[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 7 : ต้องอยู่ด้วยกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    20 ม.ค. 57

Mission : 7  

...ร่างสองร่างที่เดินเคียงกันมาตลอดทางได้มาหยุดลงตรงสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมันก็คือหน้าบ้านของคาคาชินั่นเอง นารูโตะมองประตูบ้านสลับกับมองหน้าของคาคาชิไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ...

“งั้นวันนี้ผมกลับบ้านก่อนนะครับ...”  พูดจบแล้วเจ้าตัวก็เตรียมหมุนกายเดินจากไปทันทีเพราะคิดว่าตนเองไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้วแต่ทว่าผิดคาดเพราะมือแข็งแรงของร่างสูงได้เอื้อมมาคว้าต้นแขนเล็ก ๆ ของเค้าไว้อย่างรวดเร็ว ทำให้นารูโตะต้องหยุดการเคลื่อนไหวร่างกายเอาไว้เพียงเท่านั้น

“เอ่อ...”  ยังไม่ทันที่นารูโตะจะเอ่ยอะไรได้มากกว่านั้น อีกฝ่ายก็รั้งร่างบางให้ตามเข้าไปด้านในโดยไม่ได้เอ่ยอะไรซักคำ พอทั้งสองเข้ามาด้านในแล้วคาคาชิก็กึ่งจูงกึ่งประคองพาร่างเล็ก ๆ ไปนั่งลงบนโต๊ะอ่านหนังสือของตนเองโดยที่ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา นารูโตะจึงได้แต่นั่งทำหน้างง ๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจกับการกระทำนั้นซักเท่าไหร่

“ครูคาคาชิ...มีอะไรเหรอเปล่าครับ...”  ในที่สุดนารูโตะก็ต้องร้องถามออกไปด้วยความแปลกใจ แต่คนถูกถามก็ยังคงปิดปากเงียบมีเพียงแววตาที่นารูโตะอ่านไม่ออกที่ทอดมองมานิ่ง ๆ เท่านั้น ทว่าเพียงเท่านั้นกลับทำให้จิตใจของคนที่มองเห็นรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาอย่างประหลาดจนต้องเบือนสายตาไปจากใบหน้าของอีกฝ่ายเพื่อให้หัวใจไม่หวั่นไหวไปมากกว่านี้

“นายต้องอยู่กับชั้น...ลืมไปแล้วหรือไง...”  เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาเบา ๆ นั้นช่วยทำให้จิตใจที่สั่นไหวกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“ครูหมายถึงเวลากลางคืนด้วยเหรอครับ...ไม่ได้หมายถึงแค่เวลากลางวันเท่านั้นหรอกเหรอครับ...”  เสียงใส ๆ ที่เหมือนจะสูงผิดปกติเอ่ยถามขึ้นมาทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าต้องอยู่ด้วยกัน

“คำว่าอยู่ด้วยกันของชั้นมันก็หมายถึงตลอดเวลา ทั้งกลางวันและกลางคืน...นายมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ...”  คาคาชิเอ่ยตอบพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น จากนั้นก็ก้มหน้าลงมาจนเกือบจะชิดกับใบหน้านวล ๆ ของใครบางคนเหมือนกับจะถามว่าเข้าใจที่พูดหรือเปล่า

“ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกครับ...แค่สงสัยเท่านั้นเองว่าทำไมต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา...”  เสียงหวาน ๆ ร้องตอบกลับมาแบบกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมกับใบหน้าเนียนใสที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงน้อย ๆ ด้วยระยะห่างของใบหน้าอีกฝ่ายมันมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยจนทำให้เค้าเกิดอาการประหม่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  คาคาชิเองก็สังเกตเห็นถึงอากัปกิริยานั้นจึงได้แต่ยิ้มน้อย ๆ อย่างพอใจแต่ถึงแม้ว่าเค้าจะยิ้มอีกฝ่ายก็คงไม่สังเกตเห็นเพราะมีหน้ากากที่ช่วยปกปิดรอยยิ้มนั้นไว้นั่นเอง

