All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 97 : [Seokmin x Jun] - Place (SF)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ก.ย. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Place (SF)

'คิดถึง สถานที่ในความทรงจำ'
'คิดถึง ภาพของเราสองคน'
     
     นานเพียงใดแล้วที่เขาเอาแต่เดินทางมาที่แห่งนี้ในทุกวันครบรอบวันเกิดของเขา สถานที่ในความทรงจำที่บังเอิญมาพบโดยบังเอิญเช่นเดียวกับใคร'อีกคน' ป่าต้นน้ำที่งามงดสมแก่ความเหนื่อยอ่อนที่ออกแรงมาที่แห่งนี้ทุกปี

     กลิ่นอากาศบริสุทธิ์ เสียงน้ำตกสีใสที่ตกตามแรงโน้มถ่วงของโลกพร้อมเสียงนกน้อยที่บินผ่านดังเข้ามาในหูทุกเพลา ลมเย็นๆที่พัดพามาพร้อมละอองน้ำสวย บรรยากาศดีๆที่กล่าวมานั่นทำเอารอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างพึงพอใจ

     กิ่งก้านของต้นไม้โดยรอบขยับไสวไปมาพร้อมกับลมที่พัดแผ่ว หินก้อนน้อยใหญ่ที่จมอยู่ใต้พื้นน้ำสีใสสะอาดปรากฏเป็นภาพชวนมองและน่าจดจำไม่แพ้ครั้งแรกที่ได้เห็น

     ดวงหน้าสวยเกินชายแสดงรอยยิ้มอ่อนโยน แขนทั้งสองข้างเท้าลงที่หินก้อนใหญ่อันใช้เป็นที่นั่งทุกครั้งที่มาที่แห่งนี้ ดวงเนตรสวยสะท้อนภาพงดงามเป็นประกายก่อนที่จะปิดลงเพื่อซึบซับบรรยากาศน่าหลงใหล ในขณะที่หัวใจดวงน้อยกำลังเฝ้าถาม

     'ปีนี้จะได้เจอไหมนะ?'

     ใจดวงน้อยนั่นเฝ้าถามอย่างคาดหวัง ทุกครั้งที่มาที่แห่งนี้ไม่มีครั้งใดเลยที่ใจมันจะไม่เรียกร้องหาคนที่แสนคิดถึง หากแต่ก็ยังไม่พบไม่เจอเสียที.....คนที่ว่านั่น

     แชะ!

     ในขณะที่กำลังซึบซับบรยยากาศอยู่นั้น เสียงกดชัตเตอร์กล้องก็ดังขึ้น ชายหน้าสวยตื่นจากภวังค์ สะดุ้งเฮือกพร้อมดวงเนตรสวยที่เปิดทันควันด้วยความตกใจ 

     หากแต่ยามที่ใบหน้าสวยหันไปมองตามเสียงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

     "ซอกมิน!"

     รอยยิ้มหวานประทับบนใบหน้ากว้างกว่าทุกครา ดวงเนตรหวานประกายวับอย่างสุขใจ หัวใจดวงน้อยที่โหยหาอีกคนมาโดยตลอดฟูฟ่องจนรู้สึกเหมือนตัวลอยไปหมด

    มือหนาค่อยๆขยับกล้องที่ยกขึ้นมามองอีกฝ่ายผ่านเลนส์ออก ปรากฏใบหน้าหล่อที่แสนคิดถึงอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาแทบปิด

     "กลับมาแล้วครับฮยอง~"

     ยังไม่ทันให้คนที่นั่งอยู่บนหินลุกขึ้นเดินมาหา ขายาวก็รีบก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายเสียเอง ทันทีที่เข้าใกล้คนตัวขาว มือสวยนั่นก็คว้าเอาร่างของเขาให้ลงมานั่งข้างตัวพร้อมสองแขนที่โอบกอดอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว และมันยิ่งเรียกรอยยิ้มสดใสอย่างพึงพอใจจากคนถูกกอดได้เป็นอย่างดี

     "คิดถึง.....ฮยองคิดถึงซอกมินนะ"

     เสียงหวานเอ่ยบอก มือทั้งสองข้างกำเสื้อของอีกคนแน่นจนซอกมินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาน้อยๆกับท่าทีราวกับว่าเขาจะหายไปอีกครั้งของอีกคน มือหนาค่อยๆลูบที่แผ่นหลังบางเบาๆอย่างปลอบโยน ค่อยๆวางกล้องในมือลงที่พื้นอย่างเบามือแล้วก็ใช้มือนั่นลูบหัวของคนเป็นพี่เบาๆ

     "คิดถึงเหมือนกันครับจุนฮยอง"

