นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[IdentityV] Naib x Jack (Bad End อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป)

มีคนขอHappy End ของแจ๊คมา ไรต์ก็จัดให้ [คุณแจ๊คสันดาเรนที่รัก เราขอเชิญคุณให้เข้าร่วมเกมสุดพิเศษนี้อีกครั้ง ฉันเดาว่าคุณคงจะชอบเกมในครั้งนี้นะหากว่าคุณอยากจะลอง'ย้อนเวลาเพื่อแก้ไขบางอย่าง...]

ยอดวิวรวม

1,603

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


1,603

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


59
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ย. 61 / 10:23 น.
นิยาย [IdentityV] Naib x Jack (Bad End ¡ѹҧդآʹ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้ต่อจากเรื่องเดิมที่ไรต์แต่งเลยนะคะ ขอบคุณที่เขามาอ่านเด้อ~
ปล.เรื่องเดิมไรต์ไม่สามารถเพิ่มตอนได้เพราะมันจบไปแล้วเลยต้องมาต่อในนี้ ขออนุญาตใช้รูปเดียวกันเลยคนอ่านจะได้จำได้

https://writer.dek-d.com/sasipaparbam/writer/view.php?id=1869685


ตอนที่เขียนในมุมมองของแจ๊คไรต์จำเป็นต้องสวมบทเป็นโรคจิต...บางที่ต้องหัวเราะคนเดียวในห้อง ดังนั้นถ้าไรต์เขียนไม่ดีแปลว่าไรต์เข้าถึงพี่แกไม่ได้จริงๆ ขอโทษล่วงหน้าเด้อ
 
คำเตือน! เนื้อหาต่อไปนี้มีความป่วยปนอยู่พอสมควรใครที่ไม่ชอบอย่าเข้าไปอ่าน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 พ.ย. 61 / 10:23


