[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 6 : หนักหนาเสียแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    20 ม.ค. 57

Mission : 6  

...แล้วสมาชิกทีมเจ็ดก็รวมตัวกันแบบครบทีมด้วยความจงใจที่ทำให้ดูเหมือนความบังเอิญ เพราะในใจของแต่ละคนก็มีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างกันออกไป คาคาชินั่งอยู่บนม้านั่งริมทางเดินตัวเดิมที่เค้าเคยชอบนั่งอ่านหนังสืออยู่บ่อย ๆ ส่วน นารูโตะ ซากุระ แล้วก็ซาอิก็พร้อมใจกันยืนประจันหน้าอีกฝ่ายเหมือนเช่นทุกครั้งที่มีการประชุมปรึกษากัน...

“อืม...มีอะไรก็ว่ามาเลยไม่ต้องอ้อมค้อม...”  คาคาชิเปิดปากพูดออกมาเป็นคนแรกแล้วก็เข้าประเด็นอย่างรวดเร็วไม่มีรีรอ

“เรื่องมันมีอยู่ว่าตอนนี้ทีมของพวกเราก็ไม่มีภารกิจกันใช่มั้ยค่ะ...แต่ว่าพวกเราเองก็ไม่อยากจะอยู่เฉย ๆ กันซักเท่าไหร่แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ตัวหนูเองก็มีงานที่โรงพยาบาลทำอยู่บ้าง ซาอิเองก็มีงานของเค้าเหมือนกันแต่ว่านารูโตะตอนนี้ยังว่างอยู่ค่ะแล้วพวกเราก็ยังคิดไม่ออกว่าจะให้นารูโตะทำอะไรดี...ครูว่าพวกเราควรทำยังไงดีค่ะ...”  ซากุระร่ายยาวตามที่ได้วางแผนกันไว้ซึ่งพอได้ฟังคาคาชิก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปมองสบตากับเจ้าคนต้นเรื่องแว่บนึง

“ถ้างั้นเดี๋ยวปัญหานี้ครูจะแก้ให้เองก็แล้วกัน...”  น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบมาเบา ๆ แต่มันก็ทำให้คนที่กำลังรับฟังทั้งสามคนยิ้มออกมาได้อย่างมีความหวัง

“จริงเหรอค่ะ...แล้วครูมีวิธียังไงบ้างค่ะ พวกเราช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า...”  ซากุระร้องถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“พวกเธอไม่ต้องช่วยหรอก...เอาเป็นว่าปล่อยให้นารูโตะอยู่กับชั้นซักพักก็แล้วกันส่วนพวกเธอก็ทำหน้าที่ในส่วนของเธอต่อไปก็พอแล้วเรื่องอื่นเดี๋ยวชั้นจัดการเอง...”  คาคาชิสรุปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ ทำให้ทั้งสามคนต้องกันไปมองหน้ากันเหมือนกับจะปรึกษาแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาจนกระทั้ง...

“ทำไม...ให้นารูโตะอยู่กับชั้นมันมีปัญหามากนักรึไง...”  น้ำเสียงดุ ๆ ของคาคาชิทำให้ทั้งสามคนไม่มีทางเลือกเป็นอื่นนอกจากต้องตกปากรับคำไปถึงแม้จะรู้ว่ามันออกจะผิดแผนไปซักหน่อยแต่ก็ถือว่าคุ้มที่จะเสี่ยง

“ก็เอ่อ...ไม่มีปัญหาค่ะ...”  ซากุระรีบตอบกลบเกลื่อนออกไปทันที

“ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว...จากนี้ไปนารูโตะจะอยู่กับชั้นเป็นอันว่าทุกคนเข้าใจตามนี้นะ...”  คาคาชิเอ่ยออกมาพร้อมกับหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่ยังยืนยิ้มน้อย ๆ อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่นารูโตะอ่านไม่ออกว่ามันสื่อถึงอะไร

