All Jun Seventeen (Yaoi)

ตอนที่ 78 : [Jihoon x Jun] - Hug (SF)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

มีเนื้อหาที่อาจจะติดเรท และเป็นแนว ชาย x ชาย
โปรดทำความเข้าใจก่อนเข้ามาอ่าน
เพื่อที่จะได้ไม่มีการกดรายงานเนื้อหาไม่เหมาะสมค่ะ

All Jun Seventeen



Hug

     บางทีกำลังใจที่ดีที่สุดก็มักจะมาจากคนที่รักที่สุด ในยามที่เหนื่อยล้าจนเหมือนร่างกายจะขาดออกเป็นสองท่อน ในบางทีนั้น....สิ่งที่ต้องการอาจจะไม่ใช่การพักผ่อนเสมอไป อาจอยากได้เพียงอ้อมกอดอบอุ่นและคำพูดให้กำลังใจจากคนรักก็เท่านั้น

     'อีจีฮุน' ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยจนกระทั่งวันนี้ วันที่ทั้งห้องทำงานของเขาเงียบสนิทเสียจนไม่อาจหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบมันได้ นับจากวันนั้นที่เขาทะเลาะกับ...คนรัก

     "เห้ออออออ~"

     เสียงถอนหายใจยาวๆเป็นรอบที่ไม่อาจจะนับได้ของวันดังขึ้นมาด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อยล้าและด้วยสภาพจิตใจที่ไม่มีแรงพอที่จะทำงานอะไรต่อทั้งนั้น 

     ดวงเนตรคมเรียวเล็กกรอกไปมาน้อยๆ แขนทั้งสองข้างที่เคยวางเอาไว้บนกองเอกสารและจับปากกา เปลี่ยนเป็นขยับมาพิงที่เท้าแขนนิ่มของเก้าอี้ เช่นเดียวกับแผ่นหลังที่เอนลงไปพิงผนักอย่างเมื่อยล้า

     'เหนื่อยไหมครับคนเก่ง'

     ยามที่ละความคิด ละมือออกจากงานที่ทำก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเสียงใสๆแว่วดังมาแต่ไกลอีนแสนคิดถึงที่ไม่ได้ยินมาร่วมหลายวันแล้ว 

     ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดถึงจนเจ้าของห้องยกยิ้มแห่งความสมเพชให้แก่ตนเอง.....ให้แก่ความโง่เขลาที่เอาแต่สนใจงานมากกว่าความรู้สึกของคนรัก ทั้งยังเป็นคนชวนทะเลาะจนต้องมานั่งคิดถึงอยู่แบบนี้

     มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบมือถือของตนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนที่จะกดไปที่แอพพลิเคชั่นส่งข้อความยอดฮิตดามด้วยปลายนิ้วที่จิ้มปุ่มอัดข้อความเสียง

     ตี๊ด!

     "จุนฮวี...ฮุุนเหนื่อย แล้วก็เหมือนว่าจะป่วยด้วย จุนมาหาฮุนหน่อยได้ไหม?"

     เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยหวังว่าอีกฝ่ายคงจะยอมให้อภัยตนง่ายกว่าการส่งข้อความที่ไม่ได้สื่อถึงอารมณ์ใดๆ....หากว่าจุนฮวีเปิดฟังมัน

     "ฮุนขอโทษ....ให้อภัยฮุนได้ไหม?"

     นั่นเป็นอีกหนึ่งข้อความที่จีฮุนส่งให้แก่อีกฝ่ายด้วยความหวังอย่างถึงที่สุด แต่ก็ไม่มีวี่แววเลยว่าอีฝ่ายจะเข้ามาเปิดดูข้อความเสียงของเขา

     อีจุฮุนถอนหายใจอีกครั้ง พูดตัดพ้อกับตัวเองคำสองคำก็วางมือถือของตนลงบนโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน เอื้อมมือไปคว้าปากกาอันหรูคู่ใจขึ้นมาถือเอาไว้และหมุนดูมันรอบๆ

    'มุนจุนฮวี'

     ชื่อของคนอันแสนคุ้นเคยและแสนคิดถึงปรากฏขึ้นบนปากกาคู่ใจ อีจีฮุนใช้ปลายนิ้วลูบมันน้อยๆอย่างโหยหาและมองมันด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความคิดถึง

     ก็อก ก็อก ก็อก! 

