นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Naruto] My love my memory~[Yaoi]

โดย rikosama

ยามที่สูญเสียสิ่งสำคัญไป จะตัดสินใจเลือกหนทางใหน

ยอดวิวรวม

4,775

ยอดวิวเดือนนี้

15

ยอดวิวรวม


4,775

ความคิดเห็น


45

คนติดตาม


70
เรทติ้ง : 90 % จำนวนโหวต : 2
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ม.ค. 56 / 09:11 น.
นิยาย [Fic Naruto] My love my memory~[Yaoi]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่อความตายเป็นหนทางเดียวที่มีอยู่
เค้าจะยอมแลกมาเพื่อให้ได้คนสำคัญ
คืนกลับมาหรือไม่ แล้วสิ่งาที่ต้องแลก
ไปจะทดแทนด้วยอะไร  หาคำตอบได้
จากเรื่องราวนับจากนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ม.ค. 56 / 09:11


...ณ ประตูใหญ่ทางเข้าหมู่บ้านโคโนฮะ มีกลุ่มคนกำลังยืนเรียงรายราวกับกำลังรอคอยใครบางคนให้มาปรากฏตัวด้วยทีท่าไม่รีบร้อนเท่าไหร่...

ทำไมครูคาคาชิมาช้าจังเลย...  เสียงใครบางคนบ่นขึ้นมาด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายกับการรอคอย

ครูเค้าก็ช้าแบบนี้ตลอดไม่ใช่รึไง...  เสียงใส ๆ ของใครอีกคนร้องตอบกลับมาด้วยทีท่าไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด

ก็มันน่าเบื่อนี่นาซากุระ...ครูคาคาชิก็ไม่เคยจะมาตรงเวลาซักครั้ง...

เลิกบ่นได้แล้วล่ะ...ครูเดินมาโน่นแล้วล่ะ...  ซากุระร้องบอกพร้อมกับมองเห็นร่างสูงของคนที่พวกเค้ารอคอยกำลังเดินตรงมาทางนี้

โทษทีนะ...พอดีเจอใครบางคนเข้ากลางทางก็เลยช้าไปหน่อย  คาคาชิร้องแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกชัดว่าสำนึกผิดแกมเหนื่อยหน่ายยามที่นึกถึงคนที่ตนได้พบเจอมาระหว่างทาง

อย่าบอกนะค่ะว่าโดนครูไกท้าแข่งระหว่างทางมาที่นี่น่ะ...  ซากุระร้องถามทั้งที่เกือบจะแน่ใจได้ว่าเรื่องที่ตนสงสัยมันเป็นความจริง แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วคนที่ทั้งสองพูดถึงก็ตะโกนร้องเรียกมาจากด้านหลังเสียงดังโหวกเหวก กำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับลูกทีมของตน

เฮ้...คาคาชิ วันนี้ชั้นแพ้แต่คราวหน้ารับรองว่าชั้นชนะนายแน่นอน...  ไกเอ่ยด้วยความมุ่งมั่นแต่คู่สนทนากับทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย

ครูว่าเรารีบไปดีกว่านะนารูโตะ ซากุระ...ขืนอยู่ต่อคงไม่จบง่าย ๆ แน่...  คาคาชิเอ่ยเร่งลูกทีมทั้งสองคนแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะช้าไปเสียแล้วเพราะว่าอีกฝ่ายเข้ามาถึงตัวเค้าแล้ว

จะรีบไปแล้วเหรอ...เดินไปพร้อมกันก็ได้ยังไงก็ต้องไปทำภารกิจเหมือนกัน แล้วค่อยไปแยกกันที่หมู่บ้านข้างหน้าก็ได้นี่นา...  ไกเอ่ยพร้อมกับตัดสินใจเสร็จสรรพโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปฏิเสธก่อนจะลากคาคาชิให้เดินไปด้วยกัน  สุดท้ายทั้งสองคนก็จำต้องเดินรวมกลุ่มไปกับลูกทีมของไก อันประกอบไปด้วยลีกับเนจิ ส่วนเท็น เท็น ติดภารกิจกับอีกทีมอยู่เลยไม่ได้มา ลีเดินคู่ไปกับซากุระด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานอย่างไม่ปิดบัง ซากุระเองก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีเพื่อนเดินไปด้วย ส่วนนารูโตะที่เดินเซ็ง ๆ ก็มีเนจิเดินเคียงไปเงียบ ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งนารูโตะก็คิดว่ามันคงเป็นลักษณะประจำตัวของเนจิไปเสียแล้ว จึงไม่ได้คิดอะไรจนกระทั้งอีกฝ่ายเอ่ยทักมาเบา ๆ

มีอะไรไม่พอใจอย่างงั้นเหรอ...นารูโตะ  จากคำพูดประโยคนั้นทำให้นารูโตะต้องหันไปมองคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะร้องตอบไปเบา ๆ เช่นกัน

ก็ไม่ได้มีอะไรไม่พอใจหรอก...แค่รู้สึกเบื่อ ๆ เท่านั้นเอง ไม่รู้ทำไมชั้นไม่อยากมาทำภารกิจครั้งนี้ซักเท่าไหร่เลย มันรู้สึกเหมือนกับว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นแหละ...

ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ...ทีมของเราก็ไปทำภารกิจอยู่ใกล้ ๆ กับทีมของนายนั่นแหละ...  น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยออกมาอย่างจริงใจและมันก็ทำให้คนฟังรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในจิตใจก่อนจะต้องรีบหันหน้ากลับมาไม่กล้าจ้องมองนัยน์ตาสีมุขที่ราวกับจะล่วงรู้ทุกสิ่งภายในใจของเค้า

ถึงจะบอกว่าอยู่ใกล้ ๆ แต่ความจริงมันก็ไกลอยู่เหมือนกันนั่นแหละ...  นารูโตะบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่คนข้าง ๆ กลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

ไม่ว่าไกลแค่ใหน...ขอแค่นายเรียกชั้นก็จะไปทั้งนั้น...  คำตอบที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานมันยิ่งทำให้จิตใจของนารูโตะยิ่งสั่นไหว จนไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไปอีกเพราะกลัวจะได้รับคำตอบที่มันสั่นคลอนจิตใจอย่างเช่นเวลานี้ สุดท้ายระหว่างคนสองคนที่เดินรั้งท้ายจึงมีเพียงความเงียบแต่ภายในจิตใจของใครบางคนนั้นมันไม่อาจสงบลงได้เลย  เพียงเพราะคำพูดของใครอีกคนนั่นเอง  และแล้วขบวนเดินทางของทั้งสองทีมก็มาถึงทางแยกที่จำต้องแยกกันไป

