คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF:exo Love vampire รักคุณแวมไพร์ (Chanbaek)

โดย rkm-mm

คุณ คือ คนที่ผมตามหาอยู่ใช่มั้ย.....ชานยอล

ยอดวิวรวม

2,649

ยอดวิวเดือนนี้

18

ยอดวิวรวม


2,649

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


97
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ต.ค. 58 / 17:54 น.
นิยาย SF:exo Love vampire ѡس (Chanbaek) SF:exo Love vampire รักคุณแวมไพร์ (Chanbaek) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Love  vampire

chanyeol   x   Baekhyun




  ชานยอล นายใหญ่ของอาณาจักรแวมไพร์ที่ไม่มีใครกล้าลองดีกับเขาสักคนเดียว


แบคฮยอน มนุษย์ตัวเล็กไร้ซึ่งคนดูแลตั้งแต่เขายังเด็ก 




cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ต.ค. 58 / 17:54


ในกรุงโซล ของประเทศเกาหลีใต้...

      "เฮ้อๆๆ เหนื่อยจัง"ร่างเล็กวัย 22ปี บ่นกับตัวเองในใจทั้งๆที่ตอนนี้น่าจะอยู่ในบ้านเหมือนคนอื่นทั่วไป แต่แบคฮยอนกลับไม่ได้รับโอกาสแบบนั้นเลย....เพราะร่างเล็กไร้ซึ่งผู้อุปการะเลี้ยงดู พ่อแม่ของแบคฮยอนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่ร่างเล็กยังอายุ18ปีแล้วทำให้เสียชีวิตทั้งคู่ เวลานั้นเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งกันชัดๆ แทบทำให้แบคฮยอนหมดซึ่งหนทางที่จะใช้ชีวิตต่อไป แต่เป็นเพราะใครคนหนึ่งที่ต้องการพบ ใครคนนั้นที่ช่วยร่างเล็กไว้ตั้งแต่เค้ายังมีพ่อแม่เลี้ยงดู สักวันหนึ่งแบคต้องพบเขาให้ได้....ทุกๆวันหลังจากร่างเล็กเรียนหนังสือเสร็จก็ต้องไปทำงานที่ร้านอาหารในยามค่ำคืนเพื่อนำเงินค่าแรงที่ได้ไปเป็นทุนการศึกษาในการเรียน ตอนนี้ร่างบางกำลังเดินทางบ้านหลังจากเสร็จงานจากร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว

 

ฟิ้ว!

  ขณะที่ร่างเล็กกำลังเดินทางกลับบ้านอยู่นั้น ก็มีลมเย็นพัดผ่านมาจากทางด้านหลัง พอร่างบางหันกลับไปดูก็พบแต่ความว่างเปล่า ยิ่งทำให้แบคฮยอนต้องเร่งฝีเท้าของตนเองเพื่อที่จะได้กลับบ้านให้เร็วขึ้น เขากลัว กลัวเหลือเกิน

 

พรึบ!

  ร่างเล็กถึงกับหยุดชงักเมื่อเห็นบุคคลที่มาขวางทางอยู่ด้านหน้า ซึ่งเป็นชายหนุ่มสูงกว่าร่างบางเล็กน้อย ร่างกายที่กำยำ ผิวที่ขาวซีดไร้สีเลือดอย่างเห็นได้ชัด แต่พลันร่างเล็กจะมองดูที่ใบหน้าของชายผู้นั้น กลับต้องฉงนเพราะชายผู้นั้นมีผ้ามาปิดใบหน้ามิให้ใครได้เห็นเลย 

  "หึ มนุษย์"ร่างสูงพูดขึ้นด้วยท่าทางเย้ยหยันพรางหัวเราะในลำคอ ยิ่งทำให้ร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังเดินถอยหนีอย่างรวดเร็ว คำพูดที่ฟังดูเหมือนบุคคลตรงหน้านี้ไม่ใช่คน

  "คะ..คุณเป็นใคร"ร่างบางตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัวน้ำตาเริ่มไหลออกจากขอบตาอย่างรวดร็ว กลัว เขากลัวผู้ชายคนนี้เหลือเกิน ร่างสูงที่กำลังมองดูอาการ กลัวของร่างเล็กตรงหน้า ยิ่งทำให้เขาชอบใจ...มนุษย์ชั่งอ่อนแอยิ่งนัก...


