คัดลอกลิงก์เเล้ว

Everything about Chuck Hansen

โดย RK

ผมชื่อชัค ชาร์ลี แฮนเซน...ผมเป็นเรนเจอร์ ขับเยเกอร์ Mark V : Striker Eureka

ยอดวิวรวม

92

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


92

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ก.ย. 56 / 22:31 น.
นิยาย Everything about Chuck Hansen

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

Everything about Chuck Hansen



ฉันชื่อชัค ชาร์ลี แฮนเซน...ผมเป็นเรนเจอร์ ขับเยเกอร์ Mark V : Striker Eureka



นี่...เป็นเรื่องราวและความรู้สึกของฉัน...
 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ย. 56 / 22:31


ฉันชื่อ ชัค ชาร์ลี แฮนเซน....

 

 

ชีวิตฉันโตมาในแวดวงเรนเจอร์ถ้าจะให้พูดอย่างนั้น

 

 

อ้อใช่..พ่อฉันชื่อ เฮอร์คิวลิส ไงเท่ละสิ แถมตำแหน่งการงานก็เท่เป็นคนขับเยเกอร์ รุ่นมาร์ควันรุ่นแรกเลยด้วย

 

 

หลายๆคนคงร้องอิจฉา...



 

แต่เปล่าเลย พ่อโหมงานจนเกือบจะลืมว่ามีลูกชาย ทำยังไงได้ หลังจากแม่ตายเพราะพ่อเลือกที่จะช่วยฉันแทนแม่...จากนั้นก็โดนเตะโด่งเข้า โรงเรียนเยเกอร์

 

 

แต่ก่อนหน้านั้นก็มีหุ่นในดวงใจอยู่ตัวหนึ่ง...พวกเขาเรียกมันว่า “ยิปซีเดนเจอ”

 

 

ฉันเห็นคนขับในทีวีในหัวตอนนั้นมีแต่คำว่า “ว้าว เจ๋งมากเลย ซักวันฉันจะได้ขับเยเกอร์กำจัดไคจูบ้าง! และก็ได้พบพวกเขาตัวเป็นๆตอนที่พ่อได้ไปลิมา

 

 

พี่น้องที่เดินลงมาจากหุ่นนี่เท่จริงๆ...ฉันอยากได้ลายเซ็นต์ของพวกเขาชะมัด แต่ก็ยืนอยู่ข้างหลังพ่อแล้วมองปริบๆด้วยความชื่นชม

 

 

จากนั้นมาฉันก็ตั้งเป้าว่าต้องเป็นเรนเจอร์ให้ได้!!



 

เลยต้องเอาแต่ฝึก ฝึก และ ฝึกจนกล้ามโตขึ้น ร่างกายโตเร็วมาก..มากจนหลายวันก่อนพึ่งสังเกตุว่าฉันสูงห่างจากพ่อไม่เท่าไหร่...

 

 

จากนั้นก็มีข่าวใหญ่โตว่ายิปซีเสียหาย คนขับนั้นได้ตายไปหนึ่งคน...



 

จริงๆตอนนั้นความหวังได้เกิดขึ้น.....ยอมรับเลยว่าหวังมากพอตัว...ว่าอาจจะได้เป็นคนขับเยเกอร์คนใหม่แทนที่คนเก่าที่ตายไป..

 

 

แต่ผมก็ได้แต่มองคนขับที่เหลือรอดคนนั้นเดินหันหลังจากไปทั้งผ้าพันแผล....

 

 

ทำไม...?

 

 

ทำไมไม่ขับเยเกอร์ต่อ...?

 

 

นี่...ทำไมไม่พูดอะไรเลย...?

 

 

จะปล่อยยิปซีเดนเจอไว้อย่างนั้น...?


 

จะไม่สู้กับไคจูแล้ว...?


 

นี่.....


 

พูดอะไรบ้างสิ....