เราแยกกันตรงนี้แล้วกันนะ...  คาคาชิร้องบอกเมื่อมาถึงทางแยกของสองหมู่บ้าน

อืม...งั้นก็ขอให้โชคดีนะ  ไกเองก็ร้องบอกมาก่อนจะเรียกลูกทีมให้ติดตามไป แต่ก่อนที่เนจิจะเดินแยกไปก็ไม่ลืมหันมากระซิบบอกบางอย่างกับคนข้าง ๆ ส่งผลให้ใบหน้านวลต้องขึ้นสีอย่างรวดเร็ว

อย่าลืมเรียกชั้นนะ...แล้วจะรีบมา...  พูดจบเนจิก็เดินตามอีกสองคนไปราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไปกันได้แล้วนารูโตะ...  คาคาชิเอ่ยเรียกมาก่อนจะเดินนำไปโดยมีซากุระเดินตาม แล้วนารูโตะจึงค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินตามไปอย่างเชื่องช้า  ตะวันบ่ายคล้อยทีมของคาคาชิมาหยุดพักอยู่ที่ริมลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งถ้าคำนวนจากระยะทางแล้วกว่าจะไปถึงหมู่บ้านที่เป็นเป้าหมายก็อีกวันครึ่ง...

เดี๋ยวผมไปตักน้ำให้นะครับ...น้ำของผมหมดพอดี  นารูโตะอาสาและไม่รอฟังคำตอบก็วิ่งถลาตรงไปยังลำธารเบื้องหน้าทันที โดยที่ไม่ได้สังเกตุเลยว่าบริเวณนั้นมีหมอกหนาปกคลุมอยู่แล้วสองขาของเค้าก็ได้ก้าวล่วงเข้ามาในเขตแดนต้องห้ามโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว...

นารูโตะไปตักน้ำนานจังเลย...เดี๋ยวหนูไปดูก่อนนะค่ะ  ซากุระว่าพลางเตรียมผล่ะจากไปดูอีกฝ่ายอย่างที่พูดจริง ๆ แต่คาคาชิเรียกรั้งไว้เสียก่อนเพราะสังเกตุถึงสิ่งผิดปกติที่เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวพวกเค้ามากขึ้น

เดี๋ยวก่อน...มีบางอย่างผิดปกติ  พูดจบคาคาชิก็เรียกเนตรวงแหวนออกมาก่อนจะมองไปรอบ ๆ แล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวล

แถวนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคน...

หมายความว่ายังไงค่ะครู...แล้วนารูโตะหายไปใหน...  ซากุระร้องถามด้วยทีท่าตกใจ

ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ที่แน่ ๆ ก็คือหมอกพวกนี้ก็คือปริศนาที่จะตอบได้ว่านารูโตะอยู่ที่ใหน...  พูดจบคาคาชิก็ส่งสัญญาณให้ซากุระถอยร้นออกมาจากตรงนั้นทันที ซึ่งซากุระเองก็ไม่มีทางเลือกจำต้องทำตามที่คาคาชิบอก เมื่อแน่ใจว่าตำแหน่งที่ถอยออกมานั้นไม่มีหมอกปริศนาแล้วคาคาชิก็ต้องตกใจอีกครั้งกับเสียงที่ร้องทักมาจากด้านหลัง

อ้าว...คาคาชิ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ...เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ... 

ไก...แล้วทางนายเกิดอะไรขึ้นรึไง ทำไมยังอยู่แถวนี้...  คาคาชิร้องทักกลับไปเมื่อเห็นชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เจอหมอกประหลาดเข้านะสิ...แล้วจู่ ๆ เนจิก็หายไป...

หือ...ทางชั้นก็เหมือนกันนารูโตะก็หายไปด้วย...

นี่มันเรื่องอะไรกันอย่างนั้นเหรอค่ะครู...แล้วนารูโตะจะเป็นอะไรมั้ย...  ซากุระร้องถามด้วยความเป็นห่วง  แต่ก็ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้ ทั้งหมดจึงตกอยู่ในความเงียบเพราะไม่รู้จะหาคำตอบหรือคำอธิบายอย่างไรดี

...ร่างบางค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นช้า ๆ แล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือแววตาอบอุ่นที่คุ้นเคยของใครบางคนก่อนที่เค้าจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกงุ่นงง...

เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ...เนจิ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ? แล้วชั้นมานอนตรงนี้ได้ยังไง? แล้วที่นี่คือที่ใหน? ...

ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ที่รู้แน่ ๆ ก็คือที่นี่ไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่...  คำตอบของอีกฝ่ายไม่ได้ช่วยให้ความกระจ่างแต่อย่างใด  แต่ว่านารูโตะก็รู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยตัวเค้าเองก็ไม่ได้หลงอยู่ที่นี่คนเดียว

ลุกไหวมั้ย...ชั้นคิดว่าเราควรจะไปจากตรงนี้กันก่อนดีกว่าเผื่อว่าจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง...  เนจิเอ่ยพลางช่วยพยุงร่างบางให้ลุกขึ้น ซึ่งนารูโตะก็ทำตามอย่างว่าง่ายแล้วทั้งสองก็เดินไปตามทางที่ตนเองไม่รู้จักและคุ้นเคยแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปเรื่อย ๆ แล้วสุดปลายทางนั้นก็ปรากฏเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ดูเงียบสงบจนน่ากลัว

นายว่ามันแปลก ๆ หรือเปล่าเนจิ...ทำไมมันดูเหมือนหมู่บ้านร้างแบบนี้ทั้ง ๆ ที่มีคนอยู่อาศัยล่ะ...  นารูโตะร้องถามแต่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตอบก็มีชายคนหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเค้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พวกเธอสองคนตามพวกเรามา...

จะพาเราไปใหนเหรอครับ...  เนจิร้องถามแต่อีกฝ่ายไม้ได้ตอบกลับหมุนกายแล้วเดินนำไปเงียบ ๆ ระหว่างทางเนจิพยายามซักถามแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือความเงียบ จนสุดท้ายทั้งหมดก็มาหยุดอยู่ที่หน้าอาคารหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นของผู้นำหมู่บ้าน

เข้าไปสิ...  พูดจบชายคนนั้นก็จากไปทันที นารูโตะกับเนจิจึงหันมามองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในตามที่ชายคนนั้นบอก และเมื่อเข้ามาภายในแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือความว่างเปล่า มันไม่มีสิ่งใดอยู่ภายในอาคารหลังนี้เลยซักอย่างเดียว ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนงงอยู่นั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาโดยไม่ทราบทิศทาง

พวกเธอสองคนรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังอยู่ ณ ที่ใด...

แล้วที่นี่คือที่ใหน...พาเรามาที่นี่ทำไม...