"ทำไมฉันต้องบอกนาย"ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แล้วๆค่อยๆเดินเข้าไปหาแบคฮยอน "ฉันอยากรู้จังว่าเลือดของนายมันจะหอมหวานแค่ไหน"คำพูดของร่างสูงทำให้ร่างบางกลัวจนถึงที่สุด ร่างกายที่พยายามจะถอยหนีแต่มันกลับไม่ได้ดั่งใจ เมื่อร่างสูงดึงข้อมือเล็กอย่างแรง จนแบคฮยอนถึงกับเซถลาไปชนกับแผงอกที่หนาของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงทำให้ร่างสูงโอบรัดเอวบางไว้ทันที

  "คุณปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ"ร่างบางขัดขืนพยายามทั้งทุบทั้งตีเพื่อที่จะได้หลุดจากพันธนาการนี้เสียที แต่ร่างสูงกลับนิ่งเฉยไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดแต่อย่างใด แถมยังสนุกด้วยซ้ำตอนที่เหยื่อขัดขืนแบบนี้

  "มนุษย์มีแรงแค่นี้เองหรอ หึ"ว่าจบร่างสูงก็แยกเขี้ยวของตนออกมา ค่อยๆโน้มไปบริเวณคอของร่างเล็ก เมื่อร่างเล็กได้เห็นเขี้ยวแหลมของร่างสูงยิ่งทำให้กลัวมากกว่าเดิม ร่างกายที่พยายามหนีแต่กลับถูกมือหนารัดไว้จนขยับตัวไม่ได้  เขาไม่ใช่คนจริงๆด้วย มีเขี้ยวแหลมแบบนี้ แวมไพร์ แวมไพร์ใช่มั้ย?

  "คะ..คุณไม่ใช่คน คุณมันเป็นแวมไพร์"ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริก ทำให้ร่างสูงชงักจนต้องเงยขึ้นจากบริเวณคอสวย มองหน้าแบคฮยอนที่ตอนนี้กำลังสั่นด้วยความกลัว น้ำตาไหลเต็มใบหน้าไปหมด

  "ใช่! ฉันเป็นแวมไพร์ มนุษย์ที่รู้ว่าฉันเป็นใคร มันไม่สมควรมีชีวิตอยู่"ร่างสูงพูดขึ้นแล้วโน้มไปบริเวณคอของร่างบางอีกครั้ง ร่างบางที่พยายามต่อต้านจนถึงที่สุด แต่กลับไร้ประโยชน์ 

  "ไม่นะ ชานยอลช่วยแบคฮยอนด้วย ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ"ร่างบางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพยายามเรียกชื่่อบุคคลที่คิดว่าสามารถช่วยเขาได้ ชีวิตของเขามีเพียงคนนี้เพียงคนเดียวที่เขาอยากจะมีชีวิตอยู่... ก่อนจะค่อยๆล้มตัวลง สติค่อยๆเลือนหายไป ร่างสูงถึงกลับต้องหยุดการกระทำของตัวเองแล้วค่อยๆประคองร่างที่ไร้สติมาไว้ในอ้อมกอด 

  "ทำไม ทำไมนายถึงรู้จักชื่อชั้น"ร่างสูงเอ่ยขึ้นกับตัวเองในใจแล้วค่อยๆอุ้มร่างเล็กขึ้นในท่าเจ้าหญิง และกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้อย่างระมัดระวังเพื่อกลับสู่อาณาเขตของตน อาณาจักรแวมไพร์  

 

อาณาจักรแวมไพร์

   ร่างสูงอุ้มร่างบางเข้ามาในปราสาทโดยมีสายตาหลายคู่คอยจับจ้อง ทำไงได้หล่ะก็เขาเป็นถึงแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ที่กำลังจะขึ้นครองอาณาจักรในเร็วๆนี้นี่นา

  "มองฉันทำไม"ชานยอลเอ่ยถามพวกเหล่าบริวารในอาณาจักร

  "นายพามนุษย์เข้ามาในเขตแวมไพร์ เอ่อ คือ...มันผิดกฎ"บริวารตนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ

  "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า หลีกไปฉันจะขึ้นห้อง"ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ฟังดูมันซ่อนไปด้วยอาการที่ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไร กว่าจะกลับปราสาทมาได้เดินทางตั้งไกล แถมต้องมาอุ้มคนทั้งคน เห็นตัวเล็กๆก็จริงแต่ก็หนักไม่ใช่เล่น กลับมาปราสาทก็มีเหล่าบริวารมาขวางทางอีก...หงุดหงิดชะมัด

  "ขอรับนาย"เมื่อเหล่าบริวารเห็นท่าทีที่ไม่ค่อยน่าพอใจของนายผู้เป็นใหญ่ ก็ค่อยๆหลีกทางให้นายพาร่างเล็กขึ้นไปบนห้อง

  "ห้ามใครขึ้นมากวนฉัน จนกว่าฉันจะเรียก"ว่าจบร่างสูงก็อุ้มร่างบางขึ้นห้องไปทันที 

 

 

 

 

 

  "อือ..."แบคฮยอนค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆค่อยมองไปรอบๆตัวก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตน แถมอากาศก็เย็นจนขนลุก แบคฮยอนมองออกไปทางหน้าต่างก็มืดไปหมด ไร้ซึ่งแสงสว่างงั้นหรอ?ที่นี่ที่ไหน?

  "ฟื้นแล้วหรอ" ชานยอลพูดและเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารมื้อเช้าในแบบของมนุษย์ เสียงของชานยอลทำเอาร่างเล็กถึงกับสะดุ้งและรีบถอยหลังไปติดกับเตียง แน่นอนว่าเขายังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้หมดทุกอย่างจนอดนึกไม่ได้ว่าตนจะยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนเช้านี้ได้ยังไง

  "นี่ จะหนีไปไหนมากินข้าวก่อนดีมั้ย ฉันยังไม่ฆ่านายหรอก"ชานยอลพูด ทำให้ร่างบางเบาใจบ้างแต่ก็ยังไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไรเลยได้แต่มองร่างสูงอย่างนิ่งๆ

  "จะจ้องฉันอีกนานมั้นห้ะ ถ้านายไม่มากินข้าวฉันจะกินนายแทนดีมั้ย"ร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ ทำเอาแบคฮยอนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ และค่อยๆกระเถิบเข้าไปใกล้ชานยอลพร้อมกลับหยิบอาหารจากมือชานยอลมากินเงียบๆ 

   เวลาผ่านไปไม่นานมากนักจนร่างเล็กกินข้าวอิ่มเรียบร้อย ต่างคนต่างเงียบอยู่เป็นเวลานานจนชานยอลต้องถามขึ้น

  "นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไร"ชานยอลเอ่ยถามทำเอาร่างเล็กแอบสะดุ้งเล็กน้อย

  "ใครรู้จักชื่อนาย?"ร่างเล็กถามขึ้นด้วยสีหน้างงๆ 

  "ก็ชานยอลไง นี่แหละชื่อฉัน นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไงบอกมา"

  "ฉะ ฉัน เอ่อ คือ อ้ะ"ร่างเล็กพูดติดๆขัดๆ ทำให้ชานยอลอารมณ์เสียจนต้องดึงแขนเล็กอย่างแรงให้ลุกขึ้นมาจากเตียง และเขย่าร่างทั้งร่างจนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาของร่างเล็กเริ่มไหลปริ่มเต็มขอบตาทั้งกลัวทั้งเจ็บ ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

  "นายจะลีลาอีกนานมั้ย ฉันไม่ชอบรออะไรนานๆ รีบๆบอกมา"ชานยอลที่กำลังกำแขนเล็กแน่นจนเป็นรอยแดงเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์โกรธ

  "ฮือๆๆฮึก ฉันเจ็บนะปล่อยก่อนสิ"คำพูดของแบคฮยอน ทำให้ร่างสูงถึงกับต้องปล่อยแขนเล็กทันที เขาลืมไปว่าแวมไพร์มีพลังมากกว่ามนุษย์ยิ่งนัก แค่เพียงบีบนิดเดียวก็ทำให้กระดูกแทบหักเลยก็เป็นได้