 

 

....ตลอดห้าปีฉันก็ได้ แต่มองยิปซีค่อยๆฟื้นตัวขึ้นโดนเจ้าหน้าที่วิศวกรที่ทำงานอย่างหนัก...แน่ นอน..ฉันก็เรียนหนักฝึกหนักไม่แพ้กัน...

 

 

และสุดท้าย..ฉันก็ได้ขับเยเกอร์คู่กับพ่อ.....ขับสไตร์เกอร์ยูเรก้า...



 

ให้ตาย...เกลียดตาแก่นี่ ชะมัด...อะไรๆก็หน้าที่...เอะอะก็ว่า..ไอ้นู้นก็ไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ดี...บอก ตามตรงนะว่ามันรู้สึกแย่มากที่ทำอะไรก็ไม่ถูกใจซักอย่าง...แต่เพราะเป็นครอบ ครัว..เราเลยเชื่อมต่อกันได้ดีกว่าใคร....

 

 

ทั้งที่เข้าใจกันแต่แสร้งไม่เข้าใจ....ไม่รับรู้...ไม่พูดถึงเกี่ยวกับความทรงจำที่เห็นร่วมกัน....

 

 

เพราะไม่รู้ว่าจะพูดออกมาทำไมในสถานการณ์แบบนี้....

 

 

จริงก็อยากอ้อนพ่อเหมือนที่ลูกคนอื่นเขาทำกัน...แต่พ่อก็ดูงานยุ่งมาก..และตั้งแต่ได้ช่วยงานผู้การสแต๊กเกอร์ก็ยิ่งดูเหนื่อย...

 

 

และจะดูเหนื่อยมากเมื่อคุยกับฉัน..จะทำหน้าหมองทุกครั้งที่ฉันคุยกับคนอื่นไม่ดี..และขมวดคิ้วใส่ที่ไปถากถางใครต่อใคร...




 

 

พ่อ...ยิ้มให้ฉันบ้างเถอะขอหละ...

 

 

 

ฉันกลายเป็นคนที่สนิทแค่กับหมาตัวหนึ่ง...ชื่อแม็กซ์...แทบเรียกได้ว่าลูกรักไปไหนไปด้วยฝึกอย่างดีเชื่อฟังไม่สร้างความเดือดร้อน...


 

 

รู้จักกับมาโกะ...แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย...รู้แค่ผู้หญิงคนนี้ก็ฝึกหนักเพื่อที่จะได้ขับยิปซีเดนเจอ...


 

 

รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างเย้อ หยั่นเหมือนเห็นตัวเองในอดีตไม่มีผิด....แต่ศักยภาพเธอก็สูงมากเช่นกัน ...พวกเราเคยซ้อมมือกันไม่กี่ครั้งในห้องเรียน..

 

 

เธอไม่ค่อยพูดกับ ใคร....ทำหน้าที่เหมือนเลขาท่านผู้การไม่รู้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหนแต่ดูแล้ว ไม่ค่อยต่างจากฉันนัก มีอะไรอยู่ในใจแต่ไม่พูด...แต่ฉันกลับแสดงออกด้วยการกร่างแดกดันถากถางคน อื่นแทน...



 

แล้วก็ต้องเห็นพ่อไปขอโทษอยู่ร่ำไป...


 

 

มันเรื่องของฉัน..ทำไม ต้องไปขอโทษแทนด้วย....ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นภายใน...ทั้งหงุดหงิดที่เห็น คนคุ้นหน้า..คนที่ได้ขับเยเกอร์ก่อนหน้าหายไปที่ละคน...


 

 

จนเหลือหุ่นแค่สี่ตัวเท่านั้น......


 

 

หนึ่งในนั้นยังไม่มีคนขับ....



 

ยิปซีเดนเจอ....


 

 

สแต๊คเกอร์บอกว่าจะไปพาคนขับกลับมา...ได้ยินแบบนั้นฉันก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ...นี่ จะได้เจอพี่ชายคนนั้นอีกแล้วใช่หรือเปล่า...? รู้สึกได้เลยว่าดวงตาตัวเองแสดงประกายยินดีออกมาวูปนึงก่อนนิสัยแย่ๆของตัว เองจะซ่อนไว้แล้วยกยิ้มมุมปากหึ....