“แล้วนารูโตะต้องอยู่กับครูคาคาชินานแค่ใหนกันดหรอครับ...”  ซาอิร้องถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้แต่มันกลับระคายหูคนฟังแปลก ๆ ส่งผลให้คาคาชิต้องหันไปถลึงตาใส่ซาอิแบบลืมตัว

“นายถามทำไมเหรอ...”  น้ำเสียงที่เอ่ยถามออกมามันดูเคร่งเครียดจนผิดสังเกต เพราะแม้แต่คาคาชิเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าน้ำเสียง คำพูดและแววตาของคนมันกำลังสื่อความหมายอะไร

“ผมก็แค่อยากรู้เท่านั้นเอง...”

“ชั้นก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องนี้ชั้นจะจัดการเองพวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง และการที่นารูโตะจะอยู่กับชั้นนานแค่ใหนนั้นมันก็คงขึ้นอยู่กับว่าทีมของเราจะมีภารกิจเข้ามาช้าหรือเร็วเท่านั้น เพราะตราบใดที่นารูโตะยังว่างอยู่ก็จะต้องอยู่กับชั้น...พูดแบบนี้นายเข้าใจหรือเปล่า...ซาอิ...”  ประโยคสุดท้ายที่ย้ำหนักแน่นนั้นมันทำให้ซาอิรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

“ครับ...เข้าใจแล้วครับ...”

“เอาเป็นว่าพวกเธอสองคนไปได้แล้ว...ส่วนนารูโตะก็ให้อยู่ก่อน...”  คาคาชิถือโอกาสออกคำสั่งแล้วก็ตัดบทการซักถามของอีกสองคนลงโดยปริยาย

“ถ้าอย่างนั้นฝากดูแลนารูโตะด้วยนะค่ะครู...”  ซากุระว่าพลางขยับไปผลักร่างเล็ก ๆ ของนารูโตะไปยืนอยู่ตรงหน้าคาคาชิก่อนจะแอบกระซิบบอกนารูโตะเบา ๆ

“ระวังตัวด้วยนะ...อย่าให้แผนแตกล่ะพวกเราจะคอยตามดูห่าง ๆ...”  ซึ่งนารูโตะก็พยักหน้ารับเบา ๆ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

“พวกเราไปกันเถอะ...แล้วเจอกันนะนารูโตะ...”  ซากุระหันไปบอกซาอิพร้อมกับลากอีกฝ่ายออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

“ระวังตัวนะนารูโตะ...”  ซาอิเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้นก่อนที่จะถูกซากุระลากออกไป  แต่จากประโยคนั้นของซาอิทำให้หัวคิ้วของคาคาชิกระตุกไหวเบา ๆ อย่างไม่ชอบใจส่วนนารูโตะก็ได้แต่ยืนทำหน้างง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะบอกอะไรกับตนกันแน่ แล้วพอเค้าหันกลับมาก็พบกับสายตาคมวาวที่กำลังจ้องมองเค้าอยู่ ในดวงตาคู่นั้นมันเหมือนกับจะมีอะไรซ่อนอยู่แต่เค้าก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่ามันคืออะไร แต่ที่รู้แน่ ๆ คือถ้าปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตาคู่นี้ต่อไปนาน ๆ คงไม่ดีแน่ ๆ

“เอ่อ...แล้วผมต้องทำอะไรเหรอครับ...”  นารูโตะร้องถามแก้เขินออกไปด้วยน้ำเสียงอึกอัก

