นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Tenipuri] Fool (Tezuka/Atobe)

โดย rinnyu801

ผู้ชายที่โง่ในเรื่องของความรักอย่างเทะสึกะนี่ เขาหลงรักไปได้ยังไงกันนะ

ยอดวิวรวม

530

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


530

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 พ.ย. 59 / 00:47 น.
นิยาย [Tenipuri] Fool (Tezuka/Atobe)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
#Novelber | Day 06 - Fool

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ย. 59 / 00:47


Title: Fool
Fandom: Tennis no Oujisama
Paring: Tezuka Kunimitsu/Atobe Kego
Author: Rinnyu
Genre: Slice of Life



- Fool -

 



...ผู้ชายที่โง่ในเรื่องของความรักอย่างเทะสึกะนี่ เขาหลงรักไปได้ยังไงกันนะ...





"วันนี้ก็กลับดึกอีกแล้วเหรอ"



"ขอโทษนะอาโตเบะ นายนอนก่อนเลยก็ได้ ไม่ต้องรอ"



ที่จริงอาโตเบะอยากบอกว่า วันนี้เป็นวันครบรอบสิบปีที่พวกเขาคบกัน แต่ผ่านมาหลายปี ก็มีแต่เขาที่เป็นคนเตรียมงานฉลองอยู่ฝ่ายเดียว ในช่วงปีแรกอาโตเบะก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงไม่มีเวลา แต่พอหลายปีผ่านไปเทะสึกะก็ดูเหมือนจะไม่สนใจในเรื่องนี้เลย จนเขาเคยนึกสงสัยเหมือนกันว่า ถ้าเขาไม่เป็นฝ่ายเตรียมงานฉลองแล้ว เทะสึกะจะจำวันครบรอบของเราได้ไหมนะ



"ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะรอ" อาโตเบะเดินไปหาคนรัก แขนสองข้างยกขึ้นวางบนบ่า ก่อนจะยื่นปากไปจุมพิตที่ใบหน้าคม แล้วจึงค่อยจัดเนคไทให้เรียบร้อย



"นายก็ทำงานหนักเหมือนกัน กลับมาคงเหนื่อย พักผ่อนเถอะ" ร่างสูงก้มลงไปจุมพิตข้างแก้มของคนรักเช่นกัน



"ไปดีมาดีนะ"



"อืม"



หลังจากเอ่ยลากันเรียบร้อย เทะสึกะจึงหันหลัง และเดินออกจากห้องไป



แม้ว่าพวกเขาจะคบกันมาเป็นสิบปีแล้ว แต่อาโตเบะก็ยังคงชอบที่จะตื่นเช้ามาส่งเทะสึกะไปทำงานเสมอ คงเป็นเพราะชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ใคร



เพราะเขาคือ 'อาโตเบะ เคย์โกะ' ทายาทของเครือบริษัทใหญ่อาโตเบะกรุ๊ป เขาจึงเคยเป็นแต่ฝ่ายที่ได้รับการดูแลจากคนอื่นมาโดยตลอด



การได้รู้จัก 'เทะสึกะ คุนิมิทสึ' ทำให้อาโตเบะได้ค้นพบความสุขจากการเป็นผู้ให้ ความสุขที่ได้ดูแลคนที่ตนเองรัก ผู้ชายธรรมดาๆคนนั้นเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเขาไปมากมายเลยทีเดียว

.
.
.
.
.
.

