[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 26 : 26 : Wrist

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 มิ.ย. 60



26

 

            เพราะวันนี้มีเรียนพิเศษกว่าแจมินจะหอบสังขารกลับมาถึงบ้านก็เย็นย่ำค่ำมืด ไหนจะของที่แม่ฝากซื้อที่ซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อเอามาทำกับข้าวพรุ่งนี้อีก เป็นความสะเพร่าของคุณนายที่ดันลืมออกไปจ่ายตลาด ความซวยเลยตกมาอยู่ที่ลูกชายอย่างเขาแทน

            แบกหนังสือเรียนว่าหนักแล้ว แบกหมูเห็ดเป็ดไก่หนักกว่าร้อยเท่า

            เดินมาถึงหน้าบ้านแจมินแทบจะโยนของทั้งหมดทิ้งด้วยความเมื่อยล้า แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าของใครบางคนที่ถอดวางไว้อย่างเป็นระเบียบความเหนื่อยทั้งหมดก็เหมือนปลิวหายไปกับสายลม ริมฝีปากฉีกยิ้มก่อนจะรีบสลัดรองเท้าให้หลุดแล้วรีบเข้าบ้าน

            วันนี้ยอมมาหากันแล้วสินะ

            จากที่ยิ้มกว้างตั้งแต่หน้าประตูพอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นรอยยิ้มนั้นก็พลันหายไป แจมินกองของทุกอย่างไว้บนโซฟา เดินเข้าไปดูบริเวณโต๊ะเล็กหน้าทีวีใกล้ๆ ก็ไม่เห็นร่องรอยว่ามีคนอยู่ ไม่มีกระเป๋า สมุดหนังสือ หรืออุปกรณ์การเรียนใดๆ ของกินก็ไม่มี ทั้งที่รองเท้าถอดอยู่แล้วเจ้าของรองเท้าล่ะหายไปไหน

            คิดยังไงก็คิดไม่ออกแจมินเลยรีบหอบของทุกอย่างเดินไปหาแม่ในครัวเผื่อจะเจอคนที่อยากเจออยู่ที่นั่น แต่ไม่เลย ไม่มีใครอยู่ มีแค่แม่ของเขาที่กำลังล้างจานอยู่คนเดียว

            แล้วเขาตาฝาดหรือไงที่เห็นรองเท้าคู่นั้น

            "แม่" ส่งเสียงเรียกไปแม่ก็ละมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วเดินเข้ามาหา

            "เป็นไง ได้ของครบมั้ย"

            "ครบครับ" พยักพเยิดหน้าไปยังถุงจากซุปเปอร์มาเก็ตที่กองอยู่บนเคาน์เตอร์ สายตาก็ยังสอดส่องมาหาใครบางคนไม่เลิก

            เขาเห็นจริงๆ นะ แล้วก็จำได้แม่น นั่นมันรองเท้าของเฉินเล่อ แล้วเจ้าตัวล่ะหายไปไหน          

            "แล้ว...เฉินเล่อ"

            "กินข้าวเสร็จก็กลับไปได้สักพักแล้วล่ะ"

            "เหรอครับ" แจมินขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัย กลับไปแล้วแต่ไม่ใส่รองเท้ากลับไปด้วยหรือไง

            "แล้วลูกจะกินข้าวเลยมั้ย"

            "ผมกินมาแล้ว" ก่อนกลับบ้านแจมินแวะกินข้าวกับเจโน่แฮชานมาแล้ว เรียนตั้งหลายชั่วโมงให้แบกท้องกลับมากินที่บ้านคงไม่ไหว

            "งั้นก็รีบไปพักเถอะ กลับมาเหนื่อยๆ"

            "ครับ"

            เลี้ยวออกจากในครัวแจมินก็เดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนบนชั้นสอง แต่เมื่อเดินมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายกลับต้องชะงักเมื่อได้เห็นคนที่อยากเจอ เจ้าของรองเท้าที่แม่บอกว่ากลับบ้านไปแล้ว

            เฉินเล่อยืนอยู่ตรงนั้น ที่หน้าห้องนอนของเขา บนพื้นหน้าประตูมีถุงกระดาษใบหนึ่งวางอยู่โดยที่คนน้องยืนมองมันอยู่อย่างนั้น

