SF 2Jun? #Fact? Or Dream? - SF 2Jun? #Fact? Or Dream? นิยาย SF 2Jun? #Fact? Or Dream? : Dek-D.com - Writer

    SF 2Jun? #Fact? Or Dream?

    โดย The face

    2จุน ที่ไม่ใช่2จุน เอ๊ะยังไง! ไปอ่านเถอะ-*-

    ผู้เข้าชมรวม

    1,053

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    1.05K

    ความคิดเห็น


    6

    คนติดตาม


    5
    หมวด :  รักอื่น ๆ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ค. 58 / 16:39 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
       
      SF  2Jun?  #Fact? Or Dream?
       
       

       
      แต่งเล่นๆ เอาฮา ไม่มีแกนสาร
      อย่าไปใส่ใจมากนะ
      ทั้งหมดมันคือการแต่งขึ้นมาเพื่อพัฒนาฝีมือในเรื่องยาวเฉยๆ^^
      ไว้อ่านคลายเครียด เอ๊ะ หรือเครียดกว่าเดิมหว่า?

      ยังไงก็อย่าลืมฟิคเรื่งยาวของเรานะ
      .................................................................................................................
       
       
       
      สองร่างที่เกี่ยวกระหวัดรัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงนุ่มสีขาวสะอาดในห้องนอน ต่างมอบรสจูบแสนหวานแก่กัน กระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวของทั้งสองคนได้ดีทีเดียว
       
       
       
       
      “อือออ” มือใหญ่ไล่สัมผัสไปทั่วร่างกายขาวสะอาด ระดมจูบไปทั่วลำตัวหนาของอีกคน และชื่นชมร่างกายนั้นอย่างพึงพอใจ
       
       
      CUT NC>>>>>Click
       
       
       
      แต่แล้ว!! ขณะที่ทั้งสองคนจะถึงฝั่งฝัน โคมไฟสุดหรูบนเพดานห้องนอนกลับหลุดลงมา! กระแทกเข้าที่หน้าท้องของจุนฮยองทันที!!
       
       
       
       
       
      “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
       
       
      “เฮ้ยยยย!
       
      สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอน...
       
       
       
       
      “เชี่ยไรว่ะเนี่ย!” จุนฮยองเบิกตาโพล่งด้วยความตื่นตะหนก เหงื่อเม็ดเล็กซึมทั่วใบหน้าหล่อ แล้วรีบมองสำรวจตัวเองด้วยความรวดเร็ว!
       
       
      ปกติ! เสื้ออยู่ปกติ กางเกงอยู่ปกติ ทุกอย่างปกติ แต่ไอที่ผิดปกติก็ตรงท้องนี่แหละขาของเจ้าชาย(?)สี่มิติขึ้นมาทาบทับไว้ทั้งขา -*- และต้องขอบคุณฮยอนซึงอย่างงามเลยที่ปลุกเขาออกจากภวังค์ความฝันที่น่ากลัวแต่เปรี่ยมสุข(?)ซะก่อนที่อะไรๆมันจะมากกว่านั้น
       
       
       
      โชคดีชะมัดที่ทั้งหมดมันคือความฝัน! แค่คิดว่าเป็นความฝัน.....ฮึย ขนลุกหวะ อ๊ากกกไม่อยากคิดถึงมันเลยโว้ยยยยยย สองมือยกตีหน้าผากเบาๆหลายที ไล่ความฝันที่ยังตราตรึงในทุกๆรายละเอียดออกจากหัว
       
       
       
      ว่าแต่...เมื่อกี้นี้เหมือนได้ยินเสียงใครอีกคนหนึ่งว่ะ? จากเตียงด้านบน...คิดได้ดังนั้นจุนฮยองจึงค่อยๆยกขาฮยอนซึงกลับไปที่เดิม แล้วลุกออกไปดูว่าใครที่ส่งเสียงออกมาแทบจะพร้อมๆกับเขา
       
       
       
      อีกฝั่งหนึ่ง ดูจุนเองก็เบิกตาโพลงตื่นจากความฝันที่สุดแสนจะพิศดารสุดๆ ก้มลงมาดูตามเสียงที่ร้องเสียงดังพร้อมๆกับตัวเอง
       
       
      หวังว่าคงไม่ใช่... คนสองคนมีความคิดที่เหมือนกัน และแล้วมันก็...
       
