[ Fic DGM ]ดอกซากุระกับความทรงจำ - [ Fic DGM ]ดอกซากุระกับความทรงจำ นิยาย [ Fic DGM ]ดอกซากุระกับความทรงจำ : Dek-D.com - Writer

    [ Fic DGM ]ดอกซากุระกับความทรงจำ

    โดย ookami mio

    เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อาจจะไม่น่าสนใจซะเท่าไร แต่ก็อย่ามาอ่านด้วยนะค่ะ

    ผู้เข้าชมรวม

    659

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    659

    ความคิดเห็น


    2

    คนติดตาม


    5
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  17 มี.ค. 53 / 13:00 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    - - http://image.ohozaa.com/in/cherry_blossom_1024x7686710741].jpg
    Free Mouse Cursors Code Free Mouse Cursors Code
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      "หลังจากวันนั้นพามากี่แล้วนะ"
       "พอเห็นดอกซากุระต้นนี้นึกฉันตอนเด็กๆ"
      ดอกซากุระที่ไม่ในศาสจักร..แต่เมื่อปีที่แล้วหมอนั้นนำ
      ต้นอ่อนของซากุระมาปลูกและทดลองจนมาบาน


      "ไง..ยู มาที่อะไรอยู่ตรงนี้ละเพื่อน"จากกระต่ายตาสีเขียวที่เป็นกับ
      คันดะ ยูได้มาทักอย่างสงสัย

      "ชิ ก็มันของฉันนิแต่แกอย่ามาเรียกอย่างสนิทเข้าใจ"มุเก็นเล่มดาบงามของร่าง
      สูงจ่อที่คอหอยเจ้าต่ายน้อยผู้สงสาร

      "เอาหน้าๆ คันดะแต่จะว่าไปแล้วเด็กที่เราพามาตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย
      แล้วก็เฮพก้าฝากมาบอกว่าพอเด็กคนนัันตื่นก็พาไปหาเธอด้วยเธอจะได้ตรวจ
      สอบโครวซี่(ไม่ว่าเขียนถูกหรือ)"

      "เออ"

      ณ............แผนกพยาบาล

      "สวัสดีครับหัวหน้าพยาบาล"หนุ่มน้อยวัยอายุ15ปีนามว่า อเลน วอกร์เกอร์
      ได้กล่าวทักทาย

      "อ่าว สวัสดีจ้า อเลนคุง มีเรื่องหรือจะ "

      "เออ.......ผมมาเยื่ยม"

      "ไง...อเลน"

      "อาวสวัสดีครับ ราวี่ คันดะ"เจ้าต่ายหัวส้มกับชายทางม้า
      "
      เกะกะจริงเจ้าถั่วงอก"

      ปึด

      "แล้วคุณและครับคันดะมาทำอะไรที่นี้ครับ อ๋อ หรือมาเยื่ยมผู้หญิงคนนั้น
      แม้คุณ คันดะ อ่อนโยนกับเค้าเป็นด้วยหรือครับ"

      ปึ๋ด

      ...เจอกัแต่แรกก็ต่อปากต่อคำกันแล้วเหรอ

      หัวแผนกดูท่าจะไม่ได้จึงให้แรงอันน้อยนิด(?)ดึงแมวและหมาน้อยสะ

      "เธอทั้ง 2คน จะมาทะเลาะกันที่นี้หรือจะมาเยี่ยมคนไข้กัน ห๊า"
       
      "คะ ครับผมขอโทา คร้าบบบบ/ ชิ "

      "เออ อเลนนายออกดอกไม้จากไหนอะ"(ราวี่/ในที่สุดก็มีบทพูดสะที)

      "อ๋อ นี้เหรอครับ รี่นารี่เค้าออกมาให้ครับ"

      'ชิ ชักช้าจริง'
      คันดะไม่รีรอเจ้าถั่วกับต่ายตาเดียว(ราวี่/นี้ฉันเป็นต่ายตาเดียวตั้งแต่มันไร)
      เดินรี่เข้าไปในห้องและได้พบเจอ
      เด็กสาวร่างบางนอน
      ร่างสูงยิ่งมองยิ่งเข้าใกล้ว่าใช้ผู้ที่เป็นเพื่อนของเค้าในเด็กหรือเบา

      "ใช่จริงจริงด้วย...คาริน"
      ร่างสูงมองร่างเล็กนึกวันวานเก่าๆ
      ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      เมื่อ 10ที่แล้ว

      "ยูจังๆ อยู่ไหน"

      "ฉันอยู่คารินนี้ ฉันตุ๊กตาของเธอแล้ว"
      เด็กชายหญิงที่ต่างอายุยืนอยู่ใต้ต้นซากุระที่คุ้ยเคย

      "ขอบคุณนะยูจัง"
      เด็กผู้หญิงได้หอบแก้มเค้าไป1ครั้ง

      ในขณะนั้นคันดะหน้าแดงเถือกและ.......(ลุ้ยกันเองนะ)
      ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      "อืมมม  ที่นี้ไหนนะ"

      "เอ๋ คุณคนที่ช่วยนะค่ะ"รอยยิ้มที่ไม่เคยลืม

      "ขอบคุณ เอ๋คุณหน้าคุ้นๆนะ คือ อะหรือจะเป็นยูจัง"

      "อืม ใช่เอง คันดะ ยู"

      "เธอจริงด้วยคันดะฮืก ฉันคิดถึงเธอนะคันดะ"
      ในตอนนั้นเองร่างบางได้จับมือของร่างสูงไว่แน่น

      "ขอโทษนะค่ะที่คัดจังวหะแต่หัวหน้าแผนกเรียกคุณ มินามิโนะ คาริน"

      "ค่ะฉันไปแล้วค้า"

      "เดี๋ยวนะคันดะคุง"

      'ทำไมกันทำไมเธอถึงไม่เรียกฉันอย่างที่เธอเรียกละคาริน'
      ร่างมองแบบผิดหวังในใจลึกๆ

      "ไงก็ยินดีต้อนรับนะคาริน"

      The End

      +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
      ขอโทษนะค่ะที่มาต่อช้าเพราะความคิดมันไม่แล่นค่ะ

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×