 

 

การคาดหวังเกิดขึ้นอีกครั้ง...



 

หลังจากที่ลงมาจากหุ่น ทันทีที่ถึงฮ่องกง...พริบตานั้นประตูใหญ่ก็เปิดออกและคนสามคนที่โดดเด่นก็ เข้ามา...สายตาฉันมองแต่ใบหน้าของเขา....เรนเจอร์คนนั้น...

 

 

พ่อเดินไปหาตามเสียง เรียก ไปแนะนำตัวอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปกับผู้การ...เป็นครั้งแรกที่ฉันมองใครซัก คนไม่วางตาขนาดนี้...คนที่เคยชื่นชมมาอยู่ตรงหน้าแล้ว..



 

แต่ฉันก็ไม่ใช่เด็กที่จะแสดงออกว่าชื่นชอบอะไร...แต่กลับแสดงออกได้ดีกับการสร้างศัตรู..


 

 

ที่โรงอาหาร...



 

จริงๆถาดอาหารนั่นควรจะ เป็นของฉันแต่พ่อกลับยื่นให้เขาตอนที่กำลังจะนั่ง...ความหมั่นไส้และอิจฉา เกิดขึ้นพร้อมความปากเสียที่ได้พูดออกไปว่าอีกฝ่ายเป็นตัวถ่วงพร้อมจะดีด ทิ้งเหมือนขี้ไคจู...


 

 

แต่ก็ดันไปหน้าแตกจำชื่อของเขาผิดซะได้...



 

เลยแก้เก้อด้วยการเดินออกไปที่อื่นแทน...แน่นอนตอนที่พูดจาดูถูกราลีห์พ่อก็ทำสีหน้าหม่นหมองอีกแล้ว....



 

ที่กับคนอื่นละยิ้มได้นะ.....



 

ยิ้มให้กันบ้างเถอะ....



 

จำไม่ได้แล้วว่าพูดแบบนี้กับตัวเองกี่รอบ แต่มันไม่เคยออกจากปากของฉันเลย...


 

 

 

 

เย็นวันนั้น...วันทดสอบหาคนขับคู่กับเขา...


 

 

ฉันยืนอยู่หลังแฝดสามค ริมสันไทฟูนมองดูพวกเขาเข้าประลองกัน...ทำไมมาโกะคัดมาแต่พวกแห้งๆกันนะไม่ เข้าใจจริงๆ...จนกระทั่งราลีห์ท้าให้เธอลงมาประมือด้วย...



 

ฉันตกใจนิดหน่อย...แต่ก็ เฝ้ามองด้วยความเงียบ.......น่าแปลกใจที่มาโกะเอาชนะเขาได้..แต่ดูเหมือนเขา จะไม่ได้อายอะไรแต่กลับยิ้มออกมาและพูดว่า เธอคือคนขับคู่กับเขา...


 

 

 

เฮ้..ราลีห์........



 

 

อยากจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ไม่มีสิทธ์...แต่เมื่อผู้การสแต๊กเกอร์ห้ามไว้พร้อมทั้งจะบอกรายชื่อคน อื่นทั้งสองคนก็ดูจะซึมไปโดยเฉพาะมาโกะ...

 

 

แน่หละ..ฉันเข้าใจดีเลย...แต่แทนที่จะปลอบใจฉันกลับยกรอยยิ้มมุมปากให้ทั้งคู่ก่อนเดินกลับห้องของตัวเอง....



 

.....และอีกสองชั่วโมงถัดมาการทดสอบเชื่อมประสานของยิปซีเดนเจอร์ก็เริ่มขึ้น...


 

 

ฉันไปยืนกอดอกดูอยู่ที่ล็อคเชน...พอเห็นยิปซีขยับได้ก็หมั่นไส้ขึ้นมาติดหมัด...ทำไมก็ไม่รู้...ไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดอะไรนักหนา...




 

อาจจะเป็นเพราะ.....เขาเคยอยากขับยิปซีก็เป็นได้....