      0[]0
       
      “ไอดู!!
      “ไอจุน!!
       
       
      ตะโกนออกมาพร้อมๆกันทันทีที่สองตาสบกันในความมืด แต่ก็พอมีแสงจากภายนอกเข้ามาบ้าง คราวนี้ตาสองคู่โตขึ้นกว่าเดิมอีก แล้วจู่ๆทั้งหลีดเดอร์และแร็ปเปอร์ของวงก็หน้าขึ้นสีทั้งคู่ ดีที่ค่อนข้างมืดเลยไม่มีใครเห็นสีหน้าของกันและกัน และเป็นอีกครั้งที่ทั้งคู่พร้อมใจกันหดหัวกลับเข้าไปนอน - -*
       
       
       
       
       
       
      เช้าวันที่แสนสดใสของเหล่าเมมเบอร์บีส ทุกคนต่างใช้ชีวิตยามว่างได้สนุกสุดเหวี่ยง นอกเสียจากจุนฮยองที่เลือกเอาหมอนออกมานอนที่หน้าโทรทัศน์ เพราะความฝันบ้าๆเมื่อคืน ทำเอาเขาแทบไม่ได้หลับเลย พอเช้าขึ้มมาก็ง่วงซะอย่างงั้น
       
       
      “โยซ๊อบบบบบบ เอาของชั้นมานี่น้า~” ต้อนรับยามเช้าด้วยความวุ่นวายของโยซอบและกีกวังที่วิ่งเล่นแย่งหนังสือของกีกวังมาทั้งๆที่ตัวเอง ก็ไม่ได้อยากอ่านอะนะ แต่หนุกดี^^
       
       
       
      “ดูจุนนี่~นายว่าชั้นอ้วนขึ้นปะ?” ฮยอนซึงที่นั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ก็ดูจะวุ่นวายอยู่กับหน้าตาของตัวเอง นั่งส่องกระจกอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง แล้วเอาแต่ถามดูจุนตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มส่อง ไม่ว่าจะเป็น นายว่าผมชั้นยาวยังอ่า  ตัดผมแบบทรงหัวเห็ดดีมะ’   ยอมผมสีแบบเข้มๆเหมือนตอนนั้นดีไหมอะ’   แก้มชั้นเยอะไปไหม  และบลาๆๆๆๆๆๆ จนดูจุนอยากที่จะไปให้ไกลๆไอคนเข้าใจยากคนนี้จริงๆ - -*
       
       
       
      “ไปกินน้ำนะ” ในที่สุดก็ออกห่างจากคนสวยสุดประจำกลุ่มได้สักที TT พูดมากๆๆๆ
       
       
       
      “ดงอุนรับไปเร็ว” โยซอบก็ยังคงไม่เลิกแกล้งกีกวังแถมยังหาแนวร่วม ทันทีที่เห็นดงอุนเดินออกมาจากห้องก็โยนหนังสือไปให้โดยที่ดงอุนเกือบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
       
       
      ฟิ๊ว~~
      “เฮ้ย!!” ลอยผ่านหน้าหล่อของหัวหน้าวงไปอย่างสวยงาม ดงอุนรับได้พอดี
       
      “ได้แล้วครับฮยอง~” ดงอุนเหมือนว่าอยากร่วมวงเล่นด้วย   วิ่งออกไปหาโยซอบทันทีเกือบชนดูจุนด้วยซ้ำ ดีที่เค้าหันหลังหลบทัน
       
       
      แต่แล้ว!!!
       
       
      ตุบ~
       
      เฮ้ย!
       
      พรึบ~
       
      สวยงาม...กีกวังวิ่งมากระโดดคว้าหนังสือในมือดงอุน แต่ดูจุนที่เพิ่งหันหลบมักเน่ ทรงตัวไม่ดีโดนดงอุนชนหลังเบาๆ ร่างทั้งร่างก็เซ่ล้มลงกับพื้นทันที...
       
       
       
      “ดงอุนเอามาเดี๋ยวนี้นะ!
       
      “ดงอุนส่งมานี่เร็ว!
       
      “พี่กีกวังขอโทษครับ รับไปเร็วคร๊าบบบโยซอบฮยอง!
       