“เรื่องนั้นชั้นคงบอกนายตอนนี้ไม่ได้...เอาไว้ถึงเมื่อเวลาเมื่อไหร่ชั้นจะบอกเอง...”  พูดจบคาคาชิก็ขยับกายไปนั่งลงบนเตียงนอนเพื่อทิ้งระยะห่างให้นารูโตะรู้สึกอึดอัดและประหม่าน้อยลง  นารูโตะเองพอเห็นอีกฝ่ายขยับห่างออกไปก็รู้สึกโล่งใจประกอบกับเค้ารู้สึกว่าคาคาชิโต้ตอบกับเค้ามากขึ้นไม่นิ่งเงียบเหมือนเมื่อสองสามวันก่อน แล้วท่าทางที่เคยเหม่อลอยก็ดูเหมือนจะเลือนหายไป เพียงแค่นี้มันก็ทำให้นารูโตะรู้สึกยินดีมากแล้วแม้จะมีบางช่วงเวลาที่รู้สึกว่าจิตใจตัวเองไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ก็ตาม...

...แต่ปัญหาก็ใช่จะหมดไปและเหนือสิ่งอื่นใดคือตอนนี้นารูโตะเพิ่งจะรู้ตัวว่าปัญหาใหม่ได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นก็คือการต้องอยู่กับอีกฝ่ายในยามค่ำคืนเช่นนี้มันผิดแผนที่เคยวางไว้ตั้งแต่แรกกับพวกซากุระและซาอิ นอกจากนั้นโอกาสที่จะหลบอีกฝ่ายไปหาซากุระกับซาอิก็แทบจะไม่มีอีกด้วย...พอคิดมาถึงตรงนี้นารูโตะก็เริ่มกังวลจนต้องคิดหาทางออกอย่างเร่งด่วน...

“เอ่อ...ครูครับ ผมว่าคืนนี้ผมขอกลับไปบ้านก่อนดีกว่า เสื้อผ้าหรืออะไรก็ไม่ได้เตรียมมาเลยซักอย่าง...”  นารูโตะพยายามคิดหาเหตุผลที่น่าจะดีที่สุดออกมาด้วยหวังว่าอีกฝ่ายจะยอมผ่อนผัน

“งั้นก็กลับไปเอามาสิ...เดี๋ยวจะไปเป็นเพื่อน...”  คาคาชิไม่พูดเปล่าแต่กลับลุกขึ้นยืนพร้อมกับคว้าข้อมือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายให้ตามมาอย่างถือวิสาสะ ทำให้นารูโตะต้องเดินตามอีกฝ่ายมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกความคิดจะแยกจากอีกฝ่าย

“ผมกลับไปคนเดียวได้ครับ...ไม่หลงหรอก ครูรออยู่ที่นี่น่าจะดีกว่าน่ะ...”

“ทำไมล่ะ...ชั้นกลับบ้านไปพร้อมนายแล้วมันไม่สะดวกตรงใหนงั้นเหรอ...”  คาคาชิย้อนถามมาหน้าตายทำให้นารูโตะอึกอักพูดไม่ออกเพราะจะบอกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ว่าจะหลบไปปรึกษาวางแผนกับเพื่อน ๆ อีกสองคน

“ว่าไง...ถ้านายมีเหตุผลที่รับฟังได้ชั้นก็จะยอมรออยู่ที่นี่ตามที่นายต้องการ แต่ถ้าเหตุผลของนายมันฟังไม่ขึ้นชั้นก็จะทำตามความต้องการของชั้น...”  คาคาชิยื่นเงื่อนไขซึ่งเป็นโอกาสสุดท้ายของนารูโตะแล้วแต่จนแล้วจนรอดนารูโตะก็หาเหตุผลดี ๆ มาให้อีกฝ่ายไม่ได้ อีกอย่างถ้าพยายามทำตัวมีพิรุธการจะเข้าใกล้อีกฝ่ายอีกครั้งอาจเป็นเรื่องยากก็ได้