 

ทุกอย่างดูปกติจนกระทั่งเสียงเครื่องเตือนว่าทั้งสองคนหลุดจากระบบ...อีกครู่หนึ่งยิบซีก็ยกมือขึ้นพร้อมเตรียมยิงกระสุนพลาสม่า...


 

 

!! ไม่มีใครสั่งฉันก็พุ่งไปถอดปลั๊กทุกตัวที่เรียงอยู่หลังเครื่องพร้อมๆกับเทนโด...


 

 

ระบบถูกตัดในที่สุด.....


 

 

ความผิดหวังได้ก่อตัว ขึ้นอีกครั้ง..คราวนี้มันปนมากับความโกรธที่ว่ามาโกะทำเสียเรื่อง...และ ระบายอารมณ์ออกมาด้วยการโวยวายเสียงดังก่อนที่จะหุนหันออกมาจากห้องของผู้ การแล้วเจอคนขับยิปซีแดนเจอรออยู่...


 

 

ฉันโมโหมาก...



 

ฉันหงุดหงิด..



 

ฉันก้าวร้าว...



 

และ....ไม่ทันตั้งตัวฉัน ก็โดนต่อยเข่าทรุด......และโดนต่อยหน้าหัน......เหมือนเลือดจะขึ้นหน้าตอน นั่นและพุ่งเข้าใส่แต่ก็โดนสวนกลับมา....



 

เอาคืนได้ไม่เท่าไหร่...แต่เจ็บกลับมาเป็นเท่าตัว...ทั้งอายที่โดนจับล็อคลงพื้น...



 

แพ้หมดท่า.....



 

.....กว่าจะปรับอารมณ์ได้สัญญาณเตือนก็ดังขึ้นเรียกรวมพลใส่ชุดเตรียมพร้อมขับเยเกอร์เพื่อออกไปสู้กับไคจูที่น่านน้ำ...



 

....ไม่คิดว่าคริมสันจะโดนเด็ดหัว.....





...ไม่คิดว่าเชอร์โน...จะแพ้ได้...



คน ที่เคยเห็นชัยชนะมาตลอดอย่างฉันกลัววูบในใจเป็นครั้งแรก....ใช่..ไม่ใช่แค่ ตัวเอง...พ่อก็ด้วย..ถึงพวกเราจะวิ่งให้เร็วยังไงก็ไปไม่ทัน....


 


ทุกคนหายไปในพริบตา...


 


ความตายอยู่ตรงหน้าเมื่อสไตรเกอร์ขยับไม่ได้......




 

สายตาเห็นไคจูที่ตบเข้า ที่หัวของเยเกอร์...แต่เมื่อพวกเราเลิกเชื่อมต่อกันแล้วการเตือนด้วยคำพูด เหมือนจะช้าไป...ตาแก่โดนแรงกระแทกกระเด็นจนได้รับบาดเจ็บ...



แต่ก็ยันฝืนลุกขึ้นและบอกให้ไปทำในสิ่งที่โง่มาก...



โง่มาก...แต่ก็ไปทำ..



ถึงฉันจะดื้อยังไง..แต่ในใจลึกๆก็เชื่อผู้ชายตรงหน้าทุกคำพูด...เชื่อหมดหัวใจ......คิดว่าถ้าได้ตายพร้อมพ่อก็ไม่มีอะไรน่าเสียใจ...



จังหวะที่คิดว่าจะได้ไปหาแม่แล้วจริงๆนั้น...กลับเห็นแสงสว่างนำทางของแฮลิคอปเตอร์...





พร้อมฮีโร่ของผม.....

 

 

ยิปซีเดนเจอร์...และราลีห์ เบ็คเก็ต.........


 

 

อย่างไม่ทันห้ามตัวเอง...เสียงของผมก็ตะโกนเชียร์เยเกอร์ตัวนั้นเหมือนเด็กๆ....ความรู้สึกที่เห็นในทีวีเมื่อวัยเยาว์นั้นกลับมา...