นั่นไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องรู้...เพราะสิ่งที่พวกเธอควรรู้ไว้ก็คือการจะออกไปจากที่นี่ได้นั้นมีเพียงทางเดียวนั้นก็คือ...ความตาย...  ทันทีที่กล่าวจบประตูก็ถูกเปิดออกแล้วชายคนเดิมก็ก้าวเข้ามาแล้วพาทั้งสองคนออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว ทั้งเนจิทั้งนารูโตะที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่เดินตามชายคนนั้นไปด้วยความรู้สึกสับสนในใจ  ชายคนนั้นพานารูโตะกับเนจิมาที่บ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งที่อยู่ท้ายหมู่บ้านโดยไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง ซึ่งเนจิก็เข้าใจได้ว่าที่นี่คงเป็นที่พักสำหรับเค้าสองคนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็นับว่าโชคดีที่ไม่ถูกจับขัง  เนจิเปิดประตูเข้าไปข้างในก่อนโดยมีนารูโตะตามเข้าไปติด ๆ ภายในบ้านดูสะอาดเรียบร้อยดี

นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอเนจิ...ทำไมต้องตายถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ล่ะ...  นารูโตะร้องถามขึ้นเมื่อเหลือกันเพียงลำพัง

ตอนนี้ชั้นเองก็ตอบอะไรไม่ได้หรอก...แต่เอาไว้พรุ่งนี้จะลองออกไปหาข้อมูลดูแล้วกัน ยังไงวันนี้ก็พักผ่อนก่อนแล้วกัน...  เนจิเอ่ยสรุปด้วยเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลเรื่องอะไร นารูโตะที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดีก็ได้แต่ทำตามที่อีกฝ่ายบอกไปเงียบ ๆ ด้วยการเดินเข้าไปในห้องด้านหนึ่งก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยจิตใจที่หวิวโหวง

...เช้าวันต่อมานารูโตะตื่นขึ้นมาก็พบกับอาหารที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ แต่ไม่พบแม้แต่เงาของเนจิ เค้าลองเดินออกไปสำรวจรอบ ๆ ที่พักแต่ก็ไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติจึงเดาว่าอีกฝ่ายคงออกไปหาข้อมูลตามที่บอกไว้เมื่อวานจึงได้แต่นั่งรอให้อีกฝ่ายกลับมา...จนเวลาล่วงเลยไปถึงเย็นก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เฝ้ารอนารูโตะคิดว่ากำลังจะออกไปตามหาก็พอดีกับที่ประตูเปิดออกมาแล้วเนจิก็ก้าวเข้ามาพอดี...

เนจิ...หายไปใหนมาทั้งวันชั้นเป็นห่วงรู้มั้ย...  เสียงใส ๆ ร้องทักมาพร้อม ๆ กับที่ร่างบางวิ่งถลาเข้ามาหา เนจิยิ้มรับกับการกระทำและคำพูดนั้นก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ไปหาข้อมูลแต่ว่าไม่ได้เรื่องอะไรเลย ถามใครก็ไม่มีใครตอบ ลองไปหาข่าวเองก็ไม่มีอะไร พยายามหาทางออกจากหมู่บ้านแต่พอลองเดินไปในทางที่คิดว่าจะออกไปได้แต่สุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิม...  เนจิค่อย ๆ เล่าเรื่องราวที่เค้าประสบมาให้อีกฝ่ายฟังช้า ๆ ซึ่งพอเล่าจบนารูโตะก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาดัง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

...หลังจากวันนั้นทั้งเนจิทั้งนารูโตะก็พยายามหาทางออกจากหมู่บ้านปริศนาทุกวิถีทางแต่ไม่ว่าจะทำยังไง ก็ไม่อาจหาเส้นทางที่จะออกไปจากที่นี่ได้เลย...

ทำไมยังไม่นอนดึกแล้วนะ...  เนจิเอ่ยทักออกไปอย่างห่วงใย เพราะเมื่อเค้าเดินผ่านห้องของนารูโตะก็สังเกตุเห็นแสงไฟวับแวมออกมาจากภายในห้องของอีกฝ่ายจึงเดินมาดูแล้วก็พบร่างบางนั่งนิ่งพิงกรอบหน้าต่างอยู่ด้วยที่ท่าเหม่อลอย

เราไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้จริง ๆ เหรอเนจิ...  เสียงใส ๆ ที่สั่นเครือเล็กน้อยเอ่ยถามมาเบา ๆ

อย่าเพิ่งหมดหวังสิ...ชั้นสัญญาว่าจะพานายออกไปจากที่นี่ให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม...  เนจิว่าพลางเดินเข้าไปนั่งลงเบื้องหน้าอีกฝ่าย

ทำไมต้องแลกด้วยชีวิต ถ้าจะออกไปเราก็ต้องออกไปด้วยกันชั้นไม่ยอมออกไปคนเดียวหรอก...  นารูโตะหันมาแย้งด้วยจิตใจที่ไหวหวั่น

ชั้นก็ไม่อยากไปคนเดียว ไปอยู่ในโลกที่ไม่มีนายหรอกนะ...นารูโตะ...  ถ้อยคำที่แฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่างนั้นมันทำให้ใบหน้านวลต้องขึ้นสีน้อย ๆ จนทำให้คนที่เฝ้ามองอดไม่ได้ที่จะไล่ปลายนิ้วไปตามรูปหน้าเนียนสวยนั้นอย่างหลงใหล นารูโตะสะดุ้งน้อย ๆ กับสัมผัสจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ขยับกายหนีหรือปัดป้องปลายนิ้วเรียว ๆ ของอีกฝ่าย กลับจ้องมองลึกลงไปในแววตาสีมุขคู่คมที่ใสราวกับกระจกยามที่จ้องมองเค้าจนเค้าสามารถมองเห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้น นารูโตะที่เผลอมองสบตากับอีกฝ่ายจนไม่รู้ตัวว่าใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของตนเองเพียงเส้นด้ายกันเท่านั้น...

เนจิ...  เสียงเรียกเพียงแผ่วเบายามที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ตรงหน้า แต่มันก็คงช้าไปเสียแล้วที่จะปฏิเสธสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เพราะอีกฝ่ายโน้มใบหน้าลงมาใกล้ก่อนจะไล่ริมฝีปากร้อนของตนไปตามรูปปากอิ่มสวยได้รูปของนารูโตะอย่างแช่มช้อยและเชื่องช้า ก่อนจะเข้าครอบครองอย่างอ่อนหวานและนุ่มนวล...

