คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] 'GRADUATION' : CHANBAEK [SF] 'GRADUATION' : CHANBAEK | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
∆ ( คูลิโอ้' ) 。

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ธ.ค. 58 / 16:46













เคยไหม .. ที่เรามีความรู้สึกดีๆให้กับใครสักคนโดยไม่ต้องการสิ่งใด ..

ขอแค่ได้เฝ้ามอง .. ขอแค่ได้ตื่นเช้ามาก็มีเขาคนนั้นอยู่ในชีวิต ..








ถ้าหากเวลาเหล่านั้นกำลังจะหมดไป .. จะทำยังไง

 








 

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆสีสว่างสาดสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินที่ถูกทาไว้ด้วยสีขาวดูสะอาดตา ภาพบรรยากาศของสนามฟุตบอลที่จะสามารถมองเห็นได้จากทางหน้าต่างที่เรียงทิ้งห่างกันเป็นระยะสม่ำเสมอทำให้คนเดินผ่านไปมาต้องหันมองกันทุกครั้ง

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ..

 

 

สายลมพัดโชยเอื่อยมาเบาๆเหมือนทุกเช้า .. เช่นเดียวกับเรียวขาบางที่ก้าวเดินผ่านมาที่นี่ในทุกๆวัน




สนามฟุตบอลกว้างขวางกับหญ้าสีเขียวที่เห็นแล้วดูเย็นตาทำให้อารมณ์สงบลงได้ทุกครั้งที่มอง
ดวงตาเรียวบางกวาดสายตาไปยังกลุ่มเด็กนักเรียนชายที่ยังคงวิ่งเล่นเตะฟุตบอลในสนาม



นักเรียนชายร่างสูงคนหนึ่งยืนปาดเหงื่อพร้อมกับรอยยิ้มร่าหลังจากที่เพิ่งจะเตะลูกบอลเข้าประตูไป ..





.. อีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

สายตาของฉันหยุดมองคุณ .. อีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

เคยไหมที่เราคอยเฝ้าห่วงใยเขาอยู่ห่างๆ .. คอยเฝ้าดูเขาอยู่ห่างๆ
คอยจดจำในสิ่งที่เขาเป็นแม้ว่ามันจะแตกต่าง ..




แตกต่างจากชีวิตของเราเหลือเกิน ..








      แบคฮยอน .. มึงมองอะไรอยู่วะ ..

      อ๋อ .. เปล่า..

      นั่นมันพวกเด็กห้อง A นี่หว่า ... หมั่นไส้ว่ะไอ้พวกเพอร์เฟค..

      ไปเถอะจงอิน ..


      อ้าว เดี๋ยวดิไอ้แบคฮยอน รอด้วย !!...





     ก็เราแตกต่าง ...



ไม่รู้ว่าตัวฉันเองคอยเฝ้ามองคุณที่แตกต่างกับฉันเหลือเกินแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ..
กับคุณที่ใครๆก็ว่าดี เรียนหนังสือเก่ง .. เล่นกีฬาก็เก่ง .. มารยาทก็ดี .. เป็นคนใจดี ..


กับฉันที่ดูยังไงก็ไม่เรียบร้อย .. เรียนก็ไม่ดี .. ทั้งทรงผมทั้งการแต่งตัวก็ผิดระเบียบ เป็นที่จับตามองของอาจารย์อยู่ตลอด ..





เหมือนอยู่คนละโลก ..









.







เคยไหม .. ที่ชอบมองในความใจดี ..
ชอบมองในความร่าเริง .. ชอบมองในรอยยิ้มที่อ่อนโยน





แม้ว่าเขาจะมีให้กับใครๆ .. ที่ไม่ใช่เรา









      ชานยอล .. ช่วยสอนเลขให้หน่อยสิ..


      ชานยอล .. ตรงนี้ฉันทำไม่เป็น..


      ชานยอล .. อาจารย์เรียกแหนะ ..






ความไว้วางใจจากคนอื่นที่พร้อมจะมอบให้กับคุณ ..


แล้วคุณก็มักจะตอบ ..





      อืม .. ได้สิ..





พร้อมกับรอยยิ้ม ..

รอยยิ้มใจดีที่มีให้ทุกคน ...





.









เคยไหมที่เฝ้าเป็นห่วง ...

เป็นห่วงเป็นใยกับเรื่องเล็กๆน้อยๆของเขา ..




แม้ว่าเขาจะไม่มีทางรับรู้ถึงมันเลยก็ตาม ..



 

 

 

        โอเค ...เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า !!”  เสียงห้าวร้องลั่น พลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างดีใจ ที่ในที่สุด งานของเขาก็เสร็จเรียบร้อยเสียที ..

แต่ใบหน้าขาวของคนตัวบางข้างๆยังคงตั้งอกตั้งใจกับผืนผ้าใบตรงหน้า ..


      จงอิน .. ไปก่อนเถอะ ฉันยังต้องเคลียร์งานเก่าน่ะ..

      งานเก่าอะไรวะ ? แบคฮยอน มึงไม่เคยมีงานค้างนี่หว่า ..  ใบหน้าคมฉายแววสงสัยเมื่อมองไปยังกระดานผ้าใบอีกอันหนึ่งซึ่งเพื่อนตัวบางของเขาพยายามซ่อนมันเอาไว้




งานสอบชิ้นสุดท้าย .. ถ้าไม่ส่งก็จะติด 0



แล้วห้องที่เรียนหนักมากอย่างคุณ จะไปทำทันได้ยังไง ..






เป็นห่วง ..




จงอินถอนหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบ ..

มองจากนอกหน้าต่างบนตึกศิลปะ .. ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มอมม่วงทำให้รู้ว่าดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานเท่าใดแล้ว



      เออๆ ... เร็วๆนะ เดี๋ยวกูจะนอนรอตรงนี้แหละ..



