Hastur x Eli II ดวงตาของผู้หยั่งรู้ [yaoi]

ตอนที่ 2 : ความเป็นมนุษย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

ห้องใต้ดิน(อยู่ใต้เรือ)
"อย่างน้อยๆคุณก็ควรบอกเหตุผลที่ผมต้องยอมเสียตาหน่อย ไม่งั้นผมจะบอกไอ้ปีศาจนั่นเรื่องคุณ"
ผมถูกจับมาขังไว้ที่นี่โดยมีหนวดงอกจากพื้นดินปิดทางออกไว้อยู่ เดาว่าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นคงเอาลูกตาผมไปทำอะไรซักอย่าง ตอนนี้ผมกำลังผมค้นหีบเพื่อหาของที่ใช้ได้ติดตัว 
'นายก็เห็นๆอยู่ว่ายัยนี่พูดไม่ได้'
เทรเรสบอก ผมกำลังคุยกับวิญญาณสาวไปด้วย เธอเป็นวิญญาณที่ขอให้ผมโกหกไอ้ปีศาจนั่นเรื่องตัวเอง ซึ่งการที่ผมจะคุยกับเธอมันจะยากหน่อยๆเพราะเธอพูดไม่ได้
"...."
มีปืนพลุสัญญาณอยู่ในหีบด้วย...ผมเก็บมันติดตัวไว้ก่อนจะหันไปหาผู้หญิงคนนั้น
"งั้นถ้าพูดไม่ได้ก็ทำท่ามาสิ"
เธอครุ่นคิดอยู่ซักพักแล้วทำท่าเหมือนอุ่มลูกก่อนชี้ไปที่หนวดปลาหมึกซึ่งปิดทางออกอยู่
'เธอเป็นคนเลี้ยงไอ้ปีศาจนั่นเหรอ' เทรเรส
"เธอเป็นแม่ของปีศาจตัวนั้น"
ผู้หญิงคนนั้นชี้มาที่ผมแล้วผงกหัว
'เป็นลูกชายที่หน้าไม่ค่อยเหมือนแม่เท่าไหร่ ขอเวลาเดาหน้าสามีเธอกับวิธีผสมพันธ์แปปนะ--'
"เทรเรสอย่าเสียมารยาทน่า"
'ฮะๆๆ นายไม่อยากรู้รึไง'
"แล้วคุณมีวิธีกำจัดหนวดพวกนั้นไหม--"
'....'
ผมเงียบทันที่เพราะรู้ว่ามันกำลังมาที่นี่...  หนวดปลาหมึกที่ขวางทางออกจากชั้นใต้แหวกออกให้เจ้าปีศาจน่ากลัวนั่นเข้ามาง่ายๆ ดูเหมือนมันจะโมโหนะ
"มันไม่ได้ผล!!"
โอเคมันโมโห...
"...."
ไอ้ปีศาจร้ายเขวี้ยงลูกตาของผมเองใส่ผมท่าทางไม่เป็นมิตร เวรเอ้ย... มารยาทห่วยแตกชะมัด
"นี่มันเป็นความผิดแก!"
มันเข้ามากระชากคอเสื้อผมอย่างโมโหร้ายทำให้ผมต้องมองใบหน้าแสนอุบาทว์ของมันอย่างไม่เต็มใจนัก
"...."
มันปล่อยผมลงเมื่อผมเงียบปาก
"ชิ...ถ้าวันนั้นแกไม่เกิดมา พลังนี้มันก็ยังคงเป็นของฉัน นี่มันความผิดแกทั้งหมด!"
"พลัง...แกหมายถึง..."
"คิดว่าฉันจะปล่อยแกมีชีวิตอยู่ขนาดนี้รึไง ถ้าได้พลังของฉันคืน แกมันก็แค่มนุษย์ต่ำต้อยตัวนึง"
"แล้วแกมีแผนในหัวรึไง"
ถ้าพล่ามออกมาแบบนี้หมอนี่ต้องไม่มีแผนในหัวเลยแน่ๆ แต่มันก็ยังฆ่าผมไม่ได้เพราะมันต้องการพลังของผม แล้วคิดว่าผมจะอยู่เฉยๆจนมันได้พลังคืนแล้วปล่อยให้มันฆ่าผมเหรอ? 
ไม่ล่ะ...มีคนรักต้องกลับไปหา ผมไม่ยอมตายง่ายๆหรอก มีปืนพลุไฟอยู่ในมือมันอาจจะฆ่าไอ้ปีศาจนี้ไม่ได้แต่ผมเดาว่า มันต้องชะงักบ้างล่ะ
"....ของแบบนั้นไม่จำเป็นหรอก ฉันแค่ต้องลองไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะได้ผล"
ผมปล่อยให้มันพล่าม เพราะพึ่งจะสังเกตว่าหนวดปลาหมึกมันค่อยหดหายไป ทำให้ทางออกโล่งและสะดวกมากๆต่อการหนี
"แล้วคิดจะทำอะไรต่อล่ะ ควักลูกตาฉันอีกข้างเหรอ?"
ปล่อยมันพล่ามไปก่อน....
"ก็คิดจะทำแต่ฉันยังต้องพึ่งลูกตาแกอีกข้างที่เหลือ และรอบนี้ฉันจะลองใช้เลือดดู แกจะโดนทรมาณไปเรื่อยๆจนกว่าแกจะยอมให้ความร่วมมือ"
"แกคิดว่าตัวเองตัวใหญ่กว่าแล้วจะทำอะไรกับฉันก็ได้สินะ"
ปัง!!
ควันสีแดงกระจายไปทั่วเมื่อผมยิงปืนใส่หน้ามันเต็มๆ ในจังหวะนี่ก็วิ่งสิครับ! 
"แกนะแก!!"
เสียงขู่คำรามดุร้ายทำให้ผมรีบสับตีนแตกออกมาจากชั้นใต้ดินแล้วขึ้นบันได ไอ้ปีศาจนั่นก็ตามขึ้นมาอย่างไม่ลดละ เมื่อขึ้นมาชั้นบนสุดของเรือผมตั้งใจจะกระโดดลงทะเลเพราะถ้าผมอยู่บนพื้นดิมมันก็ไม่มีทางหนีอยู่ดี ก็ยังถอดระหัสไม่เสร็จนี่นะ
"หยุดนะ! ฉลามเสือนับร้อยตัวฆ่าแกแน่ถ้าโดดลงไป!!"