"คบกับฉันซะเทะสึกะ"



ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องในตอนนั้นแล้วก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดีว่า เขาได้ทำเรื่องแบบนั้นลงไป



"เรื่องล้อเล่นอะไรกันอีกล่ะอาโตเบะ"



สีหน้าของอีกฝ่ายยังคงนิ่งขรึมเสมอ ผิดกับตัวเขาที่พยายามอย่างมากในการซ่อนความเขินอาย ไว้ภายใต้ใบหน้าที่แสดงออกถึงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม



"อ๋า นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ แล้วก็ไม่ใช่การขอคบด้วย แต่เป็นคำสั่งจากฉัน"



"ฉันไม่ใช่ลูกน้องของนาย"



"แต่นายต้องรับผิดชอบที่ทำให้คนอย่างฉันชอบนายนะ"



อาโตเบะนึกขำกับความเอาแต่ใจของตนเองในสมัยก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูดไปแบบนั้น พวกเขาสองคนจะได้มีวันนี้กันไหมนะ



"ถ้าจะสารภาพรักก็บอกกันตรงๆสิอาโตเบะ"

.
.
.
.
.
.

"คุณอาโตเบะคะ โทรศัพท์จากท่านประธานค่ะ"



"อ่า ขอบใจนะ"



ระหว่างกำลังคิดถึงเรื่องในอดีต กลับมีสายด่วนมาจากพ่อของเขา นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน เพราะเขาไม่ได้พบกับพ่อของตนเองมาได้พักใหญ่แล้ว



"อ๋า? ทานอาหารค่ำรับรองลูกค้าแทนเหรอครับ วันนี้ไม่สะดวกหรอก เลขาฯผมก็น่าจะแจ้งไว้แล้วนี่"



โดยปกติแล้วในวันครบรอบ อาโตเบะมักจะไปทำงานในช่วงเช้า และหากช่วงบ่ายไม่มีงานสำคัญอะไร เขาจะกลับไปจัดเตรียมฉลองวันพิเศษด้วยตนเอง



"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมไปแทนให้"



แต่ดูเหมือนว่าวันนี้คงจะไม่ได้เตรียมมื้อค่ำเสียแล้ว



ทั้งที่เป็นวันฉลองครบรอบสิบปีแท้ๆ

.
.
.
.
.

เทะสึกะกลับมาที่คอนโดของอาโตเบะในตอนค่ำ เขาทำงานเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้จึงตรงมาที่นี่ทันที คาดว่าอาโตเบะคงดีใจหากเขากลับมาเร็ว โดยเฉพาะในวันสำคัญแบบนี้



ความจริงแล้วเทะสึกะไม่เคยลืมวันครบรอบของเขากับอาโตเบะเลย วันที่เขาได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ใบหน้าน่ารักกับท่าทางเอาแต่ใจที่มาดึงดันขอคบกับเขา เทะสึกะจะลืมได้อย่างไรกัน



เพียงแต่ทุกๆวันครบรอบ อาโตเบะจะจัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมเสมอ ทั้งการตกแต่งห้อง ช่อดอกไม้ อาหารมื้อค่ำกับเครื่องดื่มสุดหรู เรียกได้ว่าพร้อมจนไม่เหลืออะไรให้เทะสึกะได้ทำเลย เขารู้ดีว่าคนรักของตนนั้นเป็นคนเอาแต่ใจ จึงไม่อยากขัดใจอีกฝ่ายให้ต้องมาเสียอารมณ์ในวันพิเศษแบบนี้



แม้ว่าอาจดูเหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจในวันครบรอบ แต่เทะสึกะเองก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูในแต่ละว่า ปีอาโตเบะจะจัดเตรียมอะไรให้ประหลาดใจบ้างเหมือนกัน อย่างเช่น อาหารมื้อค่ำนั้นก็ไม่ใช่อาหารที่สั่งมาทั้งหมด บางอย่างอาโตเบะเป็นคนทำเอง สังเกตได้จากเวลาเขาหยิบอาหารจานนั้นมาทานครั้งแรก อาโตเบะจะมองมาอย่างลุ้นๆ หลังจากเขาทานแล้วชมว่ารสชาติดี อีกฝ่ายก็จะแอบลอบอมยิ้มเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาน่ารักที่เทะสึกะจะไม่ยอมให้มันเล็ดรอดสายตาไปได้อย่างเด็ดขาด



แล้วจะเป็นไปได้หรือ ที่วันนี้เขากลับห้องมาจะไม่พบกับอะไรเลย



เทะสึกะไม่เคยประมาทไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ดังนั้นเมื่อมีความผิดปกติเกิดขึ้น สิ่งแรกที่เขาทำคือการติดต่อเจ้าของห้องโดยเร็วที่สุด

.
.
.
.
.