ว่าแล้วร่างหนาก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาว หยิบหูฟังสีขาวที่ใช้บ่อยจนสีมันมอลงไปอย่างเห็นได้ชัดขึ้นมาเสียบเข้าที่หู แล้วไม่พูดอะไรอีก


ปล่อยความเงียบให้อยู่กับคนตัวบางในห้องอย่างเป็นส่วนตัว ..




.



 

      เคยไหม .. ที่บังเอิญเดินผ่าน ..

      บังเอิญได้อยู่ใกล้ๆ .. บังเอิญได้พูดคุย ..



      บังเอิญ ..

 




เท่านั้นรอยยิ้มก็ถูกวาดระบายอยู่บนใบหน้าของเราทั้งวัน ..


 

 

 




      เป็นอะไรรึเปล่า ..? เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆอยู่ที่ข้างหู ..

ดวงตาสวยที่ปิดกันแน่นปี๋ด้วยกลัวความเจ็บปวดเมื่อครู่จึงได้คลายออก


     คุณนี่นา ..



ใบหน้าขาวพยักหน้าตอบเบาๆ



บังเอิญ ..



 

มือหนาปล่อยมือที่ประคองร่างบางไว้ ก่อนจะก้มลงเก็บลูกบาสสีน้ำตาลเข้มของเด็กม.ต้น ที่เมื่อครู่พลาดกระเด็นออกจากสนามอย่างแรง ..


บังเอิญ มีคุณมาบังเอาไว้ ..



วันหลังเล่นอะไรกันก็ระวังหน่อย..

ครับ ! ขอโทษครับรุ่นพี่..



ใบหน้าเข้มพยักหน้าน้อยๆเป็นการรับคำขอโทษ ก่อนจะหันมาที่คนตัวบางที่เขาพาหลบให้อยู่ข้างหลัง ..


วันหลังเดินระวังหน่อยนะ ..





แบคฮยอน ..







ก็แค่บังเอิญ .. บังเอิญคุณจำชื่อของเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ได้ ..



ก็แค่บังเอิญ .. คุณเป็นคนใจดีกับทุกคน ..








บังเอิญ ..







 

แต่หัวใจก็พองโต ..

 







ยิ้มบ้าอะไรอยู่คนเดียววะแบคฮยอน ..  


เปล่าสักหน่อย ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.



 บางทีก็มีความสุขอย่างไร้สาเหตุ .. เมื่อคิดถึงคุณ








แบคฮยอน .. ทำไมถึงเป็นมันวะ..

หือ ..? อะไร..


ใบหน้าสวยหันมองเพื่อนสนิทอย่างสงสัย .. จงอินเอามือเกาศรีษะอย่างรำคาญใจ



ก็ไอ้ปาร์คชานยอล นั่นไง .. ทำไมถึงรักมัน..




...


 

 

 

 

รักเหรอ ..

 

 

 




 

 



 

เคยไหม ..

 

 

 

คุณเคยแอบรักไหม ..

 

 



ไม่รู้เหมือนกัน ..



 





แล้วถ้าหาก .. ช่วงเวลาที่แอบรักกำลังจะหมดไป .. จะทำยังไง

 

 

 

 

 

แล้วไม่คิดจะบอกมันเหรอวะ..


เด็กหนุ่มร่างสูงมองออกไปยังขอบฟ้าที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ..

จะเรียนจบแล้วนะเว้ย..

สายลมยามเย็นที่ดาดฟ้าของตึกเรียนพัดเอาชายเสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวสะอาด ปลิวไสวไปตามแรงลม

ร่างบอบบางที่พิงรั้วตาข่ายเหล็กป้องกันการพลัดตกลงไปยกมือขึ้นจัดปอยผมสีน้ำตาลของตัวเอง


บอกทำไม..

 

 

 

 

 

บอกไปก็ อกหักอยู่ดี ..






 



ก็เพราะว่าเราต่าง ..       แตกต่างกันเกินไป ...

 

 







 เป็นคุณ .. จะรู้สึกเสียดายไหม ..


 

 

 

 

 

 



 

หากความรู้สึกในใจนี้ไม่ได้ถูกบอกออกไป .. จะเสียดายไหม [/b][/color]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.


 

 

 

 

 

.


เป็นเวลาหกโมงเย็นที่เงียบสงบสำหรับตึกเรียนของนักเรียนปี3 ซึ่งกำลังจะจบการศึกษา ..

เพราะจงอินได้รับโทรศัพท์จากคยองซู แฟนขี้งอนของตัวเองก็เลยรีบวิ่งจ้ำอ้าวออกจากโรงเรียนไปก่อนแล้ว ..



ตอนนี้ .. ไม่มีใครเลย ..






ร่างบางปิดประตูดาดฟ้าอย่างเงียบเชียบที่สุดเพราะกลัวพวกภารโรงจะจับได้ว่าพวกเขาแอบขึ้นไปนั่งเล่นกันที่ดาดฟ้าอีกแล้ว ก่อนจะเดินลงบันไดมาตามทางอย่างไม่รีบร้อน


เรียวขาบางค่อยๆก้าวเดิน .. ทีละก้าว .. ทีละก้าว



 

 

 

ทีละก้าว ..

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันชอบชานยอลมาตลอด .. 


รองเท้าผ้าใบคู่เล็กหยุดลงกะทันหันที่หน้าประตูโรงพละศึกษาที่ปิดเอาไว้ไม่สนิท ..

 




ฉันมองนายมาตั้งแต่วันปฐมนิเทศ เสียงเล็กๆเสียงเดิมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ..




.. สารภาพรัก ..




ไม่แปลกใจ  ถ้าหากจะมีใครหลงรักความใจดีของคุณเหมือนกัน .. 

 





ฉัน ..  เสียงทุ้มที่เขาคุ้นเคยดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ..




มือบางของคนที่ยืนแอบฟังอยู่ตรงมุมประตู เผลอยกขึ้นทาบที่หน้าอกข้างซ้ายโดยไม่ตั้งใจ ..











ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่นายมีให้ฉัน แต่ว่า .. 

 






กลัว ..

