::ระบบภารกิจเปลี่ยนชีวิต::

ตอนที่ 31 : บทที่ 28 มังกรตัวแรกของโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 385 ครั้ง
    29 พ.ย. 62

บทที่ 28




โลกส่วนตัวระดับ S สิ่งที่เป็นเสมือนโลกอีกหนึ่งใบ.. มีต้นไม้ ใบหญ้า ลำธาร ภูเขา แม่น้ำ และมหาสมุทร มีวัน มีคืน เมื่อแสงอาทิตย์มีโผล่ขึ้นและลับไป..


สำหรับโลกใบนี้ มิลินท์รู้สึกว่ามันมีตัวตนอยู่จริง อาจอยู่ที่ไหนสักแห่งในจักรวาลอันไกลโพ้น.. โดยใช้การ์ดโลกส่วนตัวเป็นประตูมิติพาวาปมาในที่แห่งนี้


เมื่อมีวันมีคืน มีการเคลื่อนที่ของเวลา มีอาทิตย์ขึ้นและตก มันก็จำเป็นจะต้องมีขั้วโลกเหนือและใต้ เมื่อมิลินท์เปรียบเสมือนเจ้าของที่แห่งนี้ คือพระเจ้าที่จะบันดาลทุกอย่างให้คงอยู่หรือดับไป สิ่งที่เพิ่มเข้ามาจนมิลินท์รู้สึกได้คือการรับรู้ทุกอย่างของโลกใบนี้ ไม่ว่าตรงส่วนไหนมีอะไรอยู่ เธอรู้ทั้งหมด และรับรู้ด้วยว่าเธอสามารถทำอะไรได้ในที่แห่งนี้


ส่วนการ์ดสัตว์เลี้ยง มิลินท์ยังคงเก็บไว้ก่อนยังไม่ใช้งาน เพราะมันคงจะดีกว่านี้ถ้าเธอจะหาคนมาร่วมกันสร้างสรรค์ มากกว่าทำอยู่คนเดียว


อำนาจที่เปรียบเสมือนพระเจ้าในโลกแห่งนี้ ที่มิลินท์สามารถทำได้คืออำนาจในการสร้างกฎเกณฑ์ และอำนาจแห่งกาลเวลา ในอำนาจสร้างกฎเกณฑ์นั้น เธอสามารถกำหนดความเป็นไปได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ เช่นถ้าเธอต้องการให้โลกแห่งนี้อยู่ร่วมกันอย่างสันติไม่มีการฆ่าฟันก็ทำได้ หรือจะให้โลกแห่งนี้มีแต่สงครามสู้รบกันจนตายก็ไม่ใช่เรื่องผิด และกฎเกณฑ์อีกอย่างที่ดีสำหรับมิลินท์เลยก็คือการกำหนดภารกิจให้สิ่งมีชีวิตในโลกนี้ทำ เมื่อทำสำเร็จเธอก็จะได้แต้มภารกิจมาเป็นของตัวเอง หรือนี้คือแหล่งฟาร์มแต้มภารกิจดีๆนี่เอง อำนาจอีกอย่างคืออำนาจแห่งกาลเวลา เธอสามารถกำหนดให้เวลาที่นี่เร็วกว่า หรือช้ากว่าโลกของเธอได้ เช่นในโลกจริงของเธอเวลาผ่านไปหนึ่งวัน ในโลกนี้อาจจผ่านไปเป็นปีก็ได้


"เอาหล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาลุยใหม่ พายัยเอมมิกามาด้วย เผื่อยัยนี่จะมีไอเดียดีๆ ช่วยให้งานง่ายขึ้นเยอะ"


แล้วมิลินท์ก็กลับมาสู่โลกของเธอ โลกที่มีชื่อเรียกว่าเอิร์ท


"จริงสิ! โลกของฉันยังไม่มีชื่อเรียกเลย จะตั้งว่าอะไรดีเนี้ย"


มิลินท์ใช้เวลาคิดชื่อทั้งคืน ก็ยังคิดไม่ออก อยากบอกเลยว่าเซ็นต์การตั้งชื่อเธอแทบไม่มี(ไรท์เองก็เช่นกัน)


เมื่อยังคิดชื่อไม่ออก ก็ยังไม่ต้องตั้งแล้วกัน ค่อยไปคิดกันไป


……………


วันต่อมาเป็นวันเสาร์ที่มิลินท์ไม่มีเรียน มิลินท์ พี่วิกรม และเอมมิกา ออกเดินทางไปวัดกันแต่เช้า ในท้ายรถเก๋งคันเล็กของพี่วิ เต็มไปด้วย เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ที่เตรียมกันมาตั้งแต่เมื่อวาน