"นี่คุณดาเรนคะ~"
สาวน้อยผมบลอนวัย20เห็นจะได้ เธอดึงเน็กไทผมเข้าประกบริมฝีปากด้วยท่าทีเย้ายวนและเร้าร้อนพลางปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกเผยให้เห็นร่องอกสวย ผมถอนจูบก่อนจะขานรับเธอเสียงหวาน
"ว่าไงที่รัก:)"
เอวบางของสาวน้อยคนนี้ถูกโอบเอาไว้อย่างเอ็นดู ทำให้ร่างกายนิ่มๆนี่แนบชิดกับผม มันต้องรู้สึกดีมากแน่ถ้าผมได้กรีดใบมีดคมกริบลงบนผิวของเธอ
อ่า....อีกเดี๋ยวก็ได้ทำแล้วล่ะ หึๆ...
"รีบๆทำให้ฉันเป็นของคุณสิ"
"อย่ารีบสิ....เธอก็รู้ว่าเราทำกันในตรอกมืดๆแบบนี้ไม่ได้"
เมื่อพูดจบผมหยิบถุงมือน่ารักที่ห้อยอยู่ตรงเข็มขัดใต้เสื้อโค้ดขึ้นมาสวมทำให้สาวน้อยสงสัยเล็กๆ
"นะ...นั้นมันอะไรเหรอคะดูหน้ากลัวจังเลย^^;"
"มันไม่คมหรอก:)"
ผมเอียงคอว่าด้วยรอยยิ้มก่อนจะพลิกกรงเล็บนี้ไปมาให้เธอดู
"เธอว่ามันสวยรึเปล่า?"
"อะ...เอ๋ ฮะๆๆ แน่นอ---"
ฉัวะ!!
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบกรงเล็บของผมก็เฉือนเข้าที่หน้าท้องของแม่สาวน้อย เธออึ่งและจ้องผมอย่างไม่เข้าใจ ร่างบางสั่นไปด้วยความกลัวก่อนจะออกตัววิ่ง
"กรี้ดดดด!!!"
"ฮ่าๆๆ คิดจะวิ่งไปไหนล่ะนั่น.... :)"
ใบมีดสวยเฉือนเข้ากลางหลังจบเธอล้มลงก่อนที่เธอจะวิ่งได้ไกลกว่านี้เลือดสีแดงข้นกระจายไปทั่วกลิ่นคาวเริ่มคละคลุ้ง คออุ่นๆถูกบีบก่อนที่ผมจะยกร่างที่ดิ้นทุรนทุรายขึ้นแล้วเฉือนข้อพับของสาวน้อยเพราะไม่ต้องการให้เธอวิ่งหนีได้อีก จากนี้ก็สนุกได้เต็มที่เลยล่ะสิ ฮิฮิ....
"เป็นอะไรสาวน้อย...โอ้....เธอกลัวเหรอ?"
ทันทีที่ร่างบางร่วงลงกับพื้นเธอก็พยายามคลานหนีเอาชีวิตรอดอย่างน่าสงสาร อ่า...อะดรีนาลีนผมพุ่งพลานนะเนี้ย เอาล่ะได้เวชาสนุกแล้ว
"ดะ...ได้โปรดคุณดาเรน!!"
หยาดน้ำตาแห่งความกล้วไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก โอ้ว....ตายแล้วๆ ผมนั่งยองๆก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยรอยยิ้ม
"จะว่าไป...ฉันยังไม่ได้ถามชื่อเธอนี่"
เธอยังคงพยายามคลานหนี ให้ตายสิ....ไม่น่ารักเอาซักเลย
ฉัวะ!!
"กรี้ดดดดดดด!! ฮึก....ฮือๆ....ได้โปรด....ใครก็ได้!!"
เอาล่ะ....ตอนนี้เธอไม่มีขาแล้ว สติของเธอแทบจะหลุดไปเมื่อได้เห็นสภาพตัวเองช่วยไม่ได้นี่ผมถามชื่อก็ไม่ตอบ ไร้มารยาทซะจริง เฮ้อออ...
"ฉันถามชื่อเธออยู่นะ..."
"ฮึก....ฮือๆ"
แต่ผมชอบเวลาที่เธอตัวสั่นนะ....มันน่ารักดี:)
"เธอไม่ต้องตอบหรอก...."
ร่างกายเธอสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเมื่อผมจุมพิตลงบนข้างหูของสาวน้อยก่อนกระซิบเบาๆ
"เดี๋ยวหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้มันก็บอกฉันเองนั่นแหละ"
.
.
.
.
"ดูเหมือน....เธอจะชื่อไดแอนนะ"
ผมอ่านเนื้อความในหนังสือพิมพ์แล้วบอกกับคนที่นั่งข้างๆชอบจังเลยเวลาที่เขาซบไหล่ผมแบบนี้
"นายคงไม่ชอบสินะที่ฉันฆ่าคนไปทั่วแบบนี้"
ใช่ ผมรู้เพราะเขาเคยโกรธผมมากๆตอนที่ฆ่ายัยทหารเรือนั่น....
"....."
"งั้นนายก็ว่าอะไรฉันหน่อยสิ...นาอิบ"
"...."
"นี่ พูดอะไรบ้างสิ"
เขาไม่ลืมตามองผมเลยนาอิบคงเผลอหลับสินะ เฮ้อ...ผมวางหนังสือพิมพ์แล้วช้อนร่างเล็กเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอน วางเขาลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุดไม่ให้ร่างกายเขาได้รับความเสียหายก่อนห่มผ้าให้
"ฝันดีนะ"
เมื่อพูดจบผมจุมพิตบนริมฝีปากสีม่วงที่เย็นเฉียบเพราะเลือดเขาไร้การสูบฉีดมาเกือบสองวันก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วกอดร่างเล็กเอาไว้ ตัวของเขาเคยอุ่นกว่านี้นะ แต่ไม่เป็นไรหรอกขอแค่สามารถจับมือเขาได้ แค่นั้นก็พอแล้วเมื่อคิดดังนั้น ผมจึงเอื้อมมือไปจับมือที่ไร้อุณหภูมิเล็กๆนี่ไว้มันทำให้ผมนอนหลับได้ง่ายเพราะรู้สึกดีที่มีเขาอยู่ข้างๆ

วันต่อมา...
"นายชอบมันรึเปล่า?"
"......"
"พูดอะไร...บ้างสิ"
เมื่อวาดรูปเสร็จผมเดินเข้าไปถามความเห็นจากคนที่นอนอยูบนโซฟาแต่ทำไมเขาไม่ตอบอะไรเลยล่ะ
".....นายหลับอีกแล้วเหรอ ฮะๆ ขี้เซาจริงๆเลย"
ผมส่ายหัวให้พ่อหนุ่มขี้เซ้าก่อนจะจับมือที่ไม่มีนิ้วก้อยของเขาขึ้นมาจุมพิต
"ฉันจะ....เอางานไปส่งนะ นายรออยู่ที่นี้ก็แล้วกัน"
"....."

