[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 27 : 27 : Ear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    17 มิ.ย. 60



27

 

            สอบเสร็จแล้ว

            เด็กส่วนใหญ่คงดีใจกันออกนอกหน้าเมื่อการเรียนการสอนอันหนักหน่วงตลอดทั้งปีสิ้นสุดลง แต่ไม่ใช่กับแจมิน คนที่ทำหน้าซังกะตายเหมือนชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้ต้องสนใจอีก ห่อเหี่ยวเหมือนคนไร้วิญญาณ หน้าตาทรุดโทรมอดหลับอดนอน หากคนทั่วไปพบเห็นคงคิดว่าเด็กคนนี้โหมอ่านหนังสือหนัก แต่แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เลย เจโน่กับแฮชานรู้ถึงสาเหตุนั้นดี

            "ไปหาอะไรกินกันมั้ย"

            "อยากกินอะไรร้อนๆ"

            "คุลกุกซูมั้ย"

            "เออ ดีๆ"

            "แจมินว่าไง"

            เมื่อคำถามถูกโยนไปให้สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ

            แจมินปิดปากไม่พูดไม่จาเดินก้มหน้าตลอดทาง ในขณะที่สองเพื่อนรักคุยกันอย่างออกรสออกชาติ และทุกประโยคที่คุยกันไม่ได้ลอยเข้าหูแจมินเลย

            "เฮ้ย! โอเคมั้ยวะ" เจโน่คว้าแขนเพื่อนไว้ ขมวดคิ้วถามสีหน้าเคร่งเครียด

            แต่ถึงถามไปก็เท่านั้น สุดท้ายคำตอบของแจมินก็คือความเงียบกับสีหน้าที่เหมือนคนจิตหลุดอยู่ดี

            เจโน่กับแฮชานหันมองหน้ากันแล้วคิดหนัก ที่ชวนไปเที่ยวเล่นด้วยกันเพราะอยากให้แจมินเลิกเครียดเลิกคิดมาก แต่ถึงตัวจะมาด้วยใจของเพื่อนคนนี้กลับไม่เคยอยู่กับพวกเขาเลย

            "กลับบ้านมั้ย เดี๋ยวไปส่ง" แฮชานเสนอ เป็นประโยคแรกที่ทำให้แจมินเริ่มกลับมาสนใจวงสนทนา

            "ทำไมต้องไปส่ง"

            "สภาพแบบนี้กลัวกลับไม่ถึงบ้านว่ะ มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ เล่าให้เพื่อนฟังบ้างก็ได้นะเว้ย มีอะไรก็ระบายออกมา ไม่ใช่ทำหน้าอมทุกข์อยู่คนเดียวแบบนี้" ทนไม่ไหวแฮชานเลยเท้าเอวบ่นเสียยาวเหยียดโดยมีเจโน่พยักหน้ารับ

            "มัน..." มันจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก

            แจมินเชิดหน้าขึ้นมองฟ้าก่อนจะก้มหน้าลง โดยที่เจโน่เข้ามากอดไหล่เอาไว้ แฮชานเองก็ยืนประกบอยู่ไม่ห่าง

            ความรัก อนาคต จุดสิ้นสุด แจมินเอาแต่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ทุกครั้งที่สมองว่าง คิดว่าจะทำยังไงให้ได้รับการยอมรับ คิดว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายเปิดใจ คิดว่าจะทำยังไงที่จะเปลี่ยนความคิดคนคนหนึ่งได้ เพราะเขาไม่อยากให้มันจบแบบนี้ และเขาก็ไม่อยากให้ตัวเองติดอยู่กับความทุกข์แบบนี้เหมือนกัน

            "ไปกินคัลกุกซูมั้ย" นอกจากไม่ตอบคำถามไม่ปริปากเล่าอะไรให้เพื่อนฟังแจมินยังเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากเจโน่กับแฮชานได้

            "เค้าชวนกันตั้งนานแล้วไม่ตอบ ทีอย่างนี้มาทำเป็นชวน"

            "แล้วจะไปไม่ไป"

            "ไปดิ"

            "ก็นำดิ"

            "คร้าบๆ คุณชายแจมิน"

            แจมินหลุดยิ้มออกมากับท่าทางกวนประสาทของแฮชาน ก่อนโดนเจโน่กอดคอพาเดินไปด้วยกัน

            ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยการออกไปสังสรรค์หลังสอบเสร็จกับเพื่อนคงทำให้ลืมใครบางคนได้บ้าง

            ลืม...แค่ชั่วคราว

 