            เด็กกาฝากนั่น ตั้งใจจะทำอะไรของเขา

            แจมินได้แต่ยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ เพื่อสังเกตพฤติกรรมของเฉินเล่อ แต่เขากลับไม่เห็นอะไรเลยนอกจากการยืนนิ่งๆ มองถุงกระดาษใบนั้น เหมือนกับว่ากำลังใช้ความคิด เหมือนกับว่ากำลังช่างใจเพื่อตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เนิ่นนานจนกระทั่งคนที่ถูกแอบมองอยู่หันมา

            "พี่แจมิน" เฉินเล่อมองอย่างตกใจรีบผละออกมาจากหน้าประตู ก่อนเดินเข้าไปหาเจ้าของห้องที่เขาแอบมาทำลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนี้

            "ขึ้นมาทำอะไร" เสียงที่ถามไม่ได้ตะคอกหรือแสดงอาการโมโหไม่พอใจ แจมินแค่อยากรู้เท่านั้นว่าเฉินเล่อขึ้นมาทำอะไรที่นี่ ทั้งที่แม่เขาคิดว่าเจ้าตัวกลับไปแล้ว

            "เอาขนมมาให้ วางอยู่ตรงนั้นนะ"

            แจมินมองตามนิ้วที่ชี้ไปยังถุงกระดาษหน้าประตู ยิ่งเพิ่มความสงสัยขึ้นเป็นเท่าตัว อยากเอาของมาให้แล้วทำไมถึงต้องเอามาวางไว้หน้าห้องแบบนั้น เจอหน้ากันแล้วค่อยให้ไม่ได้หรือไง หรือเพราะว่าไม่อยากเจอกันถึงได้ทำแบบนี้

            สงสัยแต่ก็ไม่กล้าถาม

            "จะกลับแล้วเหรอ"

            "ครับ มันดึกแล้ว"

            "วันนี้เอางานทำเหรอ"

            "ครับ"

            "ทำเสร็จแล้วเหรอ"

            "เสร็จแล้วเรียบร้อย"

            เฉินเล่อยิ้มบางๆ ในขณะที่แจมินไม่รู้ว่าจะหาวิธีรั้งเด็กกาฝากไว้ด้วยวิธีไหนอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงบังคับ ออกคำสั่งที่แม้อีกคนจะไม่อยากทำตามแต่ก็เชื่อฟังกันตลอด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ หลายๆ อย่างมันเปลี่ยนไป เขาใช้วิธีแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว

            "ถ้างั้นผมไปแล้วนะ"

            "อืม"

            เฉินเล่อหลบสายตา ไม่รู้เพราะแจมินเผลอทำหน้าตาน่ากลัวใส่หรือเปล่า แต่เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ ระหว่างเขาสองคนมันไม่ควรดูห่างเหินขนาดนี้

            "เฉินเล่อ" ก่อนที่คนน้องจะได้เดินหนีไปไหนแจมินก็เรียกเอาไว้ ยังไม่อยากให้ไป ยังอยากให้อยู่ด้วยกันตรงนี้ก่อน

            "ขอบคุณสำหรับขนมนะ"

            "ครับ"

            "มันคือขนมอะไรเหรอ"

            "คุ้กกี้ อร่อยนะ ผมชอบมาก อยากให้พี่แจมินได้กิน"

            แจมินยิ้มรับ เพราะคุยไม่เก่งถึงจะพยายามมันก็คงได้แค่นี้ เขาไม่รู้จะสรรหาเรื่องอะไรมาคุยเพื่อรั้งเฉินเล่อเอาไว้แล้ว สมองมันตื้อจนนึกอะไรไม่ออก

            "งั้น...ฝันดี"

            "พี่ก็แจมินก็พักผ่อนเยอะๆ นะ"

            แจมินไม่ได้ตอบตกลงหรือแม้แต่พยักหน้ารับ ถึงจะยอมตกลงกลับมาเป็นพี่น้องเหมือนเดิมแต่ทั้งสองรู้ดีว่าความรู้สึกที่มันเปลี่ยนไปแล้วไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก แม้พยายามจะดึงบรรยากาศเก่าๆ กลับมาแต่มันก็เท่านั้น