 

 

 




ขอโทษนะ .. ฉันไม่ได้รักนาย..









คงจะเนิ่นนานในความรู้สึก ของทั้งคนพูด .. และคนฟัง






คุณน่ะ .. เป็นคนใจดี ..




คนใจดีที่คงไม่อยากให้มีใครต้องเจ็บเพราะคุณเป็นต้นเหตุ ..


แต่แบบนี้ ..

[/color][/b]




ขอโทษนะ ..




 

 

พูดแบบนี้ คุณก็ช่างดูใจร้ายเหลือเกิน .. 

 

 

 

 

 

 

 

อา .. นั่นสินะ .. ชานยอลก็คงมีใครในใจอยู่แล้วใช่มั้ย ..  เสียงเล็กหวานฟังดูเป็นมิตรพยายามกลั้นใจพูดต่อ แต่ก็แฝงไปด้วยเสียงกลั้นสะอื้น


เค้าเป็นใครเหรอ ..




 

 

ไม่อยากฟัง .. 




 


ไม่รู้ว่า เมื่อไหร่กันที่สองขาของตัวเองเริ่มออกวิ่ง

รู้เพียงอย่างเดียว คือหัวใจไม่ต้องการที่จะรับรู้อะไรจากที่แห่งนั้นอีกแล้ว ..






ไม่อยากฟัง .. ไม่อยากฟังจริง ๆ

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 




 

.

 

 

.


 



เหรอ .. ก็เลยวิ่งออกมาซะอย่างนั้นน่ะนะ ?

อืม..

 



เสียงแหบหวานส่งเสียงเรียบๆในลำคอเบาๆ ให้กับปลายสาย ..
ร่างบางนอนหงายอยู่ในชุดนอนสีไข่ไก่นวลตา ดวงตาหวานมองเพดานที่ถูกทาไปด้วยเหลืองอ่อนที่ตัวเองชอบ ..



ก็เลยมานั่งกลุ้มใจว่า คนที่ไอ้ชานยอลชอบเป็นใครกันหนอ..

ไม่ได้กลุ้มใจ

คนตัวบางพลิกตัวอย่างรวดเร็ว พลางตอบปฏิเสธทันควัน ..

 


งั้นมึงก็รู้สึกผิดหวัง .. 







 

เคยไหม .. เวลาที่เราบอกใครต่อใครว่า ความรักของเรานั้น

เราไม่ต้องการอะไรตอบแทนเลย ..




แต่ทั้งๆที่พูดไปแบบนั้น ..    ทั้งๆที่มั่นใจแบบนั้น


 





ทำไมเจ็บ ..








ทำไมมีน้ำตา ..


[/b][/color]

 

 

 

 


นั่นสินะ  ..





นั่นสิจงอิน ..




 

 

 

บางครั้ง เราควรจะปล่อยให้เรื่องบางเรื่องเลือนหายไปตามกาลเวลารึเปล่า ?

บางครั้งเราควรจะโยนเรื่องบางเรื่องทิ้งไว้ข้างทาง แล้วเดินต่อไปสู่อนาคตรึเปล่า ..



เพราะเรื่องมากมายที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า .. จะทำให้เราลืมเรื่องราวในวันนี้ได้



เราควรปล่อยให้เรื่องบางเรื่อง .. ผ่านไปรึเปล่า

 

 

 

 

 

จนกว่าจะเลือนราง

 

 

 

 

 

จนกว่าจะเลือนหาย ..

 

 








 

 

 

 

จนกว่าจะ .. ลืมเลือน

 




 

.




 

.


 

 

 

 

 

 



บางทีความบังเอิญแบบที่เคยพูดถึงนั้น .. ก็ทำให้รู้สึกว่าลำบาก ..




อรุณสวัสดิ์ .. แบคฮยอน ..

เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีที่ร่างบางก้าวเข้ามาในห้องเรียนที่เจ้าตัวจะต้องมาเตรียมอุปกรณ์การเรียนในทุกๆเช้า ..

แต่วันนี้ดูจะมีอะไรแตกต่างออกไปนิดหน่อย ..



พวกกรรมการนักเรียนมาอยู่ในห้องของตึกเด็กศิลปะ ..



ไม่อยากเจอคุณเลย ..




อืม ..






มาทำอะไรที่นี่เหรอ ..

มาเก็บของ ..



บางทีเสียงของฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำเหมือนไม่อยากคุย ..

ใบหน้าของฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะบึ้งตึงขนาดนี้ ..






อืม ..

คนหน้าหล่อครางตอบในลำคอเบาๆ โดยที่ยังไม่ละไปจากใบหน้าขาวของคนตัวบางที่เอาแต่ก้มลงมองไปทางอื่น

แต่แล้วไม่นานก็เงยขึ้นมาสบตาด้วย



ดวงตาสีน้ำตาลกร้าวแบบคนที่ไม่อยากให้ใครถาม ไม่อยากให้ใครซักไซ้ ..


เหมือนไม่อยากพูดคุยกับใคร





แบคฮยอน ..


....



 บางทีก็รู้สึกเหมือนคุณกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง .. 


 

ชานยอล .. ไปกันเถอะ..  เสียงเด็กหนุ่มอีกคนที่เป็นกรรมการนักเรียนเช่นกันร้องบอกเมื่อตนเองทำหน้าที่มายื่นจดหมายให้กับอาจารย์หมวดศิลปะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

คนหน้าเข้มพยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับคนหน้าบึ้งอีกครั้ง

 

 

 

งั้นโชคดีนะ ..

อืม ..



 

 

ขอโทษ ..








ดวงตาหวานจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงที่เดินหายลับไปตรงหัวมุม





ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวแย่ๆกับคุณแบบนั้น ..

 




ขอโทษนะ ..








ฉันแค่พยายามจะลืม ..

 

.









.

 






เที่ยงคืนแล้ว .. แต่โคมไฟสีส้มอ่อนๆในห้องนอนของแบคฮยอนยังคงถูกเปิดทิ้งเอาไว้อยู่ ..

