Fan fiction: Not a bad day (Yaotome Hikaru x Inoo Kei) - Fan fiction: Not a bad day (Yaotome Hikaru x Inoo Kei) นิยาย Fan fiction: Not a bad day (Yaotome Hikaru x Inoo Kei) : Dek-D.com - Writer

    Fan fiction: Not a bad day (Yaotome Hikaru x Inoo Kei)

    โดย rolybear

    ผู้เข้าชมรวม

    347

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    347

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักอื่น ๆ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  27 พ.ย. 57 / 14:09 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    รอยยิ้มที่มุมปากกระตุกลง ฮิคารุยีผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองอย่างขัดใจ

    รู้สึกเหมือนกำลังถูกไอ้คนที่อยู่ปลายสายหลอกด่ายังไงไม่รู้แฮะ

    เด็กอนุบาลงี้ สตอล์คเกอร์งี้ ทำร้ายสุขภาพตัวเองงี้

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      Not a bad day

      Inoo Kei  y!   Yaotome Hikaru
      Hey!Say!JUMP




      ภายใต้แสงไฟสลัวของผับหรูแห่งหนึ่ง ในย่านที่ได้ชื่อว่าเหล่าบรรดาลูกหลานเศรษฐีและไฮโซนิยมมาแฮงก์เอาท์กันนั้น
      ยาโอโทเมะ ฮิคารุ นั่งเอนหลังพิงโซฟานุ่มตรงมุมหนึ่ง มือเรียวยาวยกแก้วช็อตเตกิล่าขึ้นระดับสายตา
      ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ปรือ มองผ่านความใสของแก้วไปยังบรรยากาศรอบตัวอย่างเบื่อๆ
      หนุ่มสาวหน้าตาดีมากมาย ขยับท่วงท่าอยู่กลางฟลอร์ไปตามจังหวะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม

      กลุ่มเพื่อนของเขาก็ปะปนอยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น

      วันนี้โคตะเป็นเจ้ามือ โทรตามยูยะและฮิคารุมาเพื่อเลี้ยงฉลองที่เลิกรากับแฟนสาวคนเก่า


      ฮิคารุใช้มือซ้ายปลดเนคไทที่รูดอยู่หลวมๆ ออก
      ปลายแขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงระดับข้อศอก

      มานั่งดื่มในผับหรูแบบมีเจ้ามือเลี้ยงก็นับว่าดีอยู่หรอก

      ถ้าเป็นยามปกติชายหนุ่มคงจะออกไปร่อนอยู่กลางฟลอร์แล้ว แต่นี่เจ้าตัวอดหลับอดนอนมาเกือบ 3 วัน 3 คืน เพื่อโหมงานโปรเจคท์และพรีเซ้นท์ให้เสร็จทันเดธไลน์ตอนบ่ายสามวันนี้
      เมื่องานพรีเซ้นท์ลุล่วงด้วยดี ฮิคารุก็ตั้งใจว่าจะนอนหลับข้ามวันชดเชยพลังงานที่ขาดหายไป

      แต่เมื่อโคตะโทรมาคร่ำครวญว่าถูกแฟนทิ้ง ชีวิตนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว นัยว่าต้องการความรักและมิตรภาพของเพื่อนรักที่รู้จักกันมาครึ่งชีวิตมาช่วยปลอบประโลมจิตใจ ไม่อย่างนั้นก็คงเมาเป็นหมาถูกทิ้งเพราะแม้แต่เพื่อนรักก็ยังมาทอดทิ้งกัน

      ฮิคารุที่หลับเป็นตายทั้งชุดพรีเซ้นท์เต็มยศ ก็เลยต้องรีบลากสังขารออกมาจากที่นอน แล้วบึ่งมอเตอร์ไซค์คันใหญ่มาทันที


      ไอ้โคตะ นี่ถ้ากุรู้ว่าเมิงจะฉลองถูกทิ้งด้วยอาการเริงร่าเหมือนคนได้รถซูเปอร์คาร์เป็นของขวัญวันเกิดแบบนี้ล่ะก็
      หึ...
      ให้ตายกุก็ไม่มาเฟ้ย!


