นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

แทฮยอน ของ ซึงฮุนฮยอง

โดย rikoon

ขี้อ้อนที่หนึ่งผมยกให้คุณคนเล็กของผมเลนครับ ซึงฮุน

ยอดวิวรวม

47

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


47

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มี.ค. 59 / 22:38 น.
นิยาย ͹ ͧ ֧عͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มี.ค. 59 / 22:38


ในตอนเย็นของทุกๆวันจะเป็นช่วงที่ซึงฮุนมีความสุขมากที่สุด เพราะเขาจะได้กลับไปแกล้งคุณตัวเล็กที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนแล้วนอนตีพุงรอเขาอยู่ที่บ้าน

"การมีใครรอสักคนมันรู้สึกดีอย่างนี้เอง"

ซึงฮุนออกจากที่ทำงานมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม...มือจับพวงมาลัยซ้ายที ขวาที

"พี่เลือกสักพวงเหอะ เดี๋ยวพวงมาลัยผมฉ่ำหมดของซื้อของขาย"

"เอาพวงนี้ครับ"

ซื้อเสร็จซึงฮุนก็ไม่รอช้า วิ่งไปรอที่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆ

ครืนๆ

"ฮัลโหล..ว่าไง"

"ผมรับคูณหนูแทฮยอนไปส่งที่คอนโดเรียบร้อยแล้วครับ"

"ทำดี"

"จะให้ผมไปรับนายที่ไหนดีครับ"

"ป้ายรถเมล์หน้าที่ทำงาน ฉันให้เวลา 5 นาที"

"รับทราบครับนาย"

ความใจดีของซึงฮุนมีไว้ให้เพียงแค่แทฮยอนผู้เดียวเท่านั้น...

ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดหน้าคอนโดสูงสง่า...

กริ๊งงงงง

"แทฮยอน...ฮยองกลับมาแล้ว"

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น ไม่มีแทฮยอนมาค่อยอ้อนตอนเค้าถึงห้อง คุณตัวเล็กไปไหนกันนะ

"แทฮยอน จะเล่นซ้อนแอบกับฮยองใช่มั้ย ถ้าเจอฮยองต้องได้รางวัลนะ"

ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากคุณตัวเล็กสักที...ซึงฮุนเริ่มหงุดหงิดแล้วเดินหาตามห้องต่างๆ แต่ก้ไม่เจอสักที

"แอะ...แอบอยู่ตรงไหนน่า"

ซึงฮุนเปิดห้องนี่ที ห้องนู่นทีแต่ก้ไม่มีวี่แว่วคุณคนเล็กแม้แต่นิดเดียว...

ครืนๆ

"ว่าไง...ไอมินโฮ"

"อย่าขึ้นไอกันสิครับคุณซึงฮุน ไม่เพราะเลยนะครับว่ามั้ย"

จะให้เขาพูดดีๆกับคู่แข่งทางธุรกิจที่เคยโกงบริษัทเขานะเหรอ

"จะโทรมาทำมั้ยอีกวะ...ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าไม่เซ็นต์สัญญาห่วยแตกของมึงหรอก"

"พูดจาให้ดีนะครับผม...ของสำคัญของคุณอยู่ที่ผมแล้ว หึ ให้เวลามึงยี่สิบนาทีมาเซ็นต์สัญญาแล้วไอมินโฮคนนี้จะปล่อยของสำคัญมึงไปนะครับซึงฮุน"

ตู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ

"แทฮยอน..."

ในชีวิตของซึงฮึนไม่มีอะไรสำคัญมากเท่าแทฮยอนอีกแล้ว...แทฮยอนคือรักแรกของเขาและคือชีวิตของเขาเขาจะปล่อยให้แทฮยอนเป็นอะไรไปไม่ได้เพราะเขายังไม่ได้แม้แต่จะบอกความรู้สึกนี้ให้แทฮยอนฟังเลยด้วยซ้ำ

ซึงฮุนคว้าโทรศัทพ์บ้านที่ใกล้มือที่สุดแล้วกดโทรออกทันที

"นายเอาแทฮยอนไปไว้ไหน! "

"ผะ ผมส่งคุณหนูที่คอนโดตามที่นายสั่งครับ"

หน้าซึงฮุนเริ่มร้อนเผ่า มือเริ่มสั่นแต่ก้ระงับความโกรธให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ส่งถึงหน้าห้องมั้ย"

เสียงของซึงฮุนเริ่มต่ำลงด้วยความโกรธป่นความเป็นห่วงคุณตัวเล็ก ถ้าไอซงมิโฮมันเอาดวงใจเขาไปล่ะ

"ผมขอโทษครับนาย คุณหนูขอผมเดินขึ้นไปเอง ผมผิดไปแล้วครับนาย...ผมควรไปส่งคุณหนูด้วยตัวเอง ผะ ผม"

"ส่งคนตามหารอบคอนโด...ไอมินโฮมันเอาของสำคัญไปมันต้องการให้ฉันเซนต์สัญญาเอารถมารับฉันเดี๋ยวนี้! อ้อ..และถ้าแทฮยอนเป็นอะไรไป ฉันไม่ไว้ชีวิตแกแน่"

"ผมจะเป็นคนฆ่ามินโฮด้วยตัวผมเองเลยครับ ที่มันกล้าดีมาจับคุณหนูไป"

"ไม่ๆ.."

