คัดลอกลิงก์เเล้ว

SUGA X YOU คุณพี่เย็นชากับคุณน้องชาเย็น

เมื่อคนเย็นชาอย่าง ‘มิน ยุนกิ’ ต้องมาเจอกับ ‘เด็กชอบชาเย็น’ แบบคุณแล้วความรักครั้งนี้จะลงเอยยังไงไปอ่านกันเลย...

ยอดวิวรวม

1,103

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


1,103

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


56
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 เม.ย. 61 / 14:53 น.
นิยาย SUGA X YOU س繪ҡѺسͧ SUGA X YOU คุณพี่เย็นชากับคุณน้องชาเย็น | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
BTS X YOU

คุณพี่เย็นชากับคุณน้องชาเย็น

.

.

.



*หมายเหตุ*

(เดี๋ยวมาใส่ธีมทีหลัง)
เรื่องนี้เกิดจากความมโนของไรท์ล้วนๆ
ไม่เกี่ยวข้องกับศิลปินแต่อย่างใด
ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ
(แอบอู้เรื่องนู้น ดองๆไปก่อนแต่งเรื่องนี้มาทดแทนละกันอิอิ)
ช x ญ
(เรื่องที่แล้วก็พี่กิเรื่องนี้ก็...พี่กิเหมือนเดิมทำไงได้เมนพี่กินี่หุหุหุ)
ถ้าอยากอ่านแล้วล่ะก็...
ไปอ่านเลยค่าาา!!!

..Let’s go..

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 เม.ย. 61 / 14:53


ซู้ดดด~ ซู้ดดด~

ฉันนั่งดูดน้ำชาเย็นของโปรดอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆใกล้ๆบ้าน จริงๆแล้วฉันไม่ได้จะมาดูดน้ำให้ฟังหลอกแค่มานั่งรอเพื่อนเฉยๆและก็มานั่งมองดูเจ้าของร้านสุดหล่อที่กำลังเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้าคนอื่นอยู่ โอ๊ยยยยหล่ออออ~ -///-

กริ๊งงง!

มีลูกค้าคนใหม่เข้ามาเหยียบในร้านสุดหล่อฉันต้องทำตัวเป็นเจ้าของหน่อยด้วยการ...การเป็นนางร้ายในละครหลังข่าว!!!
“( 0-0)”มองด้วยสายตาอาฆาต! ต...แต่ว่า~ นี่มันเทพบุตรชัดๆขาว หล่อ ตี๋ ตัวเล็ก สเปคชัดๆ
“เอาเอสเพสโซ่!”เสียงเข้มด้วย นี่แหละใช่เลยพ่อชัดๆ...พ่อของลูกคนแบบนี้นิสัยดีแน่ๆเลย...

พรึบ!

ง่ะ! นี่มานั่งโต๊ะที่ฉันจองโดยไม่ขออนุญาติมารยาทไม่มีรึไงยะ! (เมื่อกี้ยังชมอยู่เลย)

“คุณคะ! โต๊ะนี้มีคนจองแล้วค่ะ”ฉันตอบด้วยความโมโห ก็มันน่ามั้ยล่ะ -_-
“- -“ตาบ้านี่หันมามองด้วยสายตานิ่งๆมันเย็นชาสุดๆ เดี๋ยวสาดด้วยชาเย็นเลยตาบ้าาา!!!
“คิดว่าทำตัวเย็นชาแล้วตัวเองหล่อรึไง!”ฉันเอ่ยลอยๆไปก่อนจะหยิบเอาชาเย็นคลายเครียดมาดูดแต่ฉันยังไม่ทันที่จะได้เอาหลอดเข้าไปในปากไอคนเย็นชาก็แย่งน้ำชาเย็นลูกรักฉันไปแล้วTTฉันเลยหันไปมอง
“ชาเย็น...ไม่เห็นเหมาะกับเธอเลย”เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนจะยกแก้วชาเย็นฉันขึ้นไปดูแล้วก็มาวิจารน้ำกับหน้าของฉัน...อืมมม อีตาบ้าาาา!!!!
“นี่! คุณพี่เย็นชาคะช่วยพูดดีๆด้วยค่ะเราพึ่งรู้จักกัน ไม่สิเราไม่รู้จักกัน!”ฉันยืนขึ้นตะโกนด่าไอผู้ชายตรงหน้านี่เสียงดังจนคนในร้านหันมามองฉัน
“- -“เขาทำหน้ากวนบาทาสุดๆจนฉันอยากจะปารองเท้าผ้าใบฟาดเข้าหน้าหมอนี่จริงๆเลย
“ช่วยพูดอะไรหน่อยสิ!”ฉันล่ะเหนื่อยใจกับผู้ชายเย็นชาจริงๆ
“ไม่จำเป็น”เขาวางแก้วชาเย็นฉันลงที่เดิมก่อนจะลุกไปหาเจ้าของร้านสุดหล่อของฉัน เด๋ยวนะ! ทำไมตาบ้านี่ไม่จ่ายตังค์หรือไม่มีตัง 55 ขอทำให้หน้าแตกหน่อยละกัน
“นี่คุณเย็นชา ไม่มีตังค์จ่ายค่ากาแฟหรอคะ ให้ฉันช่วยมั้ยคะ? หุหุ!”ฉันนั่งหัวเราะคนเดียว
“ฉันไม่จำเป็นต้องจ่าย...เพราะฉันเป็นเจ้าของร้านนี้ส่วนที่ยืนอยู่นี่ลูกน้องฉันไม่ใช่เจ้าของร้าน”อุตะ! สุดท้ายคนที่หน้าแตกคือฉัน...
“ร...รู้แล้วหน่า~แค่หยอกเฉยๆเอง”หุบปากไปบ้างนะเรา เดี๋ยวหน้าแตกอีก
“หึ! ยัยชาเย็นเอ้ย!”หลังจากที่ฉันหน้าแตกตาบ้านั่นก็เดินออกไปจากร้านแล้วเพื่อนฉันก็มาพอดี