      “อืมม ดูจุน~ จุนฮยอง~ ชั้นอ้วนขึ้นมะ....” 0.0 ความสี่มิติของฮยอนซึงหยุดลงเพราะภาพเบื่องหน้า ไม่ใช่ความวุ่นวายของทั้งสามคน แต่เป็น...ดูจุนคร่อมทับจุนฮยองอยู่บนพื้น...
       
       
       
      เหมือนละครน้ำเน่าสุดๆ จังหวะนั้นจุนฮยองลืมตามาพอดี ภาพที่เห็นเบื่องหน้ามีแค่
       
      ตา = =
       
      จมูก - -
       
      ปาก 0.0
       
      ดูจุน 0[]0
       
       
       
      และจบท้ายด้วย...
      ตุบ
      “โอ้ย”
      ผลัก
      “อั๊ก”
      ผัวะ
      “อึก”
       
      และตุบๆตับๆจนทั้งสามคนที่วิ่งวุ่นวายต้องรีบวิ่งมายื่อยุดจุนฮยอง
       
      “จุนฮยองหยุดๆ”
       
      “ดูจุนมึงจะทำไร!!
       
      “แค่กๆ กูปะ เปล่า” พยายามแกะมือที่อยู่ตรงคอออก
       
      “มึงตายยยยยยย” หยุดไม่อยู่แล้ว จุนฮยองลงมือหนักกว่าเดิม จนหน้าที่มีรอยเขียวช้ำเริ่มจะหมดลมหายใจ ดงอุนจึงใช้แรงทั้งหมดดึงตัวจุนฮยองออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะต้องเสียหลีดเดอร์ของวงไปซะก่อน
       
       
      “แค่กๆๆๆๆ” ทรุดลงจับรอบคอทันที ตั้งตัวไม่ทันไร จุนฮยองก็เข้ามาจะต่อยดูจุนอีกรอบ ด้วยความต้องการที่จะช่วยเพื่อนของฮยอนซึงที่รู้เท่าไม่ถึงการ จะเข้าไปล็อคจุนฮยองไว้ เลยทำให้หมัดที่ปล่อยออกไปกระแทกใส่หน้าฮยอนซึงเต็มๆ ฮยอนซึงทรุดกองลงกับพื้นยกมือกุมหน้าข้างที่โดนสอยอย่างช่วยไม่ได้ T T
       
       
      “เจ็บ!!” เลือดสีสดไหลออกมาจากมุมปากสวย ทุกๆอย่างในห้องเงียบลง จะมีก็แต่มีแค่เสียงไอของดูจุนและเสียงโอดครวญของฮยอนซึง
       
       
      “เป็นบ้าไรของนายเนี่ย!” กีกวังนั่งลงดูอาการดูจุนทันทีที่จุนฮยองมัวแต่อึ้งอยู่กับคนที่มารับกรรมแทน
       
      TT^TT มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ไม่ได้ตั้งใจ มึงถึงกับจะฆ่ากูเลยหรอ” คนเจ็บยังคงไม่เลิกโอดครวญ
       
       
      “อ๊ากกกกก เลือดออก!!T0T ขณะที่ทั้งห้าคนกำลังเกิดบรรยากาศมาคุอยู่ มีแค่ฮยอนซึงแหละมั่งที่เอาแต่คร่ำครวญกับรอยชกที่หน้าตัวเอง
       
       
      “เป็นไรไปอะฮยอง?” ดงอุนก็ยังคงพยายามถาม แต่จุนฮยองก็เอาแต่เงียบ..
       
       
      จะให้บอกว่าไรอะ ป้องกันตัวเองเพราะดูจุนจะมาป่ามปามป๊ามตัวเองหรอว่ะ แต่มันเป็นอุบัติเหตุ T^T แล้วนี่ผมจะแก้ตัวว่าไรดีอ่า
       
       
      “เอางี้นะ เหมือนทั้งสองคนจะต้องมีไรตกลงกัน พวกนายไปช่วยทำแผลให้ชั้นกันดีกว่านะ” ฮยอนซึงลุกขึ้นเสนอความคิดแล้วลากดงอุนกับกีกวังให้ตามตัวเองมา
       
      “เออ...ดูจุนอา เดี๋ยวเค้าทำแผลให้ละกัน” โยซอบตามออกมาแต่ก็ยังหันมาบอกกล่าวความหวังดีแก่คนเจ็บ  [ดูซอบๆๆ><]
       