Tezuka Kunimitsu 2h ago
Miss called (3)



สายไม่ได้รับจากคนรัก ทำให้อาโตเบะรู้สึกผิดอยู่บ้าง เขายอมรับว่าเมื่อครู่คุยกับลูกค้าเสียเพลิน คงเพราะอีกฝ่ายเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มีแนวคิดคล้ายๆกัน อายุก็ใกล้เคียงกัน เขาจึงรู้สึกถูกชะตาด้วยและหวังว่าจะทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น หากโตเบะก็ไม่ลืมว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ดังนั้นเขาจึงขอตัวออกมาก่อนได้เมื่อมีโอกาส



อาโตเบะตัดสินใจต่อสายหาเทะสึกะ ใช้เวลาเพียงไม่นานอีกฝ่ายก็รับโทรศัพท์



"มีอะไรรึเปล่าเทะสึกะ"



"ฉันกลับมาที่คอนโดแล้วไม่เจอนาย เลยคิดว่านายอาจจะทำงานจนดึก"



"ฝ่ายที่ทำงานจนดึกน่ะ มันทางนั้นไม่ใช่รึไง" อาโตเบะย้อนถามด้วยเสียงหยอกล้อ จนเขาได้ยินเสียงถอนหายใจจากปลายสายเบาๆ เรียกรอยยิ้มเล็กๆให้ปรากฎบนใบหน้าเรียวได้เป็นอย่างดี



ความจริงแล้วอาโตเบะไม่เคยงอนเทะสึกะที่ทำงานจนกลับบ้านดึกบ่อยๆเลย เพราะเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางออกนอกลู่นอกทาง ถามอะไรไปก็จะได้คำตอบที่ชัดเจนกลับมาทุกครั้ง ผู้ชายที่ตรงเป็นไม้บรรทัดแบบนั้น ไม่เคยโกหกเขาเลย



"แล้วจะกลับมากี่โมง อย่าหักโหมนักล่ะ" คำถามเรียบๆแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้รู้สึกหายเหนื่อยยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด



"เลิกแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งรถกลับ"



"อืม กลับดีๆล่ะ"



"..เทะสึกะ"



"ขอโทษนะ"



"เรื่องอะไร"



"อ๋า ก็มีอยู่เรื่องเดียว"



"นายไม่ได้ทำอะไรผิด"



"แต่ว่า.."



"ไว้เจอกันที่ห้องนะอาโตเบะ"



"อืม"



อาโตเบะวางสาย พร้อมกับถอนหายใจ แม้ว่าเทะสึกะจะตอบกลับมาเพื่อให้เขาสบายใจ แต่ความรู้สึกผิดในใจยังคงมีอยู่ เขาไม่รู้ว่าเทะสึกะจะสนใจวันครบรอบนี้มากน้อยแค่ไหน อาจตั้งใจเลิกงานแล้วกลับมาเร็วเพื่อเขาก็ได้ หรือต่อให้เทะสึกะไม่ได้สนใจ มีเพียงแต่เขาที่อยากฉลองก็ไม่เป็นไร เพราะเทะสึกะก็ไม่เคยขัดใจเขาในเรื่องนี้อยู่แล้ว



สำหรับอาโตเบะแล้ว การได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับคนรักในวันพิเศษแบบนี้ มันเป็นเรื่องสำคัญ และการที่เขาไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้เหมือนทุกที จึงทำให้เขารู้สึกผิด