โอ้ ว้าว...นาอิบไม่หนีตอนที่ผมไม่อยู่เขายังคงนอนอยู่ที่เดิม ดีใจจังเลย....ผมเดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มแล้วนั่งลงบนพื้นพรมใกล้ๆเขาเพราะเขานอนยึดโซฟาผมไปซะแล้ว
"นายจ้างเขาบอกว่าฉันยังวาดสวยเหมือนเดิม หึ ฉันได้ยินมันจนเบื่อแล้วล่ะ"
"....."
"แต่ฉันจะดีใจมากนะถ้านายเป็นพูดมัน"
"...."
"นายยังไม่ตื่นอีกเหรอ? ฉันเริ่มคิดถึงนายแล้วนะ"
"....."
นี่มันหลายวันแล้วนะที่เขาไม่ยอมคุยกับผม...เขาโกรธผมเหรอ? แน่นอนสิ...ต้องใช่แน่ๆมันจะเป็นอย่างอื่นได้ยังไง
"นายโกรธที่ฉันตัดนิ้วนายสินะ....ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำแล้วก็ได้"
"....."
"ดังนั้น...ได้โปรด...คุยกับฉันสิ!"
"...."
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเป็นคนโง่ได้ขนาดนี้ ในตอนนี้ทำได้แค่เช็ดน้ำตาตัวเองที่ไหลออกมาอย่างไร้เหตุผล....เด็กดีทุกคนมักจะนอนหลับในตอนกลางคืน ผมคงเป็นเด็กไม่ดีสินะ พระเจ้าถึงได้ลงโทษ....ลงโทษได้สาหัสซะด้วย
"ฉันเกลียดพระเจ้านะ....นายล่ะว่ายังไง"
"...."
และเขาก็ยังคงลงโทษผมอยู่ ให้ตายสิ....พานาอิบขึ้นไปนอนบนเตียงน่าจะดีกว่า ทันทีที่ช้อนคนตัวเล็กขึ้นอุ้มแขนที่ห้อยอยู่ดีๆมันก็หลุดออกมาเพราะร่างกายที่เริ่มเน่าเฟะ....
ไม่นะ! ไม่!! ไม่ได้ๆๆ ถ้าแขนเขาขาดผมก็จับมือเขาไม่ได้น่ะสิ!!
ผมวางร่างของเขาลงอย่างเบามือที่สุดแล้วหยิบกล่องเข็มกับด้ายมาเพื่อเย็บแขนของเขาให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม
"ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะซ้อม--- มะ....ไม่สิ ไม่ใช่...ฉันจะรักษานายเองนะ...!"
เมื่อสอดด้ายใส่เข้าไปในรูเข็ม ผมเริ่มเย็บอย่างระมัดระวังไม่ให้มือตัวสั่นและหวังว่าเนื้อหนังเขาจะไม่เปื่อยยุ่ยและหลุดไปมากกว่านี้
หลังจากเย็บให้แขนของนาอิบให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้วผมจุมพิมลงบนริมฝีปากไร้อุณหภูมิก่อนจะกอดเขาไว้
"ทะ...เท่านี้....ก็ไม่เป็นไรแล้วนะ....ไปนอนกันเถอะ"