“อ่าว! (ชื่อคุณ)แกเป็นไร แล้วเมื่อกี้ใครคนรู้จักหรอแล้วเขาทำไรแกเห็นคุยกันด้วย คนรู้จักหรอแฟนรึป่าว”นี่เพื่อนฉันชื่อ ‘ไอยู’ มันถามฉันด้วยความเป็นห่วงหรืออยากเผือกกันแน่เนี่ย ถามเยอะจริงๆเลย
“พอๆตอบไม่ทัน เอาเป็นว่าใครไม่รู้”ฉันจำเป็นต้องโกหกไอยูไปเพราะขี้เกียจตอบอ่ะนะ
“ไม่รู้ก็ได้-3-“ไอยูยู่ปากงอนๆ แต่ระดับนี้แล้วไม่ง้อหลอกย่ะ กินน้ำต่อดีกว่า

ซู้ดดด~

“นี่แกยังไม่เลิกกินอีกหรอไอชาเย็นแกเนี่ย- -กินตั้งแต่มหาลัยจนนี่แกจบทำงานแล้วนะ”ไอยูนั่งมองหน้าฉันอย่างเอือมๆ
“ก็ทำไมอ่ะ มันอร่อยดีออก”ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากดูดน้ำชาเย็นไปมองผู้ชายไป ฟินนน~
“พี่คนนั้นดูเย็นชาจัง...”ไอยูเป็นอะไรวะ? นั่งพูดคนเดียว
“แกๆ...!!!!”ฉันสะกิดที่แขนไอยูเบาๆแต่จู่ๆไอยูก็ทำท่าทางดูตกใจจนฉันก็ตกใจตาม หัวใจจะวาย...ยัยบ้าาา!!!
“นี่ยัย(ชื่อคุณ)แกกับพี่โอโม่คนนั้นเป็นอะไรกันป่ะ?”ไอยูดูมีสีหน้าร่าเริงยิ้มๆ
“ใคร? อ๋อตาเย็นชาที่เดินออกไปจากร้านสักพักอ่ะหรอ”ถามถึงตาบ้านั่นเพื่อ
“ใช่ๆคนนั้นอ่ะ”
“ก็ป่าวไม่ได้เป็นไรกัน”ไอยูถามถึงคนเย็นชาแบบนั้นทำไม? 
“หรอ...แกกับเขาดูเข้ากันดีเนอะ^^”ไอยูยิ้มให้ฉันแปลกๆ แต่เดี๋ยวไอคำว่า ‘เข้ากันดี’ นี่คือไร
“ตรงไหน!”ฉันถาม
“ก็ชาเย็นกับเย็นชา หรือ เย็นชากับชาเย็น”ฉันจะบ้าตายกับยัยนี่จริงๆเลยคิดจะจับคู่ให้ฉันคู่กับตานั่น บอกเลยคนอย่าง(ชื่อคุณ)ไม่มีทางเป็นแฟนด้วยแน่ หึหึ

วันต่อมา

ฉันตื่นมาแต่เช้าเพื่อจะไปทำงานแต่ก่อนไปอย่าลืมอาหารเช้า นั่นก็คือ ‘ปังเมล่อนกับน้ำชาเย็น’ 

กริ๊งงง!

วันนี้ฉันเดินเข้าร้านมาฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังจ้องมองมาที่ฉัน คุณเจน ญาณทิพย์คะ หนูสัมผัสบางอย่างได้...ฉันหันไปมองตรงบริเวณนั้นและพบกับ กับ...ไอบ้าเย็นชา!
“...”ฉันหันไปมองเขาแวบนึงก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองคือการซื้อของกินตอนเช้า แต่ตาบ้านั่นยังคงมองมาที่ฉันอยู่เลย
“โรคจิตหรอ? มองตามคนอื่นอยู่ได้”ฉันทนไม่ไหวเลยหันกลับไปด่าให้เลย ดีนะตอนเช้าแบบนี้ไม่มีคนเข้าร้าน
“ใครมองเธอ...”เขาตอบเสียงนิ่งๆ
“ก...ก็นายไง”ที่พูดเสี่ยงสั่นนี่คือไม่ได้ติดอ่างนะแต่กลัวหน้าแตกเหมือนเมื่อวานนี้ 
“เธอคิดว่าตัวเองสวยขนาดที่ต้องมีคนมองด้วยหรอ”โอโห~สุดยอดจริงๆผู้ชายคนนี้ มอบรางวัลการด่าดีเด่นให้เลย-_-
“อย่างน้อยฉันก็สวยที่สุดในก.ท.ม.ละกันย่ะ!”ฉันเถียงโดยการใช้เมืองหลวงของประเทศไทยเข้ามาช่วย ตาบ้านี่คงไม่รู้หรอกว่าก.ท.ม.คือไร โง้โง่หุหุ
“สวยที่สุดในก.ท.ม.อ๋อ กองทัพหมานี่เองก็จริงของเธอนะ”กรี๊ดดด!!! ตาบ้า
“นายนี่โง่จริงๆ IQ นายมันเท่าไหร่กัน!”ฉันอยากจะบ้าตายกับตานี่ ถ้าได้ตานี่มาเป็นแฟนฉันขอบาย~ แล้วฉันจะนึกเอามาเป็นแฟนทำไม!!!
“เข้าร้านฉันก็ช่วยซื้ออะไรด้วยถ้าไม่ซื้อก็ไปเกะกะลูกค้าคนอื่น!”ตานี่ไล่ฉันอย่างกับฉันเป็นหมาเลยนะ แต่ว่า...ไม่เห็นมีลูกค้าสักคน
“ไหนลูกค้าอ่ะ?”ฉันถามอย่างกวนเบื้องล่างบ้าง
“อย่าถามมากรีบๆซื้อ!”หึ! ไม่มีอะไรจะเถียงสินะ
“เอาเหมือนเดิมค่ะ^^”จังหวะนี้ฉันไม่สนตาบ้านี่ละ ที่สนตอนนี้คือ~พนักงานคนนี้มากกว่าาาา 
“จะอ่อยพนักงานฉันไปถึงไหน”ขนาดฉันไม่ยุ่งตานี่ก็ยังจะตามมาเผือกอยู่เรื่อย
“แล้วมันผิดรึไง”ฉันหันกลับไปเถียงกับตาบ้านั่นก่อนจะหันไปยิ้มให้พนักงานต่อ
“ผิด! เพราะฉันหึง!!!!”อ...อะไรนะ? ตาบ้านี่มัน ‘หึง’ ฉันหรอ -///-
“น...นายว่าไงนะ-///-“(ชื่อคุณ)เก็บอาการอย่าพึ่งเขินสิ
“อะไร!”เขาถามเสียงเรียบนิ่งอีกละ หรือฉันฟังผิดเองวะคิดมากอีกละ
“ไม่มีไรสงสัยฟังผิด”ฉันหันกลับไปเอาขนมปังของฉันกับน้ำชาเย็นก่อนจะเดินไปนั่งให้ห่างๆตาบ้านั่นให้มากที่สุด

