King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 22 : YOU DON'T OWN ME

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

20

YOU DON'T OWN ME


[ DRAGON ]

ผ่านมากว่าสามวันแล้ว.. ฉันยืนมองออกไปบนสนามคโกชีซึ่งบัดนี้ได้ถูกสิ่งก่อสร้างไม้ซอมซ่อประติดประต่อกันเป็นหอบันไดกว่าแปดชั้น กติการอบชิงแชมป์ของแต่ละสายโหดพอตัวหลังจากที่อ่านจดหมายที่ทางการแข่งส่งมาให้ เนื่องจากครั้งนี้จะไม่ได้ใช้อาวุธที่ผู้เข้าแข่งขันเตรียมเอาไว้ก่อนอยู่แล้ว..

อาวุธแต่ละชนิดขึ้นอยู่กับความสูงของสิ่งก่อสร้างนั้นๆ โดยปืนพกสีทองจะถูกวางเอาไว้ชั้นบนสุด ..ฟังดูง่าย แต่หารู้ไม่ว่าไม้ตรงหน้าโคลงเคลงและไม่แข็งแรงอย่างที่คิด ดังนั้นในแต่ละวัน จะถูกจับไม่เหมือนกับของวันอื่นๆ แต่แค่ต่างเพียงนิดเดียวเท่านั้นเอง

วันแรกของสัปดาห์ สายบีแข่งกัน ตามด้วยสายเอ วันที่สามของสัปดาห์ สายดีแข่งก่อน จึงจะเป็นสายของฉันที่แข่งเป็นรอบสุดท้าย

“ตื่นเต้นดีไหมล่ะ พ่อคุณ” ฉันถามเรียบๆในขณะที่ทอดมองออกไปยังวิวตรงหน้า ในมือกำรูปของเพื่อนสนิทหน้าหมวยเอาไว้แน่นแล้วจึงหันกลับมามองสีหน้าของชายร่างสูงที่กำลังนั่งเงียบข้างฉันมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

“ไม่” เขาตอบด้วยความเย็นชาผิดกับหลายวันก่อนที่ฉันเคยชวนคุยเรื่องการแข่งขัน.. ซึ่งหมอนี่ดูท่าจะสนอกสนใจหน้ากากทุเรียนเป็นพิเศษ แถมยังยิ้มมุมปากอย่างกับพวกคนเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการเสียยังไงอย่างงั้น “เธอแข่งรอบสุดท้ายนี่” 

“ใช่” ฉันตอบกลับบ้าง หน้ากากอีกาดำยันตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองผู้คนที่พากันทยอยเข้ามาในสเตเดียมก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะเบาๆที่ริมฝีปากของตัวเองจนฉันอดสงสัยที่จะถามไม่ได้ “เป็นอะไร?”

“…” เขาเงียบแล้วเลือกที่จะเมินคำถามของฉัน ร่างสูงจับปีกหมวกขนนกสีดำของตัวเองก่อนจะค่อยๆหันหลังกลับลงไปเตรียมตัวที่หลังประตูเหล็กข้างสนาม

“แปลกคนจริง” ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วนั่งลงบนที่นั่งแถวยาวที่ตอนนี้มีเพียงฉันแค่คนเดียว ดวงตาของฉันละจากพื้นที่รอบข้างแล้วก้มลงมองรูปในมือที่เปื้อไปด้วยน้ำตาของฉันเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน “ซี” ฉันยิ้มบางๆให้กับเด็กสาวหน้าหมวยวัยห้าขวบที่กำลังชูสายไหมอยู่กับป๊าและม๊าของเธอ “ฉันจะชนะให้ได้..