เมื่อกลับถึงห้องก็พบเทะสึกะนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ไม่บ่อยนักที่อาโตเบะจะเป็นฝ่ายกลับห้องมาช้ากว่า ดังนั้นภาพที่คนรักนั่งรอเขากลับถึงห้องจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เห็นบ่อยนัก



"กลับมาแล้วเหรออาโตเบะ กินอะไรมารึยัง"



อาโตเบะพยักหน้า เทะสึกะเห็นดังนั้นจึงเก็บหนังสือแล้วเดินตรงไปหาคนรัก ร่างสูงจับเข้าที่ข้อมือของอาโตเบะแล้วพาเดินไปยังห้องนอนอย่างช้าๆ



"ความจริงฉันเตรียมอาหารไว้ให้นายแล้ว ไม่คิดว่านายจะกินมาก่อน"



"อ๋า แล้วทำไมไม่บอกล่ะฉันกินได้ แล้วพามาที่ห้องนอนทำไม"



เทะสึกะไม่ตอบ เดินไปหยิบกล่องใบหนึ่งแล้วยื่นส่งให้อาโตเบะ



"สุขสันต์วันครบรอบ10ปีนะ"



อาโตเบะอึ้งเล็กน้อยกับของขวัญและคำอวยพรที่ไม่ได้คาดคิด เมื่อเปิดกล่องดูก็พบกับขวดน้ำหอมแบรนด์หนึ่ง ซึ่งเขาเคยซื้อมาใช้เมื่อตอนไปเที่ยวฝรั่งเศส



"คิดว่าจะให้แหวนหรืออะไรพวกนั้นซะอีก" ทั้งประหลาดใจและสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกของขวัญชิ้นนี้มาให้ เขาคาดหวังไว้ ว่าของขวัญวันครบรอบจากเทะสึกะจะเป็นอะไรที่โรแมนติกกว่านี้



"แหวนเคยให้ไปแล้วเมื่อตอนย้ายมาอยู่ที่นี่ จำไม่ได้เหรอ"



"แล้วทำไมถึงเป็นน้ำหอมล่ะ อ๋า?"



"ไม่เคยบอกเหรอว่าฉันชอบกลิ่นนี้" เทะสึกะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่นานๆจะเห็นสักครั้ง แล้วมันก็ทำให้อาโตเบะหน้าร้อนวูบได้ไม่ยากเลย ร่างสูงฉวยโอกาสตอนอาโตเบะหลบสายตา ลอบจุมพิตใบหน้างามที่กำลังแดงก่ำ



"อย่าสิเทะสึกะ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ"



"ฉันกอดนายมาเป็นสิบปี เรื่องแบบนั้นฉันรับได้อยู่แล้ว"



อาโตเบะเม้มปาก พยายามข่มอารมณ์เขินอายที่ก่อตัวขึ้น ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของเทะสึกะที่ไม่รู้ว่าเข้าใกล้เขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่



ร่างโปร่งเดินไปหยิบถุงกระดาษที่เก็บไว้ในตู้ออกมายื่นให้คนรัก ความจริงแล้วอาโตเบะอยากจะเอ่ยขอโทษอีกสักรอบที่ไม่ได้เตรียมอะไรให้นอกจากของขวัญ แต่พออยู่ต่อหน้าเทะสึกะแล้วกลับพูดไม่ออก



"แล้วไหนว่าเตรียมอาหารไว้ให้ไง"



เทะสึกะวางถุงกระดาษไว้ข้างเตียง ก่อนจะเดินนำคนรักออกไปยังห้องครัว



"เป็นอาหารเย็นธรรมดานะ"



"ก็ไม่ได้คาดหวังอาหารเลิศหรูอะไรจากนายอยู่แล้ว" อาโตเบะนั่งลง รอเทะสึกะนำอาหารมาให้ ก่อนหน้าที่จะกลับถึงบ้าน เขาเองก็คิดว่าจะเอายังไงกับมื้อนี้ดี เนื่องจากไม่ได้เตรียมสั่งอะไรไว้ เลยคิดจะไปทานข้างนอกอยู่เหมือนกัน แต่ร้านที่เขาอยากไปก็มีแต่ร้านที่ต้องจองล่วงหน้าทั้งนั้น