...สัมผัสที่พริ้วไหวชวนให้เคลิบเคลิ้มจากริมฝีปากของเนจินั้น มันทำให้นารูโตะคล้อยตามไปอย่างไม่ยากเย็นเค้าตอบรับสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเคอะเขินแต่อ่อนโยน ลิ้นอุ่นร้อนแทรกผ่านเข้ามาภายในหมายจะค้นหาความอ่อนหวานที่ถูกเก็บงำมาเนิ่นนาน ลิ้นเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะประหม่าอยู่ไม่น้อยก็ตอบรับสัมผัสของอีกฝ่ายได้อย่างนุ่มนวลเช่นกัน...

อืม...  นารูโตะครางในลำคอเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองต้องการอากาศหายใจ เนจิจึงละออกมาจากริมฝีปากสวยนั้นอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะรั้งเอวบาง ๆ ของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วบดเบียดริมฝีปากของตนลงไปอีกครั้งอย่างร้อนแรงและดุดันมากยิ่งขึ้น  นารูโตะที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ต้องสะดุ้งไปกับสัมผัสนั้นเช่นกัน คราวนี้พอเนจิปล่อยให้ริมฝีปากของอีกฝ่ายเป็นอิสระก็ถือโอกาสช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแล้วตรงไปที่เตียงนอนกว้างในห้องนั้นทันที...

(…ขอ NC...ซักหน่อยนะ...เดี๋ยวจะขาดใจตายเสียก่อน...)

...เช้าวันใหม่มาเยือนแต่ร่างสองร่างที่ยังคงนอนกอดก่ายกันไว้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด กระทั้งเวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงนารูโตะที่นอนอิงแอบอยู่กับอกกว้างก็ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนจะขยับกายลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพราะไม่อยากรบกวนคนที่กำลังนอนอยู่  แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน...

สายขนาดนี้เลยเหรอ...  เนจิร้องถามพร้อมกับยันกายลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่วายรั้งร่างอีกฝ่ายเข้าไปกอดไว้หลวม ๆ

ก็งั้นสิ...  คนถูกกอดร้องตอบไปเบา ๆ

หิวหรือยัง...  เนจิร้องถามคนในอ้อมกอดพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียอยู่ที่แก้มนุ่มนิ่ม

หิวแล้ว...ว่าแต่ชั้นมีเรื่องนึงที่เพิ่งคิดได้เมื่อคืนจะบอกนายด้วย...  จากคำพูดนั้นทำให้เนจิหยุดการกระทำของตนลงแล้วหันมาตั้งใจฟังเต็มที่

อะไรเหรอ...

ทำไมเราไม่กลับไปดูที่อาคารหลังที่พวกเราเข้าไปตอนมาถึงทีแรกล่ะ...

อืม...ชั้นก็เคยลองไปแอบดูมาแล้วแต่ว่ายังไม่ได้เข้าไปข้างใน...

งั้นวันนี้เราไปที่นั่นกันนะ...แอบไปตอนกลางคืนก็ได้ เพราะชั้นรู้สึกว่าคำตอบทั้งหมดของปริศนาที่เรายังไม่รู้มันอยู่ในนั่นแหละ...

ชั้นก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน...เอาเป็นว่าเย็นนี้พวกเราจะไปที่นั่น  แต่ว่าตอนนี้ขอกอดนายต่ออีกหน่อยก็แล้วกันนะ...  พูดจบเนจิก็จับร่างบางพลิกกดลงไปบนเตียงแล้วเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอนวลทันที นารูโตะที่ตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวก็คิดจะร้องห้ามแต่ทว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมากลับกลายเป็นเสียงครางไปในที่สุด...

อ่า...อืม...  เป็นอันว่าสองคนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาก็เริ่มบรรเลงบทรักกันต่อรอบสองและยาวไปจนบ่ายคล้อยกว่านารูโตะจะได้พัก ตัวก็ช้ำไปหลายรอบเลยทีเดียว

...เงาคนสองคนค่อย ๆ คืบคลานเข้าไปในตัวอาคารที่เป็นเหมือนที่อยู่ของผู้นำหมู่บ้านโดยไม่มีใครสังเกตุเห็น หรือบางทีอาจจะเห็นก็ทำเป็นไม่เห็นเพราะไม่ว่ายังไงบทสรุปก็ไม่มีวันเปลี่ยนได้  ดังเช่นเหตุการณ์ที่จะเกิดนับจากนี้ไป...

ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติแน่นอน...  เนจิที่ปลุกเนตรสีขาวขึ้นมากระซิบบอกคนข้าง ๆ เพราะสิ่งที่เค้ามองเห็นอยู่ในขณะนี้คือความมืดมิด  แล้วจู่ ๆ พื้นห้องที่เหยียบยืนอยู่ก็สั่นไหวแล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวเป็นคลื่น ๆ ไปมาก่อนจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นหอกแหลมทิ่มแทงมาจากพื้นนั้น ทั้งเนจิและนารูโตะต่างก็รีบโดดหลบกันเป็นการใหญ่

ที่นี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย...  นารูโตะร้องบอกเนจิที่โดดหลบไปอีกด้านด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ระวังตัวนะนารูโตะ...มันมาอีกแล้ว...  เนจิร้องบอกเพราะสิ่งที่เค้าเห็นมันเหมือนกับมีบางอย่างกำลังคืบคลานมาจากเงามืดแต่ที่น่าเจ็บใจก็คือ เค้าจะมองเห็นมันในระยะประชิดนั่นเอง  แล้วสิ่งที่เนจิร้องบอกก็โผล่มาให้เห็นเส้นใยปริศนาพุ่งตรงเข้ามารัดร่างนารูโตะและเนจิไว้ราวกับใยแมงมุม เนจิพยายามตัดออกแต่แล้วเค้าก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติอีกอย่าง ก่อนจะร้องบอกอีกฝ่ายให้รู้ตัว...

นารูโตะ...ใยพวกนี้มันดูดจักระในตัวเรา...  แต่ดูเหมือนว่านารูโตะจะไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งนั้นเลยนั่นก็เพราะจักระที่สูญเสียไปมันเทียบไม่ได้กับจักระมหาศาลที่มีอยู่ในตัวนั่นเอง

ชั้นไม่เป็นไรหรอก...แต่นายอาจจะทนไม่ไหวก็ได้ รอก่อนนะ...  นารูโตะตะโกนบอกมาพร้อมกับพยายามตัดเส้นใยเหล่านี้ออกแต่ก็ใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน เนจิเองก็ไม่ได้เฝ้ารอเฉย ๆ เค้าพยายามทำทุกอย่างเท่าที่กำลังตัวเองในตอนนี้จะทำได้แต่ดูเหมือนจักระในตัวจะเริ่มลดลงเรื่อย ๆ ร่างสูงค่อย ๆ ทรุดกายลงช้า ๆ อย่างอ่อนแรงนารูโตะที่เห็นดังนั้นหัวใจก็ไหววูบก่อนจะเร่งมือตัดเส้นใยเส้นสุดท้ายออกแล้วกระโจนเข้าไปหาร่างอีกฝ่ายทันที

