Y tezuka x kikumaru - Y tezuka x kikumaru นิยาย Y tezuka x kikumaru : Dek-D.com - Writer

Y tezuka x kikumaru

โดย Yaoi is God

คู่Yที่แปลกออกไป

ผู้เข้าชมรวม

2,711

ผู้เข้าชมเดือนนี้

11

ผู้เข้าชมรวม


2.71K

ความคิดเห็น


21

คนติดตาม


12
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ต.ค. 53 / 21:13 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ

    (Y) TE LOVE KI (เข้าใจได้ไหมว่า..รัก..)

    ..เซงาคุ ตอนประมาณ 6โมงเย็น ที่คอร์ดเทนนิส ที่ๆมีแต่ความเงียบ
    ยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้าง
    คอร์ด
    สายตาเหม่อลอย จ้องไปตรงท้องฟ้ายามราตรีที่มีแต่ดวงดาว
    กำลังรอคอยใครซักคนอยู่

    ยังไม่มีกลับอีกหรอ คิคุมารุ
    เสียงของกัปตันชมรมเอ่ยถามสมาชิกของเขาด้วยความสงสัย
    เนื่องจากหมดเวลา
    ที่นักเรียนจะต้องอยู่ที่โรงเรียนแล้ว
    (กลับไปแล้วจะเห็นนั่งอยู่นี่เรอะ งี่เง่าจังนะเจ้าเทะ-_-)

    “ฉันรอโออิชิอยู่น่ะคำตอบถูกตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
    “…” เทะสึกะไม่ตอบกลับไป ได้แต่ยืนมองคิคุมารุอยู่เงียบๆ
    แล้วความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง

    ต๊อก แต็กๆไอชิเตรุ ไอชิเตรุ ต๊อกแต๊กๆ
    (โอ้โห! ไม่บอกไม่รู้ใช่มั้ยว่านั่นเป็นเสียงมือถือ-_-)
    เสียงๆหนึ่งทำลายความเงียบนั่น

    โออิชิ ทำอะไรอยู่น่ะ ชั้นรอนายนานมากๆๆแล้วนะ
    ขอโทษนะ เอจิ ตอนนี้ชั้นติดธุระน่ะ
    เอ๋ แล้วปล่อยให้ชั้นรอตั้งนานเนี่ยนะ ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนเล๊า
    ขอโทษนะไว้คราวหน้าจะเลี้ยงที่ร้านยาชิ แค่นี้นะ
    เฮ้ โออิชิ เดี๋ยวสิๆ

    “…ไอ้โออิชิบ้าๆคนเค้าอุตส่าห์รอตั้งนาน บ้าๆๆๆ
    คิคุมารุสบถอย่างอารมณ์เสียสุดๆแล้วก็แบกกระเป๋าขึ้นบ่าสะพาย
    เพื่อจะเดินออกจากโรงเรียน แต่ถูกดึงแขนไว้ เขาหันกลับไปดู
    ไม่ทันที่คิคุมารุจะเอ่ยถาม ก็ถูกเทะสึกะดึงมือ แล้วลากไป
    (ลาก หรอ 0o0)

    เอ๋ อะอะไร เทะสึกะ
    คิคุมารุเอ่ยถามระหว่างที่ถูกเทะสึกะดึงตัวออกจากโรงเรียน
    ตอนมืดๆมันอันตราย
    เทะสึกะพูดแค่นั้นแต่ก็ทำให้คิคุมารุเข้าใจว่าเทะสึกะต้องการจะไปส่ง

    ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆตามทางที่คิคุมารุบอก
    ทำไมถึงมาส่งชั้นละคิคุมารุถาม
    “…”ไม่มีเสียงตอบจากเทะสึกะ
    เช่นเดียวกับทุกๆคำถามที่คิคุมารุถามไม่มีเสียงตอบกลับมา

    เห็นคุยกับฟูจิตลอดไม่รู้เลยว่าฟูจิจะต้องพยายามคุยกับนายขนาดนี้
    ถ้านายไม่พูด ชั้นก็อึดอัดนะเทะสึกะ ไม่อยากยุ่งกับชั้นก็อย่าสนใจชั้น
    ไม่ต้องมามีท่าทีเห็นใจ แล้วไม่พูดด้วย
    ส่งแค่นี้ใช่มั้ย ขอบคุณที่มาส่งนะ
    หลังจากที่พูดเองเออเอง (บ้าน่ะสิ อ๊ะล้อเล่นจ้า)
    แล้วคิคุมารุก็วิ่งเข้าบ้านไป เทะสึกะที่ยืนอยู่หน้าบ้านเมื่อคิคุมารุเข้าบ้านไปแล้ว
    ก็ได้แต่มองตาม และคำๆหนึ่งก็หลุดออกจากปากของเขา
    เจ็บ……… (เจ็บตรงไหนละ หรือว่าOoO…(นั่นแน่คิดอะไรกันอยู่จ๊ะ))