พรึบ!

เอ๊ะ! อีบ้าา!!! ยังตามมาอีกฉันเริ่มกลัวละนะ
“นายจะตามมาทำไมเนี่ยยย!!!”ฉันมองบนเบ้ปากอย่างแรงค่าาา
“ฉันชื่อ ‘มิน ยุนกิ’ อายุ 25 แล้วเธอชื่อไร?”เดี๋ยวนะ อายุ 25 ปี ตายละตูฉันพึ่ง 22 เองนะตาบ้านี่เป็นพี่หรอเนี่ยไม่น่าเชื่อหน้าหล่อกว่ารุ่นพี่ที่โรงเรียนฉันอีก
“ฉัน(ชื่อคุณ) อายุ 22 ปี”แต่ก็เถอะทำตัวไม่น่านับถือฉันก็ไม่เรียกพี่หรอกย่ะ!
“สงสัยเธอคงต้องเรียกฉันว่าพี่แล้วแหละ”No no no! กระดากปากสุดๆ
“ทำไมต้องเรียก?”ปากเจ้ากรรมนี่หน๋าาาบอกแล้วอย่าพูดมากกก
“เพราะเธออายุน้อยกว่าฉัน ฉันเป็นพี่เธอเข้าใจนะแล้วอีกอย่างเธอต้องแทนตัวเองว่าหนูและเรียกฉันว่าพี่ยุนกิ”แทนตัวเองว่า ‘หนู’ โครตน่อมแน๊มเลยจ้าา
“ถ้าไม่เรียกล่ะ - -“ฉันทำหน้าเอือมๆ
“ก็ไม่ต้องมากินชาเย็นร้านฉัน แต่ถ้าเรียกฉันให้เธอกินฟรีทุกอย่างในร้าน”จริงดิ?!
“จริงหรอ?”ฉันกอดอกมองหน้าตายุนกิอย่างหาเรื่อง
“เธอเรียกฉันพี่ยุนกิตอนนี้ฉันให้กินฟรีตอนนี้เลยก็ได้”ตานี่มันหลอกล่อฉัน อย่าหลงกลนะ อย่าหลงกล...
“...”ไม่ได้นะ! ของฟรีไม่มีในโลก
“คิดดีๆแค่เรียกพี่:)”ตาบ้านี่ยิ้มเจ้าเล่ห์แปลกๆ ลองสักหน่อยคงไม่เสียหายหรอกมั้ง^^
“ก็ได้ พี่ยุนกิ-_-“พูดออกไปแล้ว
“ดีมากเด็กน้อย^^”ตาบ้านี่ยิ้มหรอ? แล้วไอมือที่กำลังลูบหัวฉันอยู่คือไรกัน...-///-ใจเต้นแรงแปลกๆแหะ
“เอ่อออ...”ฉันเขินนะที่ยิ้มแล้วลูบหัวให้แบบนี้ ความรู้สึกนี้มันอะไรกันรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวแปลกๆ
“ขอโทษ...”เขาชักมือออกจากหัวฉันอย่างรวดเร็ว หน้าเขาดูแดงขึ้นแหะไปยังหูด้วย
“-///-อืออืม”แล้วฉันจะมาเขินทำไมกันเนี่ย 
“10 โมง 35 นาทีแล้วถึงเวลาเข้างานแล้วนิ”อะไรนะ?! ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ป่ะ
“นาย! ไม่ใช่ๆพี่ยุนกิ กี่โมงนะ”ฉันคว้าแขนพี่ยุนกิไว้ก่อนที่เขาจะลุกออกไปเพื่อถามเวลา
“10 โมง 35”แกะหายยยย!!! (หมายถึง ชิ*หาย แต่ที่บอกแกะหายเพราะ sheep แปลว่าแกะ เล่นมุขๆอิอิ)
“ซวยแล้วววว!!! มันสายแล้วทำไงดี ขอตัวนะคะขอบคุณสำหรับของฟรีพี่ยุนกิ!!!”จังหวะนี้คือทำไงก็ได้ให้ไปทำงานได้เร็วที่สุด แต่ว่า...

หมับ!