      ฮิคารุกระดกแก้วช็อตขึ้นดื่มอึกเดียวหมด

      แล้วก็นึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา นิ้วมือยาวควานหาเสื้อแคชวลแจ็กเกตที่ถอดวางไว้ข้างตัว


      ไม่มี...
      เสื้อแจ็กเกตสีดำตัวโปรดที่ถอดวางไว้ตั้งแต่ตอนเข้ามาไม่อยู่แล้ว

      ฮิคารุเสยผมสีน้ำตาลเข้มที่ปรกหน้าปรกตา แล้วลูบหน้า2-3ที


      หรือว่าเราจะเมาปนง่วงวะ?
      ก็ว่าถอดวางไว้ข้างๆ ตัวนี่หว่า

      หรี่ตามองสู้แสงไฟสลัวเพื่อปรับโฟกัสให้ดีขึ้น แต่รอบตัวก็ไม่มีเสื้อแจ็กเกตที่ถอดวางไว้

      ฮิคารุดีดตัวลุกขึ้น สองมือรีบคลำไปที่กระเป๋ากางเกงด้านหน้าและด้านหลังหน้าตาตื่น


      ชิบหาย! กระเป๋าสตางค์ยังอยู่ แต่ดันเอามือถือใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตด้วย!

      ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามนึกทบทวนลำดับการกระทำของตนเองทีละอย่าง

      ก่อนจะไปห้องน้ำ ก็ถอดวางไว้บนโซฟานี่หว่า
      ก็ไม่ได้สะเพร่านะ เพราะว่าตอนนั้นไอ้โคตะกับไอ้ยูยะมันยังนั่งชนแก้วกันอยู่เลย แล้วก็บอกมันแล้วว่าฝากเสื้อแจ็คเกตด้วย

      แล้วพอกลับมา ไอ้พวกนั้นก็ไปโผล่กลางฟลอร์กับสาวสวยเรียบร้อยแล้ว
      ฮิคารุนั่งคนเดียว ฟังเพลงเพลินๆ ไปเพลง สองเพลง มองอะไรไปเรื่อยเปื่อย

      แล้วเสื้อแจ็กเกตหายไปตอนไหนวะ?


      จิตใจอยู่ไม่เป็นสุข สองขาก้าวยาวๆ แหวกผู้คนในฟลอร์ไปหาเพื่อนที่ยังคงนัวเนียกับสาวเหมือนไม่แคร์ใครในโลก

      ตะโกนคุยกัน 2-3 ประโยค โคตะ และยูยะก็ได้แต่ส่ายหน้า
      แล้วยูยะก็ยัดโทรศัพท์มือถือของตัวเองใส่มือฮิคารุ พร้อมโบกมือเป็นสัญญาณว่าอยากจะไปไหนหรือทำอะไรก็ไป

      ฮิคารุนึกอยากจะด่าเพื่อนเทวดา แต่แล้วก็ตัดสินใจปลีกตัวเดินออกมาด้านนอกผับเพื่อหามุมเงียบๆ ปราศจากเสียงอึกทึก
      นิ้วมือยาวสไลด์หน้าจอมือถือของยูยะเพื่อปลดล็อคอย่างง่ายดาย
      การหาเบอร์โทรของตัวเองไม่ยากเลย แค่กดหมายเลข 2 ที่ยูยะบันทึกไว้เป็นเบอร์โทรฉุกเฉินแค่นั้นเอง

      ตู๊ดดดดดด


      ตู๊ดดดดดด


      ตู๊ดดดดดด


      ตู๊ดดดดดด

      ....

      ...หืม?
      เสียงดนตรีอึกทึกเป็นเสียงแบคกราวนด์ของปลายสาย

      'หืม?' งั้นเหรอ...

      "คือว่า...ผมเป็นเจ้าของมือถือที่คุณกำลังรับสายอยู่..."

      ...แล้ว?
      น้ำเสียงของปลายสายออกจะประหลาดใจนิดๆ เสียงดนตรีเริ่มแผ่วลง เหมือนกับว่าอีกฝ่ายเดินออกมาจากบริเวณใจกลางฟลอร์

      แล้ว? งั้นเหรอ
      "ผมไม่รู้ว่าเสื้อแจ็กเกตกับมือถือผมไปอยู่ที่คุณได้ยังไง แต่ผมอยากได้ของของผมคืน"

      ...เหรอ?

      ฮิคารุเริ่มกุมขมับ รู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายกวนประสาทอยู่ยังไงไม่รู้
      "คุณจะให้ผมไปเจอคุณที่ไหน"

      ...หันมาสิ

      หันมา?
      แปลว่ามาอยู่ข้างหลังแล้วเหรอ?
      เฮ้ย! ทำไมมาไวจังวะ?