    เช้าอีกวันที่ ร..เซงาคุ ชมรมเทนนิสมีซ้อมเช้า ก่อนคาบเรียน
    อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
    อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นพี่คิคุมารุ รุ่นพี่ฟูจิ มาพร้อมกันเลยนะฮะ (ส่อแววY อีกคู่แล้ว)”
    ใครมาแล้วบ้างละฟูจิถาม
    ก็ มีกัปตันเทะสึกะ รุ่นพี่ โออิชิ รุ่นพี่อินูอิ รุ่นพี่คาวามูระ แล้วก็ ไคโดคุง ครับ
    อืมฟูจิรับคำรุ่นน้อง
    โอ้โห!มาเร็วกันจังแฮะ ว่าแต่อืม เจ้าเปี๊ยกกับ เจ้าโมโมะยังไม่มาเหมือนเคย
    จอมสายขาประจำ อิอิ
    คิคุมารุล้อรุ่นน้องของเขาอย่างลับๆ (เอ่อไม่ลับแล้วละมั้ง )

    ที่คอร์ด A มีการซ้อมแบบจับคู่อยู่ งั้นฉันจะประกาศการจับคู่ซ้อมก่อนนะ

    คู่แรกไคโด กับ….” อินูอิพูดค้างไว้แล้วล้วงมือเข้าไปในกล่องจับฉลากรายชื่อ
    “…ชั้นเอง^_^”
    คงไม่ได้จงใจหรอกนะฮะ
    ไคโดพูดประชดประชันไปทางรุ่นพี่จอมป่วนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่

    พอคู่ฉันแข่งเสร็จแล้วต่อไปก็อืมอ้อ!เอาเป็น ฟูจิกับ….โออิชิ
    (เหมือนจับแบบผ่านๆ)
    แล้วก็ คิคุมารุกับเทะสึกะ ส่วนคุณทากะที่เจ็บแขนอยู่
    ก็ช่วยเป็นกรรมการด้วยนะครับ
    ^_^“

    เอาล่ะ..ถ้านายแพ้ฉันนะไคโดนายต้องมาเป็นแฟนชั้นนะ^_^”
    (รู้สึกว่าFICนี้ ยิ้มบ่อยจังนะ อินูอิ)
    ”~!!!ไม่!!!~”
    ไม่กล้าใช่มั้ยล่ะ^_^”
    “sh sh sh sh งั้นก็มาเลยแต่ถ้ารุ่นพี่แพ้ต้องมาเป็นคนรับใช้ผมนะ


    “The best of one set math อินูอิ เป็นฝ่ายเสริฟ
    ทากะทำหน้าที่กรรมการเป็นอย่างดี……..



    “Game set one by อินูอิ 7 ต่อ 5 ”
    อย่าลืมสัญญาละไคโด…”
    ทั้งๆที่พยายามไล่ตาม ก็ยังตีห่างออกไปได้
    เก่งอะไรกันนักกันหนาไอ้เจ้ารุ่นพี่คนนี้ ไคโดนั้นก็ได้แต่คิดในใจ

    อ้าวๆๆคู่ต่อไปลงสนามได้^^_^^” อินูอิพูดอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

    เต็มที่ล่ะโออิชิ
    อืม นายก็เหมือนกันนะฟูจิ
    "The best of one set math ฟูจิ เป็นฝ่ายเสริฟ



    ……………. “Game set one by ฟูจิ 6 ต่อ 4 “
    เฮ้อๆเล่นแทบไม่มีช่องโหว่เหมือนเคยเลยนะฟูจิ เหนื่อยชะมัดเลย
    นายก็ขึ้นหน้าเน็ตเร็วขึ้นนี่นา ได้เทคนิคอะไรมาจากเอจิล่ะ
    (อู๋!OoOเทคนิคอารายอะ)
    เอ๋?งั้นหรอ 555 แต่นายนี่เก่งจริงๆเลยนะ


    งั้นเริ่มคู่ต่อไปเลยเทะสึกะ คิคุมารุ
    เล่นอย่างไม่ประมาทละกันนะคิคุมารุ
    อืม
    “The Best of one set math คิคุมารุเป็นฝ่ายเสริฟ"

    เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่เทะสึกะชนะไปอย่างขาดลอย 6-1
    แต่คนที่แพ้ไม่มีท่าทีเจ็บใจแม้แต่น้อย
    เล่นดีแล้วละคิคุมารุแต่…”
    เทะสึกะพูดปลอบใจแต่ไม่รู้ทำไม
    ช่างเถอะคิคุมารุตัดบทสนทนานี้อย่างง่ายๆ
    มีอะไรหรือเปล่า เทะสึกะ ถามด้วยความเป็นห่วง
    ไม่-ได้-เป็น-อะ-ไร
    คิคุมารุพูดเน้นคำเพื่อให้คนที่เขาพูดด้วยเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะบอก
    ”…”
    เทะสึกะจบบทสนทนาที่ไม่ค่อยจะราบรื่นด้วยการเดินหนีไป
    อ๊า~~~!เจ็บใจชะมัดเลยอะฟูจิ ดูดิแพ้ตั้ง 6-1 แน่ะ เจ็บใจๆๆๆ
    คิคุมารุบ่นให้เพื่อนรักของเขาฟัง
    ไม่เป็นไรหรอกน่า เทะสึกะน่ะเก่งเกินคนไปแล้ว
    (อิอิ ด่าไอ้เทะ ทางอ้อม ^O^)
    ฮะๆๆๆคิคุมารุหัวเราะกับคำปลอบใจที่เพื่อนรักของเขาพูดออกมา
    ไปเรียนดีกว่าฟูจิ
    อืมๆทั้งสองตอบรับกันแล้วเดินออกจากชมรมไป
    โดยที่คิคุมารุไม่รู้เลยว่า มีใครบางคนเฝ้ามองเขาอยู่
    (เรียกไอ้คนอย่างนี้ได้ว่าพวกถ้ำมอง”)เป็นแค่กับชั้นคนเดียวสินะ”…



    หลังจากคาบเรียนทั้งหมดได้จบลง
    วันนี้ชั้นทำตารางการซ้อมแบบใหม่มาให้ เอ้า!^_^”
    อินูอิประกาศให้พวกตัวจริงรับรู้แล้วก็ยิ้มอย่างเคย(มันบ้าไปแล้ว)

    ตารางซ้อมมีอยู่ว่าให้จับกลุ่มๆละ3คน เพื่อตามของ5 อย่าง
    ที่ชั้นให้เด็กรุ่นน้องเอาไปซ่อนให้เจอ ใครหาไม่เจอก็ต้องหาจนกว่าจะเจอ
    แต่ถ้าใครหาเจอช้าที่สุดก็จะต้องวิ่งรอบสนาม
    100 รอบ
    และน้ำคั้นผักรุ่น
    HYPER REMIX 3 ก็จะเป็นของกลุ่มนั้น
    อินูอิพูดจบก็หันไปยิ้มให้ไคโดเพื่อเป็นการให้รู้ว่าต้องการให้มาอยู่กลุ่มด้วย

    รู้แล้วละน่าไคโดพูดขึ้นมาลอยๆ
    อะไรกันฮะเนี่ย
    เรียวมะบ่นอุบเมื่อถูกให้มาอยู่กลุ่มเดียวกับเทะสึกะและฟูจิ

    และ
    พวกตัวจริงก็แบ่งกลุ่มได้ดังนี้


    กลุ่มที่:1 เทะสึกะ ฟูจิ เอจิเซน

    กลุ่มที่
    :2 โออิชิ คิคุมารุ โมโมะ

    กลุ่มที่
    :3 ทากะ ไคโด อินูอิ

    นี่คือของที่ต้องหานะ
    อินูอิพูดแล้วก็ยื่นกระดาษรายชื่อของให้แต่ละกลุ่มไว้

    เอาละเริ่มได้แล้ว!!!!!”

    เมื่อสิ้นเสียงของอินูอิ
    พวกตัวจริงแต่ละกลุ่มก็รีบออกไปหาของที่เขียนไว้ในกระดาษ

    การที่ต้องวิ่งรอบสนามไม่เป็นปัญหาอยู่แล้วแต่ถ้าเป็นน้ำคั้นนั่นก็คงจะต้องขอลา
    ทุกกลุ่มกระจายคนออกไปตามหาของ

    ตอนนี้เวลาผ่านมาเกือบ
    20นาที ยังไม่มีกลุ่มไหนหาของได้ครบ……………

    อ๊า~~!เจอแล้วๆ^^O^^”
    คิคุมารุประกาศเมื่อเจอของอย่างที่4แล้ว

    อีกอย่างเดียวนะฮะรุ่นพี่เอจิ
    อื๊มๆ^^_^^”
    อย่างสุดท้ายแล้วงั้นนายไปหาที่แถวชมรมเทนนิสหญิง
    ส่วนโออิชิก็ไปหาแถวตามบริเวณตึกเรียนนะ

    คิคุมารุแบ่งหน้าที่ให้กลุ่มของเขา
    เพราะว่าเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่อยากดื่มน้ำคั้นมรณะนั่น
    รับทราบโออิชิกับโมโมะรับคำพร้อมกัน
    อีก15นาทีเจอกันที่นี่นะหลังจากที่คุยกันภายในกลุ่มเรียบร้อย
    คิคุมารุก็มุ่งหน้าไปที่ห้องแต่งตัวของชมรมเพื่อหาของอย่างสุดท้าย
    ….