“เงียบแบบนี้แปลว่าไม่มีเหตุผลมาอ้างใช่มั้ยล่ะ...ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับไปที่บ้านของนายกันได้แล้วใช่มั้ย...”  ว่าแล้วคาคาชิก็เดินนำหน้าไปโดยไม่ลืมจูงมือเล็ก ๆ ที่ตนเกาะกุมไว้ให้ตามไปด้วย  เมื่อเหตุการณ์เป็นแบบนี้แล้วนารูโตะก็ได้แต่แอบถอนใจเบา ๆ อย่างหมดปัญญาเค้าได้แต่หวังว่าซากุระกับซาอิจะเห็นว่าตัวเค้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบใหนแล้วก็ควรจะคิดหาวิธีช่วยเหลือเค้าโดยเร็ว

“นี่ซาอิ...จะเอายังไงต่อดีล่ะ ดูเหมือนว่ามันจะผิดแผนไปใหญ่แล้วนะ...”  ซากุระร้องถามขึ้นมาหลังจากที่เห็นคาคาชิกับนารูโตะเดินออกจากบ้านแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของนารูโตะ

“ชั้นก็ปวดหัวเหมือนกัน...คิดอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ แล้วก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมครูคาคาชิถึงต้องให้นารูโตะอยู่ด้วยตลอดเวลาเหมือนเงาตามตัวแบบนี้...”  ซาอิบ่นออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“หรือว่า...ครูคาคาชิจะรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังทำอะไร เลยแยกนารูโตะออกไปจากพวกเรา...”  ซากุระเริ่มคาดเดาจากสิ่งที่พอจะคิดได้ในตอนนี้

“บางทีก็อาจจะเป็นแบบนั้น หรืออาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้...เอาเป็นว่ารอดูไปอีกซักพักแล้วกัน...”

“เอาอย่างนั้นเหรอ...”  ซากุระร้องถามด้วยสีหน้าลังเล

“อืม...แล้วพรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสเข้าไปหานารูโตะก็แล้วกัน...ถ้าสถานการณ์แย่มากคงต้องให้นารูโตะถอนตัวออกมา...”  คำตอบของซาอิทำให้ซากุระจำต้องทำตามเพราะตัวเธอเองก็ยังหาทางออกที่ดีกว่านี้ไม่ได้เหมือนกัน

“อดทนก่อนนะนารูโตะ...”  ซากุระพึมพำออกมาเบา ๆ ราวกับจะให้กำลังใจคนที่กำลังเผชิญปัญหาหนัก

...สุดท้ายนารูโตะก็ได้กลับไปที่บ้านของตัวเองแล้วก็หอบสัมภาระที่จำเป็นตามคาคาชิกลับมาที่บ้านของคาคาชิอย่างว่าง่ายเพราะคาคาชิเอาแต่ยืนคุม ยืนจ้องทุกอิริยาบถจนเค้าทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน  แม้ในใจจะสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายต้องตามติดตัวเค้าขนาดนี้แต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะถามออกไป ไม่รู้ว่าตัวเค้าคิดไปเองหรือเปล่าว่าช่วงนี้ทุกครั้งที่เค้าถามอะไรออกไปอีกฝ่ายถ้าไม่มองมานิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่ทำให้เค้าหวั่นไหวก็จะต้องทำอะไรซักอย่างให้เค้าหวั่นใจทุกครั้งไป...

“เดี๋ยวผมนอนข้างล่างก็แล้วกันครับ...”  นารูโตะร้องบอกเมื่อตัวเองออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นอีกฝ่ายนั่งอ่านอะไรอยู่บนเตียง

“นายมานอนบนเตียงนี่...”  คำตอบของคาคาชิบอกชัดเจนว่าอีกฝ่ายตัดสินใจไปแล้วและจะไม่มีอะไรเปลี่ยน จากนั้นร่างสูงก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำบ้าง