            ทุกคำพูดล้วนเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนและอึดอัดใจ

            "ผมกลับก่อนนะ" เฉินเล่อเบี่ยงตัวออกมาหวังจะเดินหลบแจมินที่ยืนขวางทางลงบันไดอยู่

            แต่เพราะไม่อยากให้ไป แจมินยังไม่อยากให้เฉินเล่อไปไหน เลยคว้าข้อมือเล็กนั่นเอาไว้ อยากจะรั้งเอาไว้ ยื้อเวลาได้อีกสักนิดก็ยังดี

            เฉินเล่อหยุดก้าวเดินทันทีที่แจมินเข้ามาสัมผัสก่อนฝ่ามือนั้นจะจับกุมข้อมือเขาเอาไว้

            พวกเขายืนข้างกันแต่หันหน้าไปคนละทางและพร้อมที่จะเดินออกไปตามทางของตัวเอง ก็เหมือนกับความรู้สึกตอนนี้ แม้จะรู้สึกเหมือนแต่ความคิดกลับไปคนละทาง สุดท้ายก็ไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้อยู่ดี

            "ไม่เป็นพี่น้องไม่ได้เหรอ"

            "..."

            "ไม่เอาแล้ว ไม่อยากกลับไปเป็นพี่น้องกันแล้ว" อ้อนวอนและร้องขอ แจมินไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับใครเลย แต่ตอนนี้เขาต้องใช้มัน

            ใช้กับคนใจร้าย ใจร้ายที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

            "ถึงจะไกลกันเราก็ติดต่อกันได้หนิ สมัยนี้มันมีช่องทางติดต่อกันเยอะแยะ จะให้บินไปหาบ่อยๆ ยังได้เลย แค่ตอบตกลงได้มั้ย พี่จะยอมทำทุกอย่างเลย"

            ไม่เหลือแล้วคนเย็นชา ไม่เหลือแล้วพี่ชายที่ชอบดุให้ต้องกลัว ไม่มีแล้วคนปากแข็ง ภาพลักษณ์พวกนั้นมันไม่จำเป็นสำหรับแจมินอีกต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ คนที่เขาพร้อมจะทำให้ทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตาม

            "ไม่ได้...จริงๆ เหรอ"

            "ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะพี่แจมิน"

            แจมินรู้ว่าทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายดายเหมือนในนิยายหรือซีรีย์ที่เคยดู พวกเขายังเด็ก ยังต้องเจอคนอีกมากมายหรืออาจจะเจอใครที่ดีกว่า การที่ต้องอยู่ไกลกันมันรับประกันไม่ได้ว่าความรู้สึกนั้นจะยังเหมือนเดิม และมันไม่ง่ายกับการที่จะไปมาหาสู่กันอย่างที่เขาบอกและคิดที่จะทำ เขารู้แต่ก็อยากได้ยินคำนั้น

            เพียงแค่บอกว่าคำว่ารักกลับมาแจมินก็พร้อมที่จะพยายามเสมอ และตอนนี้ เขาทำได้เพียงพยายามยื้อให้ถึงที่สุดเท่านั้น

            "พี่รู้ว่ามันไม่ง่าย แต่ขอให้พี่ได้พยายามได้มั้ย ห่างกันก็ได้ พี่จะทำให้ดูเองว่าถึงตัวจะห่างแต่เราก็ยังรักกันได้ ทุกอย่างมันไม่ได้ยากขนาดนั้น"

            เฉินเล่อเอาแต่ก้มหน้านิ่ง  เม้มปากแน่นพยายามอดกลั้นทุกอย่างที่สุมอยู่ในอกแล้วรวบรวมเป็นคำพูดออกมา เขาอยากให้แจมินเข้าใจ ไม่ใช่ไม่รัก แต่จบตรงนี้มันจะดีกับอนาคตของเรามากกว่า

            "ได้คุยกันผ่านตัวหนังสือ ได้ยินแค่เสียง เห็นกันแต่ในจอ ถ้าอยากเจอต้องทำยังไง อยากกอดต้องทำยังไง แล้วถ้าอยากจูบล่ะ ต้องทนเอาอย่างนั้นเหรอ มันจะทำให้เรา..." เฉินเล่อเว้นจังหวะ รู้สึกเจ็บในลำคอจนพูดไม่ออก ได้แต่เงยหน้ามองเพดานหวังว่าน้ำที่เอ่ออยู่ตรงขอบตามันจะไหลย้อนกลับ แต่คงเป็นไปไม่ได้