    ภายในห้องที่มีอุปกรณ์ต่างๆวางระเกะระกะ(มันแปลว่า รก )มากมาย
    มีเด็กหนุ่มที่เป็นกัปตันของชมรมกำลังง่วนอยู่กับการหาของ
    เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มผมแดงที่เปิดปะตูเข้ามา
    สายตาของทั้งสองจ้องมองกันและก็เป็นคิคุมารุที่หลบสายตาไปก่อน
    ห้องที่มีความเงียบและเด็กหนุ่มสองคนกำลังหันหลังให้กัน
    ต่างฝ่ายต่างก็หาสิ่งที่ต้องการ ไม่มีเสียงพูดคุยกัน ต่างกับข้างนอกห้องนี้
    เทะสึกะเดินไปที่ประตู ทำให้คิคุมารุถอนหายใจเพราะคิดว่าเทะสึกะจะเดินออกไป
    แต่ไม่ใช่
    เทะสึกะเดินไปที่ประตูเพื่อล็อกประตู
    และเริ่มปรับความเข้าใจให้ตัวเอง

    ทำแบบนี้ทำไม” (ไม่รู้ดิ)

    ทำอะไร” (นั่นสิ)

    ก็ที่นายร่าเริงกับคนอื่นยกเว้นชั้น” (หึงรึไง)

    ชั้นก็แค่ทำกับนายเหมือนที่นายทำกับชั้น” (นั่นเจ็บมั้ยละ)

    แต่ เรื่องวันนั้นชั้นแค่ไม่อยากจะพูดกับใคร” (แก้ตัวน้ำขุ่นๆ)

    หรอชั้นก็คงรู้สึกแบบนั้นกับนายมั้ง” ( เอาคืน)

    ชั้นก็แค่ไม่ค่อยคุ้นกับใคร “(โธ่!น่าสงสาร กระซิกๆ T^T)

    ยกเว้น ฟูจิกับโออิชิ ล่ะสิ” (ฉึก!แทงใจดำ)

    ให้โอกาสชั้นแก้ตัวได้มั้ย

    “…นายมีเหตุผลอะไร ทำไมจะต้องมาแก้ตัว

    ชั้น เอ่อรู้สึกดีๆกับนาย

    อย่าเลย ชั้นไม่อยากอึดอัดไปมากกว่านี้

    เย็นนี้กลับด้วยกันนะ
    เทะสึกะไม่รอให้ คิคุมารุตอบ เขารีบเดินออกไป(เข้าข่ายหน้าด้าน-__-)

    อ๊ะ เจอแล้ว “…….





    ตอนนี้เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงเต็มๆ
    มีแค่กลุ่มของคิคุมารุเท่านั้นที่หาของจนครบแล้วมานั่งรอ
    ………..
    (เหตุผลคือไม่อยากให้เอจิต้องกินน้ำสุดสยดสยองนั่น)

    เวลาผ่านไป เกือบ 2 ชั่วโมง ทุกกลุ่มมากันครบแล้ว
    และกลุ่มที่มาเป็นกลุ่มสุดท้ายคือกลุ่ม ของ เทะสึกะ

    เอาล่ะเชิญเลย-\_/-”(รังสี อาฆาต)
    อินูอิพูดพร้อมยื่นแก้วน้ำที่มีสีเขียวแก่ให้กับ เทะสึกะ ฟูจิ และ เอจิเซน…….

    เสร็จแล้วก็ช่วยไปวิ่งรอบสนาม100รอบด้วยนะ^-^”
    ที่เหลือแยกได้อินูอิพูดเหมือนตัวเองเป็นกัปตันของชมรมซะงั้น
    โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีรังสีอาฆาตจากกัปตันตัวจริงส่งมาที่ตัวเขา
    (ชิ้ง)
    เอจิกลับเลยมั้ยโออิชิถามคู่หูของเขา
    โทษทีวันนี้โออิชิกลับไปก่อนนะ
    อืมแล้วค่อยไปร้านยาชิกันคราวหน้านะ กลับดีๆละเอจิ
    โอ๊ทส์




    ตอนนี้เวลาเย็นในชมรมเทนนิสของเซซุนมีคนอยู่แค่ 4 คนเท่านั้น
    มี
    3คนที่กำลังวิ่งรอบสนามอยู่
    ส่วนอีกหนึ่งคนก็
    อยู่ที่ห้องของชมรม กำลังนั่งรอเวลา….