      ฮิคารุทำหน้าเหรอหรา หันรีหันขวาง แล้วสุดท้ายก็หันไปมองทางด้านหลัง

      ...ถึงจะหันมาก็หาไม่เจอหรอก จะเจอได้ยังไงล่ะ ผับนี่กว้างจะตาย แล้วหน้าตาคุณเป็นไงผมยังไม่รู้เลย


      ไอ้!?+#$?$!!!!

      ...อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้คุณหันมาจริงๆ น่ะ

      "ปะ--เปล๊า ไม่-ไม่ได้หันเลย!"

      ...ก็นั่นสินะ นอกจากเด็กอนุบาลแล้ว คงไม่มีใครซื่อบื้อหันมาตามที่บอกจริงๆ หรอก...เนอะ?


      ไอ้!?+#$?$!!!!?+#$?$!!!!?+#$?$!!!!


      ...แล้วโทษนะ รูปบนล็อคสกรีนนี่รูปแฟนคุณเหรอ คุณแอบถ่ายเค้าตอนกำลังหลับเหรอ เหมือนพวกสตอล์คเกอร์เลยอ่ะ
      ปลายสายหัวเราะคิก
      ...ขนลุกเลย

      ฮิคารุพยายามนับ 1-10 เพื่อให้ใจเย็นอย่างที่สุด
      “เรื่องนั้นไม่ต้องไปสนใจก็ได้นะ”

      ...โกรธเหรอ คุณซาโอโทเมะ ฮิคาริ

      "โอ้ย! ชั้นชื่อฮิคารุ! ยาโอโทเมะ ฮิคารุต่างหาก! "

      ...ขอโทษที ผมอ่านผิดไปนิดนึง
      แล้วปลายสายก็หัวเราะในลำคอ แบบที่ฮิคารุนึกอยากจะถีบจริงๆ

      ...เออ คุณชอบสูบบุหรี่กลิ่นดอกไม้ผสมเมนทอลเหรอ

      “ถ้าไม่ล้วงอะไรต่อมิอะไรในกระเป๋าเสื้อชั้นเล่น จะขอบคุณมาก”    

      ...ผมไม่ได้ล้วงเล่นนะ แค่ได้กลิ่นบุหรี่หอมดี ถ้าจะขอสักมวนได้มั้ยล่ะ

      ฮิคารุกระตุกยิ้มมุมปาก “ก็เอาสิ อยากสูบก็ขอดีๆ ก็ได้ ไม่ต้องแกล้งถามโน่นนี่หรอก”

      ...ผมไม่สูบบุหรี่ให้เสียสุขภาพหรอก แค่ชอบที่อันนี้กลิ่นหอมดีก็เท่านั้น

      รอยยิ้มที่มุมปากกระตุกลง ฮิคารุยีผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองอย่างขัดใจ
      รู้สึกเหมือนกำลังถูกไอ้คนที่อยู่ปลายสายหลอกด่ายังไงไม่รู้แฮะ
      เด็กอนุบาลงี้ สตอล์คเกอร์งี้ ทำร้ายสุขภาพตัวเองงี้

      “ขอร้องล่ะ นายอยู่ตรงไหน เดี๋ยวชั้นจะไปเอาเสื้อแจ็คเกตกับมือถือของชั้นคืน ชั้นอยากจะกลับบ้านไปนอนเต็มทีแล้ว”
      ฮิคารุถามอย่างอ่อนแรง
      ถ้าเป็นตอนปกติ คงมีอารมณ์กวนกลับไปอยู่แล้ว
      แต่นี่อดหลับอดนอนมา 3 วัน ไม่มีอารมณ์จะกวนประสาทใครกลับทั้งนั้น

      ...ว้า...เราก็จะไม่ได้คุยกันต่อแล้วสิ กำลังสนุกเลย

      ตรงไหน?
      ฮิคารุนึกอยากจะย้อนถาม
      “ชั้นรู้สึกเหมือนกำลังถูกนายคุกคามยังไงไม่รู้แฮะ”
      ปลายสายหัวเราะคิก

      ...เอางี้ ผมจะรออยู่ที่โต๊ะคุณ ถ้ามาเร็วคุณก็ได้กลับไปนอนเร็ว โอเค้

      ฮิคารุเดินกลับเข้าไปในผับ มุ่งหน้าไปยังโซฟาตัวนุ่มที่เดินจากมา
      เสียงเพลงอึกทึกจังหวะเร่าร้อนในตอนที่เขาเดินออกไป ตอนนี้กลับกลายเป็นเพลงจังหวะเบาๆ เหมือนกับเสียงเพลงแบคกราวนด์ของปลายสาย
      “ว่าแต่เสื้อชั้นไปอยู่ที่นายได้ยังไง”