     เสียงเคาะประตูดังขึ้น อีจีฮุนขยับตัวที่เอนพิงกลับมาหลังตรงเช่นเดิมเพราะจำตารางงานไม่ได้ว่าได้นัดใครเอาไว้หรือเปล่า เอ่ยปากขานรับเพื่ออณุญาติน้อยๆก่อนที่บุคคลมาใหม่จะเปิดเข้ามา

     ยามที่บานประตูเปิดออก ปรากฏร่างของเลขาสาวสวยส่วนตัวของตนที่ค่อยๆย่างก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมเอกสารในมือที่ค่อยๆวางลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล

     "นี่เป็นเอกสารการประชุมที่คุณจีฮุนให้เตรียมค่ะ ดิฉันเอามาให้ตรวจสอบก่อนที่ประชุมจะเริ่มในอีกสองชั่วโมง"

     หญิงสาวเอ่ยบอกพลางก็หยิบเอกสารในซองออกมาวางเอาไว้ให้ อีจีฮุนพยักหน้าในขณะที่หญิงสาวก็โค้งตัวลงและขอตัวออกไปทำงานของตนเองต่อ

     "เดี๋ยวฝากเอายาลดไข้มาให้ด้วยนะ เหมือนฉันจะตัวรุมๆ"

     "ได้ค่ะคุณจีฮุน"

     หญิงสาวตอบรับก่อนที่จะเดินออกไปและปิดประตูให้สนิท อีจีฮุนลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่จะสูดหายใจเข้าอีกครั้งเหมือนกระตุ้นตัวเอง

     เมื่อปรับอารมณ์เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลงมือก้มหน้าก้มตาตรวจงานประชุมของตนเองอีกครั้งอย่างที่ควรจะเป็น...แม้ว่าในใจจะเหนื่อยจนแทบอยากลงไปนอนกองกับพื้นก็ตาม

     ใช้เวลาเพียงครู่เอกสารก็ผ่านการตรวจสอบจากสายตาอันเฉียบคมของคนอันเป้นเจ้าของบริษัทอย่างจีฮุนได้สำเร็จ มือคู่นั้นวางเอกสารลงและเอนหลังไปพิงเก้าอี้ของตนเองอีกครั้งพร้อมดวงเนตรที่ปิดลงจนสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อน

      ก็อก ก็อก ก็อก! 

     เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีกคราในยามที่เจ้าของห้องเริ่มสัมผัสถึงความง่วงและความเหนื่อยจนไม่อาจจะลุกขึ้นมานั่งหลังตรงวางท่าแบบก่อนหน้านี้อีกแล้ว และนั่นจึงเป็นเหตุให้อีจีฮุนไม่ขานรับเพื่ออณุญาติให้ใครก็ตามเข้ามา

     หากแต่ก็ก็มีคนฝืนเปิดเข้ามา เสียงบานประตูที่เปิดออกดังเข้ามาในหูน้อยๆ หากแต่เจ้าของบริษัทตัวเล็กแสนจะวางท่าก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด

     ....คงไม่ใช่ลูกค้าหรอก....

     คิดเข้าข้างตัวเองเพราะเหนื่อยจนอยากที่จะพักเลยคิดไปแบบนั้น เพราะมันคงไม่ดีเท่าไหร่หากลูกค้าเข้ามาในห้องทำงานของเขาเพื่อคุยงานแล้วเจอเขาซึ่งเป็นประธานบริษัทนอนหลับตาพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางขึ้เกียจแบบนี้

     "เอายามาให้ครับ"

     เสียงที่แสนคุ้นหูเอ่ยบอกจนจีฮุนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วน้อยๆ แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาดูด้วยคิดว่าคงเป็นคนที่เลขาใช้มาอีกที

     "วางไว้บนโต๊ะเลยก็ได้ ผมขอนอนพักสักครู่"

     คนที่เข้ามาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ของก็ถูกวางเอาไว้แบบที่จีฮุนสั่ง เสียงลากเก้าอี้ดังแว่วเข้ามาในหูอีกครั้งเหมือนกับว่าคนที่เข้ามาจะนั่งอยู่ตรงหน้าเขา....และมันทำให้เจ้าของห้องที่ดวงเนตรปิดสนิทต้องลืมขึ้นมาดูอย่างสงสัย

     "จุนฮวี!"

     ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อคนที่แสนคิดถึงนั่งอยู่ตรงหน้าพร้อมมือที่เปิดมือถือของตนเอง ตามมาด้วยเสียงอันแสนคุ้นหู

     ใบหน้าคมยู่ลงเล็กน้อยเมื่อพบว่าเสียงที่ถูกเปิดให้ได้ยินจากจากมือถือขงคนรักเป็นเสียงของตนเองที่ส่งไปให้มุนจุนฮวีเอง 

     เจ้าของมือถือวางมันลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าที่แสนจะเรียบนิ่งก่อนที่จะเอ่ยปาก

     "เราเอาข้าวกับยามาให้ แล้วก็หัดดูแลตัวเองบ้าง"

     มุนจุนฮวีพูดบ่นในขณะที่จีฮุนกลับยิ้มออกหน้าออกตา ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี มือที่วางไว้บนโต๊ะขยับเอื้อมน้อยๆด้วยคิดจะจับมือของคนอันเป็นที่รักเอาไว้ หากแต่มุนจุนฮวีก็ชักมือตัวเองกลับไม่ยอมให้ได้แตะ

     "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เราขอตัว"

     ว่าจบร่างเพรียวก็ขยับลุกจากเก้าอี้ ทั้งที่มือถือของตนเองก็ยังถูกวางเอาไว้อยู่ที่โต๊ะ เหมือนกับจะบอกอีกคนว่าไม่ต้องติดต่อมาอีกแล้ว เพราะจะไม่มีทางที่จุนฮวีจะเห็นข้อความเหล่านั้นอีกต่อไป

     "เดี๋ยวสิจุน!"