เนจิ...เนจิ...อดทนไว้นะ...  เสียงสั่นเครือร้องบอกมาอย่างร้อนรนขณะพยายามตัดเส้นใยที่ดูเหมือนจะเหนียวมากขึ้นทุกทีเพราะจักระที่ดูดเข้าไปจะทำให้เส้นใยนี้ดูเหนียวและแข็งแรงกว่าเดิม  แต่ไม่ว่าอย่างไรนารูโตะก็สามารถพาร่างเนจิที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่หลุดออกมาจากเส้นใยพวกนั้นได้  ก่อนจะตรงไปยังประตูทางออกแต่ดูเหมือนว่าโอกาสที่พวกเค้าจะรอดมันไม่มีเสียแล้วเพราะประตูที่เคยเป็นทางออกบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงกำแพงหินที่ไร้ซึ่งช่องโหว่ใด ๆ  นารูโตะประคองร่างเนจิให้นั่งพิงอยู่กับกำแพงนั้นด้วยอับจนปัญญาจะหาทางออก อีกทั้งเนจิเองก็ดูเหมือนจะสูญเสียจักระไปมากจนน่าเป็นห่วงอีกด้วย...

เนจิ...ไหวมั้ย...  นารูโตะร้องถามพลางประคองใบหน้าอีกฝ่ายไว้ด้วยจิตใจที่สั่นสะท้าน  เนจิเองตอนนี้ก็ไร้เรี่ยวแรงอย่างที่สุดจึงทำได้แต่ยิ้มรับกับคำถามนั้นไปเท่านั้น

ขอโทษนะ...ถ้าชั้นไม่บอกให้มาที่นี่นายก็คงไม่เป็นแบบนี้...ขอโทษนะเนจิ...  เสียงที่เอ่ยออกมานั้นสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกเสียใจ แต่เนจิพยายามยกมือตัวเองขึ้นมาเกาะกุมมือเล็ก ๆ ที่ยังประคองใบหน้าเค้าไว้อย่างยากลำบาก

อย่าโทษตัวเองเลย...ชั้นไม่เป็นไรมากหรอกพักซักหน่อยก็ดีขึ้นเอง...

งั้นนายก็พักก่อนเถอะถึงจะไม่รู้ว่าจะเจออะไรอีก...แต่ชั้นจะไม่ยอมให้นายเป็นอะไรไปแน่ ๆ...  นารูโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น  แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครได้พักผ่อนบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้คนทั้งสองก็ทำให้สัญชาติญาณของเนจิตื่นตัวขึ้นเค้าผลักร่างบางออกเพื่อให้พ้นวิถีอันตรายของสิ่งนั้นก่อนจะขยับกายเอาตัวเองเข้าไปบังแทนเพราะคิดว่าอาจจะไม่พ้น แล้วความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่างยามที่รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ทะลุผ่านกายไปอย่างรวดเร็ว เส้นใยที่ปลายข้างหนึ่งพุ่งตรงไปปักที่ผนังอีกด้านหนึ่งเลือดสีแดงสดไหลรินลงมาตกกระทบกับร่างบางด้านร่าง นารูโตะที่มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะเนจิผลักให้เค้าล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วเอาตัวเองเข้ามาบังแทนส่งผลให้ตกเป็นเป้ารับสิ่งนั้นแทนตัวเค้า...

เนจิ !!!...  นารูโตะร้องตะโกนออกไปสุดเสียงก่อนจะรีบยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วพยายามตัดเส้นใยมรณะนั้นออกจากร่างของเนจิแต่ทว่าเส้นใยคราวนี้มันกลับค่อย ๆ แข็งตัวขึ้นจนดูเหมือนเหล็กหนาก็ไม่ปาน สุดท้ายนารูโตะจึงตัดสินใจใช้กระสุนวงจักรตัดเส้นใยเหล็กนั้นออกแล้วร่างของเนจิก็ทรุดลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง นารูโตะถลาเข้าไปรับร่างสูงไว้อย่างทุลักทุเล...

เนจิ...เนจิ...ทำแบบนี้ทำไม มาบังชั้นไว้ทำไม...อย่าเป็นอะไรนะ...ขอร้องล่ะ...เนจิ...อย่าเป็นอะไรนะ...  นารูโตะละล่ำละลักร้องบอกไปด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา เพราะตอนนี้ร่างกายที่เคยมอบความอบอุ่นให้กับเค้ามันเหมือนจะเย็นลงจนน่าใจหาย...สองแขนเล็ก ๆ โอบรัดรอบร่างสูงไว้ราวกับว่าถ้าปล่อยมือไปเมื่อใดร่างนี้จะเลือนหายไปทันที

นา...รูโตะ...  เสียงที่เอ่ยออกมามันแหบแห้งจนทำให้คนฟังรู้สึกใจหาย

อย่าพูดอะไรอีกเลย...ชั้นจะพานายออกไปจากที่นี่เอง...อดทนไว้นะ...

ขอโทษ...นะ...แต่มันสายไป...แล้ว...

ไม่...ชั้นไม่ยอมตัดใจง่าย ๆ หรอก...ชั้นจะพานายออกไปให้ได้...  เสียงสะอื้นที่เอ่ยออกมานั้นมันกัดกร่อนหัวใจคนฟังให้เจ็บปวดอย่างที่สุด เนจิรู้ตัวดีว่าตนเองคงไม่อาจมีลมหายใจต่อไปได้อีกแล้วเค้าค่อย ๆ โอบกอดร่างน้อยไว้ด้วยความรักและความรู้สึกทั้งหมดที่มีในหัใจ วันคืนที่มีความสุขร่วมกันมันช่างสั้นยิ่งนัก...เมื่อวานเพิ่งจะได้บอกคำว่ารักกับคน ๆ นี้...แต่มาวันนี้เค้ากลับต้องบอกลาเสียแล้ว...โชคชะตาไม่เคยปราณีต่อเค้าเลยซักครั้งทั้งที่ส่งคน ๆ มาให้เค้าได้รักได้ดูแล...แล้วเหตุใดจึงไม่มอบวันเวลาที่ยาวนานกว่านี้ให้เค้าด้วยเล่า...สติของเค้าเริ่มเลือนลางลงไปทุกที มีหลายสิ่งหลายอย่างอยากจะบอกกับคน ๆ นี้แต่ไม่มีเวลาอีกแล้ว...