    “100 ” เทะสึกะพูดหลังจากที่วิ่งรอบสนามจนครบแล้ว (ขี้โกง!ๆมันนับมั่ว)
    ครบแล้วหรอ เทะสึกะ
    อืม” ”ของผมพึ่ง 50 รอบเอง จะตายอยู่แล้ว
    กลับก่อนนะ
    เทะสึกะรีบวิ่งออกจากคอร์ดไปที่ห้องของชมรมทันทีเพื่อจะไปพบคนที่นัดไว้ตอนซ้อม
    คงกลับไปแล้ว
    เทะสึกะพูดขณะที่อยู่หน้าประตูห้องชมรม
    นัยย์ตาของเขาดูเศร้าผิดปกติ นิ่งไปซักพักก่อนตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

    ทันใดนั้นนัยย์ตาที่เคยหม่นหมองก็ดูสดใสขึ้นมาทันที
    เพราะภาพที่เขาเห็นคือ คิคุมารุนั่งรอเขาอยู่ หัวใจเขาเต้นแรงผิดกับปกติ
    และร่างกายก็สั่งให้เขาเดินเข้าไปหาคนผมแดงที่อยู่ตรงหน้า
    ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ภาพของคิคุมารุเต็มไปหมด
    และร่างกายก็ตอบสนองความต้องการของเทะสึกะ
    ไม่รีรอเขาดึงตัวคิคุมารุเข้าไปกอด
    นายยังไม่กลับ
    เทะสึกะพูดและกอดแน่นเข้าไปอีก
    เพราะเขาอยากให้คนในอ้อมกอดรู้ว่า ตอนนี้เขารู้สึกยังไง

    ปล่อยคิคุมารุพูดเสียงเย็นชาตอบกลับไป
    “…ขอโทษ…” เทะสึกะคลายอ้อมกอดทันที
    กลับเถอะคิคุมารุกำลังหน้าแดงที่ถูกกอดไปเมื่อกี๊
    พูดบอกคนข้างๆที่ทำหน้าจ๋อยอยู่
    “…”เทะสึกะไม่ตอบแล้วเดินนำไป
    ชั้นจะให้นายแก้ตัวก็ได้คิคุมารุพูด เพราะเห็นคนนำทางเงียบมาตลอด
    จริงเหรอเทะสึกะเน้นย้ำคำพูด
    พูดมากเดี๋ยวก็ไม่จริงสะหรอก”(2พยางค์ มากตรงไหน)
    คิคุมารุพูด เทะสึกะหันมาแล้วถามว่า
    งั้นนายตามชั้นมาได้มั้ย
    อืมก็ได้
    คิคุมารุรับคำแล้วเดินตามเทะสึกะไปเรื่อยๆ

    จนกระทั่งเทะสึกะหยุดเดิน
    ที่นี่แหละ
    คิคุมารุตาลุกวาว เนื่องจากภาพที่เขาเห็นเป็นสวนดอกกุหลาบสีขาว
    ที่มีแสงไฟสาดส่องอ่อนๆ ประดับไปด้วยเก้าอี้ไม้คลาสสิกสีน้ำตาลเข้ม
    รอบบริเวณมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบท่ามกลางความเงียบสงบ

    ถ้านายมีเรื่องไม่สบายใจ ก็มาที่นี่
    “…ทำเพื่อชั้นอย่างนั้นหรอ
    คิคุมารุถาม

    อืมเทะสึกะตอบ(ซื่อ(บื้อ)ตรงจริงๆ)
    คิคุมารุรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก หัวใจเขาเต้นรัว
    เพราะเขาไม่เคยเห็นที่ๆสวยขนาดนี้ แถมคนข้างๆก็ยัง


    เทะสึกะเห็นหน้าคิคุมารุตอนที่หน้าแดง ยิ้มน่ารักๆ
    ทำให้หัวใจของเขาเต้นระบำเป็นเพลง แร็บ
    เหมือนกับกำลังจะทะลุออกภายมานอกกาย
    (เวอร์ไปมั้ง)

    น่ารักชะมัดเทะสึกะพึมพัมเบาๆ ขากลับเทะสึกะไปส่งคิคุมารุที่บ้าน
    บรรยากาศระหว่างเดินทางนั้นต่างจากคราวที่แล้ว
    เพราะครั้งนี้คิคุมารุชวนคุยอะไรเทะสึกะก็จะตอบทุกครั้ง
    แล้วเจอกันนะ” “
    อืมเอ่อคิคุมารุ
    อะไร เทะสึกะ
    เบอร์โทรน่ะ?ได้มั้ย
    ได้
    โทรได้ใช่มั้ย?”
    ไม่โทรหาแล้วจะเอาเบอร์ ไปทำอะไรล่ะ โง่จริง
    (น่าน โดนด่าฟรีเลย)…ฉันเข้าบ้านก่อนนะ

