::ระบบภารกิจเปลี่ยนชีวิต::

ตอนที่ 23 : บทที่ 20 ไม่เจียมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 511 ครั้ง
    21 พ.ย. 62

บทที่ 20




"สิ่งที่คุณหนูใช้ช่วยชีวิตผม… ช่วยสอนผมได้มั้ยครับ"


น้ำเสียงหนักแน่น และสายตาที่ไม่กลัวใคร ช่วยให้มิลินท์ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น… หากเป็นคนอื่น เธออาจจะต้องคิดหนัก… แต่สำหรับชายคนนี้ ที่เธอคัดมากับมือ… เพียงแค่เอ่ยปาก เธอก็ตอบทันทีเลยว่า..


"ได้!"


…………...


นับตั้งแต่วันนั้น เวลาผ่านมาอีกนับปี... อลิสาเรียนจบแล้ว ด้วยเกียรตินิยมอันดับ1 เป็นที่น่าชื่นชมของใครหลายคน ส่วนมิลินท์ก็อายุ 4ขวบกว่า และรูปร่างก็ยังเท่ากันคนอายุ6ขวบ โตไวเช่นเคย…


สิ่งที่เปลี่ยนไปอีกอย่าง ก็คือการย้ายที่อยู่ เนื่องด้วยจุดประสงค์แรกที่มาที่นี่ ก็คือการเรียนสำหรับคุณแม่ แต่เมื่อคุณแม่เรียนจบแล้ว พวกเธอก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นั้นอีกต่อไป ทั้งหมดจึงย้ายกลับไปอยู่บ้านคุณตาเช่นเดิม เพิ่มเติมคือ ยายวันและพี่เลี้ยงวิกรม ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งไปแล้ว


สำหรับมิลินท์ที่เรียนอยู่อนุบาลหมีน้อยๆ ปี1 ก็ย้ายไปเรียนปี2ที่โรงเรียนที่ใกล้บ้าน ก็คือโรงเรียนอนุบาลทิพยกรณ์(ไรท์แต่งขึ้นเองครับ ไม่ได้พาดพิงถึงใคร) ที่นี่ถือได้ว่าเป็นโรงเรียนเอกชนที่ดีเลยก็ว่าได้ เป็นโรงเรียนสอน2ภาษาอีกต่างหาก ซึ่งจะเป็นส่วนหนึ่งในการเปิดทางสู่อนาคตของมิลินท์


ตอนนี้อลิสาได้เปิดร้านเสื้อผ้า แบรนด์ -miliza- ถือได้ว่าดังอยู่พอตัว เพราะได้มิลินท์นักแสดงเด็กแถวหน้าของเมืองไทย เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ และใส่ไปออกงานต่างๆ พร้อมทั้งอัพลงโซเชียลเป็นประจำ มิลินท์ที่มีผลงานมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ และที่ทำให้คนรู้จักมากที่สุดก็คือละคร สืบรักสลับหัวใจ ที่ได้เล่นเป็นนางเอกเด็กแบบเต็มเรื่อง ส่งผลให้ดังเป็นพลุแตก สิ่งที่ตามมาก็มีทั้งละคร โฆษณา พรีเซ็นเตอร์และอีกมากมาย จนคุณแม่ต้องขอให้เจ้ก๊องกี้เลือกรับงาน เพราะจะส่งผลต่อการเรียนของเด็กได้


วันเวลาที่ผ่านมาของมิลินท์นั้น นอกจากการทำงาน และไปเรียน สิ่งที่ก้าวหน้าอีกอย่างของเธอก็คือจิตใจ และอาคม โดยเด็กหญิงจะเลือกเรียนเฉพาะอาคมที่ต้องการเท่านั้น ซึ่งก็มีอยู่หลายอย่าง ส่วนวิกรมพี่เลี้ยงคนนี้ดูจะก้าวหน้ามากที่สุด ด้วยเพราะสกิลระดับS และด้วยความที่เคยบวชเรียนมาก่อนจากที่มิลินท์เคยถามไปก่อนหน้านี้ จนพ่อแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ จึงต้องออกมาเลี้ยงยายแทน


"พี่วิ! มิลินท์พร้อมแล้วนะ พี่พร้อมยัง"


"พี่ก็พร้อมแล้วครับคุณหนู"


"ดี ทั้งสองคนพร้อมแล้วก็ประจำที่ได้แล้ว อย่างปล่อยให้ผีอย่างฉันต้องยืนนาน มันเมื่อย"


เสียงที่สามคือเสียงของเอมมิกา ที่กำลังอยู่ตรงกลางโดยมีอีกสองคน อยู่ในท่านั่งสมาธิด้านข้าง


"เอาละ 3..2..1..เริ่ม!"