     ว่าพลางก็ค่อยๆขยับร่างของคนเป็นพี่ให้ละออกจากตัวของตน ยิ้มให้คนที่น้ำตาคลอหน่วยน้อยๆก่อนที่จะส่งมือไปปาดมันออกจากดวงเนตรสวยเบาๆ จับแก้มนิ่มเล่นไปมาอย่างคิดถึงสัมผัส จบท้ายด้วยจุมพิตปลอบใจที่หน้าผากมนเล็กน้อย

     "แล้วก็สุขสันต์วันเกิดนะครับ"

     ว่าพลางก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง เพียงครู่ของบางอย่างก็ติดมือของซอกมินออกมาพร้อมดวงเนตรหวานที่แสดงท่าทีตกใจ มือบางยกขึ้นปิดปาก ตาร้อนเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้ครั้ง

     "ขอโทษนะครับ ที่นู้นไม่มีส่วนประกอบขาย คงเอามาคืนเจ้าของได้แค่แบบที่ไม่มีหมึก"

     ด้ามปากกาสีเงินหรูสลักชื่อของจุนฮวีถูกยื่นมาตรงหน้า สภาพของมันดูดีเกินกว่าที่จะบอกว่ามันถูกใช้งานมานานเกือบเจ็ดปี ไม่มีแม้แต่รอยตกหรือรอยขีดข่วนด้วยซ้ำ

     มือบางสั่นไหวยามที่รับมัน ตื้นตัน ดีใจ ความรู้สึกอะไรต่อมิอะไรถาโถมเข้าใส่ตัว ความรู้สึกสุขเยอะจนแทบล้นปรี่ และยิ่งภาพของคนที่แสนคิดถึงกำลังยิ้มปรากฏอยู่ตรงหน้านี่อีก หากเป็นความฝันมันก็คงจะเป็นฝันที่ดีที่สุดในชีวิตของจุนฮวี
     
     "ไม่เอาไม่ร้องไห้สิ ไม่เจอกันตั้งเจ็ดปี ยิ้มหน่อยสิครับ"

     ซอกมินเอียงคอมองคนตัวขาว ยิ้มกว้างอบอุ่นถูกส่งมาให้ มือหนาค่อยๆลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆอีกครั้งพลางมองไปที่บรรยากาศธรรมชาติรอบตัว

     "ผมเอาของสำคัญมาคืนพี่แล้วนะครับ ยังจำได้ไหมว่าเราสัญญาไว้ว่าอะไรกับสถานที่แห่งนี้"

     "จำได้สิ"

     ซอกมินยิ้มกว้าง มือหนาเลื่อนมาจับมือขาวบางเอาไว้ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งเป็นสันนั่นแตะลงที่ปลายจมูกของอีกคน

     "สัญญาไว้ว่าอะไรนะครับ?"

     ซอกมินถาม มือขาวกำมือที่จับมือของตัวเองเอาไว้แน่น ดวงเนตรหวานน่าหลงใหลหลับลงพร้อมใบหน้าสวยที่ขยับเข้าไปใกล้

     "ทุกอย่างจะอยู่ในความทรงจำ และเราจะรื้อมันขึ้นมาใหม่ทุกครั้งที่เจอหน้า"

     เพียงเอ่ยจบปากหนาก็ประทับริมฝีปากที่ชมพูดลูกพีชนั่น มือขาวขยับออกจากมือหนา ยกขึ้นมาประคองใบหน้าคมเป็นสันของอีกคน รสจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึงและความโหยหาทำเอาทั้งสองใจเต้นรัวอย่างไม่คาดคิดว่าจะเป็น

     สถานที่ในความทรงจำของพวกเขา คือสถานที่งดงามที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก

'ลมเย็นพัดแผ่ว  น้ำใสดังแก้ว  งดงามชวนจำ
สองคนพานพบ  บรรจบคืนคำ  มือสองจับกำ เพียงเราสองคน'

     "ขอบคุณที่รักกัน"

By. Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><

ปล. อย่าลืมไปติดตามทวิตเรานะคะ
เราเริ่มจะไปลงนิยายที่อื่นบ้างแล้วนะ
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #312 NK_JUNE​ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 15:15

    จะอ่อนโยน​ไปไหนนน​ คิมซอกมินนน​ จุนละลายแล้วจ้าาา

    #312
    1
    • #312-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 97)
      13 กันยายน 2562 / 15:18
      ละมุนบ้างอะไรบ้างงงง
      #312-1
  2. #311 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:37

    ละมุนมากเลยค่ะ คือดีย์ ;/////;

    #311
    1
    • #311-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 97)
      13 กันยายน 2562 / 13:43
      ดีใจที่ชอบนะคะ แงแงงงงง><
      #311-1