            รวมถึงคำพูดที่ได้พูดออกไปนี้ มันก็ย้อนกลับไม่ได้แล้วเช่นกัน

            "มันจะทำให้เราทรมานทั้งคู่"

            มือที่รั้งไว้อยู่ปล่อยออกทันทีที่สิ้นเสียง แจมินเข้าใจแล้ว เข้าใจแจ่มแจ้ง แม้ไม่อยากปล่อยสุดท้ายก็ต้องปล่อย ถึงรั้งไว้แต่ในเมื่อใจไม่ยอมเปิดรับยังไงมันก็ไร้ประโยชน์

            เฉินเล่อกลับไปแล้ว ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็จากไป ไร้ซึ่งคำบอกลา ไร้ซึ่งความเห็นใจ ไร้ซึ่งความรักที่จะให้กัน

            แจมินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ได้แต่ยิ้มปลอบใจให้ตัวเอง อกหักแล้วสินะ หักสะบั้นไม่เหลือชิ้นดี

            แบบนี้ใช่ไหมที่เขาบอกว่าคนน่ารักมักใจร้าย ยิ่งน่ารักมากก็ยิ่งใจร้ายมาก

            ใจร้ายมากจริงๆ

 

 





            ยังคงหน่วงไม่เลิก TT

            หลังจากนับจำนวนคนที่อยากได้หนังสือแล้วได้ทั้งหมดสองคนถ้วน ฮา

            ตอนนี้เราตัดสินใจแล้วว่าจะรวมเล่มนะคะ ตอนหลักจะจบที่ 32 ตอน  บวกตอนพิเศษอีก

            ส่วนรายละเอียดถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดสิ้นเดือนนี้จะเปิดจองน้า

            ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าจ้า

            ป.. 127 คัมแบคแล้วจะได้หายแห้งเหี่ยวสักที รอเด็กดรีมคัมแบคด้วย แล้วก็เอาพี่แจมินมาด้วยนะ คิดถึงมาก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #577 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:08
    แงงงงงปวดใจมากกกกเลยยยน้องง
    #577
    0
  2. #531 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:48
    ปวดใจจจttt
    #531
    0
  3. #530 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:47
    ปวดใจจจttt
    #530
    0
  4. #529 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:47
    ตอนนี้สงสารคนพี่มาก
    #529
    0
  5. #411 pangthanwa (@pangthanwa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:20
    ไรท์ค่ะ ทำเป็นเล่มเลยค่ะ รอซื้อ อยากได้อ่ะแง รีบมาต่อนะคะ ฮึกก
    #411
    0
  6. #410 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 03:22
    มันหน่วงกว่าตอนก่อนอีกค่ะไรต์ขา
    แต่เราเข้าใจเล่อนะ พวกเราก็ยังอายุแค่นี้ ระยะทางมันไกลมากๆ แล้วยังต้องทนคิดถึงทนทรมานแบบนี้เหรอ สงสารพี่แจมินก็สงสาร โอ๊ยยยย เจ็บกันทั้งคู่
    แต่เล่อคะ จะไม่บอกให้พี่เขาดีใจสักนิดเลยเหรอว่าหนูรู้สึกยังไง
    รอรวมเล่มนะคะ เราจะซื้อออ ชอบมากกก
    #410
    0
  7. #409 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 18:11
    ถ้าคิดจะตัดกันเป็นพี่น้อง แต่อีกฝ่ายยังไม่โอเค เหมือนจะต้องถอยห่างทั้งคู่ ไม่ควรมาเจอกัน เพราะอีกฝ่ายจะทำใจลำบาก แจมินก็รักน้องมาก แค่น้องก็ใจแข็ง มันไม่มีจุดตรงกลางให้พวกเขายืน ตอนนี้เลยเจ็บทั้งคู่ ยังต้องเจอกันแบบนี้ แจมินก็ยิ่งแย่ พยายามเข้าหา เห้อ ทำไมหน่วงจังเลยล่า ฮือ อยากอ่านตอนน่ารักๆ พี่แจมินแกล้งน้องแล้ว
    #409
    0
  8. #408 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 03:09
    หน่วงมากกกเศร้ามากกกฮือออเราเข้าใจน้องเล่อน้าารักแหละแต่มันไกลกันอ่ะรักทางไกลใครว่าไม่มีอุปสรรคเนอะต่อให้มั่นคงแค่ไหนแต่ไกลกันมากแทบไม่ได้ใช้เวลาร่วมกัน คิดถึงอยากเจอก็ไม่ได้เจอเห็นหน้ากันแค่ผ่านจอมันก็ไม่เท่าได้เห็ยหน้ากันจริงๆ มันก็ทรมานเนอะ แล้วที่น้องไม่บอกว่ารักคงเพราะไม่อยากเอาคำว่ารักมาผูกมัดแจมินก้เลยเลือกที่จะปล่อยแบบนี้ เศร้าอ่ะ พี่แจมินต้องเข้าใจน้องน้าา สู้ๆเด้อออทั้งแจมินเฉินเล่อและไรท์
    #408
    0
  9. #407 liobbob (@kappah) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:50
    ฮือเศร้ามากเราน้ำตาแทบปริ่มตรงไม่เหลือแล้วคนที่เย็นชา ฮือออออออออออออออออออออออไรท์บรรยายอารมณ์ตัวละครได้ดีมากค่ะ สู้ต่อไปนะเป็นกำลังใจให้
    #407
    0
  10. #406 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:03
    ฮือ เศร้าจังเลย หน่วงมาก ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #406
    0
  11. #405 untitled025 (@caqx9299) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:47
    หน่องเบอร์แรง สงสารพี่นานะจังเลย คนน่ารักมักใจร้ายแบบที่พี่นานะว่านั่นแหละ /ซับน้ามตา
    #405
    0
  12. #404 bananaxchoco (@bananaxchoco) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:39
    น้องเล่อหนูใจเเข็งมากเลยลูกก เห็นใจพี่แจมมากๆ แต่ก็เข้าใจน้องเล่อ ทรมาณใจคนอ่านเกินไปแล้วว
    #404
    0
  13. #403 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:17
    เฉินเล่อใจร้าย ใจร้ายมากๆ สงสารพี่แจม ฮื่อ
    #403
    0
  14. #402 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:15
    โอยยยก้เข้าใจอะแต่แบบสงสารแจมินอะ แต่คือเล่อก้พูดถูกแล้วจริงๆ;_____;
    #402
    0
  15. #401 sugarpalm_TL (@talnlinn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:10
    เข้าใจเฉินเล่อนะ อยู่ไกลขนาดนั้นมันก็ต้องอารมณ์ประมาณนี้แลล แต่... หนูจะไม่บอกพี่แจมหน่อยเหรอลูกว่าหนูรู้สึกยังไง นี่พี่แจมยังเข้าใจว่าน้องไม่รักอยู่เลยนี่ ใช่มั้ย ????
    #401
    0
  16. #400 cafe_sunny (@misscafe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:06
    เราเข้าใจเฉินเล่อเลยอ่ะตอนนี้เหมือนชีวิตเรากับแฟนเก่าเลย อ่านไปจุกไปอินไปอี๊กก .____.
    #400
    0
  17. #399 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:04
    แงงง ความรักระยะไกลมันยากแต่หนูไม่กล้าเสี่ยงเลยหรอเฉินเล่อ ฮือ พี่แจมินโคตรง้อโคตรยอมเลยอะ หน่วงมาก
    #399
    0
  18. #398 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 19:48
    โอ้ยยยยยยยยยยยย ยัยน๊องงงงงงง ใจร้าย ใจร้ายมากๆๆๆๆ สงสารนานะ ฮื่อ แม่เชื่อว่ายังมีทาง ทนหน่อยนะสู้ๆนะเด็กๆ ฮื่อออออออ
    #398
    0
  19. #397 bambibiiiz (@aoomhuang) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 19:48
    เราดีใจที่รวมเล่มค่ะ เพราะเราจะซื้อ 5555555555555
    #397
    0