      “ขอบใจนะโย” T0T
       
       
      โดยที่ไม่มีใครสนใจเสียงต่อต้านขัดค้านดึงดันของจุนฮยองสักคน
       
      “เฮ้ย! เดี๋ยวดิวะ อยากปล่อยให้ชั้นอยู่กับไอหลีดเดอร์บ้ากามสองคนดิว๊า!!!” ร้องไปเถอะจุนฮยองทุกคนหายกันไปหมดแล้วหละ แต่ประโยคที่มีเพียงคนเดียวได้ยินคือ...ไอคนที่ถูกเอ่ยถึงในประโยคนั้นแหละ - -*
       
      “มึงหมายความว่าไงว่ะไอจุน?” เงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยความสงสัย กูไปบ้ากามตอนไหนว่ะ
       
      “ก็...” ตายห่า! เมื่อคืนฝันนี่หว่า! ไม่ใช่เรื่องจริง เอาไงดีวะทีนี้
       
      “...มึง...มึงอย่าบอกนะว่าเมื่อคืน...” ถูกเป๊ะ ความคิดของทั้งสองคนตรงกัน แต่ดูจุนไม่มั่นใจในความคิด จึงถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
       
      “ว่าไงนะ ไม่ได้ยิน? ตามคาดจุนฮยองไม่ได้ยิน ดูจุนเลยอยากให้มันแน่ใจอีกครั้งว่าใช่ที่ตัวเองคิด ด้วยการทดสอบ...
       
      “มะ มึงจะทำอะไร” ใบหน้านิ่งฉายแววระแวงทันทีที่ดูจุนลุกขึ้นเดินมาใกล้ๆ ใบหน้าของจุนฮยองแบบนี้ดูจุนไม่เคยเห็นมาก่อนจึงอยากแกล้งไอเพื่อนที่ชอบแสดงหน้าไร้อารมณ์ให้มันหน้าเสียมากกว่าเดิม
       
       
      “จุนฮยอง...” เรียกเสียงที่ชวนให้เจ้าของชื่อเสียวสันหลัง
       
      “อะไร” ตะหวาดกลับทันที
       
      “ดูๆไปแล้ว มึงก็น่ารักนะ” เท่านั้นแหละ...
       
       
      ผัวะ!!  หมัดหนักกระแทกเข้าแก้มซ้ายอีกครั้งและกำลังจะตามลงไปอีก
       
       
      “เฮ้ยๆๆ กูล้อเล่น หยุดๆๆ” ดูจุนยกแขนกำบังหน้าตัวเองสุดฤทธิ์  จุนฮยองเลยหยุดเพราะความสงสารและเห็นใจเพื่อนร่วมกลุ่ม แล้วใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ว่าดีหรือร้ายก็ถูกแสดงออกมา ทำให้อีกคนรู้ว่าไม่สมควรจะเล่นต่อ
       
      “เมื่อคืน...มึงฝันใช่ปะ?” ดูจุนถามออกไปพร้อมๆกับระแวงไปด้วยกลัวว่าจะไปถูกจุดอะไรให้จุนฮยองพุ่งมาตั้นหน้าอีกรอบ
       
      “รู้ได้ไง?” ความตื่นเต้นตกใจถูกปกปิดไว้ภายใต้ใบหน้านิ่ง
       
      “เมื่อคืนมึงได้ฝันว่า...กู...กับมึง...เออ...” พูดไม่ออกเหมือนกันจะให้บอกว่าเมื่อคืนฝันว่ามีอะไรกัน...บรึ๋ย...ขนลุกวะ และเหมือนว่าจุนฮยองก็เข้าใจความหมายดี เผลอทำหน้าตกใจออกมาแล้วรีบกลบเกลื่อนให้เป็นเช่นเดิม
       
      “พอ!  ไม่ต้องพูด เอาเป็นว่ากูขอโทษ”
       
      “......”
       