            ฟ้ามืดนานแล้วกว่าแจมินจะกลับมาถึงบ้าน แม่ยังดูวุ่นวายกับงานในครัวส่วนพ่อนั่งกระดิกเท้าเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาสบายใจเฉิบ ทักทายพ่อเสร็จแจมินก็เดินเลี่ยงไปที่บันได กำลังจะก้าวขึ้นบันไดขั้นแรกแม่ที่เดินหัวฟูออกมาจากในครัวก็เรียกเอาไว้

            "แจมิน เพิ่งกลับมาถึงเหรอ"

            "ครับ"

            "น้องจะไปคืนนี้แล้วนะ ไม่แวะไปหาหน่อยเหรอ"

            "อะไรนะแม่" แจมินเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ใครจะกลับ กลับไปไหน

            "เฉินเล่อจะกลับจีนคืนนี้แล้ว"

            "จริงดิ"

            "นี่ไม่รู้เรื่องเหรอเรา"

            แจมินส่ายหน้ารับ เขารู้แค่ว่าเฉินเล่อจะกลับจีนสิ้นปีนี้ แต่ไม่รู้ว่าวันหรือเวลาไหน เพราะระยะหลังมานี้ไม่ได้เจอหน้ากันเลย เด็กกาฝากนั่นไม่มาเขาก็ไม่ได้ไปหา ทางโซเชียลก็ไม่ได้ติดต่อ หายออกไปจากชีวิตกันและกันเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

            แต่จะไปโดยไม่ลากันแบบนี้ มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอ

            "แม่รู้ไหมว่าน้องจะไปกี่โมง"

            "อีกสักพักล่ะมั้ง เห็นบอกว่าเครื่องออกสามทุ่ม"

            แจมินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู อีกไม่ถึงยี่สิบนาทีจะหนึ่งทุ่ม ป่านนี้แล้วไม่เตรียมตัวเดินทางไปสนามบินกันแล้วหรือไง

            ไม่รอให้เสียเวลาไปมากกว่านี้แจมินก็วางกระเป๋าสัมภาระทั้งหมดไว้ที่โต๊ะใกล้ๆ แล้วออกจากบ้านมา เดินไปยังบ้านฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ลังเล พ่อของเฉินเล่อเป็นคนออกมาเปิดประตูให้ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สามใบวางอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ภายในบ้านดูโล่งสะอาดแม้เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชิ้นจะยังอยู่ครบก็ตาม ส่วนลูกชายของบ้านนั้นอยู่บนห้องนอน

            ประตูห้องนอนที่ได้มาเยือนบ่อยๆ เปิดแง้มอยู่ แจมินยังคงยืนอยู่หน้าห้อง ทั้งที่มาถึงตรงนี้แล้วแต่ก็ยังลังเลที่จะเข้าไป เมื่อมีความคิดบ้าๆ ว่าเฉินเล่ออาจจะไม่อยากเห็นหน้าเขาหรือเปล่าผุดขึ้นมาในหัว เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่เก็บเงียบเอาไว้อย่างนี้

            เลยคิดเอาเองว่าคนน้องคงอยากไปโดยที่ไม่บอกลากัน

            ทิ้งเวลาให้เสียเปล่าอยู่หน้าห้องจนตัดสินใจว่าจะถอยอยู่ๆ เจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมา เฉินเล่อมีสีหน้าตกใจ แต่ก็ยังยิ้มและเอ่ยทักทาย

            "พี่แจมิน เพิ่งกลับมาเหรอ"

            "จะไปทำไมไม่บอก" แม้ในใจจะกลัวแจมินก็ยังเลือกที่จะถามออกไป

            เมื่อคำตอบที่ได้ไม่ตรงคำถามรอยยิ้มที่พยายามสร้างขึ้นก่อนหน้านี้ก็หายไป แจมินหน้านิ่งไม่มีแววล้อเล่น เฉินเล่อเองก็รู้ตัวดีว่ากำลังทำให้คนพี่โกรธที่ไม่ยอมบอกอะไรเลย

            "วันนี้ผมไปหามานะ แต่พี่ยังไม่กลับ"

            "แล้วบอกก่อนหน้านี้ไม่ได้หรือไง จะไปแล้วไม่คิดจะบอกกันเลยเหรอ"

            "ขอโทษ" เฉินเล่อน้อมรับความผิดแต่โดยดี บอกเสียงอ่อย หน้าตาจ๋อยสนิท จ๋อยชนิดที่ว่าทำให้คนพี่เป็นฝ่ายรู้สึกผิดเสียเองที่พูดออกไปแบบนั้น

            "จะไปสนามบินกี่โมง"

            "คงอีกสักพัก รอแท็กซี่มารับ"

            แจมินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดเริ่มกระชั้นชิดเข้ามาทุกที เป็นสัญญาณเตือนว่าให้เขารีบทำอะไรที่อยากทำ เพราะหลังจากนี้คงไม่มีทางได้ทำอะไรอย่างที่หวังอีกแล้ว