แล้วผีสาวก็ชิ่งหนีออกห่าง ก่อนที่รัศมีสีขาวสองวงที่ออกมาจากร่างของทั้งสองนั้นจะปะทะกัน.. แน่นอน สิ่งที่พวกเขากำลังทำนั่นคือการฝึกสมาธิแบบพิเศษ โดยการแผ่พลังแห่งจิตออกมาปะทะกัน ต้านพลังกันไว้ ฝ่ายหนึ่งอ่อนอีกฝ่ายก็ต้องอ่อน ฝ่ายหนึ่งแข็งอีกฝ่ายก็ต้องแข็ง… สิ่งนี้ได้ยกระดับสมาธิของทั้งสองไปมาก และที่ผีสาวต้องหนีไปก่อน เพราะถ้าโดนเข้าไปก็คงต้องเจ็บตัวเหมือนกัน


เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ… จนกระทั่ง ทั้งสองคนลืมตา…


"อ่า.. สบายตัวจัง"


เด็กสาวลุงขึ้นยืนบิดตัวไปมา


"ถ้าไม่ได้คุณหนูพี่คงไม่ได้มาไกลขนาดนี้"


"ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้วพี่วิ ที่พี่มาถึงขนาดนี้ได้เพราะตัวพี่เอง และเราก็ไม่ได้เป็นศิษย์อาจารย์กันเหมือนในหนังซะหน่อย เป็นเหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องมากกว่า ฮ่าๆ"


นั่นแหละ เรียนมาแค่นิดเดียวจะไปสอนใครได้ มิลินท์เลยเอาหนังสือออกมาแบ่งกันอ่านซะเลย


"ว่าแต่ มิลินท์ไม่เห็นได้ข่าวหรืออะไรก็แล้วแต่ของหมอผีมานพเลยนะพี่วิ"


"นั่นสิครับ พี่ก็ว่ามันแปลกๆ ปกติหมอผีคนนี้จะมีญาณรับรู้ได้ถึงคนมีอำนาจคนอื่น และมาหาได้ทันที แต่นี้เป็นปียังไม่ได้ข่าวอะไรเลย…"


"คงจะมาได้หรอกครับคุณหนู ก็คุณหนูเล่นอัดพลังไล่คุณไสยให้คุณวิกรมซะขนาดนั้น มันก็ต้องโดนของเข้าตัวกันบ้าง ยิ่งเป็นอาคมตำราระดับA ฤทธิ์มันก็เยอะอยู่แล้ว บวกกับพลังจิตสมาธิของคุณหนูที่ด้อยกว่าคุณวิกรมไม่เท่าไร ป่านนี้หมอผีคนนั้นยังต้องรักษาตัวเองไปอีกสักพักละครับ"


"อ๋อ มิลินท์เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่บอกนะพี่เจมส์"


เมื่อคนที่'รู้ทุกเรื่องที่อยากบอก'..พูดมาแบบนั้น มิลินท์เองก็เชื่อ


……………


เช้าอีกวัน มิลินท์ก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนเดิม โดยให้พี่เลี้ยงเป็นคนขับรถให้นั่งเหมือนเคย ซึ่งก่อนหน้านี้ มิลินท์ก็อ้อนขอรถให้วิกรมขับรับส่งเธอมาได้ เธอจึงมีรถที่จะไปทำภารกิจไกลๆได้สะดวกขึ้น


"ไฮ! มิลินท์ ยูมาแล้วหรอ"


เด็กหญิงลูกครึ่งไทย-ออสเตรเรีย ทักขึ้นเมื่อเห็นมิลินท์เดินลงมาจากรถ


"หวัดดี มิเชล ปะ เราไปข้างในกัน"


มิลินท์ลาพี่เลี้ยงของเธอ ก่อนจะไปกอดคอเพื่อนสาวที่ถึงแม้จะมีเชื้อสายฝรั่ง แต่มิลินท์ก็ยังตัวใหญ่กว่า


……………


หลังจากคุณหนูของเขาเดินจากไปแล้ว จากใบหน้ายิ้มแย้มของวิกรม ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งครึม สายตาหันไปทางหนึ่ง ที่มีชายสามคนใส่ชุดสีดำแอบอยู่ในรถที่ใช้ฟิล์มทึบแสง แต่ด้วยสิ่งที่มีเกินคนธรรมดา ก็ทำให้เขารับรู้ได้..


"มีพวกไม่เจียมตัวมาอีกแล้ว.."


วิกรมขับรถไปจอดอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก ปิดกระจก ล็อคประตูรถทั้งหมดเรียบร้อย ก็อยู่ในท่านั่งหน้าพวงมาลัยรถอย่างสบาย หลังและหัวพิงอยู่ที่เบาะรถ ตาก็หลับลงไปอย่างช้าๆ..


'ถอดจิต'


ร่างโปร่งแสงที่ไม่มีใครเห็นลอยเข้าไปหาเป้าหมายของเขาทันที..