นารูโตะ...ชั้นรักนาย...ไม่ว่าเมื่อไหร่...ก็อยากอยู่.........  ประโยคสุดท้ายไม่อาจเอ่ยออกมาได้สมบูรณ์แล้วท่อนแขนที่โอบกอดร่างบางไว้ก็ตกลงข้างกายพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่หลุดลอยไป

เนจิ !!!...เนจิ !!!...เนจิ...  นารูโตะพยายามร้องเรียกร่างที่ยังซบอยู่ที่ไหล่เค้าแต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ แม้จะรู้แต่ก็ไม่อยากยอมรับ เค้ากอดร่างนั้นไว้แน่นแล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจรินไหลลงมาด้วยจิตใจที่ร้าวราน

ทำไม...ทำไม!!!...”  เสียงตะโกนก้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของคนที่สูญเสียสิ่งสำคัญ มันดังสะท้อนไปมาอยู่ในอาคารทื่ดมิดนี้ราวกับจะตอกย้ำให้คนที่สูญเสียได้สำนึกว่าตัวเองไม่เหลือสิ่งใดแล้ว

ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่เหรอ...ว่าการจะได้ออกไปจากที่นี่นั้นมีเพียงหนทางเดียวนั้นก็คือ...ความตาย...แล้วคนผู้นั้นก็ได้ออกไปจากที่แห่งนี้แล้ว...  เสียงปริศนาดังขึ้นมาท่ามกลางความมืด

ฝีมือเจ้าใช่มั้ย...เจ้าทำแบบนี้ทำไม...  นารูโตะตวาดกลับไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

แล้วเจ้าอยากออกไปจากที่นี่หรือยังล่ะ...  คำถามที่ฟังดูเย็นชานั้นทำให้นารูโตะต้องหันกลับมามองร่างที่ตนกอดไว้ด้วยหัวใจที่เศร้าหมอง

ถ้าออกไปแล้วไม่มีเค้า...ข้าจะออกไปเพื่ออะไร...อยู่ในโลกที่ไร้ซึ่งคนที่ตนรักจะมีความหมายอะไร...

เจ้าอยากอยู่ในโลกที่มีคนที่เจ้ารักอย่างนั้นใช่มั้ย...

ทุกคนย่อมอยากอยู่เคียงข้างกับคนที่ตนรักทั้งนั้น...ถ้าอยู่โดยปราศจากคนที่รักมันก็เหมือนตกนรกนั่นแหละ...

ถ้าเช่นนั้น...ข้าจะช่วยให้เจ้าสมปรารถนา แต่ว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน...

หมายความว่ายังไง...

โลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ...มีแต่คำว่าโชคชะตา การที่เจ้าสองคนเข้ามาในนี้ก็เพราะโชคชะตากำหนดให้เป็นไป และการที่เค้าต้องการก็เป็นเพราะชะตากำหนดให้ต้องตาย สุดท้ายการที่ข้อยอมช่วยเจ้าก็คงเป็นโชคชะตาอีกเช่นกัน...

แปลว่าเจ้าจะช่วยเนจิใช่มั้ย...  นารูโตะร้องถามด้วยความหวังที่มีเพียงน้อยนิด

ทุกอย่างย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน...เมื่อเจ้าต้องการให้อีกคนมีชีวิตเจ้าก็ต้องมีสิ่งที่สำคัญเทียบเท่าชีวิตมาแลกไป...

ได้...ข้ายอมแลกชีวิตของข้ากับเนจิ...  นารูโตะเอ่ยบอกไปอย่างไม่หวาดหวั่น

สิ่งที่แลกต้องไม่ใช่สิ่งเดียวกัน...หมายความว่าถ้าเจ้าอยากได้ชีวิตสิ่งที่ต้องเอามาแลกกับชีวิตก็ต้องไม่ใช่ชีวิต...

แล้วสิ่งที่สำคัญไม่น้อยไปกว่าชีวิตมันคืออะไร...ข้าจะไปมีสิ่งนั้นได้ยังไง...

เจ้ามี...เพราะข้ารับรู้ได้ถึงสิ่งที่สำคัญยิ่ง  ระหว่างพวกเจ้ายังมีสิ่งที่ผูกพันกันไว้อย่างลึกซึ้งและมันก็มีค่ามากพอที่จะแลกกับชีวิตของคนหนึ่งคน...  จากคำพูดนั้นทำให้นารูโตะนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับรู้ได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดหมายถึงอะไร

แล้วข้าจะเป็นเช่นไร...

เจ้าจะยังมีชีวิตต่อไปแต่จะสูญเสียสิ่งนั้นไปตลอดกาล...  พอได้ฟังเช่นนั้นนารูโตะก็กระชับสองแขนที่โอบรอบร่างที่ไร้ลมหายใจไว้มั่นก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอาบสองแก้ม  เนิ่นนานกว่าจะตัดสินใจเอ่ยตอบรับไป

ตกลง...

จำไว้...ว่าเจ้าจะสูญเสียสิ่งนั้นไปตลอดกาล...ตลอดกาล...  คำพูดที่สะท้อนก้องอยู่ในหัวมันยิ่งทำให้จิตใจคนฟังยิ่งเจ็บปวด  แล้วห้องที่เคยมืดมิดก็สว่างจนมองสิ่งใดไม่เห็น นารูโตะกระชับอ้อมแขนของตนให้แน่นขึ้นเพราะนี้คงเป็นเสี้ยวนาทีสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้ นับจากนี้ไปทุกอย่างจะกลายเป็นอดีต...ระหว่างเค้าสองคน...

...ร่างกายที่หนักอึ้งค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมาช้า ๆ แสงแดดที่สาดส่องมาทำให้เค้าต้องยกมือขึ้นมาบังเอาไว้ก่อนจะกระพริบตาเพื่อปรับการมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น...

เป็นอะไรหรือเปล่า...นารูโตะ...  เสียงใส ๆ ร้องถามถึงมาด้วยทีท่าเป็นห่วงเป็นใย

อืม...ไม่เป็นไร...  นารูโตะร้องตอบกลับไปพร้อมกับยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบ ๆ ก็เห็นซากุระกับคาคาชิที่นั่งมองมาด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย

ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว...  คาคาชิร้องบอกหลังจากแน่ใจว่าลูกทีมไม่เป็นอันตราย เพราะหลังจากที่เจอหมอกปริศนาเค้าก็ถอยไปตั้งหลักจนเจอกับทีมไก แต่พอผ่านไปได้ครู่เดียวหมอกนั้นก็เลือนหายไปเข้าเลยย้อนกลับมาที่ริมลำธารอีกครั้งแล้วก็เจอนารูโตะนอนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ลำธารนั่นเอง

ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับครูคาคาชิ...ผมจำได้ว่าเดินมาตักน้ำแล้วก็มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อกี้นี้แหละ...