            "ขอกอดได้มั้ย" ถามด้วยน้ำเสียงขอร้อง เป็นคำขอสุดท้ายก่อนที่จะต้องจากลากันจริงๆ เจ็บมาเยอะแล้ว อดทนมามากพอแล้ว แค่ครั้งสุดท้าย

            ขอแค่ได้กอดลาก็พอ

            เฉินเล่อพยักหน้ารับและไม่ต้องรอให้แจมินเป็นเป็นฝ่ายเข้าหาก็เป็นคนโผเข้ากอดเสียเอง ซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง กอดให้แน่นเท่าความรู้สึกที่มี กอดให้แน่นเพื่อเก็บความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ไว้เพราะไม่รู้จะมีโอกาสได้สัมผัสมันอีกไหม กอดให้แน่นเพื่อแทนคำที่เขาเลือกจะไม่พูดมันออกไป

            แจมินเองก็กอดตอบแน่นไม่แพ้กัน จิตใจที่พยายามข่มให้สงบเริ่มเตลิด ที่จริงเขาตั้งใจมาเพื่อบอกลา พูดแค่คำว่า 'ลาก่อน' แล้วจากกันด้วยรอยยิ้มให้สมกับเป็นพี่น้องกัน แต่เขาคงทำไม่ได้ พูดคำว่าลาก่อนไม่ได้จริงๆ

            "รักนะ" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับกอดที่กระชับให้แน่นขึ้น

            แจมินซุกหน้าลงไปที่ซอกคอ อยากจะทำอะไรหลายๆ อย่างมากกว่าแค่กอดเฉยๆ อยากจูบ อยากหอมแก้มแรงๆ หรือทำร่องรอยฝากไว้ตรงไหนสักแห่ง แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ เลยได้แต่พูดซ้ำๆ บอกรักซ้ำๆ อยู่ข้างหู เผื่อมันจะเปลี่ยนใจคนใจร้ายได้บ้าง

            "รัก"

            "พี่แจมิน"

            "รักมากนะ"

            "รู้แล้วครับ"

            "รู้แล้วก็รักตอบบ้างสิ"

            เฉินเล่อเงียบไม่ตอบอะไร เป็นไปตามที่แจมินคิดไว้ไม่มีผิด ทั้งที่จะไม่ได้เจอกันแล้วแท้ๆ จะไม่ยอมใจอ่อนเลยหรือไง

            "พี่รักเฉินเล่อนะ"

            "พี่แจมิน"

            "รักมาก"

            "ผมต้องไปแล้ว"

            เพียงแค่ประโยคเดียวแจมินก็ยอมปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ เฉินเล่อยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนเต็มที

            "ใจแข็งเกินไปแล้วนะ"

            "ผม..."

            "ไปเถอะ" แจมินตัดบทเดินนำเฉินเล่อลงไปข้างล่างก่อนทุกอย่างจะยืดเยื้อไปมากกว่านี้

            เขาได้พูดทุกอย่างที่อยากพูดออกไปจนหมดแล้ว แม้จะไม่ได้ทำสิ่งที่อยากทำหมดทุกอย่างก็ตาม

            ลงมาข้างล่างกระเป๋าเดินทางก็ถูกขนออกไปไว้หน้าบ้านหมดแล้ว แท็กซี่มาจอดรอ คุณพ่อก็รออยู่ เหลือแต่ลูกชายที่ยังโดนพี่ชายบ้านตรงข้ามรั้งเอาไว้

            "จะยังติดต่อกันอยู่มั้ย"

            "พี่แจมิน"

            "โอเค เข้าใจแล้ว" ถึงไม่พูดแจมินก็เข้าใจดี คงอยากตัดให้ขาดเลยสินะ ถ้าเขาเลือกที่จะไม่สารภาพรักออกไปมันคงดีกว่านี้ใช่ไหม เราคงติดต่อกันในฐานะพี่น้องได้อยู่

            "ผมจะพยายามนะ" ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้เฉินเล่อก็เดินหนีไป

            แท็กซี่ที่มารับสองพ่อลูกขับออกไปแล้ว แจมินยังคงยืนอยู่ที่เดิมกับความเจ็บปวดในหัวใจที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น ยิ่งเห็นบ้านฝั่งตรงข้ามที่บัดนี้ว่างเปล่าไร้ผู้อาศัยยิ่งรู้สึกเจ็บ

            ไม่มีอีกแล้วคนที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิต ไม่จำเป็นต้องพยายามกลับบ้านเร็วเพื่อให้มาเจอใครอีกคน ไม่ต้องคอยสอนการบ้านใครให้เสียเวลา ไม่มีใครมาแย่งความรักไปจากแม่ ไม่มีคนมาทำให้หงุดหงิด