"นายคิดว่าไงล่ะ?"
ผมถามหลังจากชูแหวนสีเงินสวยให้เขาดูแล้วจัดการจะสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายที่ตอนนี้ผิวเขามันดูแห้งจนหุ้มกระดูกไปแล้ว
"รอบนี้ฉันไม่ได้โกหกนะ..."
"...."
"เรามาแต่งงานกันเถอะ"
"....."
"นายจะปฏิเสธอีกรอบก็ได้นะแต่...พูดอะไรบ้างสิ จะอะไรก็ได้"
เมื่อคนที่นอนอยู่เอาแต่เงียบผมจึงเขย่าร่างเล็กเบาๆหวังว่าเขาจะตอบผมบ้างแต่....
ป๊อก!
"....!!"
หัวของเขาหลุดออกมาเพราะร่างกายของเขาในตอนนี้มันเน่าเฟะไปแล้ว....ไม่ได้...ไม่ได้นะ!! ถ้าเขาไม่มีหัวผมก็จูบเขาไม่ได้น่ะสิ!!
"ฉะ....ฉันขอโทษ! จะรักษานายเดี๋ยวนี้ล่ะ!!"
ในขณะที่กำลังจะเดินไปหยิบกล่องเข็มกับด้ายก็เหลือบไปเห็น
.....จดหมายนั่นมันวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ท่าทางพระเจ้าคงจะให้โอกาสผมสินะ
.
.
.
.
.
.
.
.


-นาอิบ-
"....ฆ่าฉันเถอะ"
"คิๆ....ฉันก็อยากทำนะ"
"....."
มือที่เย็นเฉียบลูบแผลที่คอ แผลแรกที่เขามอบให้กับผม
"แต่ชอบแบบนี้มากกว่า"
"....."
"อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป:)"
แจ๊คขังผมไว้ในบ้านของเขาเอง วันนี้เขาต้องเอารูปที่วาดเสร็จไปส่งให้นายจ้างเห็นบอกว่าจะกลับมาให้อีก30นาที นั่นก็มากพอที่ผมจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อหายานอนหลับที่เขาเคยใช้กับผม

คำเตือน: ยาชนิดนี้อันตราย ห้ามรับประทานมากกว่า3เม็ด ไม่เหมาะสมกับเด็กอายุต่ำกว่า13