จะจับแขนตูทำมายยยยย!!!! สายแล้วววว!!!! TT
“เดี๋ยวไปส่ง”
“...”เงียบเลยตู

5 นาทีผ่านไป

ถึงที่ทำงานสักทีฉันล่ะนั่งเกร็งจนเป็นตะคริวไปละ ขับรถได้เร็วเหลือเกิน
“เธอทำงานที่นี่หรอ”ถามอีกละ
“ใช่ทำไมคะ”ฉันต้องหัดพูดเพราะหน่อยแล้ว
“งั้นดีเลย...”แปลกๆแหะ
“(0.0;;)”เหงื่อตกละตูต้องมีไรแน่ๆ
“หักเงินเดือนเลยละกันมาสาย”อย่าบอกนะว่า...
“นายเป็น...เจ้าของบริษัทนี้หรอ0[]0”ตาย ตาย ตาย กูตายไอ(ชื่อคุณ)เมิงงงตายยย!!!
“ไม่พูดพี่ยุนกิของฟรีอด!”ง่ะ! ไม่นะๆ
“พี่ยุนกิขาาาหนู(ชื่อคุณ)ขอโทษคราวหลังจะไม่ทำอีกแล้วTT”นี่ฉันทำอะไรลงไปกันเนี่ย
“...”ตาพี่ยุนกิหันหน้าหนีฉันไปแล้วTT
“TT”ไอพี่ยุนกิใจร้ายยย
“ถ้าเธอไม่รีบไปทำงานฉันจะหักเงินเพิ่ม”เขาพูดทั้งๆที่ไม่ยอมหันมาทางฉันเลยนี่จริงจังหรอเนี่ย? ชิ! ฉันไม่แคร์หรอกย่ะไม่ฟรีก็ไม่ฟรี
“ฮึ่ย! ไอพี่เย็นชา!”ฉันลงจากรถอย่างหัวเสีย
“-///-ไอกิมึงใจเย็นๆ’พี่ยุนกิขาาาหนู(ชื่อคุณ)ขอโทษ~เธอทำฉันใจหวั่นไหวอีกแล้วนะ(ชื่อคุณ)”

ตกเย็น

ซ่าาาาา ซ่าาาาา!!!

แง่งงง! ฝนมาตกทำพระแสงอะไรตอนนี้เนี่ย ชีวิตของ(ชื่อคุณ)จะซวยอะไรแบบนี้กันหะ
“จะกลับบ้านไงเนี่ย คนมีคู่เขานั่งรถกลับกันหมดแล้ว แล้วฉันล่ะไม่มีใครเลย...”ฉันยืนบ่นคนเดียวหน้าบริษัท
“(ชื่อคุณ)ให้ฉันไปส่งมั้ย?”ฉันหันไปมองดูคนที่มาเรียกฉัน 
“อ่าว! จีมินยังไม่กลับหรอ”ที่แท้ก็จีมินนี่เองเพื่อนร่วมงานฉันเองแหละเขาน่ารักนะ ใจดีด้วย
“ยังอ่ะ กำลังกลับเลยไปด้วยกันมั้ย”จีมินนายน่ารักจัง ไหนๆก็มาชวนแล้วขอติดไปด้วยละกันนะ
“ก็ดะ...”ใครบังอาจมาพูดแทรกฉันกันหะ
“นายกลับบ้านไป ฉันจะไปส่งแฟนฉันเอง!”ฟง...แฟนไรกันนี่พี่ยุนกิผีเข้ารึไง -///-
“อ๋อ ครับคราวหลังผมจะไม่ยุ่งกับแฟนคุณยุนกิแล้วครับ กลับก่อนนะ(ชื่อคุณ)”จีมินนนนายทิ้งฉันเราเพื่อนกันมั้ย ฉันมองตามจีมินตาละห้อย
“เดี๋ยวฉันไปส่ง”ฉันยอมกลับคนเดียวดีกว่า ถ้าต้องมากลับบ้านกับพี่ยุนกิบ้าบอนี่
“ค่าาา-_-“กลับก็กลับ

หมับ! พรึบ!

เอ๊ะ! อะไรนุ่มๆมาโดนมือ...!!! OMG! อย่างแรงนี่เขาจับ-มือ-ฉันด้วยมันอุ่นมากและนุ่มสุดๆ เขาเตรียมร่มมาด้วยนี่ฉันกับเขาอยู่ในร่มคันเดียวฉันสองคนท่ามกลางสายฝนพร้อมกับมือที่ประสานกัน โอ๊ยยย!!! ละลายแปปพี่ยุนกิจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะฉันเขินนน -///-
นี่ฉันเพ้อมาตลอดทางจนถึงรถแล้วหรอเนี่ย มโนเยอะไปหน่อยแต่ฉันเขินจริงๆนะเขาอบอุ่นมากแม้จะเย็นชาแต่ภายนอกส่วยภายในเขาอบอุ่นจัง^^
“^^”ฉันมองหน้าพี่ยุนกิตลอดทางที่เขาขับรถไปส่งฉัน แล้วฉันยิ้มทำไมเนี่ย
“...”ฉันมองนานไปแล้วนะ แต่ฉันไม่อยากละสายตาออกจากใบหน้าเขาเลยเขาน่ารักจริงๆเลย
“พี่ยุนกินี่อบอุ่นจังนะหนูชอบพี่จัง...!!!!”ไอชิ*หายนี่เราพูดในใจเสียงดังไปหรอ นี่ไม่ได้เรียกพูดในใจเขาเรียกพูดความในใจแล้วไอ(ชื่อคุณ)พูดเสียงดังด้วย
“-///-“พี่ยุนกิหน้าแดงหรือว่าเขินฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย!!
“เอ่อ...ฉัน...เอ่อ...คือฉันไม่ได้ตั้งใจพูดนะ...อย่าโกรธกันนะคะ...โอ้! ถึงบ้านฉันแล้ว-///-ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”เผ่นก่อนละนะ! ฉันรีบลงจากรถทันทีก่อนจะรีบเข้าไปในบ้านให้เร็วที่สุด
“มึงเขินอีกแล้วนะไอกิ-///-ยัยนั่นบอกชอบเรา...โว๊ยยย!!! ใจเต้นแรงโว๊ยยยน่ารักเป็นบ้าาา!!!”