            ไม่มีอีกแล้ว...เด็กกาฝาก

 


 

 


อดทนอีกนิดนึงน้า  TT

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เจอกันตอนหน้าจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #578 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:15
    น้องงงง ฮืออไม่กล้าว่าน้องงง ฮืออพี่เข้าใจหนูนะ แจมินโอ๋ๆนะแงงงงงง
    #578
    0
  2. #548 บี๋ชัลลยอล💕 (@eyearthittaya123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:19
    สงสารรเเจมินนเเต่
    มองกลับกันน้องก็คงจะเจ็บมากเหมือนนกันนะถึงทำเปนใจเเข็งได้ขนาดนนี้

    เอาเปนว่าสงสารทั้งงคู่ฮือออ
    #548
    0
  3. #532 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:50
    ทำไมเราคิดว่าน้องใจร้ายเกินไป กะจะลืมเลยใช่มั้ย ฮืออ
    #532
    0
  4. #445 SKOREDOXT (@gailzkyz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 20:05
    เล่อใจร้ายมาก
    #445
    0
  5. #424 peachle (@peachle) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 15:25
    เสียใจมากกกก ฮือ อยากให้น้องเล่อบอกรักคุณแจมบ้าง ทำไมน้องใจร้ายขนาดนี้ ขอให้น้องกลับมาเจอกันด้วยเถอะค่ะะะะ แง้ y_y
    #424
    0
  6. #423 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 06:20
    เล่อใจร้ายยยยยยย ฮื่ออออออ
    #423
    0
  7. #422 NOIINAA_ (@noiinaaJCA) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:07
    โอ๊ย ปวดใจสุดๆ เข้าใจเล่อนะแต่ก็สงสารแจมิน ฮือ รอแบบแทบไม่มีหวังเลยอ่า TT
    #422
    0
  8. #421 pangthanwa (@pangthanwa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:31
    ไรท์ไมงี้อ่า ค้างคาสุดๆ มาต่อเลย ทำเป็นเล่มด้วยยิ่งดี อยากได้อ่า
    #421
    0
  9. #420 iamsiriworada (@iamsiriworada) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 15:27
    หน่วงงงไปเกินแล้ววว ไรท์ 

    #420
    0
  10. #419 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 01:30
    แงงงงงน้องเล่อใจแข็งมากกกคนอ่านใจอ่อนใจบางหมดแล้วววรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงแทนแจมิน หน่วงจังเลยสงสารพี่แจมินเค้าแต่ก็เข้าใจความรู้สึกเฉินเล่อนะ สู้เค้าพี่แจมิน สู้ๆนะคะไรท์
    #419
    0
  11. #418 Wyn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 00:36
    ใจแข็งมากเลยเฉินเล่ออ่า คนอ่านหัวใจจะขาดแล้ว อง้พี่แจมิน
    #418
    0
  12. #417 pathaaaaa (@pathaaaaa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 00:28
    พี่นานะ;-; รอแปปเดียวเนาะเดี๋ยวก็ได้เจอน้องเล่ออีก(มั้ง) แต่ต้องได้เจอสิTT มันก็จะหน่วงๆที่หัวใจหน่อยๆ ไรต์มาต่อเร็วๆนะอย่าให้เราหน่วงนาน สู้เด้ออ?
    #417
    0
  13. #416 untitled025 (@caqx9299) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:49
    คนน้องก็ใจแข็งจังลูก สงสารพี่นานะอ่ะ /หอมหัว
    #416
    0
  14. #415 ntvxjiwon (@ntvxjiwon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:43
    ฮือออ ปวดใจอะTmT
    #415
    0
  15. #414 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:37
    ฮื่ออ ช่วงน่าอึดอัดแบบนี้มันช่างยาวนานเหลือเกิน คนน้องก็ใจแข็งเกินไปแล้ว ไม่สงสารพี่แจมินก็สงสารคนอ่านแบบพี่บ้าง ปวดใจกว่าพี่แจมินหนูอีกลูก ;--;
    #414
    0
  16. #413 bambibiiiz (@aoomhuang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:06
    เจ้าเด็กใจแข็ง ทำไมใจร้ายกับนานะฮยองขนาดนี้ ฮือ
    #413
    0
  17. #412 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:53
    ช่วงหน่วงช่วงเศร้ามันช่างยาวนานหลายตอนเสียจริง คนอ่านจะตายแล้ว จะผิดหวังแบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่ แล้วหัวใจคนที่รอ คนที่อยู่ที่นี่ล่ะ มันจะเจ็บขนาดไหน น้องเล่อมีเหตุผลของน้อง ทุกคนต่างมีเหตุผล อยากให้ลงเอยด้วยดีแล้ว ใจบางลงทุกวันเลยคับ ;-;
    #412
    0