การทำบุญถวายสังฆทานก็ผ่านไปด้วยดี โดยมิลินท์เลือกไปวัดที่มีพระที่เคร่งในหลักธรรมจริงๆ ไม่ใช่พวกที่ห่มผ้าเหลืองเฉยๆ ถึงแม้พระท่านจะแปลกใจกับของที่พวกเธอนำมา แต่ท่านก็ไม่ได้พูดอะไร


"ได้ของแล้วสิ.. ยิ้มหน้าบานเลยนะเธอ"


เมื่อพวกเธอออกมาจากวัดแล้วก็พากันกลับบ้าน


"แน่นอน! คราวหลังมาใช้บริการบ่อยๆนะยะ ฉันจะได้มีของสะสมเป็นคอลเลกชั่นส่วนตัว เดี๋ยวจะใส่ไปอวดผีที่อยู่แถวบ้านพวกเธอ เอาให้ยัยนั้นอิจฉาตาร้อนเล่นๆ"


เห้อออ.. นั่นสินะ ผีก็ต้องมีสังคมของผี..


แล้วมิลินท์ก็หยิบเอาโทรศัพท์ ของเธอขึ้นมา โทรไปหาเพื่อนสาวของเธอ


"ฮัลโหลมะปราง ฉันจะนัดเธอกับมิเชลไปเรียนร้องเพลงกันพรุ่งนี้.. ใช่ นั่นแหละ บอกยัยมิเชลด้วยนะ.. พรุ่งนี้ตอนเช้ามาเจอฉันที่บ้าน เดี๋ยวพาไปเอง แค่นี้แหละ บาย.."


เอาหละ เสร็จไปหนึ่งเรื่อง คราวนี้ก็มาลุยเรื่องโลกส่วนตัว ของเธอ


เมื่อถึงบ้าน ก็ถึงเวลาอาหารเช้า มิลินท์ คุณตา คุณแม่ ยายวัน พี่วิ พี่นัน ก็นั่งทานอาหารร่วมกัน และอย่าได้พูดถึงความไม่เหมาะสม เพรามิลินท์อยู่กันแบบครอบครัว ถึงยายวันจะมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแม่บ้าน และพี่วิเป็นพี่เลี้ยง แต่ก็อยู่กับมิลินท์คุณตาคุณแม่มานาน ก็นับถือเป็นครอบครัวเดียวกัน


อาหารเช้าผ่านไปด้วยดีอีกเช่นทุกวัน มิลินท์ก็ขึ้นมาอยู่บนห้องของตัวเอง พร้อมกับพี่วิกรมและเอมมิกาซึ่งมิลินท์ได้เรียกให้ขึ้นมาพร้อมกัน


"เดี๋ยวมิิลินท์จะพาพี่วิกันยัยเอมไปที่ที่นึง อย่าตกใจกันนะคะ"


"หล่อนจะพาฉันไปไหน"


"เอาน่า เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง.."


มิลินท์พูดตัดความยัยผีพูดมาก ก่อนจะหยิบเอาการ์ดโลกส่วนตัวออกมา ตัวการ์ดมีลักษณะมันวาวมีลายสีรุ้งเคลื่อนที่ไปมา


"ใช้งาน"


แล้วการ์ดในมือก็เคลื่อนตัวลอยอยู่กลางอากาศ แล้วปรากฎสิ่งที่คล้ายกับหลุมดำในหนังที่เขาชอบทำกันออกมา.. ปกติแล้วถ้าหากมิลินท์เข้าไปคนเดียวมันจะไม่อลังการแบบนี้ แค่ใช้งานร่างของเธอก็จะไปอยู่อีกโลกทันที แต่หากจะเข้าไปหลายคน มันจะกลายเป็นประตูหลุมดำเชื่อมกับโลกโน้น


"เอาหล่ะ เข้าไปได้"


มิลินท์ให้พี่เลี้ยงของเธอเข้าไปก่อนตามด้วยเอมมิกา และมิลินท์เข้าปิดท้าย


"เอิ่มมม ที่นี่ที่ไหนหรอครับคุณหนู"


วิกรมเหมือนจะตั้งสติได้ดีถามขึ้น


"โลกใบใหม่ของมิลินท์เองค่ะ เป็นไงบ้างคะ ที่แห่งนี้เป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยเหล่าธรรมชาติ แต่ยังขาดแคลนสิ่งมีชีวิต ที่มิลินท์ให้พี่วิกับเอมมิกามา ก็เพราะอยากขอความร่วมมือให้ช่วยทำให้ที่แห่งนี้กลายเป็นสถานที่ ที่พวกเราสามารถจะใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ และเต็มไปด้วยเหล่าสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธ์ต่างๆ"


"เธอจะให้ฉันช่วยยังไง?"