ผ้าม่านสีเหลืองครีมเข้าชุดกับผ้าปูที่นอนยังคงถูกมือบางม้วนเล่นอย่างใจลอย ..
ดวงตาเรียวหวานไร้เครื่องสำอางปรุงแต่ง ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง


พรุ่งนี้ .. วันสุดท้ายแล้ว ..

 

 




เคยไหม .. กับการคิดถึงใครสักคนหนึ่ง ..

ทำให้มีทั้งรอยยิ้ม และน้ำตา ..

 

 

บางทีก็เจ็บปวด ..




แค่เพราะว่าคิดถึง ..


[/color][/b]

 

 

คิดถึง .. ใครบางคน ..


ดวงตาสีดำสนิทที่เหมือนกับค่ำคืนนี้

รอยยิ้มอ่อนโยนใจดี ..

ความสูงที่มักจะมองเห็นได้จากที่ไกลๆ เพราะมากกว่าใครเพื่อน

รองเท้าผ้าใบสีน้ำเงิน ..

 

สนามฟุตบอล สนามบาสที่คุณชอบไปเล่นกับเพื่อนๆเมื่อมีเวลาว่าง

 

เสียงทุ้มต่ำ ที่ฟังดูนุ่มนวล


ความสุภาพ ..





คิดถึง ..

 

 

 


หยดน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ หยดแล้วหยดเล่าราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

ฮึก ...



บางทีแค่คิดถึงก็เจ็บปวด ..



 

 

 



 

แล้วฉันจะลืมได้ไหม ..


 







ฮึก .. ชานยอล ..

 







 

 

ฉันจะลืมคุณได้รึเปล่า ..   

 

 

 

 

 

 

 

 


.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 


แบคฮยอน .. อรุณสวัสดิ์เว้ย วันนี้โอเคป่าววะ ..  เสียงทักทายจากเพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนเหมือนทุกเช้า ทำให้แบคฮยอนต้องส่งยิ้มตอบกลับไป


.. เดินมาถึงโรงเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่


 

อืม .. โอเค..




เหรอ .. แต่หน้ามึงนี่อย่างกับศพเลย พูดจริงๆ .. สดชื่นหน่อยสิวะวันนี้พิธีจบการศึกษานะเว้ย !”

ว่าแล้วมือหนาก็ตบเข้าที่แผ่นหลังบางสองสามที ก่อนจะกอดที่คอของคนตัวบางแล้วพาเดินเข้าโรงเรียนไป



สดชื่น .. สดใส ..




วันสุดท้ายแล้ว ..



 

.







.




เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วทั้งห้องประชุมเมื่อผู้อำนวยการของโรงเรียนกล่าวสุนทรพจน์จบลง แสงวูบวาบจากกล้องถ่ายรูปของช่างภาพโรงเรียนที่กดชัตเตอร์เปล่งแสงออกมาอีกสองสามครั้งเมื่อผู้อำนวยการก้าวลงจากเวที ..

 

ต่อไปขอเชิญตัวแทนนักเรียนชั้นปี3 ขึ้นมากล่าวคำอำลาแก่โรงเรียน..


ปาร์ค ชานยอล .. นักเรียนชั้นปี3 ห้องA”


เสียงปรบมือกระหึ่มดังขึ้นอีกครั้ง จะเสียงจะดังมากหน่อยก็ตรงที่เป็นที่นั่งของนักเรียนห้องA ที่ทำหน้าชื่นชมกันเต็มที่ ที่เพื่อนห้องเดียวกันได้เป็นตัวแทนกล่าวคำอำลา ตามที่อาจารย์เลือกเอาไว้


จงอินทำปากยื่นเมื่อมองเด็กเรียนดีของชั้นปีอย่างหมั่นไส้ .. พลางเสมองไปยังเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ

ใบหน้าสวยจ้องมองร่างสูงที่เดินขึ้นเวทีอย่างเฉยเมย ..



ในใจจะเฉยเมยจริงๆ เหมือนใบหน้ารึเปล่า ..




แบคฮยอนน่ะ .. เก็บความรู้สึกเก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ..








ครับ .. เนื่องด้วยนักเรียนชั้นปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมปลายXX จะต้องจบการศึกษาลงในวันนี้ ในฐานะตัวแทนของนักเรียนปี3ทั้งชั้น อยากจะกล่าวขอบคุณ...


เสียงของคุณ .. ยังทุ้มและก้องกังวาน



นั่นสิ .. ก็คุณน่ะเป็นคนโดดเด่น




 


คุณก็ควรจะมีชีวิตแบบที่คุณมีมาเสมอ ..







ฉันก็ควร จะมี..ชีวิตอยู่ในโลกของฉันเหมือนกัน ..





ใบหน้าหวานนั่งมองใบหน้าเข้มที่มีดวงตาสีนิลสนิทที่เป็นประกาย ..

ร่างสูงที่มีบุคลิกดี .. ใบหน้าหล่อมองตรงไปยังจุดหมายข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น ..



นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย ..   ที่ได้มองใบหน้าของคุณ

 

 

 

 

 

ตลอดเวลาที่ได้อยู่ที่นี่ .. พวกเรามีความสุขและได้รับ ได้เรียนรู้แต่สิ่งที่ดีๆไป ..


อยากมองหน้าคุณอยู่แบบนี้นาน ๆ ..






พวกเราทั้งหมด .. ทั้งอาจารย์ ตึกเรียน สถานที่ต่างๆ เพื่อนๆทุกคน ..






วินาทีนั้นเองที่หัวใจดวงเล็กของคนหน้าหวานเต้นถี่ขึ้น ..

ดวงตาสีดำสนิทนั้น กำลังสบตาอยู่กับเขาใช่รึเปล่า ..




ความทรงจำทั้งหมด .. จะไม่มีวันลืม..




ใช่รึเปล่า ..


 

 

 


ขอบคุณครับ..




เสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วห้องประชุมอีกครั้งเมื่อตัวแทนนักเรียนโค้งขอบคุณเป็นครั้งสุดท้าย ..
นักเรียนทั้งหมดส่งเสียงโห่ร้องดีใจ

 

เพราะเป็นอันเสร็จพิธีทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ..








บ้าจังเลย ..



ทั้งที่ .. อยากจะลืม อยากจะให้มันผ่านไปเงียบๆแท้ๆ




[/b][/color]

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 





.



.




 

เฮ้อ.. ทำเนียมกระดุมบ้าอะไรนักหนาวะเนี่ย .. จงอินส่งเสียงบ่นทั้งๆที่ยังเหนื่อยหอบพลางมองหันซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดระแวง

ก็คิม จงอินคนนี้ .. เนื้อหอมน้อยซะที่ไหน

ก็แนว bad boy กำลังมาแรงนี่นา ..


เพิ่งรู้นะเนี่ย .. ว่ามีแฟนคลับกับเค้าเหมือนกัน..  ร่างบางพูดทั้งๆอมยิ้ม ..

ว่าแล้วก็ทำให้คนที่พักเหนื่อยจากการหลบหนีเมื่อครู่ยืดอกภูมิใจขึ้นมาทันที ..


เออ .. ก็คนมันหล่อ จะให้ทำไงวะ.. ฮ่าๆๆ


ก็แบ่งกระดุมให้สาวๆเค้าไปบ้างสิ .. จะได้เลิกรังควาน..

ได้ไง ~ สัญญากับคยองซูไว้แล้วว่ากระดุมทุกเม็ดบนเสื้อจะเป็นของคยองซูเท่านั้น..

คนหน้าหล่อพูดอย่างมุ่งมั่น .. เห็นแล้วแบคฮยอนก็อดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้


ก็จงอิน .. ปกติไม่เห็นใส่ใจกับอะไรสักอย่าง อะไร อะไร ก็เอาแต่บอกว่ารำคาญ.. แต่ถ้าเป็นเรื่องคยองซูล่ะก็


ไม่ได้เชียว ..



ร่างสันทัดหันมองเพื่อนที่ยืนหัวเราะเสียงดังอย่างหมันไส้ แต่ไม่ทันได้พูดอะไร กรอบตาคมก็ต้องเบิกโพลง


พี่จงอิน ~ ขอกระดุมให้พวกเราเถอะ !!!”

ชิบหายแล้วแบคฮยอน ! กูไปก่อนนะ ..


เร็วเท่าคำพูด แผ่นหลังกว้างของจงอินก็วิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับขบวนสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงเรียน


เพิ่งจะรู้ว่าจงอินก็ป๊อบปูล่าร์กับเขาเหมือนกัน ..





รอยยิ้มบางระบายอยู่บนใบหน้า ..






 

 

ดีจังนะ .. มีความรักเนี่ย



.

 

 

 

 

.




 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

โอ๊ย พามึงหนีพวกนักเรียนสาวพวกนั้นมันเหนื่อยเป็นบ้า..  เสียงเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเขาอย่างเซฮุนบ่นกระปอดกระแปดทันที ที่พวกเขาสามารถหลบเข้ามาในห้องเรียนบนตึกศิลปะโดยไม่มีใครเห็นได้สำเร็จ

นับเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งของเซฮุนยิ่งนัก ..




อือ .. ขอบใจมากนะ .. เสียงทุ้มพูดทั้งๆที่ยังหายใจถี่จากการวิ่งมาเมื่อครู่

 

 

เขาก็ไม่คิด .. ว่าวันนี้จะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้


บ้างจะขอกระดุม บ้างจะสารภาพรัก บ้างจะให้ของ ...

ความรู้สึกเหล่านี้อยากขอรับมันไว้ด้วยใจมากกว่า ..


ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเล็กเล็ก สำหรับใช้นั่งวาด
sketch ภาพต่างๆของพวกเด็กเอกศิลปะอย่างห้องE อย่างเหนื่อยอ่อน


แล้วตกลงบอกเค้าไปรึยัง ? .. เซฮุนพูดในขณะที่ตนเองเดินไปที่กองส่งภาพวาดของนักเรียนชั้นปี3 ซึ่งจะใช้คิดเป็นคะแนนสอบ นิ้วเรียวค่อยๆหยิบจับแผ่นกระดานของผลงานแต่ล่ะชิ้นออกมาดู



ชานยอลที่นั่งอยู่เงียบไปชั่วขณะ .. ก่อนจะพูดอะไรออกมา


ยังไม่ได้บอก ..  

เสียงทุ้มเว้นจังหวะเอาไว้อยู่นาน ..ก่อนจะพูดต่อให้จบประโยค



ก็เห็นอยู่ .. ว่าแม้แต่คุย เค้ายังไม่อยากคุยด้วย



 

กรอบตาคมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง .. ปุยเมฆมากมายกำลังล่องลอยไปตามแรงลม

พัดไปทางไหน ก็ลอยไปทางนั้น ..




แล้วหัวใจของเขา .. จะลอยไปทางไหน

 




บางที .. เขาอาจจะต้องปล่อยให้มันล่องลอยไปตามทางที่ควร ..


 

บางทีอาจต้องปล่อย .. จนกว่าตัวเองจะลืม ..







 

อือ .. เด็กศิลป์ก็แบบนี้แหละ .. เข้าใจยากอยู่.. เสียงนุ่มเอ่ยเรียบๆ พลางชื่นชมผลงานศิลปะที่วางอยู่ต่อไป



เอ้ย ..อันนี้ของมึงนี่หว่า มึงหลงรักตัวเองเหรอไง ..ส่งงานก็วาดรูปตัวเองส่งเหรอ..


เสียงขำปนแซวของเซฮุนทำให้ใบหน้าเข้มต้องขมวดคิ้ว


ส่งงานอะไร ?



ก็เขาเองเป็นคนไปขอผ่อนผันกับอาจารย์ ขอส่งทีหลังก่อนเกรดจะออกไม่ใช่เหรอ ..