นายกลับมาแล้วจริงๆ..ราลีห์.....



ความหวังได้ก่อตัวขึ้นในใจ...



ความยินดี...ปลาบปลื้ม..ทุกอย่างมันกลับมาอีกครั้ง...


 

 

แต่ด้วยทิฐิที่สูงมากและท่าทางแย่ๆที่ได้สร้างไว้ก่อนหน้านี้ทำให้ฉันได้แค่ยืนยิ้มอยู่ห่างๆเท่านั้น...





แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว...





เพราะทั้งพ่อและราลีห์ยิ้มให้.....

 

 

ในหัวใจมันพองโตอย่างบอกไม่ถูก...รู้เลยว่าตัวเองตอนนั้นมีความสุขมาก...





ฉันกลับไปเตรียมพร้อมรอ คำสั่งอยู่ที่สไตรเกอร์เฝ้ามองวิศวกรกำลังตั้งระบบให้เยเกอร์ใหม่...เสร็จ ได้ไม่เท่าไหร่สัญญาณไคจูก็ดังเตือนขึ้นอีกแล้ว...มีคำสั่งให้ไปใส่ชุด...






แต่...เฮ้!...พ่อฉันเจ็บนะ...จะให้ขับคู่ใคร......




ยังไม่ทันโวยวายจบดี...คำตอบก็มาอยู่ตรงหน้า....





ผู้การสแต๊คเกอร์...แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจเขามากนัก...เขาเดินไปคุยกับพ่อ....



พูดกับพ่อ...และก่อนที่ฉันจะไปห้องใส่ชุดไดร์ฟ...



ฉัน ตัดสินใจไปคุยกับราลีห์ที่ยืนอยู่กับมาโกะแล้วขอเวลาครู่หนึ่ง....เพื่อบอก เขาว่า...ไม่ว่าเมื่อไหร่ยิปซีเดนเจอคือฮีโร่และความฝัน....



 

อีกฝ่ายดูจะตกใจนิดหน่อย...แต่เขาก็ยิ้มให้...พร้อมบีบบ่าเบาๆแล้วบอกว่าเราจะไปสู้ด้วยกัน....



 

ให้ตาย...........


 


 

ให้ตาย......




.....พ่อ.....อย่าร้องไห้....




อย่า....ฉันรู้....ฉันรู้ทุกอย่าง..ที่พ่อคิด...แต่ไม่เคยพูด......




ฉันรู้....ฉัน..เข้าใจ.......


 

 

เรากอดกันเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี...และครั้งสุดท้ายในชีวิต.....




ยังไง...พ่อก็เป็นฮีโร่ของฉัน...เสมอนะ....



มากกว่าราลีห์....มากกว่าใคร....



พริบ ตาที่ตัดสินใจระเบิดสไตเกอร์...ฉันที่ไม่เคยสนคำสอนของใคร..แต่กลับเอาคำพูด ของพ่อมาพูดให้คนอื่นฟังเป็นครั้งแรกด้วยความภาคภูมิใจ....



และ...ฉัน...ได้ใช้ชีวิตนี้คืนให้แม่แล้วนะ....




 

พ่อ...ฉันขอโทษ..ที่กลับไปไม่ได้......



 

ขอโทษ.....




และ...ขอบคุณครับ...ที่ช่วยชีวิตลูกชายคนนี้ไว้.........




รักพ่อนะ........




ฉันชื่อ ชัค แฮนเซน...ลูกชายคนเดียวของ เฮริ์ค แฮนเซน... ได้ทำหน้าที่เรนเจอร์อย่างสุดความสามารถ...และช่วยโลกไว้...



 

แต่กลับต้องทิ้งให้พ่อตัวเองอยู่คนเดียว............


 



พ่อ...เก็บหมวกแก๊บของฉันไว้นะ....


 


ฉันจะอยู่กับพ่อ...ตลอดเวลาเลย.......




ในใจของพ่อ....




ตลอดไป...







 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ RK

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:09

    ตอนเดียว???

    #1
    0