  "อะ ปล่อยและ รีบๆพูดมาเร็ว"                                                                                                      เมื่อตอนที่ฉันอายุ12ปี ฉันไปเที่ยวกับครอบครัวที่น้ำตก และมันก็โอบล้อมด้วยป่าเต็มไปหมด ฉันพลัดหลงกับพ่อแม่เข้าไปในป่าและตอนนั้นมันเป็นตอนกลางคืน ฉันกลัวมากเลยนะ ฉันนึกว่าต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในป่าเสียแล้ว แต่เพราะฉันเจอคนคนหนึ่ง ฉันก็เลยรอดมาได้ ตอนนั้นฉันเข้าไปในป่าลึกอ่ะ มีเสือมันพยายามจะทำร้าย แต่เป็นชานยอล ชื่อนี้ฉันจำได้ไม่มีวันลืมเลย เขาพยายามช่วยฉันจนเสือตัวนั้นจนมันหนีไป

  'ชานยอล ลูกไปเล่นซนอยู่ที่ไหนกลับมาเดี๋ยวนี้นะเสียงเรียกของผู้หญิงทำเอาชานยอลต้องรีบไปอย่างรวดเร็ว โดยยังไม่ได้ทำความรู้จักกับมนุษย์ตัวน้อยเลย

  'เดี๋ยวสิ นาย'แบคฮยอนพยายามเรียกบุคคลที่มาช่วยเหลือตนแต่เขากลับวิ่งหนีไปซะแล้ว 'ชานยอล'ฉันจะจำชื่อนายไว้จะไม่ลืมเลย"

   "นายเป็นเด็กคนนั้นหรอแบคฮยอน?"ชานยอลถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่คิดว่าจะได้เจอเด็กคนนั้นเสียแล้ว รักแรกของชานยอลแม้จะไม่ได้พูดคุยกันแต่มันเหมือนมีอะไรที่ทำให้เขาลืมเด็กน้อยคนนั้นไม่ได้เลย จนไม่ได้สังเกตเลยว่าหน้าเด็กน้อยคนนั้นชั่งเหมือนแบคฮยอนซะเหลือเกิน

  "ใช่ ฉันเอง แล้วนะ นายคือชานยอลหรอ? ทำไม ทำไม นะ นายเป็นแวมไพร์ นายไม่ใช่คน นาย...ฮือออ"ร่างเล็กร้องไห้ฟูมฟายพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดชานยอลอย่างรวดเร็วโดยไม่กลัวเลยว่าบุคคลตรงหน้านี้คือแวมไพร์ มันทั้งดีใจและเสียใจปนเปกันไปหมด ร่างเล็กดีใจที่ได้เจอคนที่ตนเองตามหาคนที่แบคฮยอนแอบรักเพียงแค่เจอหน้าแค่ครั้งแรก แต่ที่เสียใจคือไม่คิดเลยว่าคนที่ช่วยตนนั้นเป็นแวมไพร์กินเลือดมนุษย์ แล้วเขาจะรักมนุษย์อย่างแบคฮยอนหรือเปล่า? ร่างสูงถึงกับชะงักพร้อมกับกอดตอบแบคฮยอนอย่างแผ่วเบา

 "ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายนายนะเรื่องเมื่อวาน"ชานยอลพูดแล้วค่อยๆโน้มจูบกลุ่มผมหอมของร่างเล็กอย่างแผ่วเบา เขารู้สึกผิดเหลือเกิน กลัว กลัวคนตัวเล็กจะโกรธ

 "ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจนายกินเลือดมนุษย์มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนี่"แบคฮยอนพูด

"รู้มั้ย?ว่านายคือรักแรกของฉัน ฉันจะไม่ให้ใครทำอะไรนายเด็ดขาด ฉันรักนายนะแบคฮยอน"ร่างสูงพูดจบก็ค่อยๆโน้มตัวลงมาหอมแก้มร่างเล็ก จนคนโดนหอมถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว แต่ด้วยความกังวลของแบคฮยอนจนทำให้ร่างบางต้องพูดขึ้น

"เราไม่ควรรู้จักกันนะชานยอล เราอยู่กันคนละที่ ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะชานยอล"ร่างบางอดที่จะคิดไม่ได้ถึงจะรักกันมากแค่ไหน เราก็ควรอยู่ห่างกัน เพราะเราสองคนไม่เหมือนกัน