 


วาดสวยนะเนี่ย ไม่รู้มาก่อนว่ามึงวาดรูปเก่งขนาดนี้..


เซฮุนยกกระดานที่พูดถึงนี้ขึ้นมาวางบนโต๊ะเพื่อจะมองได้ถนัด

ในภาพเป็นชายร่างสูงกำลังจ้องมองไปที่ไหนสักแห่งด้วยสายตามุ่งมั่น พร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก


คนในภาพคือตัวเขา ..


ชื่อเจ้าของผลงานก็เขียนส่งเป็นชื่อของเขา ..



แต่ถ้าหากรู้จักกันดีล่ะก็ .. จะรู้ได้ไม่ยากเลยว่า ปาร์คชานยอลคนนี้มีฝีมือด้านศิลปะติดลบมากแค่ไหน



มีลายเซ็นลงกำกับด้วยนะมึง ชักติสใหญ่ ฮ่าๆ .. อ่านว่า ..อ้าว ไอ้ชานยอล !?



ร่างสูงรีบวิ่งออกไปโดยไม่ฟังเสียงเพื่อนที่เรียกอยู่อีกแล้ว







จะวิ่งไปที่ไหน ..




 




ตัวผมเองก็ไม่รู้ ...


 






 

 


บ้าจริงๆ .. ผมต่างหากที่โง่มาตลอด




 

 

ลายเซ็นนั้น .. ถ้าไม่รู้จักก็คงไม่สามารถรู้ได้


 




 

 

แต่ผม .. เฝ้ามองเค้ามาตลอด ..









 

 

รู้ตัวบ้างรึเปล่า ..

 







 

 



รู้บ้างไหม ..












.. แบคฮยอน ..




 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

สายลมเบาๆ ของฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นอายของการเริ่มต้นและความสดชื่นมาให้  กิ่งไม้ที่ชูช่อไปด้วยใบสีเขียวสดแกว่งไกวไปมาราวกับพวกต้นไม้ที่เรียงรายไปตามทางเดินในสวนหลังโรงเรียนนี้กำลังโบกมืออำลาให้กับนักเรียนปี3 ที่ต้องจบการศึกษาออกไป


น่าใจหายใช่มั้ย ..



ต่อจากนี้คงไม่มีแล้วห้องเรียน ..


ต่อจากนี้ คงไม่มีแล้วเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ..


ไม่มีอีกแล้วชุดนักเรียนที่ใส่มาตลอดทั้งปี ..



และพรุ่งนี้ ตื่นเช้ามาอาจไม่มีแล้ว ..





ไม่มีคุณ ..


 

 

 

 




คงจะ .. ไม่ได้เจอคุณแล้ว ..



 

ถ้าหากเวลาเหล่านั้นกำลังจะหมดไป .. จะทำยังไง


หากความรู้สึกในใจนี้ไม่ได้ถูกบอกออกไป .. จะเสียดายไหม

 

[/b][/color]



นิ้วเรียวกำลังนั่งเขี่ยดอกหญ้าต้นน้อยที่งอกขึ้นมาท่ามกลางต้นหญ้าสีเขียวขจีไปมาอย่างใจลอย


นั่นสิจะทำยังไง ..





อยากเจอจังเลย ...






จริงๆแล้ว .. ก็ยังอยากเจอคุณ






ถ้าเกิดมีโอกาสจริงๆ .. ฉันจะทำยังไงนะ ..







ถ้าหากว่าเธอ.. มายืนอยู่ตรงนี้  










แบคฮยอน ! ...  










ถ้าหากว่าเธอมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะก็ ..  




 





ร่างสูงเจ้าของเสียงทุ้มที่ดังขึ้นหยุดยืนเพื่อหายใจช้าๆ โดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า



เจอแล้ว .. ในที่สุดก็เจอ ..

 

 

 

 

ชานยอล ..?  เสียงหวานอุทานเบาๆด้วยความตกใจ เมื่อคนที่อยู่ในความคิดจู่ๆก็มาปรากฏตัวตรงหน้า


ช่วงเวลาหนึ่งที่ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบและสายตาสอดประสานกันอยู่แบบนั้น ..





คุณ .. ทำไม ..




 

 

สายลมเบาๆวูบหนึ่งที่พัดผ่าน ..



ความรู้สึกข้างในใจ ก็ยังไม่สามารถสื่อออกมาเป็นคำพูดให้เข้าใจได้ ..




หวัดดี..  เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย ท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้น



ไมรู้สินะ ..


 

บางทีคุณก็ทำเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ..





อืม .. หวัดดี..



ริมฝีบางบางพูดเสียงเบา .. ตาหวานมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบนหน้าหนีไปทางอื่น





อยากจะยิ้มให้ ..



อยากบอกว่าดีใจที่ได้พบกับคุณ ..







คงเป็นครั้งสุดท้าย ..






ยังไม่กลับเหรอ ..


กำลังจะกลับแล้วล่ะ..





ประโยคสนทนาถูกทำให้จบรวดเร็วมากขึ้นเพราะความเงียบที่ต่างฝ่ายก็หยิบยื่นออกมา




นิ้วเรียวยกขึ้นเกี่ยวเอาปอยผมสีน้ำตาลทัดที่ข้างหูเมื่อลมพัดมาอีกครั้ง




การเจอกันครั้งสุดท้าย .. จะจบในรูปแบบไหน ..




 

 


อืม .. งั้นฉันไปนะ..





เสียงหวานพูดทั้งที่ยังก้มลงมองพื้นหญ้า ..


ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาสีนิลของร่างสูง



ฉันอยากยิ้ม .. ให้คุณจัง

 

 

 

 

เรียวปากบางสีชมพูอ่อนราวกับกลีบกุหลาบสีหวานคลี่แย้มเป็นรอยยิ้มหวาน



อยากยิ้ม .. ให้สวยที่สุดให้คุณมอง

 





ลาก่อน .. ชานยอล..