"ฉันเคยคิดว่านายไม่สนใจวันครบรอบอะไรของเราเลย"



"แต่ฉันก็มีของขวัญให้นายทุกปีนี่"



"ส่วนใหญ่นายก็ให้ย้อนหลังทุกทีนะ อ๋า อาหารธรรมดาจริงด้วย" อาโตเบะบ่นทันที หลังจากเห็นอาหารญี่ปุ่นหน้าตาธรรมดาที่เทะสึกะนำมาเสิร์ฟ วันนี้เทะสึกะจะทำให้เขาประหลาดใจไปอีกกี่ครั้งกัน



"ขอโทษด้วยละกัน" ถึงแบบนั้นอาโตเบะก็ยอมทานแต่โดยดี



ความจริงแล้วเขาชอบอาหารของเทะสึกะนะ ถึงแม้มันจะเป็นอาหารธรรมดา แต่ก็มีความอบอุ่นเฉพาะตัวของคนทำ อาจเป็นสิ่งที่เขาคิดไปเอง แต่ความสัมผัสได้ถึงความรักความใส่ใจที่ร่างสูงใส่ลงมาในอาหาร



เพียงแต่มันต้องไม่ใช่ในวันพิเศษแบบนี้สิ เขาไม่เข้าใจเลยผู้ชายที่ไม่มีความโรแมนติกแบบนี้เขาหลงรักไปได้ยังไงนะ



..แท้จริงแล้ว คนโง่อาจเป็นเขาเองก็ได้ล่ะมั้ง ที่ไปหลงรักคนอย่างเทะสึกะ..





END





งาน Novelber อีกแล้วค่ะ แฟนฟิคเทนิปุริในรอบหลายปีเลย
ใช้เวลากับเรื่องนี้ไป 2-3 วันเหมือนกัน แอบรู้สึกเขียนยากอยู่หน่อยๆด้วย
เพราะคิดว่าเขียนแบบนี้จะดีจริงๆเหรอ ปีที่สิบมันต้องเป็นอะไรที่พิเศษมากๆ
ทำไมมันช่างจืดชืดเหมือนเทะสึกะแบบนี้ มันควรจะอลังการหรูหราไฮโซสมกับเป็นคุณอาโตเบะสิ!! (ฮา)


เราคิดว่าชีวิตรักที่ไม่หวือหวา เรียบง่ายแต่ลงตัว ก็ดูจะมีความสุขดีเหมือนกันนะคะ คงเพราะต่างคนต่างงานยุ่งกันทั้งคู่ เลยโอเคกับชีวิตเรียบๆแค่ได้อยู่กับคนที่รักก็พอ บวกกับเบะได้รับอิทธิพลมาจากเทะด้วย ถึงจะมีบ่นไปบ้าง แต่เบะก็มีความสุขดีแหละค่ะ เพราะเทะเบะหาความพอดีในชีวิตคู่ให้กันได้ มันก็เลยออกมาเป็นฟิคเรียบๆแบบนี้


ส่วนที่ว่าทำไมถึงเป็นวันครบรอบ10ปี คือเราก็เป็นแฟนปุริมากว่าสิบปีแล้วล่ะค่ะ เวลาผ่านไปเราอายุมากขึ้น ก็อยากเห็นคู่ที่เราชอบโตเป็นผู้ใหญ่บ้างเหมือนกัน แม้ว่าปัจจุบันจะยังอายุ15กันอยู่เลยก็ตาม 5555


ต้องขอบคุณ novelber อีกครั้งจริงๆค่ะ ปลุกไฟในตัวเราให้ลุกขึ้นมาผลิตฟิคได้ทุกวัน ช่วงนี้เราเลยสนุกกับการเขียนมากแบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว แล้วก็ขอบคุณคนอ่านที่สนใจเข้ามาด้วยนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ rinnyu801

