[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 33 : 32 : Holiday VIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 ก.ค. 60



32

 

            เปลือกตาที่ปิดสนิท ขนตายาวเป็นแพร จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากเรียวรูปกระจับ ใบหน้าเล็กงดงามราวกับรูปปั้น

            เกิดมาจนอายุสิบห้าปีเฉินเล่อไม่คิดไม่ฝันเลยว่าคนที่ดูดีขนาดนี้จะกลายเป็นคนของเขา

            นาแจมินคือคนของจงเฉินเล่อ

            แค่คิดก็รู้สึกจั๊กจี้หัวใจอย่างบอกไม่ถูก

            วันนี้แล้วที่เฉินเล่อต้องเดินทางกลับจีนหลังจากสะสางธุระสำคัญเสร็จเรียบร้อย นัดกับคุณพ่อเพื่อไปเจอกันที่สนามบินตอนบ่ายโมงครึ่ง ยังเหลือเวลาให้เอ้อระเหยอีกสี่ชั่วโมง เลยยังนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงไม่ลุกไปไหน หรือจะบอกว่าไม่อยากจะลุกก็ได้

            เฉินเล่อนอนมองใบหน้ายามหลับใหลของแจมินอย่างไม่รู้เบื่อ นึกไปถึงวันที่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว เพราะการได้มองหน้ากันตอนตื่นนอนแบบนี้มันคงจะเกิดขึ้นทุกเช้า ได้เห็นหน้ากันและกันเป็นคนแรกหลังจากลืมตา ต้องเป็นความรู้สึกที่ดีมากแน่ๆ

            ว่าแต่หลังจากย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว จะได้นอนห้องเดียวกันไหมนะ

            ปล่อยให้เฉินเล่อนอนจ้องหน้าอยู่นานในที่สุดแจมินก็ตื่น ทำเป็นนอนนิ่งๆ อยู่สักพักคนพี่ก็แกล้งงัวเงียบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายยกแขนยกขาพาดตัวเฉินเล่อไว้แล้วดึงเข้ามากอด ทำเสียงงึมงำเหมือนคนละเมอแต่มันไม่เนียนเอาเสียเลย

            "ไม่ต้องมาแกล้งละเมอเลย" เฉินเล่อผลักคนแกล้งหลับออก รีบลุกขึ้นนั่งมองแจมินที่สุดท้ายก็ยอมลืมตานอนหงายแผ่หลาส่งยิ้มมาให้

            "รู้ด้วยเหรอ"

            "ยิ้มแล้วแกล้งทำเสียงงึมๆ แบบนั้นก็รู้ดิ"

            "ไม่สนุกเลย"

            "ไปฝึกมาใหม่"

            "โอเค ต่อไปจะไม่ยิ้ม"

            เฉินเล่อยู่หน้าใส่ แสดงว่าครั้งต่อไปจะแกล้งนอนละเมอมากอดกันอีกใช่ไหม แต่ถึงไม่แกล้งเขาก็ยอมให้กอดอยู่ดีล่ะน่า

            "ต่อไปไม่ต้องแกล้งก็ได้"

            แจมินเลิกคิ้วมอง ยันตัวลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้า เพราะคนพูดยิ้มแบบมีเลศนัยสุดๆ

            "อยากกอดก็กอดเลย"

            น่ารักจนน่ามันเขี้ยว คงเป็นคำเดียวที่สามารถอธิบายความรู้สึกที่แจมินมีต่อเฉินเล่อในตอนนี้ได้ พูดจาแบบนี้มันน่าจับฟัดนัก อยากหอมให้แก้มช้ำแต่ก็ทำแค่ยื่นมือไปหยิกจมูกเบาๆ หนึ่งที

            "นานะ"

            "หืม"

            "เราจะได้นอนด้วยกันใช่มั้ย"

            แจมินเอียงคอมองสงสัยในคำถามก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเฉินเล่อพูดขยายความให้เข้าใจมากขึ้น