ดวงตาหวานมองคนตรงหน้าเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหันหน้าหนี ..


รีบๆหันหลังเร็วๆได้มั้ย ..

 

เดินไปให้พ้น .. ก่อนฉันจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว






คนตัวบางออกก้าวเดินด้วยความรู้สึกหลายอย่างในหัวใจ  ขอบตาบางร้อนผ่าว รู้สึกเปียกชื้นเมื่อหยดน้ำตาเม็ดแรกไหลกลิ้งลงมาที่ผิวแก้มเนียน

 

 

 





ไม่อยาก ..









ให้คุณ .. เห็นน้ำตา







เดี๋ยว แบคฮยอน .. เสียงทุ้มต่ำตะโกนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังแคบ





มือหนาสีเข้มกำหมัดแน่น ..







ไม่อยากปล่อยให้เธอเดินหนีไปอีกแล้ว ..





 

ไม่อยาก ..





ทำไมต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ..





บ้าจริงๆเลย ..







ทำไม .. ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ..







 




ทำไม ..

















 

 

 

ทำไมไม่บอกกันบ้าง..







 

 

 

 



ร่างสูงแทบไม่รู้ตัวว่า ตัวเองเดินเข้ามาหาแผ่นหลังบางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หัวสมองว่างเปล่า ไม่อยากจะคิดอะไร มือหนารวบเอาไหล่เล็กของคนตรงหน้านี้เข้ามากอด




ไม่มีอะไรทำงาน นอกจากหัวใจอีกแล้ว ..






ทั้งที่แอบมองอยู่ตลอด .. รู้บ้างไหมว่ามีใครบางคนแอบมองเธออยู่เหมือนกัน

ทั้งที่เธอมองรอยยิ้มของผมมาตลอด .. รู้บ้างไหมว่า ผมเองก็ชอบมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะตอนที่เธอไม่รู้ตัวมากที่สุด

ทั้งที่เธอคิดเสมอว่าเราเจอกันเพราะความบังเอิญ .. รู้บ้างไหม ว่าความบังเอิญที่ว่านั้นมันเกิดขึ้นจากความตั้งใจของผมเอง


รู้บ้างไหม .. ว่าผมเองก็มีความสุขอย่างไร้สาเหตุ .. เมื่อคิดถึงเธอ

 

[/b][/color]





แบคฮยอน ..




 


มือแกร่งค่อยๆโอบประคอง หันคนตัวบางให้กลับมาเผชิญหน้ากันและกัน ..

หัวใจเหมือนถูกบีบเสียจนรวดร้าวเมื่อเห็นน้ำตาบนพวงแก้มของอีกฝ่าย ..







มีนาย .. อยู่ในสายตาของฉันตลอด..









 

 




มือหนาค่อยๆยกขึ้นสัมผัสที่ข้างผิวแก้มนิ่มเบาๆอย่างถนุถนอม .. นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนแพขนตายาว




คุณเคย ..



 






ฉันรักแบคฮยอน ...








 

แอบรักไหม ..
 







ถ้าหากเวลาเหล่านั้นกำลังจะหมดไป .. จะทำยังไง




จะเจ็บปวดไหม ..






จะเสียดายไหม ..















คงจะไม่เสียดายถ้าหากว่าได้ใช้เวลาเหล่านั้นไปอย่างคุ้มค่า ..

คงจะไม่เสียดายถ้าหากใช้มันไปพร้อมกับความสุข .. ความสุขที่แท้จริงที่เราต้องการ


คงจะไม่เสียดาย ถ้าหากเราเข้มแข็งและเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง






 




วันหนึ่ง .. เรื่องเหล่านี้จะกลับมาย้ำเตือนกับตัวคุณเองในรูปแบบของรอยยิ้ม




อาจมีน้ำตาบ้างในความคิดถึงเรื่องวันเก่า ๆ












แต่คงไม่เสียใจ ..



[/b][/color]




อ้อมกอดที่อบอุ่นราวกับจะซึมซับทุกหยดน้ำตาและความเจ็บปวดลงให้มลายหายไปได้


ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและน้ำตา ถูกกลั่นกรองออกมาเป็นความสุขแบบที่อยากจะให้มันคงอยู่นานๆ


ตราบนานเท่านาน ..








 

ความรักเป็นสิ่งที่แสนดี .. ที่สวยงาม





แม้จะเจ็บปวดบ้าง .. แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราเองก็มีความสุขไปกับมัน ..






เราจะยังคิดถึงมัน ..



แม้บางทีมันอาจจะไม่ได้จบลงด้วยความสมหวัง ..


แต่มันก็จะจบลงด้วยรอยยิ้ม ..










และจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป ..







 




 

.


END.
 

ผลงานทั้งหมด ของ horizonx

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:56
    อ่านกี่รอบก็ร้องไห้ทุกรอบเลยค่ะไรเตอร์ TT
    #21
    0
  2. วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:12
    ชอบบบบ
    #20
    0
  3. วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 20:59
    ซึ้งมากๆเลยค่ะไรท์T_T
    #19
    0
  4. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 22:32
    แทง...
    ชอบมาก...ฟิคแนวนี้
    ความเป็นจริงที่เราต้องเจอ
    โหวงจัง..เฮ้อ
    ความรักนี่ประหลาดดีเนอะ😁😌😢😊
    #18
    0
  5. วันที่ 16 กันยายน 2556 / 03:16
    โอ้หวานซึ้งงง น้ำตาคลอนิดนึงงง 
    #17
    0
  6. วันที่ 8 กันยายน 2556 / 17:11
    สมหวังกันเเล้ววววววววววววววววววววว
    #16
    0
  7. วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 22:58
    นึกว่าเมนเราจะแห้วซะล้าววววววว สุดท้านก็บอกไปแล้วสินะ ฉันรักแบคฮยอน กรี๊ดดดดดดด เขินเว่อร์ ><
    #15
    0
  8. วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 13:58
    ซาบซึ้ง
    #14
    0
  9. วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 21:20
    ก็ยังดี ดีมากกกกกกกที่สุดท้ายทั้งสองคนก็รู้ความรู้สึกของกันและกัน
    อ่านไปลุ้นแทบแย่ แอบรักกันอยู่ก็ไม่บอก
    ถ้าไม่ใช่วันสุดท้าย วันจบการศึกษาจะลงเอยกันมั้ย
    แต่สุดท้ายก็แฮปปี้เอนดิ้ง เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ ;) เขียนสนุกมากเลย<3
    #13
    0
  10. วันที่ 25 มกราคม 2556 / 13:53
    อ๋า ชานยอลเองก็รู้สึกหรอเนี่ย T_T ฟีลแบบนัวร์ๆปนซึ้ง
    #12
    0
  11. #11 chanbaek
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 21:16
    ต่างฝ่ายต่างแอบรักกัน T____T ซึ้งมากกกก น้ำตาซึมในที่สุดก็สมหวังถ้าเซฮุนมันไม่มาบอกคง...