     เสียงทุ้มตะโกนรั้งอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมร่างกายที่ขยับลุกพรวดจากเก้าอี้แบบไม่อาจห้ามความรู้สึก ขารีบก้าวฉับไปหาอีกคนที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมมือที่เอื้อมไปคว้าข้อมือของอีกคนเอาไว้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

     "ปล่อยเรา! เราจะกลับ เราจะได้ไม่กวนฮุนไง!"

     จุนฮวีพูดอย่างโมโห สะบัดมือออกจากอีกคน แต่เพียงข้อมือหลุด จีฮุนก็จับหมับเข้าอีกครั้ง

     "ไม่ให้ไป"

     เสียงทุ้มพูดเบาพร้อมดึงอีกคนเข้ามากอดอย่างโหยหาและแสนคิดถึง แขนทั้งสองรวบไปที่เอวเล็ก กอดอีกคนเอาไว้ไม่ยอมให้ห่าง

     "ฮุนขอโทษ"

     เสียงทุ้มนั่นยังพูดต่อ จนคนที่กำลังจะแกะมือของเขาออกหยุดมือ ปล่อยโอกาสให้แฟนหนุ่มอย่างจีฮุนได้กล่าวเพิ่ม

     "จุนอย่าโกรธฮุนเลยนะ ฮุนขอโทษจริงๆ"

     "...."

     "ฮุนรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮุนว่าจุนกวนฮุนตอนทำงาน แต่ฮุนขอโทษจริงๆ"

     จีฮุนว่าพลางเงยหน้ามองคนรัก เอื้อมมือไปลูบโครงหน้าสวยอย่างเบามือเหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป

     "ไม่โกรธฮุนแล้วได้ไหมครับ?"

     เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกคน ในขณะที่จุนฮวีก็พยักหน้าน้อยๆ

     "ขอโทษขนาดนี้ ถ้ายังโกรธต่อจุนก็ดูเป็นแฟนที่ไม่ดีสิ"

     จีฮุนยิ้มกว้าง เขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อให้จูบอีกคนได้ ในขณะเดียวกันมือทั้งสองข้างนั่นก็ขยับไปจับไหล่อีกคนพร้อมขาที่เดินดันคนรักไปจนติดกำแพงด้านหนึ่งของห้อง

     "สูงไป จูบไม่ถนัด"

     จีฮุนพูดยามที่ผละออก จุนฮวียิ้มน้อยๆพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงอ่อนด้วยความเขินอายยามเดียวกับที่ขาเรียวค่อยๆย่อลงจนเข่าแตะพื้น

     "น่ารักจังครับ"

     จีฮุนพูดเบาๆข้างหูอีกคนพร้อมฟันขาวที่ขบกัดที่ใบหูเล็กน้อยๆ ก่อนที่จะเลื่อนมาจูบอีกคนอีกครั้งหนึ่ง มือขาวเริ่มเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อของจุนฮวีอย่างชำนาญ

     "ฮุนขอกอดก่อนประชุมหน่อยนะครับ"

     "แล้วฮุนจะถอดไทค์ทำไมอ่ะ?"

     "ก็ไม่ได้บอกว่าจะกอดแบบที่คนอื่นกอดสักหน่อย"

     "?"

     "กอดแบบทุกครั้งที่เรากอดกันไง....บนเตียงอ่ะ"

     และห้องทำงานก็อบอวลไปด้วยกลิ่นของความรัก และเสียงหวานที่ดังไปทั่วห้อง ตลอดชั่วโมงกว่าๆก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้น ;)

      Jun : I love your hug

      Jihoon : Me too

By Sweet Flower
#ดอกไม้หวาน
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนะคะ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #246 tonkhao_0609 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 13:38
    ไม่ไหวๆๆๆๆๆๆ รุนแรงเกินไปปปป-//-
    #246
    1
    • #246-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 78)
      20 พฤษภาคม 2562 / 14:45
      ก็ต้องมีกันบ้างงงงง^^
      #246-1
  2. #245 Pnarisa (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 01:19

    ไรท์ เค้างง? จีฮุนเป็นเคะหรือเมะ ถึงจะงงยังไงอ่านไปอ่านมาก็เขินอยู่ดี😳😳
    #245
    1
    • #245-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 78)
      20 พฤษภาคม 2562 / 07:28
      เราว่าฮุนให้เมะนะคะ แต่ก็แล้วแต่จะอ่านเลยค่ะเราไม่บังคับ><
      #245-1
  3. #244 Kanittha__ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:19

    😳😳😳
    #244
    1
    • #244-1 Sweet Flower(จากตอนที่ 78)
      19 พฤษภาคม 2562 / 21:34
      //ซับกำเดา>\\\\<
      #244-1