    ราตรีสวัสดิ์
    อืม ราตรีสวัสดิ์
    และหลังจากที่ร่ำลากันเสร็จแล้ว(ซึ่งนานมาก)
    คิคุมารุก็อาบน้ำทันที(อ๊าก อยากเห็นภาพตอนนี้อ่ะ(แถวบ้านเรียกหื่น) )
    แล้วก็รีบเข้าห้องนอนของเขา ห้องนอนที่มีหมีชื่อ ไดโกโร่ ตั้งอยู่ตรงมุม
    คิคุมารุเดินไปที่นั่น
    ชั้นจะเชื่อใจเค้าได้มั้ยนะ ไดโกโร่
    การพูดคุยกับไดโกโร่ของคิคุมารุถูกขัดด้วย

    ต๊อก แต็กๆไอชิเตรุ ไอชิเตรุ ต๊อกแต๊กๆ
    (มาอีกแล้ว)
    โมชิโมชิ คิคุมารุ กรอกเสียงลงไปในมือถือของเขา
    คิคุมารุ พรุ่งนี้ให้ชั้นมารับนายตอนเช้าได้มั้ย
    แล้วแต่สิ
    งั้นชั้นจะไปรับนะ
    อืม
    “…จะนอนหรือยัง ขัดจังหวะมั้ย
    เปล่าเลย
    อยู่เป็นเพื่อนคุยก่อนได้มั้ย นอนไม่ค่อยหลับ
    เพราะตอนนี้ในหัวมันมีแต่ภาพนายไปหมดนั่นแหละ
    เทะสึกะอยากบอกออกไป แต่ก็ไม่กล้า

    อืมนี่นายอย่าเรียกชั้นว่าคิคุมารุได้มั้ย มันดูห่างๆยังไงก็ไม่รู้
    เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ เรียกเอจิก็ได้
    …”
    เพื่อน มันทำให้เทะสึกะเจ็บที่หัวใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก
    (คุ-คุ-คุ-คุ- (มุขของคุรูรุ)สมน้ำหน้า\^^O^^/)
    “…เอจิ” “อืมแล้วทั้งสองก็คุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเอจิง่วง
    (ขอเรียก เอจิ บ้างนะ พิมพ์ คิคุมารุแล้วมันเมื่อย) ขอวางสายไป






    วันรุ่งขึ้น เทะสึกะมารอเอจิที่หน้าบ้าน โทษทีนะ เทะสึกะ รอนานรึเปล่า
    “…เปล่าเทะสึกะวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
    เพราะเขาได้เห็นเอจิ เป็นคนแรกของโรงเรียน
    มีอะไรอ่ะเทะสึกะ ยิ้มอยู่ได้เอจิพูดระหว่างที่เดิน
    มีความสุข เทะสึกะตอบ
    มีความสุขเรื่องอะไรล่ะ
    “…….” “อะไรกัน เทะสึกะ เพื่อนกัน คิดอะไรมาก
    เพื่อนอีกแล้วคำว่าเพื่อนที่เอจิพูดมามันทำให้หัวใจของเทะสึกะเจ็บปวดอีกครั้ง
    ทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากให้คนข้างๆได้รู้ว่า
    เขารู้สึกยังไง ดึงตัวเอจิเข้าไปจูบ อยากให้รู้ว่ารัก รัก รักมากแค่ไหน

    “…ชั้นไม่อยากเป็นเพื่อนกับนาย
    เทะสึกะพูดหลังจากที่แย่งจูบมาจากคนตรงหน้าได้สำเร็จ
    แต่คนตรงหน้ายังตะลึงกับการจูบเมื่อกี๊อยู่
    นาย ทำ อะ ไร!!!??” เอจิถามทั้งๆที่ยังอึ้งอยู่
    จูบเทะสึกะตอบตรงๆ (ก็รู้ว่าจูบ ไอ้เทะนี่มันกวน Teen จริงๆ --_--“)
    ทำแบบนี้ทำไม
    เพราะว่ารักนาย
    นาย…”
    ไม่ทันที่เอจิจะพูดต่อก็ถูกเทะสึกะดึงตัวเข้ามากอดอีกครั้ง
    ชั้นรักนาย
    “…………เทะสึกะ………..ขอเวลาฉันคิดก่อนได้มั้ย
    (เพล้ง (เสียงหน้าของเทะสึกะแตก)อิอิ\^^O^^/)

    “……..(ช่วงเวลาผ่าตัด เอ๊ย!ทำใจ) เข้าใจแล้ว เมื่อไหร่ก็ได้

    (หมอเย็บบาดแผลได้เร็วมาก เก่งจริงๆ) “อืม

    ถ้าเป็นนายเมื่อไหร่ก็จะรอ
    อืม
    ไปต่อเถอะ
    อืม
    ในตอนนี้เอจิไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี เขาควรจะเชื่อใจดีมั้ย แล้วลองคบกันดู
    แต่ในใจก็ยังคงคิดว่า ถ้าคนๆนั้นทำให้เจ็บล่ะ
    เอจิพยายามไม่คิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้
    เพราะบางทีเอจิอาจจะแบ่งความรู้สึกดีๆนี้ให้เทะสึกะไปแล้ว
    …..