สามเม็ดเหรอ....กินมันทั้งหมดนั่นแหละยังไงซะผมก็ไม่คิดจะตื่นขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อคิดดังนั้นผมเปิดผาขวดยาแล้วเททั้งหมดใส่มือ--
เพียะ!!
มือของผมถูกปัด ยาในมือกระจายเรี่ยราดไปทั่วพื้น ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นตรงหน้า แน่นอนผมตกใจที่อยู่ๆเขาก็โผล่มาแบบนี้แต่ที่น่าตกใจมากกว่าคือ....หน้าเขาตอนนี้
เมื่อได้สบตากับดวงตาที่แดงกำของเขามันเหมือนกับว่าเขากำลัง....ห่ะ?? ร้องไห้อยู่เหรอ? 
"....."
"พูดอะไรบ้างสิ"
"...."
นั่นเป็นคำแรกที่เขาบอกกับผม หลังจากที่ปัดยาพวกนี้ทิ้ง แน่นอนผมไม่เข้าใจหรอก แล้วอยู่ๆแจ๊คพรวดพราดเข้ามาเขย่าแขนผมราวกับคนเสียสติ
"ฉันบอกว่าให้พูดอะไรบ้างไง!!"
ผลัก!!
"อะไรของแกวะ!!?"
ผมผลักไอ้เวรนี่จนมันเซถอยหลังจนล้มลงไปนั่งกับพื้น แจ๊คเงียบไปเขาก้มหน้ากุมขมับเงียบๆ นั่นทำให้ผมไม่เข้าใจไปกันใหญ่ก่อนที่เสียงสะอื้นเบาๆจะเริ่มดังขึ้น
"ฮืก...."
ไอ้ฆาตกรนี่....ร้องไห้? เมื่อเข้าไปใกล้ผมก็ถูกดึงเข้าไปกอดซะแน่นจนหน้าเกือบคว่ำ ไอ้บ้านี่!?
"อะไร--"
"อย่าตายนะ"
"ยุ่งน่า! ปล่อยได้แล้ว..."
แจ๊คยอมปล่อยแต่โดยดี? นี่มันแปลกแฮะ...ผมนึกว่าเขาจะทำอะไรมากกว่านี้แต่ไม่เลย เจ้าตัวเอานั่งเช็ดน้ำตาตัวเองอยู่อย่างนั้น ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะเดินหนีแต่เขาที่เป็นแบบนี้ก็ทำให้ อดไม่ได้ที่จะ เป็นห่วง....
"อยากจะบอกฉันไหมว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น?"
เมื่อผมถามจบแจ๊คเงยหน้าขึ้นมามองผมทั้งน้ำตาจนผมเริ่มรู้สึกสะเทือนใจเหมือนว่าตัวเองไปทำอะไรให้เขา
"....รักนายนะ"
"หา?"
เป็นบ้าอะไรวะเนี้ย?
"ขอโทษที่ไม่ได้พูดแบบนี้เลย แต่ฉันรักนายจริงๆนะ"
"....."
ไอ้หมอนี่จะตอแหลอะไรอีกล่ะ ไม่หลงกลอีกรอบหรอกนะ เมื่อคิดดังนั้นผมจึงเดินหนีแล้วปล่อยเขาไว้อย่างนั้นคนเดียวแต่....
"ฉันฆ่ายัยนั่นเพราะตอนนั้นนายเอาแต่สนใจเธอ"
สิ่งที่เขาพูดก็ทำให้ผมต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเขา
"....."
"นายเอาแต่พูดว่า มาร์ธ่าต้องการให้ช่วยแล้วก็ไปหายัยนั่นตอนนั้น ฉันแค่คิดว่าฉันอยากฆ่ายัยนั่นแต่มันไม่ใช่ ฉันยังคงรู้สึกไม่พอใจที่นายไปเยี่ยมหลุมศพเธอ ฉันไม่พอใจที่นายสนใจคนที่ตายไปแล้วทั้งๆที่ฉันยืนอยู่ข้างๆนายแท้ๆ"
"....."
แจ๊คลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเข้ามาหา เขาจับแขนผมไว้แน่นก่อนจะได้เดินหนีเขาอีก
"นายอยากรู้ใช่ไหมว่าฉันฆ่ายัยนั่นทำไม นั่นแหละคำตอบ"
ผมควรจะรู้สึกยังไงดีล่ะ....ดีใจที่เขาบอก? 
...ไม่ล่ะ เขาไม่มีสิทธิ์ฆ่ามาร์ธ่าไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไรก็ตาม....และผมไม่มีทางให้อภัยเขา
"แล้วไง? ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนายไม่มีสิทธิ์ไปฆ่าเธออยู่ดี "
"....ฉันจะหยุดแล้วก็ได้ ทุกๆอย่างเลย"
"นายเป็นบ้าอะไรเนี้ย?"
โอเค...นี่มันผิดปกติมากเลยอยู่ๆไอ้บ้านี่ก็พรวดพราดเข้ามาห้ามไม่ให้ผมฆ่าตัวตายแล้วก็ร้องไห้บอกว่าสำนึกผิดแล้วจะไม่ทำแล้ว 
"ถ้านายคิดจะหลอกปั่นหัวฉันอีกเลิกซะเถอะ"
แจ๊คกัดฟันกรอดแล้วพูดสั่น