            "หมายถึงถ้าเปิดเทอมย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วจะได้นอนด้วยกันใช่มั้ย จะไม่ถูกแยกห้องใช่มั้ย"

            "อยากนอนด้วยกันหรืออยากแยกห้องล่ะ"

            "ก็ต้องอยากนอนด้วยกันสิ หรือนานะไม่อยาก"

            "ก็นอนด้วยกันนั่นแหละ จะแยกห้องทำไม"

            แม้จะตอบไม่ตรงคำถามแต่ความหมายของคำตอบก็เหมือนกัน เฉินเล่อยิ้มกว้างจนตาหยีขยับเข้าไปขโมยหอมแก้มหนึ่งทีก่อนรีบกระโดดลงจากเตียง

            "อาบน้ำก่อนนะ" พูดจบก็คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำ

            แจมินมองตามยกมือขึ้นลูบแก้มแล้วยิ้มบางๆ ก็เป็นซะแบบนี้ ทำตัวน่ารักแบบนี้ ใครจะอดใจไม่หลงรักได้ยังไงไหว เวลาร่วมเดือนที่ต้องห่างกันอีกครั้งเขาต้องคิดถึงจนเป็นบ้าแน่ๆ เพราะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมามันช่วยพิสูจน์แล้วว่าตอนเฉินเล่อไม่อยู่มันทรมานแค่ไหน

            ถึงจะดูเห็นแก่ตัว แต่เขาไม่อยากให้เด็กกาฝากนี่กลับบ้านเลยจริงๆ

 

            กว่าแจมินกับเฉินเล่อจะลงมาจากห้องนอนก็ใกล้เวลาเดินทาง เลยโดนคุณแม่บ่นเล็กน้อยเรื่องนอนตื่นสาย แถมยังลงมาได้เวลาอาหารเที่ยงพอดีอีก

            มื้อเที่ยงวันนี้มีสมาชิกทั้งหมดสี่คน เพราะเป็นวันหยุดคุณพ่อของแจมินเลยได้มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย และยังอาสาทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปส่งเฉินเล่อที่สนามบิน

            "กินเยอะๆ เลยนะลูก ตอนไปรอขึ้นเครื่องจะได้ไม่หิว" เมื่อวานเคยดูแลเฉินเล่อดียังไงวันนี้คุณแม่ก็ยังคงมาตรฐานเดิม ตักนู่นตักนี่ให้ จนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมองตามไม่วางตา แม้ไม่ได้อิจฉาแต่ก็อดแขวะไม่ได้อยู่ดี

            "ระวังอ้วนเป็นหมู"

            "แจมินว่าน้องอีกแล้วนะ" คุณแม่ทำเสียงดุใส่แต่ลูกชายตัวดีสนใจซะที่ไหน ในเมื่อคนโดนว่ายังเคี้ยวไปยิ้มไปอยู่เลย

            "ก็เรื่องจริง"

            "งั้นพี่แจมินก็หัดกินเยอะๆ ซะบ้าง ผอมแห้งจนจะเหมือนกระดูกเดินได้อยู่แล้ว" เฉินเล่อตักอาหารให้แจมินพร้อมกับบ่นเหมือนคนแก่ ทำเอาแปลกใจกันทั้งโต๊ะ ก็ร้อยวันพันปีคนน้องเคยทำแบบนี้ซะที่ไหน

            "ยุ่ง" ปากว่าทั้งที่พยายามกลั้นยิ้มเต็มที่

            "กินไปเลย"

            "ไม่ต้องมาสั่ง"

            "หรือไม่กิน"

            "กิน" แจมินถลึงตาใส่อย่างไม่ยอม มีอย่างที่ไหนตักให้แล้วจะมาเอาคืน เด็กกาฝากนิสัยไม่ดี