    ตอนเย็นที่ห้องของชมรมเทนนิส
    มีอะไรล่ะ ฟูจิ
    นายกับเอจิงั้นเหรอ เทะสึกะ
    ทำไมล่ะ?”
    ชั้นแค่อยากจะพูดไว้ ประโยคนึงนะพูดพร้อมยิ้มจนตาปิดเหมือนเคย

    ”…ถ้านายทำให้เอจิเสียใจ ไม่ว่าจะเป็นนายหรือใครคนไหน
    ชั้นก็ไม่ไว้หน้าหรอกนะ

    ค่อยๆลืมตาแสดงถึงความจริงใจ(อ๊าก!สุภาพบุรุษสุดๆ\^w^/)
    คำพูดของฟูจิทำให้เทะสึกะเข้าใจว่า ฟูจิก็รักเอจิมากเหมือนกับเขา

    ชั้นให้สัญญาก็ได้นะ
    จะไม่ทำให้เอจิเสียใจงั้นหรอ…”

    …….เอจิที่ตอนนี้ตัดสินใจได้แล้วว่าตัวเขาต้องการอะไร
    กำลังเดินหาคนที่อยากพูดด้วยมากที่สุดอยู่
    อยู่ไหนฟะเนี่ย”(ว้ายๆไม่สุภาพค๊า จุ๊ๆ-.-)

    ห้องของชมรม เมื่อนึกได้แล้วเอจิก็รีบวิ่งไปที่นั่นทันที……


    งั้น นายช่วยจับมือเพื่อเป็นการสัญญากับชั้นได้มั้ย
    อืมเทะสึกะจับมือกับฟูจิในฐานะที่เป็นคนที่มีความรักต่อเอจิเหมือนๆกัน
    อย่าบอกเอจิเรื่องนี้นะ
    อืม

    นี่ เทะสึ….กะเอจิเข้ามาเห็นภาพการทำสัญญานั่นพอดี

    อ๊ะเอ่อไม่มีอะไร ขอโทษนะที่มาขัดจังหวะ จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ แหะๆ
    แล้วเอจิก็รีบวิ่งออกไปทันที
    เอจิเทะสึกะหันมามองที่ฟูจิ

    แววตาของเขาดูเหมือนกำลังสำนึกผิด ที่ไปแย่งคนรักของเพื่อนตัวเองไป
    (มีสำนึกด้วยรึ)

    ไปเถอะเทะสึกะ คนสำคัญของนายไม่ใช่หรอ
    ฟูจิคงจะรู้ดีว่าเทะสึกะกำลังคิดอะไร

    ขอบคุณแล้วเทะสึกะก็วิ่งตามไปทันที




    …..อีกด้านหนึ่ง เอจิกำลังเสียใจอย่างมาก
    เขาวิ่งมาทั้งๆที่ไม่รู้ตัวว่าเขามาหยุดที่สวนกุหลาบสีขาว
    ที่ๆเขาเคยมากับคนที่เคยบอกรักเขา ยังไม่ทันที่จะบอกรักกลับ
    เค้าคนนั้นก็มีคนใหม่โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของตัวเขาเลย

    เอจิเทะสึกะที่ตามเอจิมาทันเอ่ยขึ้น (โค---เร็วเลย)
    ตามมาทำไมเอจิพูดแล้วทำท่าจะเดินหนีไปอีก
    เอจิเรื่องมันไม่ใช่แบบนั้นเทะสึกะแก้ต่าง
    ก็ชั้นเห็นอย่างนั้น แล้วมันจะเป็นแบบไหนละเอจิเถียง
    มันไม่ใช่!!!” เทะสึกะขึ้นเสียง
    แล้วมันคืออะไรละ!!!” เอจิถาม
    “…….” ไม่มีเสียงตอบจากเทะสึกะ
    เพราะเขาสัญญากับฟูจิไว้แล้วว่า จะไม่บอกเรื่องนี้กับเอจิ

    “…พอทีชั้นเกลียดนาย ช่วยเลิกมายุ่งกับชั้น อย่ามาให้เห็นหน้าด้วย

    เกลียด มันเป็นคำพูดที่เปรียบเหมือนกับ
    ดาบที่มาทิ่มแทงหัวใจของเทะสึกะ
    (หมอมาเย็บเร็ว!)
    ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ เทะสึกะดึงตัวเอจิเข้าไปกอดให้เหมือนกับครั้งที่แล้ว
    แต่มันแน่นมากกว่า
    ปล่อยนะอย่ามายุ่งกับชั้น!!!!”
    เอจิพูดไปพลางน้ำตาไหลอาบแก้มสีชมพูอ่อนๆของเขา