 "นายไม่อยากอยู่กับฉันหรอแบคฮยอน ฉันสามารถทำให้นายอยู่กับฉันได้นะ"ชานยอลพูดด้วยความมั่นใจ ในเมื่อเขาเจอคนที่เขาต้องการอยู่ด้วยแล้ว เขาไม่ยอมให้อะไรมาขัดขวางเขาสองคนเด็ดขาด                                            "นายจะทำยังไง" แบคฮยอนพูดขึ้น 

 "ฉันจะเปลี่ยนนายให้เป็นเหมือนกัับฉัน ถ้านายต้องการ"ร่างบางถึงกับสะดุ้ง เปลี่ยน? หมายถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนอีกต่อไปแล้ว แต่เมื่อคิดอีกด้านนึงเค้าก็ไม่มีใครอีกแล้ว ยกเว้นแต่บุคคลตรงหน้า เขาควรจะเลือกเส้นทางที่ทำให้ชีวิตมีความสุขสิ จริงมั้ย

 "นายจะเปลี่ยนฉันหรอชานยอล แล้วถ้าวันนึงนายหมดรักฉันแล้ว นายก็จะทิ้งฉันใช่มั้ย?"ร่างเล็กที่กำลังสับสนและกังวล ถ้าถึงวันที่ชานยอลหมดรักแล้ว วันนั้นชานยอลก็อาจทิ้งเขาก็ได้ ไม่ๆแบคฮยอนไม่อยากอยู่คนเดียว

 "ไม่เลยแบคฮยอน ฉันสัญญาด้วยชีวิตของฉัน นายคือคนที่ฉันเลือกที่จะรักแล้ว ฉันไม่ทิ้งนายเด็ดขาด ได้โปรดแบคฮยอนเชื่อใจฉันเถอะนะ"ชานยอลพูดออกมามากมายจากใจจริง เขาไม่มีวันทิ้งตัวเล็กเด็ดขาด ไม่มีวัน

 "ฉันเชื่อนายได้ใช่มั้ยชานยอล"

 "ได้สิ ฉันรักนายนะแบคฮยอน"พูกจบร่างสูงก็ค่อยโน้มตัวลงมาจูบที่ริมฝีบางโดยไม่ได้มีการลุกล้ำแต่อย่างใด เขาอยากอ่อนโยนกับแบคฮยอนให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

 "ชานยอลนายช่วยเปลี่ยนฉันที เปลี่ยนให้เป็นแบบนาย ฉันอยากอยู่กับนายฉันจะไม่ยอมอยู่คนเดียวอีกแล้วนะนะ"ร่างเล็กผละออกจากร่างสูงพร้อมกับพูดขึ้นด้วยอาการที่ออดอ้อน ทำเอาคนมองอย่างชานยอลถึงกับยิ้มแก้มปริ ทำไมแบคฮยอนถึงน่ารักอย่างนี้นะ ยิ่งเวลาที่ร่างเล็กแสดงท่าทางออดอ้อนแบบนี้ยิ่งทำให้เขาอยากจะอยู่กับแบคฮยอนตลอดเวลาเลยหล่ะ

 "คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ฉันสามารถเปลี่ยนนายได้ นายพร้อมใช่มั้ย?"

 "ฉันพร้อมชานยอล"ร่างเล็กพูดด้วยความมั่นใจ เพื่อแลกที่ได้อยู่กลับชานยอลตลอดไป แบคฮยอนทำได้ทุกอย่าง...

 "ตกลง คืนนี้ฉันจะเปลี่ยนนะ แบคฮยอนของชานยอล"

 

 

 

 

 

คืนพระจันทร์เต็มดวง

   เหล่าบริวารมากมายในอาณาจักรแวมไพร์ต่างมารวมตัวกันอยู่หน้าปราสาท เหตุเพราะนายผู้เป็นใหญ่ได้เรียกมาเพื่อเป็นพยานในการเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นแวมไพร์ในค่ำคืนนี้ ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีบริวารที่ทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่เพราะความจงรักภักดีของเหล่าบริวารทั้งหลายที่มีให้นายใหญ่นั้น จึงทำให้ไม่มีใครกล้าขัด เพราะเหล่าบริวารต่างเชื่อใจในเจ้านายของตนเอง ถ้านายเลือกผู้ใดมาเป็นนายหญิงแล้วผู้นั้นคือคนที่ดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นนายหญิงแห่งอาณาจักรแวมไพร์