            เฉินเล่อแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะกลับมาสนใจจานตัวเอง พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคุณพ่อคุณแม่แอบหัวเราะอยู่ คงจะขำเขาสองคนที่เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆ เป็นเหตุการณ์ที่น้อยครั้งจะเกิดขึ้น หรือเรียกว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลยน่าจะถูกกว่า เพราะปกติแล้วเวลาได้กินข้าวด้วยกันเคยคุยกันซะที่ไหน ยิ่งตักอาหารให้กันแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

            จบศึกระหว่างลูกชายทั้งสองโต๊ะอาหารก็กลับสู่ความเงียบสงบ ไม่มีใครแกล้งใคร ไม่มีใครตักอาหารให้ใครอีก แม้ใจจริงคนพี่อยากจะเทคแคร์กันมากกว่านี้ก็ตาม แต่อยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่คงแสดงออกมากไม่ได้

            อยู่กันสองต่อสองปฏิบัติต่อกันอีกแบบ พออยู่ต่อหน้าคนอื่นก็ทำอีกแบบ พื้นฐานนิสัยแจมินก็เป็นแบบนี้ เย็นชา ปากแข็ง แถมยังปากร้าย สร้างความละเหี่ยใจให้กับคุณแม่ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย แม้พักหลังจะทำตัวดีขึ้นมากก็ตาม

           

            จบมื้อเที่ยงมีเวลาให้นั่งพักครู่เดียวก็ได้เวลาออกเดินทาง เฉินเล่อมีกระเป๋าเป้ใบเดียวเป็นสัมภาระติดตัวเพราะกระเป๋าเดินทางอยู่กับคุณพ่อ เดินตามหลังแจมินขึ้นไปนั่งเบาะหลัง พอรถออกตัวคนพี่ก็เอื้อมมือมาจับกันไว้แล้ววางแนบไว้ข้างตัว คนน้องเลยเลื่อนกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนตักมาช่วยบังอีกที

            คุณแม่ชวนเฉินเล่อคุยเกือบตลอดทางโดยที่ลูกชายคนโตแทบจะนั่งเงียบ คิดเพียงแค่ว่าอยากให้เวลาหมุนย้อนกลับอีกสักหนึ่งวัน พอเดินมาถึงปัจจุบันก็ย้อนกลับไปใหม่อีก หนึ่งวันที่ได้เจอกันหลังจากผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามันสั้นเกินไป แจมินอยากอยู่ด้วยกันนานกว่านี้อีกสักนิด ให้เฉินเล่ออยู่ต่ออีกสักวันก็ยังดี แต่มันเป็นไปไม่ได้

            ครอบครัวนาพาเฉินเล่อมาถึงสนามบินก่อนคุณพ่อไม่นานนัก หลังจากเช็คอินโหลดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาล่ำลากัน ถึงแม้จะรู้ว่าต้องได้กลับมาพบกันอีก แต่การจากลาก็คือการจากลา ยังไงใจมันก็เศร้าอยู่ดี

            หลังจากได้รับคำอวยพรจากผู้ใหญ่เฉินเล่อก็เดินแยกตัวออกมาหาแจมิน พี่ชายใจดีที่กลับสู่โหลดเย็นชาอีกครั้ง จนอดคิดในใจไม่ได้ว่าแม้อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่จะทำตัวใจดีกับน้องสักครั้งจะเป็นไรไป อย่างน้อยก็ในวันที่ต้องจากลากันแบบนี้ แต่เฉินเล่อไม่ได้คิดมากอะไร เพราะแจมินก็คือแจมิน

            "จะติดต่อมาหากันใช่มั้ย" คำถามมาพร้อมกับความกังวลในแววตา เพราะเคยผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาก่อนมันเลยฝังใจ และเขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก

            เฉินเล่อยิ้มรับ รู้สึกผิดและเศร้าทุกครั้งที่ได้ยินอะไรแบบนี้

            "จะวิดีโอคอลมาหาทุกวันเลย อย่าเบื่อแล้วกัน"