เช้าวันต่อมา

ตื้ด~ ตื้ด~
“ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย!”ฉันตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ฉันเลยคว้ามือไปหยิบมาดูว่าใคร และมันปรากฎเป็นเบอร์ใครก็ไม่รู้
ติ้ด!! 
ตัดสายทิ้งแม่มเลย บังอาจมาขัดจังหวะ

ตื้ด~ ตื้ด~
“ใครอีกเนี่ยย!!!”ฉันลุกขึ้นนั่งจากเตียงก่อนจะกดรับสาย 
“ฮัลโหลลล!!!”ฉันตะคอกใส่คนในสายเสียงดัง ก็บังอาจโทรมาปลุกฉันนิ
(ฉันรออยู่ถ้าไม่รีบลงมาภายใน 10 นาที ฉันจะไม่รอ!)ใครวะ? เสียงเรียบๆคุ้นๆ
“นายคือใคร?”ฉันอยากรู้จริงๆนะ
(เหลือ 9 นาที! ฉันจะไม่รอแล้วนะ)มันคือใครวะ?! ฉันแอบลุกไปดูที่หน้าต่างซึ่งตรงกับบริเวณหน้าบ้านพอดี และที่สำคัญไอพี่ยุนกิมารอฉันหน้าบ้าน!!! 

เหลือ 8 นาที!!! 

ฉันอาบน้ำตั้ง 10 นาทีเลยนะ!! ไม่เหลือเวลาให้ฉันเลยหรอTT (ชื่อคุณ)ๆมึงรีบไปอาบน้ำก่อนวิ่งผ่านน้ำเลยละกัน

เหลือ 1 นาที!!!

กรี๊ดดด!!! จะเสร็จแล้วปิดประตูๆล็อคบ้านก่อน

ปึง!!!

“เฮ้ออออ~”ฉันวิ่งขึ้นมาบนรถของพี่ยุนกิอย่างรวดเร็ว
“เธอมาทันเวลาพอดี อ่าวนี่!”พี่กิเอาไรเย็นๆมาโดนแขนอ่ะ!
“หืม? ชาเย็นนน!!!”ฉันดีใจมาก~ พี่กิเอาน้ำชาเย็นมาให้ฉันกินนนด้วย
“ฉันเอามาเพื่อเธอยังไม่ได้กินข้าวเช้า”ละมุนมากกก~ พี่กินี่น่ารักจังเลยฉันหลงรักพี่กิแล้วนะเนี่ย
“ขอบคุณค่าาา-///-“เก็บอาการหน่อย(ชื่อคุณ)
“อืม...”พี่ยุนกิชอบทำตัวเย็นชาก็น่ารักดีจัง เย็นชา...ชาเย็นแบบที่ไอยูบอกก็เข้ากันดี^^

5 นาทีต่อมา

พี่กิไม่ได้พาฉันมาที่ทำงานนินี่มันร้านอาหารนะ และหรูด้วย
“เอ่อ...ไม่ไปทำงานหรอคะ”ฉันเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ เพราะมัวแต่มารอเธอเนี่ย - -“สรุปนี่ฉันผิด?
“ถ้าไม่สะดวกพี่ยุนกิก็ไม่เห็นจะต้องลำบากมารับฉันเลยนี่คะ”ฉันถามพี่กิ
“ไม่ได้หรอก ฉันเป็นห่วงเธอเธอต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเข้าใจมั้ยยัยชาเย็น ลงมาจากรถได้แล้วฉันหิวข้าว”แล้วพี่ยุนกิก็ลงจากรถไป แต่ก่อนหน้านั้นพี่ยุนกิเป็นห่วงฉันด้วย ‘เธอต้องอยู่ในสายตาฉันตลอด’ พี่ยุนกิคิดอะไรกับฉันรึป่าวเนี่ย-///-
“-///-“ณ ตอนนี้ฉันก็ยังคงนั่งเขินอยู่ในรถ จนพี่ยุนกิมาตามด่าอีกที
“รีบๆลงมาเปืองน้ำมันรถฉัน!”พี่แกจะรีบไปไหนของเขาเนี่ย
“ค่าๆ”ฉันเลยรีบลงมาจากรถพี่ยุนกิก่อนจะเดินตามเข้าไปในร้านอาหาร ในร้านมันหรูหรามากคนเยอะพอควรนะเนี่ย
พี่ยุนกิพาเดินนำฉันไปที่โต๊ะ VIP เป็นโซนเงียบๆซึ่งดีนะแต่แปลกๆไม่ค่อยชอบเลยเงียบเกินไป(-_-;;)
“เมนูครับคุณยุนกิ”พนักงานที่นี่รู้จักพี่ยุนกิได้ไงอ่ะ? หรือพี่ยุนกิมาบ่อย
“ฉันเอาเหมือนเดิมแล้วเธอล่ะจะเอาอะไรมั้ย?”พี่ยุนกิจะเลี้ยงหรอ แต่ฉันไม่รู้จะกินอะไรเลยเพราะสั่งไม่เป็นอ่ะ 
“ไม่กินดีกว่า...”ฉันเลยยื่นเมนูคืนให้พนักงานกลับคืน
“แน่ใจว่าไม่กิน”พี่ยุนกิถามฉันซ้ำ 
“ค่ะ ไม่กินค่ะหนูพึ่งกินที่พี่ยุนกิเอามาให้ค่ะ”ฉันบอกพี่ยุนกิไปแต่ใจตอนนี้ฉันโครตหิวว~
“ขอตัวครับ”แล้วพนักงานก็เดินออกไป พี่~