    ทำได้ดีมากเน่ 5555555555555
    #11
    0
  12. #10 Iris_Ds
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 22:54
    น้ำตาคลอ T^T

    เป็นฟิคที่แบบ จะเศร้าก็ไม่เศร้า จะหวานก็ไม่หวาน ..

    แต่อบอุ่นโคตรๆ T____T



    แอบน้ำตาคลอ

    ไม่ว่าจะยังไง .. ความรักก็สวยงามเสมอสินะ~

    ถึงเมื่อความรักเกือบจะลอยหลุดไปแล้ว .. แต่ถ้ามันคือสิ่งที่ใช่

    ไม่ว่ายังไง .. ก็ยังใช่อยู่วันยันค่ำนั้นแหละเนอะ ~ >.<

    ซึ้งมาก .. ชอบมาก !!!!!~~

    น่ารักโคตรๆเลย 55 55 555 ~
    #10
    0
  13. #9 bam
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 15:32
    เกือบไปแล้ว

    ถ้ายอลไม่ไปเห็นรู)ที่แบควาด ก็คงไม่สารภาพรักใช่ไหมเนี่ย
    #9
    0
  14. #8 chanbaek
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 17:44
    ทำไมไม่บอกกันให้เร็วกว่านี้ล่ะชานแบคค

    เกือบไม่ทันบะ

    ซึ้งมากเลยอ่ะไรเตอร์ >
    #8
    0
  15. วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 23:12
    ซึ้งมากเลอ T^T

    เกือบแล้วมั้ยหละ ชานแบค
    #7
    0
  16. #6 Chanbaekkk~~
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 14:01
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    ไรเตอร์ทำเราร้องไห้อ่ะ ฮือๆๆๆ

    ถึงมันจะสมหวังกันก็เถอะ แต่เราก็ร้องไห้อ่ะ



    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

    ดีใจโว้ยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

    ไอเราก็นึกว่าแบคหลงอีกฝ่ายฝั่งเดียว

    ที่ไหนได้ อีกฝ่ายก็หลงฝั่งนี้เหมือนกัน
    #6
    0
  17. #5 lovesick
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 22:04
    โหยยยยยยยยยยยยย ~ โคตรซึ้งอ่ะ

    นึกว่าหยอยจะไม่สนใจแบคกี้และ

    เวลารู้ว่าคนที่เราแอบชอบก็แอบชอบเราเหมือนกัน

    มันน่ายินดีมากเลยนะ T__________T

    สนุกมากเลยอ่ะไรท์ อุอิ
    #5
    0
  18. วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 21:49
    อ่านแล้วปลื้มมากค่าาาาา!!! หานิยายแบบบนี้อ่านมานานแล้ววววToT ไรเตอร์เก่งมากเลยอ่ะ ลุ้นตั้งนานกลัวไรเตอร์จะหักมุมมาก อ่านไปกลัวไป 5555 ชอบตรงที่แบคฮยอนทำงานให้ชานยอลมากเลยค่ะ แล้วแถมชานยอลยังรู้ตัวด้วย แอร๊ยยยยยยยย+!!!! เขิลมากกกก อ่านไปยิ้มไป น้ำตาไหลไปด้วยยย

    สนุกมากๆๆๆเลยค่ะ ไรเตอร์ ^0^bbb
    #4
    0
  19. #3 sixseven
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 21:17
    โอ้ยยย แบบลุ้นมากกกกกกกก

    คือแบบที่แท้ก็แอบชอบกันทั้งสองฝ่าย

    แล้วก็ไม่กล้าบอกด้วยกันทั้งคู่

    แต่นะ ดีหน่อยที่มาเจิรูปที่แพคทำส่งใฟ้ยอล

    ไม่งั้น ไม่งั้นคงไม่ทันแน่ๆอ่ะ

    #3
    0
  20. #2 Kurousa
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 11:59
    ซึ้งงง แบบ แบค แอบรักเขาแต่ใจแข็งเป็นบ้าเลย

    วันสุดท้ายแล้ว จะทำอะไรก็รีบทำเถอะ

    ดีนะที่ชานยอลมันรู้ตัว ไม่งั้นก็คลอดกันอีก

    โอยย เกือบเศร้าแต่สุดท้ายก็ซ฿้ง >
    #2
    0
  21. #1 OTL
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 03:49
    โอ๊ยยย ซึ้ง น้ำตาจะไหลแทนพยอน สมหวังทั้งคู่ T________T

    ต่างคนต่างแอบชอบกัน แต่ดันไม่รู้ซะนี่ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ เกือบพลาดไปแล้ว แล้วที่แบคนั่งทำงานนั่น....ทำให้ยอลสินะ โอ๊ยยย ปลื้ม Y///Y

    สนุกมากเลยไรเตอร์ แต่งมาเยอะๆอีกนะ >___< (ไปบังคับเค้าอีกอีก = =;;;;)
    #1
    0