            "ให้มันจริง"

            "ไม่เงียบหายเหมือนคราวที่แล้วแน่นอน สัญญา"

            เพราะรู้ตัวและยังสำนึกผิดอยู่ตลอดเวลาเลยจับมือคนพี่มาเกี่ยวก้อยสัญญากันไว้ เฉินเล่อรู้ว่าคำสัญญาปากเปล่ามันไม่ใช่หลักฐานที่จะทำให้เชื่อใจกันได้แต่เขาอยากให้แจมินเชื่อ

            เชื่อว่าจากนี้จะไม่มีวันเงียบหายไปไหน

            เชื่อคำว่ารักที่ได้บอกไป

            และเชื่อว่าเขาจะเป็นแฟนที่ดี

            สัญญาของเขาจะไม่ใช่แค่ลมปากอย่างแน่นอน

            "จะรอนะ"

            "ถ้าถึงแล้วจะรีบทักไปหาเลย"

            "อืม" แจมินยิ้มรับ ยกมือขึ้นยีผมเฉินเล่อเล่นจนเจ้าตัวปัดออกแล้วหัวเราะชอบใจ

            "จะไปแล้วยังจะแกล้งอีกนะ"

            "ที่จริงอยากทำมากกว่านี้อีก"

            เฉินเล่อแยกเขี้ยวใส่ แอบหันไปมองพวกผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเพราะกลัวว่าจะได้ยินที่แจมินพูด แม้ประโยคเมื่อกี้จะไม่มีใครคิดลึกเหมือนเขาก็ตาม

            ยืนล่ำลากันได้ไม่นานคุณพ่อก็เรียก เฉินเล่อยกมือทำท่าบอกขอเวลาอีกนิด อาจจะดูเป็นลูกที่ไม่รักดีไปเสียหน่อยแต่เขายังไม่อยากกลับเลยจริงๆ

            "ไปแล้วนะ"

            "ขอกอดหน่อย"

            แขนสองข้างชูไปข้างหน้ารับตัวเด็กกาฝากเข้ามาในอ้อมกอด กระชับให้แน่นเพียงชั่วครู่แล้วผละออกจากกัน ก่อนเฉินเล่อจะเดินกลับไปหาคุณพ่อที่ยืนรออยู่

            โบกมือส่งยิ้มบอกลากันอีกครั้ง แม้จะหันหลังเดินไปแล้วเฉินเล่อก็ยังเหลียวกลับมามองจนแจมินต้องทำท่าโบกมือไล่ ไม่อยากให้ทำท่าอ้อยอิ่งไม่อยากไป เกิดลืมตัววิ่งเข้าไปรั้งไว้ขึ้นมามันจะลำบาก

            ครั้งนี้ก็แค่จากลากันชั่วคราว อีกไม่นานก็จะได้กลับมาเจอกันใหม่

            หลังจากนี้จะไม่ยอมให้ระยะทางมาแยกพวกเราได้อีกแล้ว

            ไม่มีทาง

 

 



 

            ตอนจบแล้วววววววว ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนตอนนี้น้า

            ตั้งเจ็ดเดือนแหนะ ไม่คิดเลยว่าจะเขียนจบจริงๆ ฮา

            เดี๋ยวเราจะเลือกตอนพิเศษจากในเล่มมาลงให้หนึ่งตอนนะคะ

            เอาจริงๆ นี่คิดพล็อตมินเล่อเรื่องใหม่ไว้แล้วนะ แต่ไม่รู้จะได้เขียนหรือเปล่า

            เราคิดไว้ถ้าแจมินกลับมาจะแต่งต่อ ถ้ายังเงียบอยู่แบบนี้อาจจะหายตามไปก่อน

            จากนี้คงกลับไปเขียนทวินต่อให้จบ(ค้างมานานหลายชาติมาก)

            ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้า เจอกันตอนหน้าจ้า

 