2 นาทีผ่านไป

“ขออนุญาติเสิร์ฟครับ”อาหารมาแล้ว~ โอ๊ยหอมมมมากๆ 
“0[]0!!”โครตน่ากินง่าาา~ ฉันมองอาหารที่มาเสิร์ฟด้วยสายตาเป็นประกาย
“มองทำไมอยากกินหรอ!”พี่ยุนกิมองหน้าฉัน
“ป...ป่าวแค่มองเฉยๆว่าพี่ยุนกิสั่งอะไร”ข้ออ้าง จริงๆแล้วโครตอยากกินแต่ทำเนียนก่อน
“อือ ไม่สั่งเองนะช่วยไม่ได้”แล้วพี่กิก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวเช้าของตัวเอง นี่กำลังกินยั่วฉันใช่มั้ย?!
“...”งู้ยยย~ ไม่แบ่งให้กินหน่อยหรอ แล้วฉันจะมองดูพี่ยุนกิกินทำไมเนี่ย 
ฉันตัดสินใจฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อที่จะได้ไม่เห็นอาหารตรงหน้าที่มันส่งกลิ่นหอมมาเตะจมูกฉัน
“เงยหน้าขึ้น!”พี่ยุนกิสั่งให้ฉันเงยหน้าขึ้น แต่ฉันไม่เงยหรอก-3-
“...”นิ่งไว้ๆ
“ฉันบอกให้เงย”จะดุหนูตะมายเนี่ยย!! 
“-3-“ฉันตัดสินใจเงยหน้าตามที่พี่ยุนกิบอก แล้วก็พบกับ...
“ฉันรู้ว่าเธอหิว อ้าปาก...”พ...พี่ยุนกิจะป้อนฉันหรอเนี่ย
“ไม่ค่ะ ไม่หิว”ห้ามกินนะ ถ้ากินคำเดียวบอกเลยยาวแน่ๆ 
“อ้าปาก!”ดุอีกละ- -
“-0-อ้ามม”ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอลองกินหน่อยคงไม่เสียหายหรอกเนอะ
“:)”อร่อยยยย~ มันเป็นข้าวเช้าที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลยนะเนี่ย
“อร่อยอ่าาา^^”ฉันเคี้ยวข้าวพลางยิ้มไปด้วย มันอร่อยสุดยอดมาก
“ถ้าเธอชอบฉันยกจานนี้ให้”ห้ะ?! จริงดิ
“พี่ยุนกิกินไปเถอะค่ะ เกรงใจ”ฉันยิ้มแห้งให้พี่ยุนกิไป แต่จริงๆฉันอยากกินมันมากๆแต่เราต้องเรียบร้อยเข้าไว้อย่ามูมมามนะนี่ร้านอาหารสุดหรูเลยนะ
“ถ้าเธอกินฉันจะพาเธอมาร้านนี้ทักวันเพราะร้านนี้เป็นร้านของฉัน”ร้านพี่ยุนกิอีกละ พี่แกรวยมาจากไหนเนี่ย
“ก็ได้ค่ะ”ฉันเลยคว้าเอาจานข้าวที่พี่แกยกให้มาจัดการเองสะเลย
“หึ! เธอปากแข็งจังนะยัยชาเย็น”พี่ยุนกิเรียกอยู่ได้ ‘ยัยชาเย็น’ ฉันละเบื่อออ!!
“พี่ยุนกิก็ปากแข็งเหมือนกันนั้นแหละ! ชิ!”ฉันว่าพี่ยุนกิก่อนจะหันมากินข้าวตัวเองต่อ 
“รีบๆกินด้วยจะถึงเวลาทำงานแล้ว”เอ้า! ทีนี้ล่ะมารีบตัวเองเป็นคนพามาแท้ๆ
“พี่ยุนกิหนูถามอะไรหน่อย”ฉันอยากรู้จริงๆนะ
“อะไร?”
“ไอที่หนูกินอยู่เนี่ยมันคือ...ข้าวต้มอะไร”ถามอะไรออกไปวะเรา
“ข้าวต้มปลากระพง ชอบหรอ”เวลาพี่ยุนกิทำหน้าสงสัยแบบนี้น่ารักจัง
“อื้ม มันอร่อยมากหนูไม่เคยกินข้าวเช้าที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลยนะ”ก็จริงนะฉันไม่เคยกินมันมาก่อนเลยTT
“งั้นฉันจะพาเธอมาบ่อยๆ^^”พี่ยุนกิยิ้มอีกละ
“พี่ยุนกิเวลายิ้มน่ารักจัง ดูเป็นคนอบอุ่น^^”ฉันเอ่ยชมพี่ยุนกิไป
“รีบๆกินไปเถอะ”พอฉันชมปุบพี่แกก็หุบยิ้มไปเลย สงสัยคงเขินละมั้ง อิอิ