    ขอโทษ ชั้นก็แค่สัญญากับฟูจิว่า จะรักนายตลอดไป
    จะไม่ทำให้เสียใจเด็ดขาด
    ขอร้องล่ะ อย่าเกลียดชั้นเลย เอจิ ชั้นขอโทษๆๆ
    อย่าร้องไห้และหันมายิ้มให้ชั้นเหมือนอย่างเคยเถอะ นะ นะ

    (เอ้าๆแก้ตัวเข้าไป ได้บททีพูดซะยาวเชียวนะ คัท! คัท! คัท! คัทโว้ย
    ผู้กำกับ
    (คนเขียน)สั่ง คัท แล้วโว้ยไอ้เทะ)

    (เล่นต่อได้ Action!) “ ปล่อยนะ
    เอจิยังยืนยันคำเดิมอยู่ โดยที่ใบหน้ายังคงคราบน้ำตาไว้
    เอจิชั้นรักนายเมื่อเห็นว่าแก้ตัวยังไงก็ไม่เป็นผล
    เทะสึกะจึงตัดสินใจ ประกบปากลงไปที่ปากบางๆของเอจิ
    เทะสึกะใช้ลิ้นตวัดปลายลิ้นของเอจิ ลิ้มรสอีกครั้งหนึ่ง
    ร่างบางพยายามปฏิเสธ แต่
    …“อืม…”
    เสียงครางเบาๆ จูบอันดูดดื่มเร่าร้อนจนคนที่โดนจูบแทบหลอมละลาย เนิ่นนาน
    มันทำให้เอจิรู้สึกเหมือนถูกแย่งลมหายใจไป

    ร่างสูงถอนริมฝีปากออกก่อนจะจ้องหน้าคนรัก อยากให้รู้อยากให้เข้าใจ
    เทะสึกะนายมันบ้าที่สุดเลย!!!!!! ก็มัน….มัน!
    รักนายไปแล้วนี่ต้องรับผิดชอบด้วยสิ เจ้าบ้าๆๆๆ!!!!!!!!

    เอจิรัวทุบที่อกของเทะสึกะ อย่างรุนแรง
    เจ็บนะเนี่ย ” (ด้านแล้วไม่ใช่หรอ) เทะสึกะรวบมือทั้งสองข้างของเอจิ
    (มือใครมีข้างเดียว)ที่ทุบเขาอยู่ไว้ แล้วยิ้มเล็กๆ
    ไม่ต้องมาพูดเลย /////”
    นายขี้หึงขนาดนั้นเลยหรอ
    ก็นายมัน…” (โง่-งี่เง่า-เอาแต่ใจ-อ้อๆ อย่าลืม ขี้เก๊กด้วย )
    รักนายตรงที่เป็นแบบนี้น่ารักชะมัด
    (พูดถูกครั้งแรก เอาไป20 เยน (ซื้ออะไรได้20 เยน))
    ถ้านายทำแบบนั้นอีก ชั้นจะไม่พูดกับนายจริงๆด้วย
    ไม่ทำแล้วครับ(สุภาพขึ้นมาในทันที)…แต่…”
    แต่อะไร
    ขออีกทีได้มั้ยตรงนี้
    เทะสึกะพูดไปพลางใช้นิ้วแตะที่ปากบางของเอจิ
    ไม่ให้
    “…แต่ชั้นจะเอา” (หน้าด้านขนานแท้)
    เอาแต่ใจชะมัดร่างบางหันหน้าหนี
    นะเสียงขอร้องแกมบังคับ
    ครั้งเดียวจริงๆนะพูดเบาๆ“…
    ………..
    อืมอืมอืมอืมอึ่ก…..ฮ่าเทะสึกะกอดเอจิไว้แน่น
    เสียงครางเบาๆของเอจิ ก่อนปากจะหลุดออกจากกัน
    ไหนว่าครั้งเดียวไง!!!!”
    ไม่ได้พูดซักหน่อย

    เจ้าบ้าๆๆๆๆ!!!///////”

    ***********************************************************************

    อ๊าก!!!! จบแล้วขอรับ ปรบมือหน่อย แปะๆ(หน่อยจริงๆ) นิยาย Y
    เรื่องแรกที่เขียนจบ (ปลื้ม) เทะสึกะน่ารัก แต่
    คิคุมารุน่ารักที่ซูดๆๆๆๆๆ เรื่องแรกจบอย่างดี
    T_T ปลาบปลื้มอย่างมาก
    ชอบคู่นี้ตรงที่ นิสัยมันคนละขั้ว แต่ก็เข้ากันได้
    ไม่ค่อยมีใครแต่งให้เป็นแบบนี้หรอก ส่วนใหญ่ คิคุจัง จะคู่กับ เจ้าโออิชิ ไม่ก็ไอ้โมโมะ
    อ้อ ฟูจิจังก็ด้วย ใครมีโดจินของ ปริ๊น
    Y บ้าง อยากได้ (โหยหา)

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น

    ×