      “โอเคไหม!?” ดูจุนรีบพยักหน้ารวดเร็วทันที มันบอกว่าขอโทษแต่ไมกูรู้สึกว่ากูเป็นคนผิดวะT^T
       
      “งั้นก็จบ! ลืมมันไปซะมันแค่ฝันร้าย ไม่สิโคตรร้ายเลยว่ะ” พูดไปขนแขนก็พากันลุกเกรียวขึ้นมา
       
      “อือๆ ฝันร้ายมันแค่ฝันร้าย โอเคนะมึง” T  T กูจะไม่เข้าใกล้มึง ขืนมึงคิดว่ากูจะทำไรมึงอีกแล้วฆ่ากูขึ้นมาทำไงวะ
       
       
       
       
       
       
       
       
       
      “แล้วตกลง เค้าฝันอะไรกันอะ?” ทั้งสี่คนในห้องนอนที่บอกว่าจะเข้ามาทำแผลให้ฮยอนซึงกลับเงี่ยหูฟังเรื่องราวทุกๆอย่าง แต่ก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากกว่าเดิม...
       
       
       
       
       
       
      .......................... 
       
       
       
       
      “โอ๊ย!!” สุดท้ายแล้ว ฮยอนซึงก็ต้องนั่งทำแผลที่หน้าตัวเองคนเดียวภายในห้องนอน
       
      “แอ๊ด~” ประตูเปิดออกพร้อมกับคนๆหนึ่งที่เป็นตัวต้นเหตุของรอยแผลที่หน้าสวย
       
      “ทำไรอยู่หรอ?” ถามทั้งๆที่เห็น
       
      “ทำแผลที่โดนหมากัดมามั่ง” -0-
       
      “.....” ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เดินเข้ามานั่งข้างๆ
       
      “ซี๊ด~” แตะยาลงที่มุมปากทีหนึ่งก็ร้องออกมาทีหนึ่ง
       
      “ขอโทษละกัน  ก็นายดันเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือเองนิ......มาชั้นทำให้” ว่าแล้วฉวยเอาสำลีในมืออีกคนมาถือไว้เอง
       
      “ห๊า!!! ตกลงชั้นผิดว่างั้น!!” ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้สักรอบ แล้วเตรียมจะบ่นรายยาวใส่แต่แล้วก็ต้องหยุดลงเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่มุมปาก
       
       
      “อยู่นิ่งๆแป๊บนะ แล้วก็อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเดี๋ยวแผลมันจะฉีกกว่าเดิม...ไว้หายแล้วชั้นจะมานั่งให้นายบ่นเองเลย แต่ตอนนี้หยุดพูดเพื่อตัวเองจะดีกว่านะ” พูดจบก็จ้องมองตากลมด้วยความห่วงใยและส่งรอยยิ้มแสนอ่อนโยนไปให้
       
       
      ฮยอนซึงมองภาพความอ่อนโยนตรงหน้าแล้วแย้มยิ้มนิดๆที่มุมปาก บทจะบ้าดีเดือดก็สุดเหวี่ยงจนน่ากลัว บทจะอ่อนโยนก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย >/< หน้าขาวเริ่มถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อนบนพวงแก้มใส
       
       
       
      2JUN…มันคงเกินจริงไปมั่ง ผมว่า...
       
       
      JUNSEUNG ดีที่สุดแล้วละครับ^^ คิดไปรอยยิ้มอ่อนโยนก็แสดงออกมาอีกครั้ง
       
       
       
      “ยิ้มไรของนายนะ” พูดปนรอยยิ้มเมื่อจู่ๆ คนที่ทำแผลให้ตัวเองก็อมยิ้มซะงั้น
      “เปล่า...” และก็มีอาการไม่ต่างกัน แล้วทั้งสองคนต่างก็อมยิ้มในความน่ารักของอีกคน   ^^
       
       
       
       
       
       
      ~THE END~
       
      เปลี่ยนเป็น JUNSEUNG ดีกว่าม่ายยย -0-
      อยากบอกว่าเรื่องนี้เป็นNCเรื่องแรกของเราเลยเหอะ
      แต่งไป ฟังเพลงของพวกหนุ่มๆไปด้วย...ฮามากอะ 
      แต่งไปขำจนท้องแข็งแล้วเนี่ย โจ๊กเป็นเคะ555+ 
      ยิ่งได้ท่อนของทั้งสองคนอีกด้วยนะ...เกินบรรยาย - -^
      ตอนแรกว่าจะไม่ตัดNCออก(10กว่าบรรทัด-*-)  แต่ก็กลัวมีมือดีมากดแบน!
      แล้วเราก็ขี้เกียจไปตามแก้อะ  เอาออกเหอะ
       

       
      ***โบนัส***

      ปิดท้ายด้วยรูปเจ้าของฟิคนี้ซะหน่อย น่ารักดีเนอะ><


       



       

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×