"ฉันแค่ไม่อยากให้นายตาย"
"ฉันก็ยังไม่ตายนี่ไง!"
ผมหงุดหงิดเพราะอุตส่าห์ทำใจก่อนตายไว้แล้วแต่ไอ้หมอนี่ก็เข้ามาพังทิ้งซะหมดอยากจะเก็บผมไว้ทรมาณเล่นรึไง?
"....."
"....."
เมื่อต่างคนต่างเงียบผมจึงมีโอกาสได้สงบอารมณ์ตัวเองแล้วหาว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"สรุปจะไม่ไปส่งงานให้นายจ้างแล้วสินะ"
"ก็บอกมาสิว่าจะไม่ฆ่าตัวตายแล้ว"
"ไม่ใช่เรื่องของนาย"
ร่างสูงบีบแขนผมแน่นแต่เมื่อเห็นว่าผมไม่กล้ว เขาจึงยอมปล่อยแล้วหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทก่อนยื่นให้กับผม มันเป็นจดหมายที่ถูกแกะอ่านแล้ว ตราประทับหน้าซองนี่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนส่งคือใคร
[คุณแจ๊คสัน ดาเรนที่รัก เราขอเชิญคุณเข้าร่วมเกมสุดพิเศษในครั้งนี้ที่คุณต้องชอบ ถ้าคุณยังอยากจะแก้ไขสิ่งที่คุณเคยทำพลาดไปในอดีต มาที่คฤหาสน์สิ เขาต้องการให้คุณช่วยอยู่นะ]
จดหมายเชิญไปร่วมเกมนรกนั่น...
"แล้วมันทำไม?"
"วันที่...."
มันนัดหมอนี่ไว้ล่วงหน้าเดือนกว่าๆแหนะ....ทำไมกัน??
"มันไม่ได้นัดฉันล่วงหน้าเกือบเดือนหรอก มันนัดล่วงหน้าแค่วันเดียว"
"หา?"
"....."
ร่างสูงเม้มปากเขาลูบหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจ
"ตอนนั้นนายตายไปแล้ว"
"...."
....แค่ดึงคนตายขึ้นมาจากหลุมยังบ้าไม่พอเท่าย้อนเวลา เยี่ยมไปเลย
"นายปล่อยให้ฉันตาย ก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ"
เมื่อพูดจบผมเก็บจดหมายนี่ใส่เสื้อโค้ทของเขาเหมือนเดิมแจ๊คจับมือผมก่อนจะดึงเข้าไปกอดแน่นราวกับว่ากลัวจะเสียผมไปจริงๆ แต่ขอโทษผมไม่ได้ใจอ่อนขนาดนั้น ไอ้หมอนี่ฆ่ามาร์ธ่า...มันเป็นฆาตกร ซึ่งผมไม่มีวันให้อภัยเขา ถ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะใจอ่อนให้อภัยและไม่หนีอยู่กับเขาที่นี่อย่างมีความสุขตลอดไป คิดผิดแล้--
คลิก!
"....!!"
กุญแจมือ...มือของผมถูกล็อคไพล่หลังไว้แจ๊คทำมันได้ แนบเนียนเหลือเชื่อ ร่างสูงยังคงกอดผมไม่ปล่อย ลมหายใจเย็นยะเยือกรดต้นคอจนผมรู้สึกขนลุก
"ฉันรู้ว่านายไม่ให้อภัยฉันแน่....นี่คงเป็นวิธีเดียวที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน"
แจ็คลากผมเข้ามาในห้องนั่งเล่นก่อนที่ผมจะถูกผลักให้ล้มลงแต่ยังไม่ทันได้ลุกโซ่ยาวๆนี่ก็ล่ามขาผมไว้ซะก่อนราวกันถูกเตรียมมาแต่แรก เชื่อแล้วว่าไอ้บ้านี้ย้อนเวลามา เวรเอ้ย!
"แกมันป่วย!!"
"....."
แจ๊คเงียบ เขานั่งลงข้างๆผมก่อนจะดึงผมขึ้นไปนั่งบนตักแล้วรวบท้ายทอยผมเข้าหา ริมฝีปากอุ่นทาบปิดปากผมอย่างอ่อนโยน มือหนาประคองแก้มไม่ให้ผมหันไปทางอื่นเพื่อหลบริมฝีปากเขา ลิ้นที่ตวัดไปมาในโพรงปากไม่ได้ทำให้ขยะแขยงอย่างที่ควรจะเป็น ใช่....ผมรักเขาไปแล้วแต่จะให้อยู่ด้วยกันตลอดไปน่ะไม่มีทางหรอก ล่ามผมไว้ให้อยู่กับเขามันจะต่างอะไรกับจับผมทรมาน?
หึ...แต่ไอ้คนเห็นแก่ตัวนี่จะสนอะไรล่ะ.... ทันทีที่คนตรงหน้าถอนจูบเขาเลียน้ำลายที่มันไหลเลอะขอบปากผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วระบายยิ้มออกมา
"เท่านี้ก็ได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว..."