            จองหนังสือ  >>> https://goo.gl/sWZRtV

            e-book  >>> https://goo.gl/fCDNkH




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #624 ginsengie (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 14:34

    สุดยอดเลยขอบคุณมากๆนะคะ สนุกมากๆเลยแงมีน้ามตาไหลๆด้วย 💓

    #624
    0
  2. #583 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:52
    ฮืออออออ ดีมากกกกกกกกกกกกกก
    #583
    0
  3. #549 บี๋ชัลลยอล💕 (@eyearthittaya123) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:07

    เป็นเรื่องมินเล่อที่ดีต่อใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆขอบคุนนที่เขียนขึ้นมานะคะ
    #549
    0
  4. #536 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 11:27
    เดี๋ยวก็กลับมาเจอกันนะ อย่าเศร้า
    #536
    0
  5. #489 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:55
    ฮือออออจบแล้วอ่อแงงงงงงงงงง คิดถึงมากแน่ๆรอเรื่องใหม่นะค้าาาาาาาาาาาา
    #489
    0
  6. #488 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 03:10
    พอจบจริงๆเราก็ใจหายเลย
    เรื่องนี้เป็นมินเล่อที่ดีต่อใจมากนะคะ ภาษาอ่านง่าย เข้าใจง่าย สนุก
    ตัวละครน่ารัก ชอบความแจมินที่ซึนใส่น้องเล่อช่วงแรกมากๆเลย
    จนตอนนี้เขารักกันแล้ว ชอบมากๆเลยค่ะ
    รอมินเล่อเรื่องใหม่นะคะ เราเชื่อว่าแจมินจะต้องกลับมาค่ะ 
    #488
    0
  7. #487 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:03
    ไม่เอา ไม่จบแค่นี้ซี่ ฮืออ
    น่ารักจังอะ ชอบแจมินที่เป็นแบบนี้จัง
    แต่พออยู่กับน้องก็ดจ้าเล่ห์ชะมัด พี่แจมิน ไอคนบ้า ฮือ
    #487
    0
  8. #486 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    ฮือออ จบแล้ววว ตามมาตั้งแต่ต้นพอจบแล้วก็แอบใจหาย;-; ฮือ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #486
    0
  9. #484 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:11
    น่ารักมากกกกๆๆๆๆๆ พี่แจมินของเราไม่เย็นชากับน้องอีกต่อไปแล้ววว แอบใจหายที่มาถึงตอนจบแล้ว เราชอบฟิคเรื่องนี้มากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #484
    0
  10. #483 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:48
    น่ารักมากเลยๆ น่ารักตั้งแต่ตอนแรกจนถึงสุดท้าย ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆนะคะ :)
    #483
    0
  11. #482 chenlelele (@chenlelele) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:17
    ฮือน่ารัก ชอบเรื่องนี้มาก สั่งฟิคไปแล้วนะคะอยากได้โคตรๆ รอเด้อค่าา ไรท์แต่งมินเล่อต่อเลยค่ะ เราอยากอ่านนน

    ปล.คิดถึงแจมิน หวังว่าnctคัมแบคครั้งนี้จะเป็นเด็กดรีม และขอให้มีแจมิน สาธุ
    ปล.2 สู้ๆนะคะไรท์ ไรท์เก่งมากเลย~
    #482
    0
  12. #481 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:13
    แงงงงงงงงงงงงงจบแล้วง่ะ ชอบพี่นานะในเรื่องนี้ที่สุดเลยค่ะ บ้าเอ้ย เขินๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้น้าาา
    #481
    0
  13. #480 wyn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 21:08
    ยืนยันอีกครั้งว่าเป็นฟิคที่ชอบมาก พอจบแล้วก็เสียดาย ฮรื่อ ต้องคิดถึงนานะกับเด็กกาฝากแน่ๆ



    ถ้าเป็นไปได้ก็จะรอฟิคมินเล่อจากไรท์น้า
    #480
    0