กลรักกับดักใจ (หัวใจในกลรัก)

ตอนที่ 21 : เริ่มบทรีไรท์ :: บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 มิ.ย. 51



บทนำ

รุณรัตน์

 

            หยุดต่อรองกันก่อนก็ได้นะจ๊ะ...น้องสาว

            ....หยุดให้โง่นะซิ....

            ผิวกายของลลนาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ผมดำยาวปรกลงมาคลอเคลียใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากบางสั่นระริกด้วยความกลัว แขนสั่นเทากอดกระเป๋าบรรจุของสำคัญแน่นแนบอก หัวใจเต้นรัวแรง กระทั่งแขนที่ถูกกั้นด้วยกระเป๋าใบโตสัมผัสได้ถึงจังหวะนั้น

            หญิงสาวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เธอวิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในซอยเล็กทางด้านซ้ายของถนนใหญ่ ในซอยเล็กๆ นี้ยังแบ่งแยกย่อยอีกด้านใน  มันเป็นเส้นทางที่ซับซ้อนที่สุดในการออกสู่ถนนใหญ่อีกสาย แต่มันก็น่าจะปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้ชำนาญทางอย่างเธอ ในการหลบหนี คนทวงหนี้ อย่างพวกมัน

            แสงสลัวจากไฟกิ่งข้างหน้าทำให้ลลนามองเห็นทางชัดขึ้น ซอยที่ตอนกลางวันมีผู้คนพลุกพล่าน ทั้งแม่ค้า คนงานก่อสร้าง และมอเตอร์ไซค์ที่แทบจะวิ่งชนกันทุกวินาที ในยามเที่ยงคืนหลังฝนหยุดตกเช่นนี้กลับไร้เงาของสิ่งมีชีวิตใดๆ ราวกับว่ามันเป็นสถานที่ที่ยังไม่ถูกนักบุกเบิกคนไหนค้นพบ แต่ถึงกระนั้นหลักฐานการมีชีวิตอยู่ของสิ่งมีชีวิตในช่วงกลางวันก็กลาดเกลื่อนเต็มพื้น น้ำสะอาดที่ร่วงหล่นจากฟ้าคงได้ชะล้างไหลรวมกับสิ่งปฏิกูล ขยะ ผักเน่า และเศษอาหารต่างๆ จนกลายเป็นน้ำครำเจิ่งนองอยู่บนพื้นคอนกรีต กลิ่นของมันคละคลุ้งไปทั่ว แต่จมูกของลลนากลับไม่ได้กลิ่นนั้นเลย เธอยังคงวิ่งเหยียบย้ำเรียบไปตามแนวตึกที่กำลังก่อสร้าง เส้นมะละกอหลายเส้นกระเด็นขึ้นพร้อมน้ำครำมาเกาะที่ขากางเกง มะเขือเทศเน่าเฟะแทบจะมุดเข้าไปทำหน้าที่แทนพื้นรองเท้าแตะ แต่ถึงจะมีปลาร้าตัวเป็นๆ กระโดดงับขาเธอ มันก็น่าอภิรมย์ที่จะวิ่งไปตามถนนเน่าๆ สายนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกคนทวงหนี้ ตัดแขน ตัดขา หรือถูกพวกมันข่มขืนแล้วส่งเธอไปขายชายแดน!

            โครม!...

            ร่างแบบบางล้มลงพร้อมกองไม้ก่อสร้างที่ระเกะระกะรายทาง แขนเสื้อข้างซ้ายเกี่ยวติดกับตะปูซึ่งตอกตึงอยู่บนแผ่นไม้ท่อนยาว ร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านด้วยความขลาดกลัว เธอรวบรวมกำลังใจก่อนกระชากแขนสุดแรง ทว่าแทนที่แขนเสื้อจะหลุดจากตะปู กลับเป็นแผ่นไม้ลอยติดแขนเสื้อขึ้นมา แผ่นไม้นั้นก็ยาวเกินกว่าที่เธอจะพามันไปด้วยได้ มันยาวกว่าช่วงตัวเธอด้วยซ้ำ!  ลลนาใช้มือไร้เรี่ยวแรงค่อยๆ แกะมันออก แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป พื้นเปียกน้ำทำให้เธอได้ยินเสียงวิ่งของพวกมันชัดขึ้น ชัดขึ้น...