มันไม่กล้าเข้ามาใกล้ผมเพราะกลัวว่าผมจะโดดลงไป ถ้ามันมีฉลามเสือจริงๆผมว่าผมไม่รอดหรอก แต่ถ้ามันได้พลังของผมไปแล้วผมก็ตายอยู่ดี และอีกอย่างผมไม่เคยเห็นตัวเองตายเพราะงั้นก็โดดสิ ผมเชื่อว่าผมจะรอด!
"ก็ยังดีกว่าโดนแกทรมานแหละน่า!"
ผมโดดลงแม่งทั้งอย่างนั้น ซึ่งมันก็มีฉลามจริงๆเพราะเมื่อเมื่อร่างถึงน้ำหลังของผมก็โดนเข้ากับครีบของฉลามแต่ยังไม่ทันที่ฉลามจะเข้ามากัด ปีศาจนั่นก็กระโดดลงมาตามดึงผมเข้ามากอดเพื่อปกป้องผมไว้ อย่างที่ผมคิด มันปล่อยผมตายไม่ได้จริงๆด้วย
"อ้าก!!"
ปีศาจรับคมเขี้ยวฉลามแทนผมไปเต็มๆ หนวดปลาหมึกงอกขึ้นมาจากน้ำตวัดใส่ฉลามพวกนั้น แต่มันตัวเดียวสู้ฉลามทั้งฝูงไม่ได้หรอกและถ้าผมไม่ทำอะไร เราจะตายกันทั้งคู่
"ฮูกจังช่วยหน่อย!"
.
.
.
เมื่อขึ้นฝั่งปีศาจตัวใหญ่ล้มลงนอนกับพื้น มันไม่มีแม้จะมาจับตัวผมไว้ทำให้ผมสามารถลุกออกมาอยู่ห่างๆจากมันได้ง่ายๆ มันนิ่งไปแล้วพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากร่างของมัน....
ผู้หญิงที่มีดวงตาเหมือนปีศาจตัวนี้ดูตื่นตระหนกแล้วเข้ามาดูร่างของมันแทบจะทันที
ไม่นะ....เธอกำลังขอร้องให้ผมช่วยมันเหรอ?
"มันควักลูกตาฉันนะ ฉันไม่ช่วยมันหรอก!"
'....'
เทรเรสเงียบกริบทั้งๆที่เป็นวิญญาณตัวนึงที่พูดมาก เธอร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อเลือดของมันไหลเยอะกว่าที่คิดไว้ ผู้หญิงคนนั้นทรุดตัวลงตรงหน้าผม พร้อมก้มหัวขอให้ช่วยทั้งน้ำตา
"หยุดเลยนะ! จะให้ฉันช่วยแล้วให้มันมาฆ่าฉันต่อเหรอ!?"
เธอร้องไห้หนักกว่าเดิมแล้วก้มลงกอดร่างของมันไว้ ไม่เอาน่าอิไล!
"เวรเอ้ย!"
ผมอาจจะชินที่เห็นคนตายมานับไม่ถ้วน แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามผมก็ยังมีความเป็นมนุษย์
"เธอติดหนี้ฉัน ครั้งใหญ่!"
ในตอนนั้นเองที่ผมตรงเข้าไปหามัน ก่อนเอาผ้าคลุมไหล่และฮูดมาฉีกออกเพื่อใช้ห้ามเลือดให้ แล้วค่อยไปเปิดหีบเพื่อหายารักษา(เข็มฉีดยาของหมอเอมิลี่) แน่นอนว่าใช้เวลาพอสมควรเพราะไม่ใช่ว่าทุกหีบจะมี
'นี่ไงเข็มฉีดยา'
"แปลกนะที่เธอไม่พูดมาก"
'หนวกหูน่า'
พอกลับไปที่ร่างของมัน ก็พึ่งเห็นว่ามันรู้สึกตัวแล้วและพยายามจะลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
"อยู่เฉยๆเถอะ"
ผมเข้าไปจับไหล่มันให้นอนลงไปแต่มันปัดมือผมทิ้ง
"อย่ามาสั่ง!"
"ลุกก็ไม่ไหวแล้วก็ยังมาทำกร่างอีก"
ผมถีบให้มันนอนหงายลงไปก่อนแล้วฉีดยารักษาให้มันอย่างไม่เบามือนัก
"อึก! แก..."
"เดี๋ยวก็ดีขึ้น....ให้ตายสิ แกทำผ้าพันแผลหลุด"
"...."
ผ้าพันแผลที่ข้อแขนและหนวดที่ดูเหมือนขาของมันถูกมัดให้พอดี เมื่อดูแลทุกอย่างเรียบร้อยผมก็หันไปมองเธอ ซึ่งก็ดูเหมือนเธอจะพอใจแล้ว
"ทำไมแกถึงช่วยฉัน?"
มันถามในขณะที่ลุกขึ้นนั่งกุมแผลตัวเอง
"แกก็ช่วยฉันไว้ไม่ใช่รึไง ฉันรู้ว่าที่แกทำไปเพราะแกต้องการพลังฉันแต่ไม่ว่ายังไงแกก็ช่วยฉันไว้ และฉันไม่อยากติดหนี้แกด้วย ไอ้ปีศาจ"
"ฉันชื่อแฮสเตอร์"
ผมเลิกคิ้ว นี่มันพึ่งแนะนำตัวกับผมเหรอ?
"อิไล คลาร์ก"
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มออกมา เธอชี้ไปที่เขาและชี้มาที่ตัวเอง เมื่อผมยังทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจเธอจึงจับที่ปากเป็นภาษาใบ้ที่ผมไม่ค่อยรู้ แต่ก็พอเดาได้
"ผมบอกเขาเรื่องคุณได้แล้วเหรอ?"
เธอผงกหัว...เดาไม่ยากเท่าไหร่
"...."
ผมที่ยืนกอดอกหันไปสบตาเข้ากับดวงตาสีเหลืองของเขาแล้วถอนหายใจ
"แม่นาย...เธอขอให้ฉันโกหกเรื่องของเธอ"
"...."
"ความจริงเธออยู่ข้างๆนายมาตลอด"
"...."
เขาลุกขึ้นแล้วก็....เดินหนีไปแล้ว ดูเหมือนเขาจะอยากอยู่คนเดียว