5 นาทีต่อมา!!! ไวเหมือนไรท์ขี้เกียจ

“ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ”ในที่สุดฉันก็กินข้าวต้มจนหมดกับของที่พี่ยุนกิสั่งมาแต่พี่แกกินไม่หมดฉันเลยขอจ้วงนิดหน่อยเอง
“ฉันว่าวันนี้คงไม่ต้องไปทำงานแล้ว”อ่าว!!
“ทำไมเป็นงั้นคะ?”ฉันเอ่ยถาม
“เธอกินเพลินจนไม่ดูเวลาเลยรีไง นี่มัน 11 โมงกว่าแล้วนะ”พี่ยุนกิชูโทรศัพท์ดูเวลาให้ฉันเห็นซึ่งมันก็จริง สุดท้ายความผิดครั้งนี้เป็นเพราะฉัน
“ข...ขอโทษค่ะ”ฉันก้มหน้าสำนึกผิดทันทีเลย
“ไม่เป็นไรครั้งนี้ฉันผิดเองก็ได้ เดี๋ยวฉันพาเธอไปไถ่โทษที่ทำให้เธอไม่ได้เข้างานละกัน”พี่ยุนกิจะพาฉันไปไหนอ่ะ??
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ให้หนูกลับไปทำงานก็ได้ค่ะ แค่โดนหัวหน้าด่านิดเดียวเอง...”จริงๆไม่นิดหรอกโดนด่าหนักเลยแหละถ้าบอกว่าพี่ยุนกิเป็นคนพาฉันไปคงไม่มีใครเชื่อฉันหรอก...
“ใครคือหัวแผนกเธอ”พี่ยุนกิเอ่ยถาม
“คุณ ‘จอน จองกุก’ ค่ะ เขาบ้าอำนาจมากจนไม่มีใครกล้าขัดขืนเลย”ฉันบอกพี่ยุนกิไป
“อ๋อ ไอจองกุกนี่เองมันเป็นรุ่นน้องฉันไม่ต้องไปกลัวมัน มันทำอะไรเธอก็มาฟ้องได้เดี๋ยวฉันโทรบอกมันให้”โอ้โห~พี่ยุนกินี่หล่อสุดๆเลย
หลังจากนั้นพี่ยุนกิก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์กับคุณจอน จองกุกตามลำพัง ขอฟังด้วยก็ไม่ได้อยากรู้นิดเดียวเอง

2 นาทีต่อมา

“ป่ะ ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นละกัน หาอะไรกินด้วยเพื่อเธอหิว”แล้วพี่ยุนกิก็เดินมาหาฉันด้วยสีหน้าแปลกๆไปเขาดูจากคน Swag กลายมาเป็นเด็กน้อยขึ้นมาเลยอ่ะ น่ารักไปไหนเนี่ย
“อ๋อ ค่ะๆ”ฉันเลยรีบตอบรับไปเพราะถ้าเอ่ยถึงเรื่องกินฉันจะไม่พลาดมันอีกแล้วล่ะ

ณ ห้างที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้

“ว้าวว~ ห้างนี้ใหญ่มากเลยฉันไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลย”ฉันตกตะลึงกับห้างที่ใหญที่สุดในเกาหลี ซึ่งมีแต่ของดีๆทั้งนั้นฉันคงไม่มีปัญญาซื้อTT
“ถ้าเธออยากได้อะไรก็บอกละกัน ฉันจะซื้อให้เป็นการไถ่โทษ”พี่ยุนกิพูดจริงๆใช่มั้ย
“แต่ฉันเกรงใจนะคะ”
“เธอนี่ใสซื่อจริงๆ ถ้าวันนี้เธอไม่ซื้ออะไรก็ไม่ต้องกลับ”นี่พี่แกจะบังคับให้ฉันซื้อใช่มั้ยเนี่ย แต่ห้างนี้มันใหญ่เกินไปฉันคงเดินไม่หมดหรอกนะ
“ซื้อก็ซื้อค่ะ แต่ฉันไม่รู้จะซื้ออะไรดี”ฉันเอ่ยบอกกับพี่ยุนกิ
“งั้นมานี่”พี่ยุนกิจับมือฉันก่อนจะพาฉันไปยังร้านเสื้อผ้า
“พี่ยุนกิพาหนูมาร้านนี้ทำไมอ่ะ?”แกนี่ซื่อบื้อจริงๆเลยนะ
“มาร้านเสื้อผ้าก็ต้องซื้อเสื้อผ้าเธอจะให้ซื้อกับข้าวกินหรือไง-_-“บางทีพี่แกก็กวนตรีนเหมือนกันนะ
“แล้วพี่ยุนกิจะซื้อเสื้อผ้าหรอคะ?”
“เธอโง่หรือป่าวเนี่ยนี่มันร้านเสื้อผ้าเพศแม่เธอจะให้ฉันซื้อใส่เองรึไง”เออว่ะ! เราโง่จังเลย
“แล้วพามาทำไมล่ะคะ?!”ฉันเริ่มงอแงละนะ
“ก็เธอไม่รู้จะซื้ออะไรฉันเลยให้เธอมาเลือกซื้อเสื้อผ้าใส่จบนะ อย่าถามมากรีบๆซื้อไป”รีบไปไหนเนี่ยยย!!!
“เอ่อ...พี่ยุนกิ”ฉันไม่กล้าเข้าไปข้างในอ่ะ มันมีแต่คนรวยๆทั้งนั้นเลยอ่ะ
“อะไร?!”เสียงดุอีกแล้วไม่น่ารักเลย
“คือแบบว่า...มาช่วยหนูเลือกหน่อยดิ นะๆๆพี่ยุนกินะๆๆ”ทำไมฉันต้องมาอ้อนผู้ชายเย็นชาแบบนี้ด้วยเนี่ยอยากจะบ้าตาย
“ไม่! เธอก็หยิบๆมาเถอะน่า”ชิ! ได้พี่ยุนกิบอกให้หยิบๆมาฉันจะซื้อมันมาให้หมดเลย หึหึหึ