      ...เสื้อแจ็คเกตของคุณมันร่วงลงจากโซฟาที่เพื่อนคุณนั่งตอนผมเดินผ่านมาพอดี ผมเรียกเพื่อนคุณแล้วนะ แต่ 2 คนนั้นเค้ากำลังติดพันกับสาวสวยพอดี

      “อืม...” ฮิคารุพยักหน้าหงึก ไอ้ 2 คนนั้นก็แบบนี้แหละ ลองเหล้ากับสาวสวยเข้าปากแล้ว มันพร้อมที่จะลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่าง

      ...จะให้เดินไปตามเพื่อนคุณที่ฟลอร์ก็ไม่ไหวอ่ะ คนเยอะเกิน

      ก็ถูกนะ คนแดนซ์กันเต็มฟลอร์ แถมกำลังนัวกันอยู่อีก

      ...ผมก็รอให้พวกคุณกลับมาที่โต๊ะนะ แต่รอไม่ไหว เห็นมือถือคุณอยู่ในกระเป๋า ก็เลยคิดว่าเดี๋ยวพวกคุณคงโทรมา

      “ขอบคุณมาก” เออ ไม่โยนทิ้งลงถังขยะ ก็ยังนับว่ามีน้ำใจแฮะ

      ...แล้วถ้าหลังจากคืนนี้เราจะได้คุยกันอีกป่ะ

      “ห๊ะ!? จะคุยกันอีกเพื่อ?” ฮิคารุถามกลั้วหัวเราะ ขายาวๆ ก้าวมาถึงโซฟาตัวใหญ่

      แล้วฮิคารุก็ต้องชะงัก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง ความง่วงที่อดตาหลับขับตานอนมา 3 วัน 3 คืนหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อมองหน้าร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินตัดกับผิวขาวเนียนตรงหน้า มือเรียวขาวยื่นโทรศัพท์มือถือและเสื้อแจ็คเกตมาให้

      “ผมเมมเบอร์ผมไว้ให้แล้ว ถ้าคุณไม่อยากโทรหา จะลบทิ้งก็ได้นะ” เจ้าของเสียงเลิกคิ้วกวนๆ

      ฮิคารุได้แต่นิ่งอึ้ง

      “แล้วถ้าอยากได้รูปผมไปเซตล็อคสกรีนล่ะก็ ขอกันดีๆ ก็ได้นี่ ไม่ต้องมาแอบถ่ายตอนผมแอบหลับในคลาสหรอก” คนถูกแอบถ่ายยิ้มตาพราว “โอเค้?”

      “...อิ...อิโนโอะ เคย์...” ในที่สุดฮิคารุก็หาเสียงตัวเองเจอ

      “ครับ?” เจ้าของชื่อขานรับด้วยสีหน้าล้อเลียน แต่ก็ต้องตกใจเมื่อริมฝีปากบางของฮิคารุประทับลงมาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว แผ่นหลังและเอวบางถูกโอบล้อมด้วย 2 แขนของอีกฝ่าย

      แล้วสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นกับกลิ่นดอกไม้เจือเมนทอล ก็ทำให้หนุ่มผิวขาวร่างบางหลับตา สองแขนโอบกอดรอบคอของอีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มเผยอตอบรับสัมผัสกลับไป ผสานเสียงครางเบาๆ และลมหายใจที่ร้อนผ่าว ทำให้ฮิคารุกระชับอ้อมกอดให้ 2 ร่างแนบชิดกันมากขึ้นอีก
      เมื่อเคย์ลืมตาขึ้นช้าๆ ก็พบว่าฮิคารุแนบหน้าผากของทั้งคู่เข้าด้วยกัน พร้อมรอยยิ้มเขินๆ โชว์เขี้ยวเล็กๆ 2 ข้าง อ้อมกอดที่เชื่อมคน 2 คนไว้ด้วยกันคลายลงหลวมๆ

      “กลิ่นดอกไม้ผสมเมนทอลหอมจัง” เคย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามล้อๆ
      “ตกลงหลังจากคืนนี้คุณจะโทรหาผมป่ะ”

      แทนคำตอบฮิคารุกดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มใสอย่างหมั่นเขี้ยว


      “แล้ว...คุณจะกลับบ้านไปนอนหรือยัง ฮิคารุ?”



      --fin--

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×