บปวดของมันรุนแรงมาก ผมจะเจอแรงอาฆาตในตัวทุกๆคนแต่ไอ้หมอนี่น่ากลัวกว่าทุกคนที่ผมเจอมา 
'เขารู้นะ:)'
เมื่อเทรเรสกระซิบข้างหูผมจบมันก็เปิดตู้ที่ผมแอบอยู่แทบจะทันที กลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียนเตะจมูก มือของมันชุ้มไปด้วยเมือกประหลาดมันบีบคอผมจนแทบขาดอากาศหายใจ ผมไม่เคยเห็นการตายของตัวเอง ดังนั้นผมจะไม่ตายแน่ๆผมรู้ดี แต่ไม่ได้แปลว่าผมอยากโดนบีบคอซะหน่อย!
"มีพลังขนาดนี้แต่กลับไม่ใช้งั้นเหรอ"
มันใช้มืออีกข้างพยายามจะแกะผ้าปิดตาผมออก คิดจำทำอะไรวะเนี้ย!?
"ปล่อยนะเว้ย!"
ร่างของผมตกลงกับพื้นเพราะฮูกจักบินมาใช้กรงเล็บข่วนหน้าของมัน ผมคงวิ่งหนีไปแล้วถ้าฮูกจังบิดหนีได้แต่...
"ไอ้นกเวรเอ้ย!"
มันจับฮูกจังได้ทัน!!
"ปล่อยเขานะ--อึก!!"
เมื่อมือเข้าบีบคอผมอีกรอบผมก็เลือกที่จะอยู่นิ่งๆให้มันจับเพื่อความปลอดภัยของฮูกจังเอง..
"กล้าสั่งฉันเหรอ?"
"ฉัน...ขอโทษ"
"...."
แรงที่เข้ามาบีบคอผมคลายลงบ้าง ไอ้ปีศาจนี่มีโอกาสฆ่าผม แต่มันไม่ทำแล้วพยายามถอดผ้าปิดตาผมแทนคิดว่าไงล่ะ?
"แกไม่ฆ่าฉัน มีเหตุผลใช่ไหมล่ะ"
"อย่าอวดฉลาด"
"อึก!"
มันออกแรงบีบคอผมอีกครั้ง
"อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด"
น้ำเสียงน่ากลัวทำให้ผมเงียบปาก มันจึงยอมปล่อยมือ
"....แค่กๆ.."
"ทีนี้...ถอดผ้าปิดตานั่นออกซะ"
"...."
"อย่าให้ต้องพูดซ้ำนะไอ้หนู"
"ปล่อยเขาไปก่อน"
มันยังไม่ปล่อยฮูกจัง เขายังรู้สึกทรมานอยู่เลย...
"แกมีทางเลือกเหรอ?"
"เขากำลังเจ็บ....ขอร้องล่ะ.."
ความทรมานของฮูกจังลดลง มันคลายมือแล้ว...เมื่อฮูกจังบินหนีไปผมจึงถอดผ้าปิดตาออกตามที่มันต้องการ สาเหตุที่สวมมันไว้เพราะไม่ต้องการเห็นพวกมัน วิญญาณพวกนั้น แต่ดูเหมือนผมจะไม่มีทางเลือกแล้วตอนนี้
"....!"
ร่างของผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้เห็นรูปร่างของไอ้ปีศาจตรงหน้า ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเพราะได้มองดวงตาของมันที่ดูน่าเกลียดน่ากลัว ตัวบ้าอะไรวะเนี้ย!? 
ที่แย่พอกันคือพวกวิญญาณมากมายน่าสยดสยองรอบๆตัวผม
'นายเห็นฉันแล้วเหรอ ฮิฮิ'
และผมเกลียดยัยเทรเรสสุด....
"...."
"เห็น'เธอ'อยู่ข้างๆฉันไหม?"
เจ้าปีศาจถามขึ้น ซึ่งก็ดูเหมือนจะมีวิญญาณของผู้หญิงคนนึงอยู่ข้างๆมันจริงๆ เธอเป็นคนที่มีใบหน้างดงามต่างจากวิญญาณทั่วๆไปที่ผมเห็นเรือนผมสีขาวโพลนและมีดวงตาสีเหลืองเข้มตัดกับนัยตาสีดำข้างใน แต่...เธอกลับดูไม่ต้องการให้ผมบอกไอ้ปีศาจนี่ซะอย่างนั้น เธอส่ายหัวด้วยใบหน้าตื่นกลัวใหญ่เลย...
"ฉัน...เอ่อ..."
เวรเอ้ย! แล้วทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ...ผมไม่ควรจะบอกมันจริงๆน่ะเหรอ...
"ไม่...ไม่เห็นใครทั้งนั้น"
"แกโกหก"
"...."
"แกโกหก!!"
"อึก!!"
มันจับร่างของผมเหวี่ยงใส่กำแพงจนเจ็บไปในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นมันก็เข้ามาบีบคอผมอีกครั้งจนร่างของผมลอยเหนือพื้น...หายใจไม่ออก...
"ถ้าแกไม่บอกฉันจะใช้ลูกกะตามองเอง ได้ผลไม่ได้ผลก็ช่าง!"
มันไม่ว่าเปล่า มืออีกข้างของมันเข้ามาล้วงลูกกะตาซ้ายผมจนผมดิ้นพลาดด้วยความกล้ว 
อย่าบอกนะ!
"อ้ากกกกก!!!"
ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่สมอง มันควักลูกตาผมไป!!!






ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ><
ฝากสังเกตดวงตาของพี่แกดีๆเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #2 mm0901 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 21:45

    ชอบแนวนี้แบบแปลกๆ หาเรื่องคู่นี้อยากมากกก
    #2
    1
  2. #1 Start one (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 10:09
    ลุง...นั้นสามีผมนะ!! แค่กๆๆ ลุงหมึกจะทำร้ายสามีผมไม่ได้ แค่กๆๆ (แหมไอบ่อย)
    #1
    3
    • #1-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      3 มีนาคม 2562 / 17:14
      แค่ควักลูกตาเอง
      #1-1
    • #1-3 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      6 มีนาคม 2562 / 13:39
      ตอนที่สองมาช้าหน่อยนะคะ ปั่นตอนพิเศษของอิพี่กับนาอิบอยู่
      #1-3