"นายจะจัดการกับมินโฮเองเลยเหรอครับ"

"ฉันจะฆ่าแกเนี่ยแหละ ไปเอารถมา!"

ตะหวาดไปก็แค่ได้ระบายอารมณ์เท่านั้นแหละ...ตอนนี้ซึงฮุนสามารถจะทำลายร้างได้ทุกอย่างที่ขว้างหน้าแม้กระทั้งคุณตัวเล็กที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ ห้ะ..

"คยูฮยอง ร้องเพลงเพราะจัง...อ้าว ซึงฮุนฮยองกลับมาแล้วหรอฮะ แล้วนั้นไปโกรธใครมา โอ๋ๆมานี่ๆเดียวแทฮยอนจะปลอบฮยองเองนะ ฮยองเป็นอะไรมากอดแทฮยอนแน่นแทฮยอนหายใจไม่ออกนะ"

เขาจะกอดคุณตัวเล็กให้ตายไปเลยทำให้เป็นห่วงแทบแย่...ซึงฮุนค่อยๆเอาสติกลับคืนมาแล้วอุ้มคุณตัวเล็กไปวางไว้บนเตียงนุ่มๆ

"ไปไหนมา...ฮยองเรียกก็ไม่ตอบ ฮยองเดินหาทั่วห้องก้ไม่มี"

ซึงฮุนขมวดคิ้วและยืนกอดอกจ้องไปที่คุณตัวเล็ก

"อย่ามาดุแทฮยอนนะ แทฮยอนก็อยู่ในนี้แหละฮยองนั้นแหละหาแทฮยอนไม่เจอเอง"

คุณคนเล็กที่คิดว่าสุดที่รักของตัวเองดุก็ทำหน้าบูดบี้กอดอดเช่นกัน

พอซึงฮุนเห็นคุณคนเล็กไม่พอใจก็เข้าไปนั่งข้างๆแล้วเอามือลูบหัวคุณตัวเล็กอย่างห่วงใย

"ก็ฮยองใจร้อนนิครับ แทฮยอนก็รู้ไม่โกรธฮยองนะ...แล้วสรุปแทฮยอนของฮยองไปอยู่มุมไหนของห้องมาครับ"

ซึงฮุนค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกไม่เพียงแต่ร่างกายที่ขยับเข้าหาคุณตัวเล็ก...ใบหน้าขาวตี๋ก็ขยับเข้าใกล้ใบหน้าของคุณคนเล็กเช่นกัน

"แทฮยอนรอซึงฮุนฮยองตั้งนาน...ปวดท้องเลยไปเข้าห้องน้ำแล้วก็เอามือถือไส้หูฟังเข้าไปด้วยเลยไม่ได้ยินเสียงฮยองอ่าพอออกมาก็เจอซึงฮุนฮยองกำลังโกรธหน้าแดงเป็นตูดลิงเลยอ่า ฮะฮือๆ แทฮยอนไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ฮะ ฮือๆ"

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง...

"ร้องไห้ทำมั้ยครับ...ฮยองไม่ได้โกรธแทฮยอนเลยนะ"

"แต่ซึงฮุนฮยองดุแทฮยอนด้วยนะ ฮือๆ แทฮยอนไม่ชอบ ฮะ ฮือๆ"

เสียงสะอื้นถูกกลืนไปด้วยจูบของซึงฮุน...เขาไม่สามารถทนเห็นแทฮยอนร้องไห้ได้เลย..

จูบที่โอนโยนไม่เร่าร้อนแต่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย...ค่อยๆกระจายเข้าสู้รมฝีปากเรียวสวยของของแทฮยอน แทฮยอนก็ตอบรับจูบของซึงฮุนได้เป็นอย่างดี...ซึงฮุนเริ่มลุกล่ำแทฮยอนมากขึ้นแต่แทฮยอนก้ไม่ได้ขัดแต่อย่างใดปล่อยให้มือแสนซนของซึงฮุนลูบไร้ไปตามเอวบาง...จูบที่อ่อนโยนค่อยๆเร่าร้อนขึ้นซึงฮุนเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นจูบที่บริเวณซอกคอขาวเนียนของแทฮยอน...และค่อยๆไล่ต่ำลงเรื่อยๆ

ครืนๆ 

แต่ก็โดนขัดจังหวะซึงฮุนได้แต่จิจะในลำคอแล้วละจากร่างกายขาวเนียนของแทฮยอนรับโทรศัทพ์แทน

"นายครับ ผมจัดการมินโฮได้แล้วครับ"

ใช่...ซึงฮุนลืมไปสนิทเลยว่าต้องไปเอาของสำคัญคืนแต่อะไรกันละในเมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขาก้อยู่ตรงหน้านี้แล้ว แต่..