 "พิธีพร้อมแล้วใช่มั้ย"ชานยอลที่เดินมาพร้อมกับแบคฮยอนเอ่ยถามเหล่าบริวาร

 "พร้อมแล้วขอรับนาย"บริวารตนหนึ่งพูดขึ้น

 "ดี งั้นเราลงไปกันเถอะแบคฮยอน"ชานยอลที่กำลังเดินลงมากับแบคฮยอน เหล่าบริวารทุกตนต่างก้มหัวให้ด้วยความเคารพ

 "เงยหน้าขึ้นแล้วฟังฉัน จากนี้ที่นี่จะมีนายหญิงคนใหม่คือแบคฮยอน ฉันหวังว่าคงไม่มีใครกล้าขัดฉันนะ ถึงแบคฮยอนจะเป็นมนุษย์แต่ฉันอยากให้ทุกคนเคารพในการตัดสินใจของฉัน"

 "ขอรับนายท่าน"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความจงรักภักดี

 

  0.00น.

 "ถึงเวลาแล้วแบคฮยอน นายพร้อมนะ"ชานยอลเอ่ยถามเมื่อแสงจันทร์เริ่มสาดส่องไปทั่วบริเวณพิธี พร้อมกับกุมมือแบคฮยอนไว้แน่นเพื่อเป็นกำลังใจ

 "พร้อม ฉันพร้อมแล้วชานยอล"ร่างบางพูดจบ ชานยอลก็ค่อยโน้มตัวลงมาบริเวณซอกคอ แล้วค่อยๆแยกเขี้ยวคมออกมากัดลงไปที่คอสวยของแบคฮยอนอย่างรวดเร็ว จนร่างเล็กถึงกับสะดุ้งมือเรียวรีบจับแขนทั้งสองข้างของชานยอลแน่นเพื่อระบายความเจ็บ ชานยอลที่กำลังดื่มเลือดของแบคฮยอนอยู่ค่อยๆเงยขึ้นมามองแบคฮยอนด้วยความเป็นห่วง

 "นายไหวใช่มั้ยแบคฮยอน"ชานยอลเอ่ยถาม

 "ฮึก ไหวฉันไหว ไม่ต้องห่วงฉัน"แบคฮยอนพูดขึ้นเพื่อให้ชานยอลไม่ต้องเป็นห่วง ร่างสูงที่เห็นว่าแบคฮยอนยังไหวอยู่ก็กัดลงไปที่บริเวณเดิม....เวลาผ่านไปนานพอสมควร แบคฮยอนเริ่มปรือตาเหมือนจะหลับ เมื่อชานยอลเห็นดังนั้นก็ค่อยๆถอนเขี้ยวออกจากคอสวยแล้วฝังเขี้ยวเข้าไปอีกครั้ง 

 "อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆ ชานยอล"แบคฮยอนกรีดร้องอย่างเสียงดังพร้อมทั้งเรียกชื่อคนรัก ร่างทั้งร่างล้มลงทันทีโดยมีร่างสูงคอยประคองไม่ให้ตัวเล็กโดนพื้น ชานยอลที่กำลังตกใจเพราะอยู่ดีๆร่างเล็กก็สลบไป เขาจึงรีบพาแบคฮยอนกลับขึ้นไปบนปราสาททันที 

    ชานยอลที่ขึ้นมาบนปราสาทแล้วก็รีบวางแบคฮยอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ เขาลองจับที่ข้อมือของแบคฮยอนดูก็ค่อยเบาใจที่ร่างเล็กยังมีชีวิตอยู่  แล้วค่อยๆใช้ฟันอันแหลมคมของตนกัดที่ข้อมือตนเอง แล้วค่อยๆประคองให้ศีรษะของแบคฮยอนมาอยู่บนอกกว้างของตน ข้อมือที่กำลังมีเลือดไหลรินอยู่ตอนนี้ค่อยโน้มไปอยู่บริเวณริมฝีปากบางของร่างเล็ก เลือดชานยอลเลือดแวมไพร์ จะทำให้แบคฮยอนเป็นแวมไพร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