“มานั่งตรงนี้ก่อน...”  คาคาชิว่าพลางขยับกายเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายสามารถลงมานั่งเคียงข้างได้อย่างไม่ลำบาก นารูโตะเองก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้เค้าเองก็ยังคิดไม่ออกว่าควรจะทำอย่างไรกันแน่  นารูโตะนั่งมองใบหน้าด้านข้างของร่างสูงไปเงียบ ๆ เพราะว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรซักคำตัวเค้าเองก็ไม่รู้จะถามหรือเอ่ยอะไรออกไปเหมือนกันแต่ขณะที่กำลังนั่งเหม่ออยู่นั้นจู่ ๆ อีกฝ่ายก็หันมาแล้วสายตาสองคู่ก็สบประสานกันโดยบังเอิญ น่าแปลกมากที่คราวนี้นารูโตะรู้สึกว่าแววตาของอีกฝ่ายมันดูอบอุ่นและอ่อนโยนจนทำให้หัวใจของตนอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลแล้วใบหน้านวล ๆ ก็ต้องเปลี่ยนสีน้อย ๆ ไปในทันทีด้วยความรู้สึกขัดเขินยามที่ถูกอีกฝ่ายจ้องมองด้วยแววตาเช่นนี้...

...ฝ่ายคาคาชิเองที่นั่งเงียบ ๆ ก็เพราะพยายามสะกดกลั้นบางอย่างในใจให้เบาบางลงเค้ารับรู้ได้ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ตรงนี้ว่ามีสายตาของใครบางคนจ้องมองอยู่ตลอดแต่ก็ไม่สามารถหันไปสบตาอีกฝ่ายได้ในทันทีเพราะเค้ากลัวว่าอาจเผลอแสดงอารมณ์และความรู้สึกที่ไม่สมควรออกไป แต่ทว่าแม้ในยามนี้คาคาชิเองก็คงไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่สื่อออกมาผ่านดวงตาของตนมันมากมายยิ่งนัก เค้าจับจ้องใบหน้านวล ๆ ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกพึงพอใจโดยที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงพอใจที่จะได้เห็นอะไรแบบนี้...

“ไปเดินเล่นกันหน่อยดีมั้ย...ใหน ๆ นายก็ว่างงานกว่าคนอื่นเค้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...”  น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยชวนพร้อมกับร่างสูงที่ขยับลุกขึ้นยืนทำให้นารูโตะที่ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ อีกฝ่ายถึงชวนไปเดินเล่นต้องรีบขยับลุกตามมาติด ๆ แต่เพราะไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าหมายอะไรบางอย่างเลยไม่ทันระวังตัวทำให้พอลุกขึ้นมาได้ร่างเล็ก ๆ ของตนก็อยู่ในระยะประชิดกับแผงอกกว้างของร่างสูงที่ไม่รู้ว่าขยับเข้ามาใกล้ตนเองมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

“อ๊ะ...”  เสียงใส ๆ อุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของแผงอกนี้แล้วคำพูดที่เตรียมไว้ก็ถูกแววตาของอีกฝ่ายทำให้เลือนหายไปจากสมองจนหมดสิ้น  คาคาชิจ้องมองอัญมณีคู่สวยที่มีแววไหวหวั่นปะปนไปกับความสงสัยแล้วรอยยิ้มภายใต้หน้ากากก็ปรากฏขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตุเห็นแม้แต่น้อย  แล้วร่างสูงก็ค่อย ๆ เดินนำไปช้า ๆ นารูโตะที่พอตั้งสติก็รีบเดินตามไปทันที...