พอนายเดินไปตักน้ำ...ก็มีหมอกหนาปกคลุมไปทั่วจนพวกเรามองอะไรไม่เห็นเลยแต่เดี๋ยวเดียวหมอกพวกนั้นก็หายไปแล้วเราก็กลับมาเจอนายนอนอยู่ตรงนี้แหละ...  ซากุระเป็นคนอธิบาย ซึ่งนารูโตะก็พยักหน้ารับช้า ๆ

เอาเป็นว่าเรารีบไปจากตรงนี้ก่อนดีกว่าเกิดมันมีหมอกขึ้นมาอีกจะแย่เอา...  คาคาชิร้องเร่งทำให้ซากุระกับนารูโตะร้องรีบรุดไปจากที่นี่ตามคำสั่งทันที

...ทีมคาคาชิเดินทางไปถึงหมู่บ้านเป้าหมายและทำภารกิจได้สำเร็จลุล่วง และระหว่างนั้นนารูโตะก็ถูกถามตลอดว่าจำอะไรช่วงที่เกิดหมอกขึ้นไม่ได้เลยเหรอ  แม้นารูโตะจะยืนยันหนักแน่นว่าจำไม่ได้เลยแต่ในใจลึก ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่หายไป และตัวเค้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด...

เฮ้อ...ถึงซะทีงั้นแยกกันตรงนี้เลยนะค่ะครู...  ซากุระร้องบอกเมื่อเดินมาถึงประตูใหญ่ของหมู่บ้านโคโนฮะ

งั้นชั้นขอไปรายงานเรื่องภารกิจก่อนก็แล้วกัน...  พูดจบคาคาชิก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ชั้นก็ไปบ้างดีกว่า...ไปก่อนนะนารูโตะแล้วเจอกัน...

แล้วเจอกัน...  พอทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้วนารูโตะก็มุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของตน  พอได้อาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นขึ้นมาแล้วนารูโตะก็พยายามนึกทบทวนสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในใจ แต่ไม่ว่าจะนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าช่วงเวลาที่เกิดหมอกขึ้นนั้นเข้าพบเจอสิ่งใด  สุดท้ายก็ได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างจนปัญญาก่อนจะตัดสินใจออกไปเดินเล่นข้างนอกเพราะว่าไม่มีอะไรทำ...

...นารูโตะเดินเล่นมาจนมาถึงลำธารสายเล็กที่เคยมากับจิไรยะบ่อย ๆ ตอนเด็ก ๆ เค้านั่งลงบนโขดหินใหญ่ด้วยทีท่าเหม่อลอย ความคิดบางอย่างยังรบกวนจิตใจของเค้าอยู่ในตอนนี้ นารูโตะนั่งอยู่ตรงนั้นจนมืดค่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ กระทั้งมีเสียงเรียกจากใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงนั้นมันมีผลกับจิตใจของนารูโตะเป็นอย่างมากทั้งที่เคยได้ยินได้ฟังมาตลอดแต่เวลานี้มันกลับทำให้จิตใจที่อ่อนไหวสั่นสะท้านจนหยุดไม่อยู่...

นารูโตะ...

เนจิ...

มาทำอะไรที่นี่ค่ำ ๆ มืด ๆ...  น้ำเสียงอบอุ่นที่นารูโตะคิดไปเองว่ามันช่างอ่อนโยนนักยามที่ได้ยิน

ก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อย...แล้วนายมาที่นี่ทำไมเหรอ...

ก็เดินคิดอะไรมาเรื่อย ๆ เหมือนนายนั่นแหละ...

ทำไมล่ะ...หรือว่าภารกิจมีปัญหางั้นเหรอ...  นารูโตะร้องถามหลังจากที่อีกฝ่ายเดินมาทรุดกายนั่งลงเคียงข้าง

เปล่าก็แค่เจออะไรแปลก ๆ นิดหน่อย...

อะไรที่ว่าแปลก...

ไม่มีอะไรหรอก...  เนจิเลี่ยงที่จะบอกว่าครูไกมาเจอเค้านั่งหลับพิงต้นไม้ใหญ่ตรงจุดที่เกิดหมอกประหลาดขึ้นแล้วตัวเค้าเองก็จำอะไรไม่ได้เลย โดยเฉพาะเรื่องของใครบางคน เหมือนบางช่วงบางตอนมันหายไปจนทำให้รู้สึกใจหาย  นารูโตะเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่อยากบอกก็ไม่ได้เซ้าซี้กลับปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง...สองคนที่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานแต่แล้วจู่ ๆ เนจิก็ต้องตกใจเมื่อรู้สึกว่าคนข้าง ๆ มีอาการแปลก ๆ

ร้องไห้ทำไม...เป็นอะไรเหรอ...  เนจิขยับกายเข้าไปใกล้ก่อนจะเผลอเอื้อมมือไปรั้งใบหน้าอีกฝ่ายให้เงยขึ้น ซึ่งนารูโตะเองก็ไม่ได้ขัดขืนกับการกระทำนั้น

ไม่รู้เหมือนกัน...จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลลงมาแล้วในใจมันก็รู้สึกแปลก ๆ...  นารูโตะตอบกลับมาทั้งที่ใบหน้ายังอาบไปด้วยน้ำตา เนจิไล่ปลายนิ้วเรียว ๆ นั้นไปซับน้ำตาให้อย่างเบามือแม้จะแปลกใจกับการกระทำของตนอยู่บ้างแต่ก็ไม่คิดจะหยุดมือลง ตรงกันข้ามยิ่งได้สัมผัสอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ร่างกายก็เหมือนกับจะยิ่งต้องการอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น สุดท้ายเนจิก็รั้งเอวบาง ๆ ของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้วโอบรัดร่างบ่างไว้อย่างทนุถนอม  นารูโตะที่ตกใจกับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็พยายามขืนกายออกมาแต่ท่อนแขนแข็งแรงนั้นก็ไม่ปล่อยให้ร่างของอีกฝ่ายเป็นอิสระง่าย ๆ ซึ่งมันส่งผลให้ใบหน้านวลต้องเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด...

เนจิ...  เสียงหวานร้องเรียกไปเพียงแผ่วเบา อัญมณีสีฟ้าสดใสสบประสานกับไข่มุขคู่งามราวกับต้องมนต์ จากนั้นใบหน้าของคนทั้งสองก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากันราวกับมีแรงดึงดูดก่อนที่ริมฝีปากเรียวสวยได้รูปจะเข้าสัมผัสกับกลีบปากสีสดอย่างอ่อนหวานและนุ่มนวล  ช้านานกว่าริมฝีปากของคนทั้งสองจะแยกจากกันแต่ร่างสองร่างยังคงแนบสนิทใกล้ชิดกันไม่ยอมห่าง

ไม่รู้ทำไม...ชั้นถึงจำเรื่องราวช่วงหนึ่งของนายไม่ได้เลย...  เนจิเอ่ยบอกไปด้วยแววตาไหวหวั่น

ชั้นก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน...  นารูโตะเองก็ตอบกับมาด้วยแววตาแบบเดียวกัน

แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก...หากสิ่งที่พวกเราสูญเสียไปมันคืออดีตแต่มันจะไม่มีวันกลายเป็นอนาคตอย่างแน่นอน เพราะว่าวันนี้ก็ไม่เคยกลายเป็นวันพรุ่งนี้แต่มันจะกลายเป็นเพียงแค่วันวานเท่านั้น ดังนั้นชั้นจะขอเริ่มต้นวันวานของชั้นด้วยวันนี้ที่มีนายอยู่เคียงข้างได้หรือเปล่า...นารูโตะ...