ซึงฮุนกลับมาสนใจแทฮยอนที่ตอนนี้แก้มทั้งสองข้างแดงไปหมด

"แทฮยอนครับ...แล้วอิ๊ฮี๊ไปไหนละ"

แทฮยอนหน้าตาแตกตื่น

"อ้าว แทฮยอนนึกว่าซึงฮุนฮยองเอาไปด้วยซะอีก"

หน้าซึงฮุนเริ่มเรียบตึงอีกครั้ง...แล้วหันกลับมาสนใจสายที่รออยู่

"จับไอมินโฮไว้ ฉันจะไปเอาอิ๊ฮิ๊คืน!"

"ใครเอาอิ๊ฮี๊ของซึงฮุนฮยองไปฮะเดี๋ยวแทฮยอนจะไปจัดการเอง..."

คุณตัวเล็กเอาค้างมาซุกที่ไหล่ของซึงฮุน...เพื่อไม่ให้ซึงฮุนโกรธไปมากกว่านี้เขาไม่ชอบเห็นซึงฮฮุนโกรธเลย

"เดี๋ยวฮยองไปเอาอิ๊อี๊คืนเอง...แทฮยอนไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฮยองมาแปปเดียว"

"ได้เลย...แทฮยอนจะรอซึงฮุนฮยองนะฮะ รีบมาน้า..."

จะไม่ให้ซึงฮุนหลงได้ไงก็เล่นขี้อ้อนซะขนาดนี้ ไม่นานซึงฮุนก็ถึงที่นัดหมายตอนนี้ลูกน้องของเข้าจัดการมินโฮได้เรียบร้อยแล้ว...

"เอาอิ๊ฮี๊คืนมา!"

ซึงฮุนเริ่มโมโหอีกครั้้ง...

"เสียใจด้วยวะ แกมาช้าเกินไป..."

"แกมัน!"

"นายครับอิ๊ฮี๊ที่มินโฮเอ่อ...อยู่ในห้องนี้ครับ"

"มินโฮ...แกมัน ฉันคิดว่าแกจะกลับตัวแล้ว ฉันผิดหวังจริงๆ"

ซึงฮุนรักเพื่อนอย่างมินโฮมาก...แต่ไม่ได้แสดงออกแต่อย่างไร และเขาหวังว่ามินโฮจะกลับตัวได้แต่เขาก็คิดผิด...

"ทางนี้ครับนาย"

"ทำมั้ยไม่เปิดไฟ..."

แล้วเสียงของมินโฮก็ดัง...

"ถ้าเปิดไฟก็ไม่เซอร์ไพร์ดิไอซึงฮุน"

และก็มีเสียงประสานกันดังขึ้นมาพร้อมกับไฟที่เปิดสว่างให้เห็นทุกอย่างภายในห้องที่ประดับไปด้วยสายรุ่งและป้ายอวยพรวันเกิดเขาเอง

"เซง อิล ชุกฮา ฮัม นิดา เซง อิล ชุกฮา ฮัม นิดา ซา รัง ฮา นึน ซึงฮุน ชี เซง อิล ชุกฮา ฮัม นิดา...."

และคนถือเค้กก็ไม่ใช้คนอื่นใกล้...แทฮยอนตัวน้อยของซึงฮุนนั้นเอง

"เป่าสิฮะซึงฮุนฮยอง..."

เขาลืมวันเกิดตัวเองไปได้ยังไงเนี่ย..

"โง่เหมือนเดิมเลยนะไอคุณซึงฮุน ฮาๆ"

มินโฮเดินมากอดคอเพื่อนเก่าอย่างรักใคร่...เขานะไม่ใช่มินโฮคนเดิมแล้ว เขากลับตัวแล้วจริงๆ...

"มินโฮอยองใกล้ไปแล้วนะ...แทฮยอนหึงซึงฮุนฮยอง"

"เราก้ตรงเหมือนเดิมเลยนะ แทฮยอนน้อย"

"ไหนของขวัญฮยองละ..."

"ก็ให้ไปแล้วไง..."

อยู่ๆแทฮยอนก็หน้าแดงขึ้นมา

"หื้ม....เมื่อกี้ อ้อ รู้งี้ไม่น่ามาหรอก อยู่เล่นกับของขวัญที่คอนโดดีกว่าใช่มั้ยครับแทฮยอนของซึงฮุน...ขอบคุณนะ"

END



ผลงานอื่นๆ ของ rikoon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 PJRY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 15:23
    ออกจะงงๆ แต่ก็เขินนะ ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 😌 (จากตอนที่ 1)
      24 มีนาคม 2559 / 13:56
      ขอบคุณน้าที่เข้ามาอ่านน้า ❤ #ฝากเรื่องต่อไปด้วยน้า อิอิ
      #1-1