“เฮ้อ...”  นารูโตะถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงตามที่อีกฝ่ายบอกเค้านั่งนิ่งอยู่แบบนั้นนานพอสมควรเพื่อใช้ความคิดแต่ไม่ว่าจะคิดยังไง คิดเท่าไหร่ ก็ยังหาทางออกจากปัญหาตรงนี้ไม่ได้จึงเลิกสนใจประกอบกับเริ่มง่วงนอนขึ้นมาเสียแล้วจึงล้มตัวลงนอนไปบนเตียงแล้วก็หลับไปแทบจะทันทีเหมือนกัน  ฝ่ายคาคาชิพอออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าท่อนล่างพันไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวใบหน้าคมคายเกลี้ยงเกลาที่เคยถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากบัดนี้มันกลับว่างเปล่าไร้สิ่งใดปกปิดเผยให้เห็นรูปหน้าที่หล่อเหลาไม่แพ้หนุ่ม ๆ คนใหนในหมู่บ้านหรือจะพูดให้ถูกก็คือเข้าข่ายหล่อขั้นเทพกันเลยทีเดียว

...คาคาชิจัดการสวมกางเกงแทนผ้าขนหนูแต่ท่อนบนกลับปล่อยให้มันเปลือยเปล่าอยู่อย่างนั้น ก่อนจะไปทรุดกายลงนั่งบนเตียงที่มีร่างบางนอนหลับสนิท ด้วยทีท่าระมัดระวัง เค้านั่งมองรูปหน้าเนียนสวยของคนที่หลับใหลด้วยแววตาที่บ่งบอกชัดเจนถึงความรู้สึกบางอย่างแม้แต่เจ้าตัวเองก็คงจะไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาแบบนั้นมันช่างอบอุ่นและอ่อนหวานขนาดไหน...

“ชั้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ...ว่าตัวเองจะกล้าบ้าบิ่นทำอะไรแบบนี้ มันเพราะอะไรกันนะชั้นถึงตัดสินใจให้เรื่องราวมันดำเนินมาจนถึงตอนนี้...นายรู้คำตอบของมันหรือเปล่า...นารูโตะ...”  ถ้อยคำอ่อนโยนที่เอ่ยออกมานั้นมันแผ่วเบาแต่กลับดังก้องอยู่ในใจของใครบางคน คาคาชิเลื่อนมือไปแตะที่แก้มนวล ๆ ของคนที่หลับพริ้มอยู่ตรงหน้าเบา ๆ พร้อมกับส่งยิ้มที่มีแต่เค้าเท่านั้นที่รู้ว่ารอยยิ้มนี้มันสื่อถึงอะไร จากนั้นเจ้าตัวก็ขยับกายลงไปนอนเคียงข้างร่างเล็กบนเตียงที่ยังพอเหลือพื้นที่ให้นอนได้อีกคน แม้จะเบียดไปซักหน่อยแต่ก็คงไม่เป็นปัญหาในยามนี้...ครั้นพอลงมานอนข้าง ๆ ใครบางคนแล้วคาคาชิกลับไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ เนื่องจากใบหน้านวล ๆ ของใครบางคนมันเด่นชัดอยู่ตรงหน้าใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของฝ่ายนั้น ซึ่งมันส่งผลกับความรู้สึกของเค้าในตอนนี้เป็นอย่างมาก...

“เฮ้อ...ใหน ๆ เราก็บ้ามาถึงขนาดนี้แล้วถ้าจะขอบ้าต่ออีกซักหน่อยคงไม่เป็นไรแล้วละมั๊ง...ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของนายเลยนะรู้มั้ย...นารูโตะ...”  คาคาชิเอ่ยกับคนที่หลับไปแล้วก่อนจะขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็ก ๆ นั้นไว้อย่างอบอุ่นเจ้าตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องก็ขยับตัวเข้าไปหาอ้อมกอดของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่ามันอันตรายขนาดใหนที่ทำแบบนี้ และจากปฏิกิริยานั้นเองทำให้คาคาชิต้องรีบสะกดกลั้นอารมณ์และจิตใจตัวเองเป็นการณ์ด่วน