"นี่ลูกพี่.. ยัยเด็กนั้นมาโรงเรียนแล้ว เราจะเอาไงต่อดีครับ"


"รอก่อนสิวะ ตอนนี้คนเยอะอยู่ขืนทำอะไรตอนนี้ก็โดนจับได้สิไอโง่ นี่ข้าแค่มาดูลาดเลาเฉยๆ รอให้สายของเราที่อยู่ในโรงเรียนแจ้งมาก่อน ค่อยเข้าไปเอาเด็กนั่นออกมา"


"ว่าแต่นี่ก็งานที่เท่าไรแล้วนะพี่ ที่เสี่ยให้พวกเรามาจับเด็กแบบนี้เนี้ย"


"วะ!ใครจะไปนับ คนมักมาก อย่างเสี่ยขาว มันอยากได้ใคร มันก็ให้ขี้ข้าอย่างเราหามาให้มันตลอด มารอบนี้มันอยากได้ดาราเด็ก ก็ไม่รู้มันเอาอะไรคิด.."


เสียงคุยกันในรถที่ปิดทึบ คนภายนอกไม่มีทางได้ยิน แต่กลับมีอีกหนึ่งที่ฟังมาตั้งแต่ต้น


ดวงจิตของวิกรม จ้องเขม็งไปที่สามคนนั้น ปากก็บริกรรมคาถาสั้นๆ แต่ไม่มีเสียงลอดออกมา


'นจังงัง'


ทันทีที่ดวงจิตของวิกรมเป่าลมออกจากปาก ทั้งสามคนก็ราวกับถูกสกดเอาไว้ นิ่งค้างไม่ได้สติ


"เอาหล่ะ...พูดออกมาให้หมด ว่าพวกนายมาทำอะไร"


วิกรมพูดออกไป แต่แปลกที่พวกนั้นได้ยิน..


……………


ภายในโรงเรียนของมิลินท์นั้น มีเด็กชาวไทยและชาวต่างชาติเต็มไปหมด และส่วนต่างๆภายในโรงเรียนถูกจัดอย่างลงตัว…


ตอนนี้เด็กหญิงมิลินท์ กำลังเรียนวาดรูปอยู่ในห้อง โดยมีครูชาวต่างชาติมาสอน ถึงแม้จะสงสัยว่าเรียนวาดรูปทำไมไม่ใช้ครูคนไทยที่สามารถสอนเรื่องเอกลักษณ์ความเป็นไทยได้ แต่มิลินท์ก็ไม่ได้พูดออกไป


'คุณหนูมิลินท์ได้ยินพี่หรือเปล่าครับ'


อยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังเข้ามาในหัว และเป็นเสียงที่คุ้นเคย


'ว่าไงคะพี่วิ'


มิลินท์ตั้งสมาธิในใจตอบออกไป ในขณะที่มือยังวาดรูปอยู่… พูดแล้วก็น่าอาย เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าการจะทำสมาธิได้ต้องนั่งสมาธิเท่านั้น..แต่เธอคิดผิด การทำสมาธิจะทำตอนไหน เวลาไหนก็ได้ ขึ้นอยู่กับความเข้าใจของเราเอง


'ในโรงเรียนมีคนคิดจะหาเรื่องคุณหนูครับ… เป็นครูคนไทย ชื่อว่าดนู'


ครูดนู เป็นครูคนใหม่ ที่พึ่งมาเป็นครูประจำห้อง2/1 ห้องของมิลินท์เอง แทนคนเก่าที่ลาออกไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ


ไม่จำเป็นต้องถามหรืออธิบายอะไรมากมาย เพราะเรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เพิ่งเกิดเป็นครั้งแรก..


'โอเคค่ะพี่วิ'


มิลินท์ยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อมีอะไรมาให้เล่นแก้เบื่อ..


'เจอพวกไม่เจียมตัวอีกแล้ว'


ดูเหมือนคำนี้จะเป็นคำประจำของพวกเธอไปซะแล้ว...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 511 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

323 ความคิดเห็น

  1. #129 wittayakeen2524 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    ความจริงมิลินท์เนี่ยเรียนเองแล้วเทียบชั้นเอาก็ได้นะ ด้วยความอัจฉริยะที่แสดงออกมาแม่เชื่ออยู่แล้ว
    #129
    0
  2. #115 yukai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 21:38

    ขอบคุณ
    #115
    0
  3. #69 Empty_Mind (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:25

    โหดร้ายตั้งแต่เด็กเลยนะเธอ
    #69
    0
  4. #68 LukiMemory (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:29
    รอนะคะ แต่เอาน้องข้ามชั้นเรียนเลยก็ได้
    #68
    0
  5. #67 sevenroses (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:42

    ชอบมากกกค่ะ

    #67
    0
  6. #66 BlazeBunny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 17:12
    อนาคตน้องน่าจะมีแววเล่นบทนางร้าย แหม เจ้าแผนการจริงๆ
    #66
    0