==========
พอใจกันละนะ 5555 
ถือซะว่าไรต์ให้ผู้อ่านเป็นเจ้าของคฤหาสน์ก็แล้วกันนะคะ ตัดสินใจได้เลยว่าจะส่งจดหมายเชิญให้แจ๊คร่วมเกมนี้เพื่อให้โอกาสเขาไหม? ไรต์ให้คนอ่านเลือกก็แล้วกันว่าเรื่องนี้ควรจะจบแบบไหนเลยทำไว้สองEnd (แต่ส่วนตัวไรต์ชอบแบบเดิมมากกว่าเพราะนาอิบไม่มีความสุขที่จะได้อยู่กับแจ๊ค)

Happy End(Naib)แจ๊คได้อยู่กับร่างไร้วิญญาณของนาอิบแต่นาอิบก็ได้เป็นอิสระ

Happy End(Jack)นาอิบได้อยู่กับแจ๊คตลอดไปแต่ก็ใช่ว่าจะมีความสุข 

เลือกเอาว่าอยากSufferกับEndไหน ตามสบายจร้า



ผลงานอื่นๆ ของ ถุงถาว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:54

    i really like this ;//^//;

    #10
    1
    • #10-1
      10 มิถุนายน 2562 / 22:00
      ไม่สงสารนาอิบหยอออ~
      #10-1
  2. วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:05
    เกลียดไรท์ได้มั้ย
    #9
    1
  3. #8 Y mika (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:03

    เลือกยากมากกกกค่ะ แต่ถ้าให้เลือก หนูเลือกแจ็คค่ะ น่าสงสารแจ็คมากแต่นาอิบก็จะ..โธ่เว้ย! เลือกแจ็คค่ะ
    #8
    1
    • #8-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      25 มีนาคม 2562 / 10:58
      ถ้าคิดมากไปอ่านAUโรงเรียนม.ปลายก็ได้ค่ะ เรื่องนั้นไม่ค่อยปวดตับเท่าไหร่ แต่ก็บาปพอสมควร
      #8-1
  4. #7 Sleep_py (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 19:29

    อยากSufferกับอันที่2 55555
    #7
    2
    • #7-1 ถุงกาวแพรวพราวสดใส(จากตอนที่ 1)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
      ไม่สงสารนาอิบเหยอ
      #7-1
    • #7-2 Sleep_py
      7 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
      ไม่รู้สิ นานๆไปเดะก็รักกันเอง55555
      #7-2
  5. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 11:14

    เป็นพวกชอบยันเดเระ ขอเลือกSuffer2 ละกันค่ะไรท์


    #6
    1
    • #6-1
      4 พฤศจิกายน 2561 / 19:08
      ขอบคุณที่เม้นนะคะ
      #6-1
  6. วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 15:00

    อื้อหืออออออออออ

    มันช่างแฮปปี้เหลือเกินไรท์เดอร์ขาาา

    หนูพูดจริงจริ๊งงงงง

    #5
    1
    • #5-1
      30 ตุลาคม 2561 / 20:04
      ฮ่าๆๆๆๆๆ เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังลั่นขึ้นมาราวกับประสบความสำเร็จในสิ่งที่ยิ่งใหญ่
      #5-1
  7. วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 19:17

    รักไรท์เลยอ่ะ55
    #4
    1
    • #4-1
      25 ตุลาคม 2561 / 20:35
      ปรินท์รูปไรต์แปะฝาบ้านซะ5555
      #4-1
  8. #3 TEEN68 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:15

    เลือกทางไหนก็มีแต่เสียน้ำตา
    #3
    1
  9. #2 Amaterasu
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:10

    เลือกไม่ถูกเลยค่ะ ถถถถ อยากอ่านสองแบบ//ฉันมันคนบาป

    #2
    1
    • #2-1
      24 ตุลาคม 2561 / 12:32
      ก็ให้อ่านทั้งสองแบบแล้วเลือกเอาเองไงว่าจะจบแบบไหน
      #2-1
  10. #1 minimagaronkun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 11:57
    เอาจริงๆ.., เราก็ไม่อยากให้ชาขียวตายนะแต่...จะให้อยู่แบบนี้กับแจ๊คต่อ
    ไปก็คงไม่ต่างกับตายทั้งเป็นอยู่ดี

    #ส่วนตัวเราชอบฉากจบแรกมากกว่า แม้จะเศร้าหน่อยๆก็เถอะ T-T
    #1
    5
    • #1-4 minimagaronkun(จากตอนที่ 1)
      24 ตุลาคม 2561 / 19:42

      นั่นสิน้า~ ...
      นิยายของไรสนุกมากเลยค่ะ ถ้าไรท์มีเรื่องใหม่มาอีกเราจะตามไปอ่านนะ
      #1-4
    • #1-5 (จากตอนที่ 1)
      24 ตุลาคม 2561 / 19:49
      ขอบคุณค่ะ>\\<
      #1-5