2วันผ่านไป

 "อือ..."ร่างบางค่อยลืมตาพอจะลุกขึ้นก็รู้สึกปวดบริเวณต้นคอจนต้องนอนลงไปอีกครั้ง

 "แบคฟื้นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนมั้ย"ชานยอลเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 "หิว ชานยอล ฉันหิว"ร่างบางเอ่ยขึ้น ชานยอลก็ไม่ได้แปลกใจอะไรสำหรับแวมไพร์มือใหม่ ก่อนที่จะค่อยโน้มไปอยู่ระดับปากของแบคฮยอน

 "นายจะทำอะไร"

 "นายหิวไม่ใช่หรอ นี่ไงฉันให้"ร่างสูงโน้มคอเข้าใกล้แบคฮยอนมากขึ้น ยิ่งทำให้แบคฮยอนอดใจไม่ไหว ขอโทษนะชานยอล

 "ฮึก นายหิวขนาดนั้นเลยหรอ"ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ เมื่อโดนร่างบางฝังเขี้ยวคู่ใหม่เข้าไปที่ลำคอ แบคฮยอนรีบกินและรีบถอนเขี้ยวออกจากคอของชานยอล เขาไม่อยากให้ชานยอลเจ็บเพราะเขาไปมากกว่านี้เลยจริงๆ

 "ทำไมนายกินไวหล่ะ แบคฮยอน"ชานยอนเอ่ยถาม

  "ฉันไม่อยากให้นายเจ็บเพราะฉัน ขอโทษนะ"ร่างเล็กเอ่ยขอโทษร่างสูงอย่างน่ารัก ยิ่งทำให้ร่างสูงอมยิ้ม เขาเริ่มรักร่างเล็กมากขึ้น แฟนใครเนี่ยทำไมน่ารักจนฉันไม่อยากมองหน้าผู้หญิงแล้วนะ

  "ฉันไม่ได้โกรธนายขอโทษทำไม ฉันให้นายได้ทุกอย่างขอแค่นายอยู่กับฉันตลอดไป ฉันรักนายนะแบคฮยอน รักนายที่สุด"

  "รู้แล้วน่า นายบอกรักฉันทุกวันเลยนะ"บอกตามตรงว่าตอนนี้แบคทั้งเขินและดีใจที่ร่างสูงบอกรักเขาตลอดเลย

  "นายบอกรักฉันมั่งสิ"

  "ทำไมฉันต้องทำตามที่นายสั่งด้วย"

  "ถ้าไม่บอกรักฉัน ฉันจะหอมแก้มนายให้หน้าแดงเลยคอยดู"

  "ก็ได้ๆ ฉันรักนายนะชานยอล รักมากที่สุดเลย จุ๊บ!"ร่างบางพูดแล้วหอมแก้มร่างสูงอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งออกจากห้องทันที อายนะรู้มั้ยเนี่ย

  "เดี๋ยวสิ แบคฮยอนฉันยังไม่ได้หอมแก้มนายคืนเลยนะ"ชานยอลที่กำลังอมยิ้มกับพฤติกรรมของภรรยาสุดที่รัก ก็รีบตามแบคฮยอนไปทันที เขาไม่ยอมให้แบคฮยอนหอมแก้มเขาฝ่ายเดียวหรอกรู้ไว้ซะด้วย  

 

 

 

End.

 

 

....................................................................................................................................................................................

ไรต์เปลี่ยนไอดีใหม่แล้วน้าๆๆๆๆ จะดีมากเลยถ้าช่วยมาคอมเม้นกันเยอะๆ ขอบคุณค่ะ>< 

ผลงานทั้งหมด ของ rkm-mm

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    มันน่ารักอ่าาาาา
    #5
    0
  2. #4 Tea14538 (@Kang0878636539) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 22:24
    โอ้ยยยยย ทำใมมันน่ารักอย่างเนนนนนนนนน้!!! >/////<
    #4
    0
  3. วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 15:17
    อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ตัล~ลอด~ปายยย~~

    #3
    0
  4. วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 18:09
    ฟินนน แต่งต่อเยอะๆนะคะะะ

    #2
    0
  5. วันที่ 30 กันยายน 2558 / 21:26
    ชอบอ่ะ ชานยอลลล
    #1
    0