เอมมิกาได้ยินที่มิลินท์พูดก็ถามขึ้น


"ฉันมีการ์ดที่ใช้สร้างสัตว์เลี้ยงอยู่663 ใบ ถึงแม้จะเป็นสัตว์เลี้ยงแต่มันไม่ได้จำกัดความว่าเป็นสัตว์อะไร จึงอยากให้ทุกคนช่วยกันคิด เผ่าพันธ์สัตว์ที่แปลกใหม่ ให้มันอาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้"


แล้วมิลินท์ก็หยิบเอาการ์ดทั้งหมดมาวางตรงหน้า


"มิลินท์อยากจะให้โลกนี้เป็นโลกที่มีพลังปราณจิตเวท แม้แต่สัตว์เล็กๆ ก็ใช้พลังได้ แต่เรื่องพลังทุกคนไม่ต้องห่วงเดี๋ยวมิลินท์จัดการเอง"


"พี่เข้าใจแล้วครับคุณหนู"


"โอเค เดี๋ยวจัดการให้ เรื่องใช้สมองและจินตนาการนี่เรื่องถนัด"


วิกรมและเอมมิการับคำ การ์ดทั้งหมดที่มี ทั้งสามเอามาแบ่งเท่าๆกัน หลังจากตกลงกันว่าจะสร้างเผ่าละนิดหน่อย แล้วมิลินท์จะปล่อยให้พวกมันวิวัฒนาการ กันเอง โดยเธอจะเร่งเวลาของโลกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


"การ์ดระดับ S มีแค่ใบเดียวฉะนั้นจะต้องเลือกตัวที่มันโหดๆ..เอาเป็นมังกรแล้วกัน ถ้าตามที่เคยได้ยินมาบอกว่า มังกรคือสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุด..นี่จะเป็นมังกรตัวแรกของโลกนี้ เป็นมารดาแห่งเหล่ามังกรทั้งมวล"


แล้วมิลินท์ก็ใช้จินตนาการ สร้างร่างมังกรตัวใหญ่สีดำ มันต้องใช้ความปราณีตเป็นอย่างมาก ยังดีที่การ์ดสัตว์เลี้ยงมีระบบช่วยเหลือผู้สร้าง ให้ไม่ต้องใส่รายละเอียดมากนักเช่นการใส่เส้นเลือดฝอยทั้งมวล ที่ระบบจะช่วยจัดการให้


"เสร็จซักที มังกรน้อยของฉัน เอาหล่ะ สร้างกฎเกณฑ์ให้เลยแล้วกัน.."


เบื้องหน้าของทุกคนคือมังกรตัวใหญ่นับ100เมตร เกล็ดมีสีดำมันวาว ส่วนหางยาวนับกิโล เป็นมังกรที่ผสมผสานมังกรของชาวตะวันตกและตะวันออก (ตะวันออกคือแนวมังกรจีน จะมีลักษณะตัวยาวคล้ายพยานาคของบ้านเรา ส่วนชาวตะวันตกจะเป็นมังกรตัวใหญ่เหมือนก็ิอตซิล่า)


"ต่อไปนี้ชื่อของเธอคือ.. เอาชื่อไรดี.. เอาเป็น นัมเบอร์วัน แล้วกัน จำง่าย แถมในโลกนี้คงไม่มีใครรู้ความหมายมันหรอก" (ด้วยพลังแห่งเซ็นต์การตั้งชื่อจึงได้ชื่อนี้มา)


"เธอชื่อ นัมเบอร์วัน เป็นมังกรเพศเมีย มารดาแห่งหมู่มังกรทั้งมวล มีพลังแห่งเวทย์ธาตุความมืดนิลกาล และพลังในการให้กำเนิด สามารถให้กำเนิดมังกรได้จากความว่างเปล่า พอแค่นี้ก่อน ถ้านึกอะไรได้อีกจะมาเพิ่มให้ทีหลัก"


แล้วมังกรตรงหน้าก็รับคำของเธอด้วยเสียงคำรามอันดังกึกก้อง สนั่นไปทั้วชั้นฟ้า…..






"เหมี่ยวววว!"


เดี๋ยวก่อนนน!?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 385 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

323 ความคิดเห็น

  1. #166 ployneko25020 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 20:01
    นึกว่าจะตั้งชื่อ เทียแมท ซะอีก55555
    #166
    0
  2. #126 zaalah5931 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 09:06

    มังดรกลายพันธุ์
    #126
    0
  3. #113 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 21:27
    รออ่านนะคะ
    #113
    0
  4. #104 BlazeBunny (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 19:15
    เหมือนจะกดเปิดเสียงผิดนะ
    #104
    0
  5. #103 Empty_Mind (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 18:56

    ทำไมมังกรของหนูมันร้อง 'เหมียว'

    นิลกาล >> นิลกาฬ
    #103
    0