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Yui
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:31
    ชอบค่ะ อ่านไปยิ้มไปกับความจืดของเทะ ที่เจือความอบอุ่นเอาไว้ ช่างไม่เหมาะกับความเวอร์ของเบะเลยจริงจริ๊ง 55555
    #4
    0
  2. วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:17
    หวานนนนนนนนนนนนน>////<
    #3
    0
  3. #2 Verxus
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 06:48
    ชอบมากๆเลย เคยนึกอยู่เหมือนกันว่าชีวิตเบะคงเรียบๆแหละถ้าอยู่กับเทะ เหมือนซึบซับมาด้วย ซึ่งเราว่าตรงจุดนี้เบะยังไงก็รับได้อยู่ละ ก็รักเขานี่ เพียงแต่อาจจะเงิบนิดหน่อยแบบในเรื่องที่เทะนี่โคตรจะซิมเปิลจริงๆ แม้แต่ในวันครบรอบ 555 แต่ก็ช่วยไม่ได้ รักไปแล้วนี่นา 555 ความมินิมอลแอนด์เมเชอร์ที่ลงตัวนี้ อร่อยยย 555 
     
    ชอบฉากที่เบะขอคบกับเทะมากเลยค่ะ มันใช่มากๆ เราว่าถ้าเบะไปขอคบจริงๆ มันต้องแบบนี้เป๊ะๆ แน่ๆ ฮาาาา ดูเรื่อยๆ แต่ก็หวานเรื่อยๆ เช่นกัน ซื้อน้ำหอมงี้ ฮื้อออ อยากจิซุกเบะ >////< ขอบคุณนะคะที่แต่ง น่ารักมาก หาอ่านยากมาก เจอซักเรื่องเหมือนเจอโอเอซิส 555
    #2
    0
  4. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:58
    ชอบความเรียบๆของเรื่องนี้แต่ทำให้เรายิ้มได้กับทุกช็อตในเรื่องจริงๆค่ะ (ฮา)
    แอบเฟบไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เพิ่งได้อ่านตอนนี้ ดีเลย์มากเลย ;_;

    พี่เทะเป็นไม้บรรทัด เพราะงั้นต้องอยู่กับคนเอาแต่ใจนะถึงจะเข้าท่าเข้าที 555555 อย่างที่บอกไปแล้วตอนแรกว่ามันดูเรียบๆ แต่เราชอบความเรียบแบบนี้นะ มันเรียบไม่หวือหวาแต่ทำให้อุ่นๆหัวใจมากเลย รู้ว่าเขาใส่ใจกันในแบบของตัวเองนี่มันดีจริงๆ ฮาาา

    เบะยอมลงให้เทะเยอะมาก (ตามที่เรารู้สึกเอง 55555) แต่ก็คงเพราะเป็นเทะนี่แหละถึงได้ยอมลงขนาดนี้ จัดงานให้ตลอด อันนี้พอเข้าใจเพราะเบะก็คือเบะ เว่อวังไว้ก่อน 555555 แต่ที่ชอบคือตอนกินอาหารญี่ปุ่น กับทำอาหารให้เทะทาน มันดูแบบ คุณชายเนี่ยนะจะทำแบบนี้ ทำอาหารเนี่ยนะ (นึกภาพยุ่งๆของเบะออกเลยค่ะ 5555 เบะ/มันต้องทำยังไงเนี่ย อ๋า)

    มาสั้นๆ แต่ฟีลวอร์มมิ่งมากค่ะ ฮือ อ่านลื่นไหลไม่มีสะดุด ยิ้มตลอดเรื่องเลย ขอบคุณนะคะที่เขียนคุ่นี้

    ปล.เราก็แอบไปปั่นของตัวเองออกมามั่งดีกว่า ฮึบๆ
    #1
    0