...ระหว่างทางที่เดินไปนารูโตะนั้นก็ค่อย ๆ เดินตามไปเงียบ ๆ แต่เพราะมีแต่ความเงียบจึงต้องหาอะไรทำแก้เบื่อแต่สิ่งที่นารูโตะคิดได้ในตอนนี้ก็มีเพียงแค่การค่อย ๆ ก้าวไปตามรอยเท้าของอีกฝ่ายแรก ๆ ก็ดูตลก ๆ แต่พอทำไปซักพักก็เริ่มรู้สึกสนุกเพราะแต่ละก้าวของคาคาชินั้นมันยาวกว่าแต่ละก้าวของเค้าอยู่พอสมควร นารูโตะจึงต้องพยายามก้าวเท้าในแต่ละก้าวให้ยาวขึ้นจนดูคล้ายกับว่าเจ้าตัวเล็กกำลังพยายามกระโดดตามใครบางคนไปอย่างสนุกสนาน คาคาชิเองพอเหลือบมาเห็นว่าคนที่เดินตามมากำลังทำอะไรก็อมยิ้มน้อย ๆ กับการกระทำที่เหมือนเด็ก ๆ นั้นแล้วก็ค่อย ๆ ก้าวให้สั้นลงและช้าลงเพื่อให้อีกฝ่ายก้าวตามได้ทัน พอนารูโตะเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มก้าวสั้นลงแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจแต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มก้าวยาวขึ้นอีกแล้วก็ต้องชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจโดยไม่ได้สังเกตุเลยว่าการกระทำทั้งหมดของตนเองตกอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดแล้วที่ต้องก้าวสั้นบ้างยาวบ้างสลับกันไปมาก็เพราะกำลังถูกแกล้งนั่นเอง...

...คาคาชิแอบมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นก่อนจะค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลงแล้วก็หยุดลงแบบกระทันหันฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินไม่ได้ดูอะไรเลยก็ต้องชนเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจัง ก่อนจะเซถอยหลังออกมาจังหวะนั้นคาคาชิเกือบจะเอื้อมมือไปโอบคว้าร่างนั้นไว้อยู่แล้วแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้แล้วก็เปลี่ยนใจ...

“การเดินตามชั้นมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ...ชั้นจำได้ว่าชวนนายมาเดินเล่นด้วยกันนี่นะไม่ได้มาเดินนำทางให้ใครซักหน่อย...”  เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามออกมาด้วยแววตาเป็นประกาย คนถูกถามจึงได้แต่อมยิ้มเขิน ๆ เพราะการกระทำของตนมันก็เหมือนการเล่นของเด็ก ๆ ที่ยังไม่รู้จักโตเสียที

“ว่าแต่เราจะเดินไปใหนกันเหรอครับ...”  เสียงหวาน ๆ ร้องถามแก้เก้อออกมาเบา ๆ พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จึงพบว่านี่มันไม่ใช่ทางเดินในหมู่บ้านแต่เป็นทางเดินที่ขนาดไปกับทางน้ำของหมู่บ้านซึ่งสามารถเดินวนได้รอบหมู่บ้านถ้าเดินไปตามทางนี้เรื่อย ๆ

“ก็เดินไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ หรือว่านายมีที่ที่อยากไปล่ะ...”  คาคาชิเอ่ยตอบพร้อมกับเริ่มออกเดินอีกครั้งและคราวนี้นารูโตะก็ขยับขึ้นไปเดินข้าง ๆ ไม่ได้เดินตามเหมือนคราแรกอีกแล้ว

“ไม่มีหรอกครับ...เดินเล่นกับครูไปแบบนี้เรื่อย ๆ ก็ได้ครับ...”  นารูโตะร้องตอบไปตามความรู้สึกเพราะในตอนนี้เค้าเองก็รู้สึกว่าอยากจะเดินไปแบบนี้เรื่อย ๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรก็ดีอยู่เหมือนกัน คาคาชิไม่ได้กล่าวอะไรอีกเค้าทำเพียงแค่แอบมองใบหน้าด้านข้างของร่างเล็กข้างกายนี้ไปเงียบ ๆ ขณะที่เดินเคียงกันไปตามทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าพร้อมกับความคิดบางอย่างในใจ