ขอโทษที่มาสั้นๆนะคะ พอดียุ่งจริงๆ ทุกครั้งที่อิไลเรียกแฮสเตอร์ เขาจะใช้คำว่า 'มัน' เพราะเห็นว่าแฮสเตอร์ไม่ใช่คน แต่หลังจากที่แฮสเตอร์ช่วยอิไลไว้แล้วก็แนะนำตัว อิไลจะใช้คำว่า 'เขา' แทน 
เหมือนว่าอิไลจะเริ่มเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวพี่หมึกแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #5 Yumimaru (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 17:48

    เหมือนซึนเบาๆอ่ะ อิไลก็นะพี่หมึกให้มาเท่าไหนก็ใส่คืนเท่านั้นจริงๆ เบาๆก็ได้ แต่รุนแรงก็ดีนะ มีความถีบ

    #5
    1
    • #5-1 (จากตอนที่ 2)
      18 มีนาคม 2562 / 16:26
      ตแนต่อไปมาช้าหน่อยนะคะ พอดียุ่งๆ
      #5-1
  2. #4 Start one (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:03
    อันจะหายโกรธเพราะช่วยสามีผมไว้แล้วกัน
    #4
    1
    • #4-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 2)
      10 มีนาคม 2562 / 13:53
      ที่อิไลโดดลงไปก็เพราะรู้ว่าแฮสเตอร์จะลงไปช่วยนั่นแหละ
      #4-1
  3. #3 kyoya1234 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 05:08

    ตะไมอิฉันรู้สึกเหมือนฮัสเทอร์จะซึนเล็กส์น้อย

    #3
    2
    • #3-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 2)
      10 มีนาคม 2562 / 05:24
      ตั้งใจให้พี่แกซึนหน่อยๆ ตัวใหญ่เจ้าอารมณ์นิสัยเสีย
      #3-1
    • #3-2 Qazdrgbjiklp(จากตอนที่ 2)
      19 พฤศจิกายน 2563 / 16:42
      แบบนี้ก็น่ารักดีนะแต่อ่อนโยนหน่อยก็ดีมีความเป็นไปได้สูงว่าพี่หมึกอาจจะกลัวเมีย
      #3-2