10 นาทีต่อมา

“ยัยชาเย็นเข้าไปตายในร้านรึไง นานจัง”
“พี่ยุนกิ!!!”ฉันวิ่งมาหาพี่ยุนกิพร้อมกับตะโกนเรียกเสียงดัง
“เลือกแค่ 2-3 ตัวมันนานขนาดนี้เลยหรือไง”ใครบอกว่า 2-3 ตัว กันคะ
“ทั้งหมด 20,000 บาทค่ะ”(ขอใช้สกุลเงินไทยนะคะ)ฉันเลือกมาทั้งหมด 12 ตัวต่างหาก เหมือนบ้านขาดแคลนเสื้อผ้าใส่
“นี่เธอบ้ารึป่าวเนี่ย!”อิอิ
“ก็พี่ยุนกิบอกให้หยิบๆมา ฉันเลยหยิบมาเกือบทั้งร้านแหนะ^^”นี่ยังไม่ถึงครึ่งนึงของร้านด้วยซ้ำแค่จิ๊บๆพี่ยุนกิจ่ายได้อยู่แล้ว
“นี่ครับ”แล้วพี่ยุนกิก็ยื่นบัตรเคดิตสีดำทองให้พนักงานไป
“ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะคะ^^”จะมาใหม่นะคะคุณพี่~
“ป่ะกลับ!”ห้ะ?!
“กลับเร็วจังยังเดินไม่ทั่วห้างเลยนะคะ•3•”ฉันยู่ปากงอนๆ
“เฮ้ออ~ก็ได้ๆ”
“เย้ๆ! รักพี่ยุนกิที่สุดเลยยย!!!”ฉันพูดไปด้วยก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดพี่ยุนกิไว้ *0* ชิบ!!! 
“-///-ฮึ่มๆ”ฉันเลยรีบผละกอดออก ก็คนมันลืมตัวนี่หน่า แฮร่ๆ
“ขอโทษค่ะ ลืมตัว^[==]^”ฉันเลยยืนยิ้มกว้างให้พี่ยุนกิแก้เขินแทน
“-///-อ...อืมๆไม่เป็นไร แต่คราวหลังอย่าทำอีก”จะไม่ทำแล้วคร้าบบ
“...”พอพี่ยุนกิพูดแบบนั้นฉันก็หุบยิ้มลงเลย
“เพราะมันไม่ดีต่อใจฉัน”
“-///-ค่ะ”พี่ยุนกิทำเอาเขินอีกแล้วอ่าาา~

ตกเย็น

พี่ยุนกิพาฉันเที่ยวทั้งวันเลยจนวันนี้รู้สึกเหนื่อยไปหมดเลย แต่ก็มีความสุขจัง จนตอนนี้พี่ยุนกิก็พามาที่ไหนไม่รู้พอลงจากรถเท่านั้นแหละ 
“ทะเล!”ที่พี่ยุนกิขับรถมานานคือพี่ยุนกิพาฉันมาทะเลหรอเนี่ย
“อืม ชอบมั้ย?”พี่ยุนกิเอ่ยถามฉัน
“ชอบค่ะ ฉันจะบอกว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่สองของฉันที่มาทะเล”ฉันไม่อยากนึกถึงมันเลย...มันเศร้าจริงๆนะ
“ทำไม?!”พี่ยุนกิดูสนใจเรื่องของฉันดีจัง ก็ดีฉันก็อยากระบายออกมาเหมือนกัน
“เพราะหนูเคยมากลับครอบครัวตอนสมัยเด็กๆแต่ตอนนี้พ่อและแม่หนูเขาเสียกันไปแล้วหลังจากที่เรากลับบ้านเพราะก่อนหน้านั้นเรามาทะเลพอถึงทางกลับบ้านมันค่อนข้างมืด มันก็เลยทำให้เกิดอุบัติเหตุ หลังจากนั้นหนูก็เลยรอดมาและอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดถึงแม้จะมีคนข้างบ้านคอยดูแลอยู่แต่ตอนนี้หนูไม่เหลือใครแล้วไม่มีใครดูแลหนูแล้วตอนนี้...ฮึก!”

พรึบ!

“อย่างน้อยเธอยังมีฉันคอยดูแลอยู่นะ”พี่ยุนกิดึงฉันเข้าไปกอด มันอบอุ่นมากฉันไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้มาก่อนเลยฉันคิดถึงอ้อมกอดแบบนี้จัง
“ขอบคุณนะคะ”ฉันซุกหน้าเข้าอกพี่ยุนกิเพราะมันทั้งอบอุ่นและช่วยให้ฉันหายเศร้าไปได้
“ฉันจะดูแลเธอเองยัยชาเย็นของฉัน”พี่ยุนกิกระชับกอดให้แน่นขึ้นก่อนที่เขาจะก้มลงมากดจูบลงบนกลุ่มผมของคุณอย่างแผ่วเบา
“หนูรักพี่ยุนกิจังถึงแม้จะพึ่งเจอกันแต่พี่เป็นคนอบอุ่นมากเลยถึงแม้จะเย็นชาไปหน่อยแต่ภายในพี่อบอุ่นมากเลย”ฉันเอ่ยบอกกับพี่ยุนกิ
“อืม ฉันก็รักเธอยัยชาเย็นถึงแม้จะบ๋องไปหน่อย แต่เธอชอบทำตัวน่ารักฉัน หึง หวง เป็นห่วงด้วยเพราะงั้นต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดห้ามห่างไปไหนด้วย!”
“อื้ม หนูจะไม่ไปไหนแน่นอนถ้าพี่ยุนกิไม่พาไป^^”ฉันเงยหน้าส่งยิ้มให้พี่ยุนกิ
“^^”
ยุนกิ PART

ฉันจะดูแลเธอเองยัยชาเย็นของฉัน...

_จบ_








ผลงานทั้งหมด ของ ไข่_เจียว

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 uuuuhhj (@uuuuhhj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 16:34
    ไรต์เเต่งสนุกมากค่ะ
    #4
    0
  2. #3 uuuuhhj (@uuuuhhj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 16:32
    อ้อ ไรต์ค่ะนี้มันคือเรื่องสั้นจริงๆใช่ไหม่ สนุกมาปค่ะ
    #3
    0
  3. #2 gumber77 (@gumber77) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:44
    จอน จองกุก นายเป็นหัวหน้าแผนกที่น่ากลัว
    #2
    0
  4. #1 PLOY_WR_BB (@PLOY_WR_BB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 00:24
    อห.น่ารักเวอร์ๆๆๆๆชอบๆๆๆๆ
    #1
    0