“เจ้าเด็กบ้าแล้วคืนนี้ชั้นจะนอนหลับมั้ยล่ะเนี่ย...”  เสียงพึมพำเบา ๆ ของคนอารมณ์พลุ่งพล่านที่เริ่มไม่ไว้ใจตัวเองขึ้นมาเสียแล้วยามที่มีร่างของใครบางคนอยู่ในอ้อมกอดอย่างแนบแน่นเช่นนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #693 mickyblingbling (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 19:22
    อ.คาคาชิเวอร์ชั่นรุกกก บอกเลยรุกมาก ตามติดโตะสุดๆ แม่ยกชอบบอกเลยค่ะ หุหุหุ
    อยากรู้อาการตอนโตะตื่นมาแล้วมาเจออ.นอนแนบชิดมากๆแบบนี้จัง ฟินนนค่ะ~
    #693
    0
  2. #653 Pinkkky_1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 15:44
    ฟินนนนนนอ่าาา
    #653
    0
  3. #634 Aern2545 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:31
    บอกเลยว่าฟินนนนนนนนนน
    #634
    0
  4. #598 Fifa30152 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 07:33
    กรี้ดดดดฟินไปเลยทีเดียวถอดทั้งเสื้อทั้งหน้ากากก >~< โตะนายมันน่าลักหลับซะจริง!
    #598
    0
  5. #570 anasia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 02:23
    อยากจะกรี๊ดให้ลั่น เซนเซย์คะ! ระงับสติอารมณ์หน่อยค่ะ เตลิดไปหมดเเล้ว

    แหม นอนกอดกันซะแนบแน่นแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่จะหวั่นไหวใจสั่น>< แล้วยิ่งถอดเสื้ออีก โฮกกกก งานดีมากค่ะเซนเซย์^-<



    ซาอิ ซากุระ ไม่ต้องคิดผงคิดแผนอะไรหรือแยกตัวนัตจังคืนไปหรอก ปล่อยไปแบบนี้แหละดีแล้ว เชื่อสิ!
    #570
    0
  6. #556 Towa Erio Meow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 23:40
    โตะจิรอดไหม>.,<
    #556
    0
  7. #457 ทะเลสีดำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 15:47
    เขิลลลล
    #457
    0
  8. #370 sara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:25
    โตะตื่นมาจะเป็นไงเนี่ย
    #370
    0
  9. #314 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 22:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    คาคาชินายช่าง....

    >///<

    ชอบมากคะ

    แต่งหนุกมากคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #314
    0
  10. #270 wan - wan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:40
    ถ้าโตะไม่รอดคงถูกใจแม่ยกน่าดู...
    #270
    0
  11. #246 ใครง่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 00:34
    อร้างงงงงงงงงงงงงงงงง ลักหลับน้องเลย =.,=
    #246
    0
  12. #210 ผู้ส่งมอบความตาย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 19:43
    สนุกมาก
    #210
    0
  13. #187 budza555 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 16:20
    โตะจะรอดไหมเนี่ย วันนี้อาจรอดวันต่อไปขอให้ไม่รอดนะ คุคิ



    ท่าทางคาคาชิเก็บกดอ่ะ
    #187
    0
  14. #125 nookevolution (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 18:36
    น่ารักง้าาาา งื้อออออออออ
    #125
    0
  15. #114 น้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:18
    นอนถอดเสื้อมันไม่หนาวหรอ
    #114
    0
  16. #106 ยิ้มสิ-ยิ้ม!!!!! (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:50
    ตื่นทั้งคืนแน่ค่ะ 

    // อุ๊บส์เรทไปหน่อย - ., -
    #106
    0
  17. #52 YeeSani (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 21:07
    คาคาชิตาค้างแน่ๆ 55555
    #52
    0
  18. #48 namecotton (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 16:33
    คาคาชิ...... นอนถอดเสื้อทำไม เลิศมากกกกค่ะ กอดโตะแน่นๆนะ เดี๋ยวโตะหนาว
    #48
    0
  19. #41 interpiter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 09:29
    กรี๊ดดดดด อยากเห็นคาคาชินอนกอดนารุโตะมาก
    ถอดทั้งเสื้อทั้งหน้ากาก นารุโตะตื่นมาไม่ตกใจหรอ
    #41
    0