ชั้นจะอยู่กับนาย...ไม่ว่าเมื่อไหร่...ก็อยากอยู่เคียงข้างนายเสมอ...  คำตอบรับที่อ่อนหวานและมั่นคงนี้ทำให้หัวใจทั้งสองดวงที่คล้ายจะสูญเสียบางอย่างไปกลับมาสดใสได้อีกครั้ง...เพราะความทรงจำที่มีในวันวานก็คือปัจจุบันที่ผันเปลี่ยนไปจากวันนี้นั่นเอง...

THE END

ผลงานอื่นๆ ของ rikosama

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

45 ความคิดเห็น

  1. #45 YThamdee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 02:20
    ขอด้วยนะคะ

    yongyeethamdy123@gmail.com
    #45
    0
  2. #44 YThamdee
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 03:13
    ขอด้วยคนนะคะ😭😭

    yongyeethamdy123@gmail.com
    #44
    0
  3. วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 18:53
    คือเพิ่งมาอ่านได้หลังจากพี่แต่งจบไปแล้ว 5 ปี ชอบมากกก ขอ nc หน่อยนะครับพี่
    ส่งสารเด็กตาดำๆด้วยย พรีสสสสสส
    mintmint81820@gmail.com
    #43
    0
  4. #42 pimpant (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 01:14
    ขอ nc นะคะ pimpant-love@hotmail.com
    #42
    0
  5. #41 anasia
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 01:32
    ซึ้งมากอ่ะ//น้ำตาซึม//เนจิคุงงงง พ่อคุณชายของหม่อม ช่างอบอุ่นอ่อนโยนโดนใจเสียจริง



    ขอด้วยคนนะคะไรท์ jrjaidah@gmail.com
    #41
    0
  6. วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 01:28
    โอ้ยซึ้ง T^T เพิ่งมาอ่าน ช้าไปม้ายยย 
    รบกวนไรท์ช่วยส่งเอ็นซีมาหน่อยเถอะค่ะ พลีสสส min_ot@hotmail.co.th ขอบคุณล่วงหน้าค่าา
    #40
    0
  7. วันที่ 19 เมษายน 2558 / 12:10
    ซึ้งเลยครับ....
    ถึงจะลืมแต่ก็เริ่มต้นใหม่ได้
    ㄟ(≧◇≦)ㄏ
    รู้สึกมีความสุขจนชุ่มหัวใจทะลุปอดเลยทีเดียว(?)


    #39
    0
  8. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:48
    ซึ้งงงงงงงงงงงงงง
    #38
    0
  9. #37 ningg1412
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 22:15
    อยากอ่านเรื่องยาวของคู่นี้จังเลยค่ะ

    เอิ่ม รอเรื่องใหม่อยู่น้า โตะจบแล้วอ่ะ คิดถึง อยากอ่านฟิค TT
    #37
    0
  10. #36 ...
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 15:09
    เพิ่งอ่านชิกานารุ กะ อิทานารุจบ

    ขอด้วยค่ะ

    parinthana@hotmail.com
    #36
    0
  11. #35 โซล
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 13:11
    happylovejiji@gmail.com

    หนุกมาาค่า ชอบทุกเรื่องเลยค่า

    ขอ nc ด้วยน่ะค่ะ
    #35
    0
  12. #34 zeerits
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 15:28
    ขอ nc เรื่องด้วยคนนะคะ ><





    zeerits_1632@hotmail.com
    #34
    0
  13. #33 tityjiu
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 00:37
    ไรท์ๆจ๋าขอ NC เรื่อง My love my memory  ได้ไหมค้าา สนุกอ่าาา  tity-babang12@hotmail..com  ขอบคุณล่วงหน้าจร้าา
    #33
    0
  14. #32 pop
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 16:41
    ขอNCหน่อยค่าาาาาาา pop_thanapa_kulmart@hotmail.com
    #32
    0
  15. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:01
    ขอ nc ด้วยจร้าาาาาา 

    am_ammiiz2540@hotmail.com


    #31
    0
  16. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:23
    เรื่องนี้ซึ้งมากเลยไรท์ ถึงจะไม่มีหลายตอนแต่ก็สนุก <3 สู้ๆน้าาา
    #30
    0
  17. #29 hellalin
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 08:05
    สนุกดีค่ะ

    ขอ nc ด้วยนะคะ

    queen-shirikino@hotmail.com

    ช้าไปหรือเปล่าเนี่ย...
    #29
    0
  18. วันที่ 22 กันยายน 2556 / 09:56
    ขอด้วยค่าาา kirono.chrome@hotmail.com
    #28
    0
  19. #27 jinjie
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 14:52
    สนุกมากเลยค่ะ
     ขอ nc ด้วยนะค่ะ jenny4298@hotmail.com
    #27
    0
  20. #26 l3oss_it
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 22:08
    สิ่งที่ต้องสูญเสียไปคือความรักที่มีให้กันเมื่อสายหมอกโปรยลง
    แต่ความรู้สึกของสองเรานั้จะยังมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง...
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ซึ่งที่สุดไปเลยอ่ะ เนจี้ทำอะไรน่ารักๆซึ้งๆแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
    #26
    0
  21. #25 I_am_Hana
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 22:13
    เราขอด้วยคนน้าคะ><
    aong_ld1630@windowslive.com
    #25
    0
  22. #24 secretowl
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 18:49
    สนุกมาก ขอ nc หน่อยค่ะ ที่ endless_ff@hotmail.com
    #24
    0
  23. #23 Run
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 03:47
    ขอ nc reborn802759@gmail.com ขอบคุณจ้า สนุกอ่ะ
    #23
    0
  24. #22 Yee
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 15:24
    สนุกมากกกก

    ขอ nc ด้วยได้ไหม

    titi_yee@hotmail.com
    #22
    0
  25. วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 22:07
    แต่งสนุกๆๆๆมากๆๆๆเลยครับขอบคุณจะติดตามเรื่องที่ไรเตอร์แต่งทุกเรื่องเลยฮะ
    #21
    0