            คงไม่มีเวลามากพอสำหรับการค่อยๆ แกะ

            หญิงสาวตัดสินใจใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนแผ่นไม้ ก่อนกระชากแขนสุดแรงอีกครั้ง เธอหลุดออกจากพันธนาการตะปู พร้อมต้องเสียแขนเสื้อส่วนหนึ่งไปกับมัน ร่างแบบบางออกวิ่งอีกครั้งเท่าที่เท้าทั้งสองข้างจะยังพาไปได้

            ....อีกนิดเดียว....

            ผ่านซอยนี้ไปก็จะออกสู่ถนนใหญ่อีกสาย ที่นั้นมีผู้คนคึกคัก และรถวิ่งพลุกพล่าน ลลนาอยากจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่ขาเรียวกลับไม่ทำตามคำสั่ง มันสั่นเทาและฉุดให้การวิ่งช้าลงทุกที เธออยากตะโกนร้องให้ใครสักคนมาช่วย หากสัญชาตญาณก็หยุดการกระทำนั้นไว้ เพราะคนที่จะพบเธอก่อนอาจไม่ใช่ผู้หวังดี แต่อาจเป็นพวกมัน!

            ว๊า...

            มือใหญ่ข้างหนึ่งตวัดโอบรอบเอวบาง อีกข้างหนึ่งเอื้อมมาปิดปากเธอไว้ ก่อนจะลากร่างอ่อนแรงเข้าไปหลังกองวัสดุก่อสร้าง น้ำตาอุ่นไหลเป็นสายลงอาบสองแก้มด้วยความกลัว ลลนาใช้แรงเฮือกสุดท้ายทุบตีเจ้าของมือปริศนาสุดกำลัง  ไฟกิ่งที่สาดแสงลงมากระพริบสองสามครั้งก่อนดับลงอย่างเป็นใจ

            ลมหายใจร้อนผะผ่าวกระทบเข้าข้างแก้ม หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวพยายามผลักอีกร่างเพื่อให้ตัวเธอเองหลุดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้น แต่เจ้าของอ้อมแขนกลับพลิกตัวเธอให้หันหน้าเข้าหากัน รีบก้มลงกระซิบริมใบหู

            ผมเองครับ... คุณผู้หญิงคนเก่ง

            ....คุณบุรินทร์....

            เสียงที่ได้ยินทำให้หญิงสาวผ่อนคลายลงมาก เธอใช้มือสั่นเทาข้างหนึ่งพยายามดึงมือที่ปิดปากเธอออก หากมือนั้นกลับกระชับแน่นขึ้น

            หายไปไหนว่ะ!”

            เสียงของพวกมันดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนเสียงวิ่งจะห่างออกไปอีกทาง ลลนาเดาว่าพวกมันคงวิ่งเข้าไปอีกซอยที่อยู่ใกล้ๆ กัน

            พร้อมนะ

            ชายหนุ่มกระซิบแผ่วเบา โดยไม่รอคำตอบ เขาคว้าข้อมือชุ่มเหงื่อลากให้วิ่งตามกันไป แสงไฟและเสียงรถข้างหน้าทำให้คนทั้งคู่รู้ว่าใกล้ถึงถนนใหญ่เต็มที

            มันอยู่นั้น!”

             ยังไม่ทันสิ้นเสียงพวกมัน เธอก็ถูกผลักเข้าไปในรถด้านข้างคนขับ ส่วนเขาวิ่งอ้อมเข้ามานั่งด้านคนขับเร่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกปลอดภัยทำให้ลลนากล้าหันกลับไปมองพวกมัน ดูพวกมันห่างออกไปทุกทีๆ...

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น