คอยดูฉันนะ”



````````````````````



ร่างเล็กขบริมฝีปากพลางเบือนหน้าหนีร่างสูงที่กำลังจ้องเขาไม่ว่างตาอยู่ตรงข้ามก่อนจะลูบเบาๆที่ฝ่ามือเย็นเฉียบของตัวเอง.. หน้ากากทุเรียนอยู่อย่างนี้มาได้กว่าสิบนาทีแล้วหลังจากที่คุณสีฟ้าลงมาส่งให้มาเตรียมตัว แถมยังหอมแก้มใสสีซีดเพราะสุขภาพที่เริ่มแย่ของคนตัวเล็กต่อหน้าต่อตาหน้ากากอีกาที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

“…” คนตัวเล็กกว่าเงียบใส่.. ไม่ยอมมองแม้แต่เงาของร่างสูงที่คอยตามไปดูแลอยู่ห่างๆที่บ้านท้ายตลาดเช้าเย็นโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“…” หน้ากากอีกาดำพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะกำมือแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมปิดลงพร้อมกับความเจ็บปวด “รักมันหรอ”

เสียงเย็นยะเยือกที่ดูแข็งกระด้างเอ่ยปากถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งปั้นหน้าไม่ถูกอยู่ไม่ไกลจากตัว พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้โมโหแล้วลงไม้ลงมือกับเด็กคนนี้เป็นครั้งที่สอง หากแต่คนฟังกลับรู้สึกว่าคนตัวสูงกำลังอารมณ์ครุกครุ่นอยู่เป็นแน่..

เขาเลือกที่จะไม่ตอบ แล้วไขว่ห้างกอดอกมองออกไปที่ประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามที่มีร่างของชายร่างใหญ่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากนักรบที่เขาเกลียดที่สุดกำลังมองมาทางเขาอยู่ด้วยความอารมณ์ดี

มือเรียวเผลอจิกแขนตัวเองอย่างแรงจนเป็นรอย ดวงตาสีเข้มภายใต้หน้ากากหนามแปรเปลี่ยนไปเป็นความโกรธฉับพลันจนหน้ากากสีทองอร่ามหัวเราะชอบอกชอบใจออกมาเสียงดังเมื่อตัวเองยั่วโมโหคนตัวเล็กสำเร็จ

“ถาม ไม่ได้ยินหรือไง?” น้ำเสียงของร่างสูงดังขึ้นเล็กน้อยจนเด็กน้อยสะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์ความคิดที่กำลังสะสมความแค้นของหน้ากากนักรบที่กำลังยืนปีกกล้าขาแข็งอยู่ฝั่งตรงข้ามสนาม “หึ.. แค่นี้ก็ไม่พอใจงั้นสิ?” มือหนากระชากข้อมือบางที่กำจิกแขนของตัวเองจนเลือดซึมแล้วแค่นหัวเราะ

“ปล่อยผม!” เด็กน้อยร้องเสียงดังแล้วสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง แต่ไม่เป็นผลอีกตามเคย

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับคนที่เคยนอนด้วยแล้วหรือไง?” ว่าพลางบีบข้อมือเล็กในกำมือให้แน่นขึ้นจนอีกฝ่ายต้องนิ่วหน้าเจ็บ

“ผมบอกให้ปล่อย!” หน้ากากหนามเขียวใช้แรงทั้งหมดของตัวเองผลักร่างสูงตรงหน้าออกแล้วรีบก้าวถอยจากผู้ชายที่ถูกบันทึกรายชื่อไว้ว่าเป็นคนอันตรายที่สุดสำหรับเขาทันที “คุณไม่มีสิทธิทำกับผมแบบนี้..” คนตัวเล็กข่มเสียงตัวเองเอาไว้พลางกุมข้อมือที่อีกฝ่ายบีบจนช้ำไปหมด

“หึ ใช่สิ” อีกาดำแค่นหัวเราะ “รักมัน หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นใช่ไหม?” เสียงทุ้มพูดอย่างใจเย็น หากแต่ในใจกลับร้อนรุ่มไปหมดราวกับไฟที่กำลังลุกโชน “ฉันมันก็แค่คนที่เคยนอนร่วมเตียงด้วยเฉยๆ”

“...” ทุเรียนขบริมฝีปากตัวเองแน่น นึกเจ็บใจที่ทำร้ายคนตรงหน้าไม่ได้เลย

“เผลอๆไอจิงโจ้นั่นอาจจะรู้ด้วยซ้ำว่าเราเคยได้กัน” ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากแล้วยกมือบีบคางเรียวให้เงยหน้ามองตนก่อนจะพูดต่อเสียงแผ่ว “บางทีความลับบางอย่างมันก็อาจจะถูกเปิดเผยในไม่ช้าก็ได้นะ คุณหน้ากากทุเรียน”


“และตอนนี้ขอเสียงปรบมือต้อนรับ.. หน้ากากอีกาดำ!!!” ร่างสูงหันไปมองประตูเหล็กที่ถูกกระชากเปิดออกด้วยฝีมือของทหารยามสองคนก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากใบหน้าของคนตัวเล็กอย่างนึกเสียดาย


ที่จริงแล้วเขาอยากจะบีบเด็กคนนี้ให้ช้ำแบบที่เขากำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้.. ความเจ็บแปล๊บที่หัวใจมันเกิดขึ้นตอนที่เขาเห็นร่างโปร่งของอดีตเพื่อนสนิทเดินโอบคนตัวเล็กเข้ามาในห้องข้างสนาม.. ริมฝีปากที่เหยียดยิ้มเหมือนได้รับชัยชนะของไอบ้านั่นทำให้เขาแทบจะลุกไปต่อยหน้าให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น.. แต่อีกใจนึงกำลังบอกเขาว่าลึกๆแล้วเขาก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายเด็กคนนี้เลย 

“นายต้องเป็นของฉัน” แต่เผอิญว่าความหึงหวงมันมีมากกว่าจิตใต้สำนึกฝ่ายดีที่ตัวเองขุดออกมาใช้น้อยครั้ง.. สัญชาตยานของนักฆ่ามันบ่มเพาะให้จิตใจของผู้ชายอย่างเข้าอยู่ในจำพวกคนเลว.. และเขากอยากจะทำนิสัยแบบนั้นกับคนตัวเล็กเสียมากกว่า


ก็ในเมื่อพูดดีๆแล้วไม่ฟัง.. เห็นทีจะต้องลงโทษกันบนเตียง..