“ดูท่าว่าอาการของเค้าคงจะหนักหนาเกินกว่าจะเยียวยาได้เสียแล้ว...คงต้องปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเพราะตัวเค้าไม่อยากปล่อยความรู้สึกแบบนี้ให้ผ่านเลยไป...อยากเก็บรักษามันไว้กับใจจนแบบนี้ตราบนานเท่านานเท่าที่จะเป็นไปได้...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #692 mickyblingbling (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 19:00
    อ.คาคาชิเปลี่ยนโหมดอ่าา เหมือนรุกโตะมากขึ้นนะ แถมมีหึงเล็กๆด้วย ฟินมากค่ะ
    คราวนี้คู่นี้ก้อยู่ด้วยกันทั้งวันแน่ๆเลย
    ฉากเดินเล่นน่ารักมากเลยค่ะ เหมือนมาเดตกันเลย แถมโตะก้ดูน่าเอ็นดูมากๆ เล่นเป็นเด็กๆเลยเนอะ อ.ก้แอบมองตลอด อร๊ายย ฟินมากกก
    #692
    0
  2. #622 JJ Scorpion (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 21:28
    น่ารักชิบ น่ารักกัดหมอนขาด 
    #622
    0
  3. #569 anasia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 01:43
    เอ้าๆ หึงแล้วยังไม่รู้ตัวอีกนะคะเซนเซย์//หลิ่วตา//แล้วนี่รู้ตัวแล้วเหรอคะว่ารัก แหมๆๆ ต้องขอบคุณเซียที่อุตส่าห์ตรวจให้ตอนที่แล้วนะคะเนี่ย//ยืดอก//สารภาพไปเลยสิคะว่ารัก ไม่ต้องกลัวอะไรหรอก นัตจังต้องรักเซนเซย์ตอบอยู่แล้ว ก็นี่มันฟิค คาคานารุ นี่นา//ยักคิ้ว



    ซาอิรู้อยู่แล้วสินะว่าเซนเซย์(แอบ)รักนัตจังถึงได้คิดแผนแปลกๆออกมาได้แบบนั้น ร้ายเหมือนกันนา



    น่ารักจริงๆคู่นี้//อมยิ้ม//คาคานารุ ฮ้าาาา ดูอบอุ่นอ่อนโยนจัง
    #569
    0
  4. #555 Towa Erio Meow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 23:34
    คู่นี้น่ารักเนอะ...'~'
    #555
    0
  5. #369 sara (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:15
    แอบหึงแบบไม่รู้ตัวซะแล้ว
    #369
    0
  6. #313 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 22:56
    อ้าย

    แอบหึงด้วยอะ

    ฟินๆๆๆ

    ชอบๆๆ

    แต่งหนุกมากคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #313
    0
  7. #269 wan - wan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:23
    ซาอิ...ที่พูดนั่นคือแผนหรือเปล่า? แผนให้คาคาชิหวง?
    #269
    0
  8. #245 ใครง่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 00:26
    5555 ครูล่อน้องไปทำอะไรที่ไหนน่ะ
    #245
    0
  9. #209 ผู้ส่งมอบความตาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 19:38
    สนุกมาก
    #209
    0
  10. #105 ยิ้มสิ-ยิ้ม!!!!! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:33
    มีแอบหึงเล็กๆด้วยอ่ะ ฮา
    #105
    0
  11. #60 MM_R (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 00:35
    เอาแล้วๆ คาคาชิ~~
    #60
    0
  12. #59 MM_R (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 00:26
    ควรเปลี่ยนจาก นารูโตะระวังตัวด้วยนะ เป็นซาอิระวังตัวด้วย .... เพราะคาคาชิกำลังหึง 5555
    #59
    0
  13. #51 YeeSani (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 20:49
    555 มีหึงด้วยอ่ะ
    #51
    0
  14. #47 namecotton (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 16:04
    มีแอบ หึงนารุโตะด้วย อ๊ากกกกก ฟิน เว่อร์ !!!
    #47
    0
  15. #40 interpiter (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 09:12
    แอบหวงนารุโตะด้วยหรอคะ คุณครู
    ล่อลวงน้องไปเลย น้องตามไม่ทันหรอก
    #40
    0