````````````````````


ร่างโปร่งนั่งมองสนามตรงหน้าด้วยแววตานึกสนุก จ้องมองชายที่สวมชุดสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็ได้แต่หัวเราะในลำคอ ..ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะไม่ได้ยินเสียงเบาๆนั่นในสถานที่ที่มีแต่เสียงโห่ร้องของคนดู แต่ไม่ใช่กับหน้ากากมังกรที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ..

“อารมณ์ดีหรอ?” หล่อนถามพลางมองหน้ากากสาวน้อยจากสายเอที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในสนาม “หมอนั่นดูกระตือรือร้นแปลกๆนะ.. ถ้าแพ้จะไม่แปลกใจเท่าไหร่” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบเธอจึงเลือกที่จะเปลี่ยนประเด็นแทน

“นั่นสินะครับ” หน้ากากจิงโจ้ยิ้มมุมปาก “เขาไม่แพ้หรอก”

หญิงสาวชะงัก เธอหันไปมองคนข้างๆที่กำลังดูสนุกสนานกับการแข่งขันครั้งนี้มากกว่าครั้งไหนๆ “ทำไมนายดูอารมณ์ดีแปลกๆ.. ปกติก็ไม่เห็นจะอะไรกับการแข่งสักเท่าไหร่นี่”

“Really?” เขายกยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะยกขาขึ้นมาพาดไว้อีกข้างแล้วเอนตัวพิงที่นั่งข้างหลังอย่างสบายคารมณ์ “ผมแค่มีความสุขนิดหน่อย” ก็ทั้งชนะใจของหน้ากากหนามเขียวได้..


แล้วก็ชนะหมาหัวเน่าอย่างอีกาดำ


“แล้วนายกล้าพนันไหมล่ะว่าอีกาดำจะชนะ?” เธอขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกที่จู่ๆหน้ากากจิงโจ้ก็เริ่มฉายออร่าความเจ้าเล่ห์ออกมาโต้งๆ -- ถึงภายนอก ดูแค่หน้ากากร่างโปร่งจะดูเจ้าเล่ห์ แต่เธอคิดว่าใจจริงมันไม่ใช่แบบที่เห็นเลยสักนิด

“หนึ่งแสนเหรียญ” เขาหัวเราะชอบใจก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนึกสนุก “ถ้าเขาแพ้


คุณมาเอาเงินที่ผมได้เลย”

หมอนั่นไม่แพ้แน่ :)



#themaskkiller

สวัสดีค่าา

กลับไทยมาได้สักพักแล้วนะคะ

เลยมาต่อให้~~~

------

นี่มีเรื่องจริงจังจะมาพูดนิดนึงอ่ะ

คือก็ไม่ได้จริงจังมากนะแต่ว่าเห็นเพื่อนเราพูดถึงเลยต้องมาบอกกับทุกคน

คือยศของ ลอร์ด เนี่ย มันใช้ได้สำหรับผู้ชาย โอนลี่ นะคะ

ตอนแรกเรากลัวว่าทุกคนจะไม่เข้าใจตรงนี้ว่ายศของเลดี้กับลอร์ดมันเสมอกัน

ไม่ใช่คำนำหน้าใดๆทั้งสิ้นนะคะะ -- เลยกลายเป็นว่า

หลังจากนี้เราก็จะกลับไปแทนตัวผู้หญิงว่าเลดี้แล้วนะคะ

คือว่าจะบอกตั้งนานแล้วล่ะค่ะ แต่ลงฟิคไปแล้วเลยเลยตามเลยแบบนี้

ขออภัยถ้าทำให้อ่านแล้วมันดูขัดๆด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #294 oum (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:22
    กินใจจริงๆ
    #294
    0
  2. #292 oum (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:05
    อ่านไปอ่านมาเสียวไส้เฉยเลย

    แต่ชอบมากๆเลย งืออ กลับมาต่อไวๆนาา
    #292
    0
  3. #291 Ztart (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 11:55
    หูวววว กำลังดุเดือดเลยอ่ะ
    #291
    0
  4. #290 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 08:57
    ชะตากรรมต่อไปจะเป็นยังไงก็ต้องตามใจไรท์แล้ว...
    #290
    0
  5. #288 torao-d-water (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:53
    เอ้าแล้วไง....เริ่มจะทำลายตับไตละ
    #288
    0
  6. #287 Pronatchapolly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:38
    ฮืออออเจ็บอะฮือออออออเรือเราจะไม่เปลี่ยนใช่ไหมมมม
    #287
    0
  7. #286 DuckMarz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:36
    ไม่ไม่ อีกาดำต้อวไม่เเพ้ จิงโจ้ 😭😭
    #286
    0