พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 106 : คนเคยรัก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 62


22


คนเคยรัก

 

 

น้ำรินกลับถึงบ้านในช่วงสายๆ ของวันใหม่ ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็รีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที โดยโทร.บอกเอื้องฟ้าไว้ล่วงหน้าว่ากลับมาถึงแล้ว

เมื่อไปถึงหน้าห้องไอซียูจึงพบว่าเอื้องฟ้ามารออยู่

“เป็นยังไงบ้างคะพี่เอื้อง”

“เริ่มรู้สึกตัวแล้ว แต่หมอก็ยังไม่กล้ารับปากอะไร” เอื้องฟ้าบอกอาการด้วยสีหน้าเครียดๆ “พี่เพิ่งจะให้เพื่อนอีกสองคนกลับไป ผลัดกันมาดู แล้วแต่ใครจะว่างตอนไหน”

“แม่พี่นะล่ะคะ อาการเป็นไงบ้าง”

“ก็ป่วยไปด้วยอีกคน คงจะรับไม่ทัน เพราะเรื่องมันมาพร้อมๆ กันทีเดียว”

“พี่นะไม่น่าจะเป็นถึงขนาดนี้”

“จิตใจมันอ่อนแอเกินไป มันเป็นอย่างนี้มานานแล้วตั้งแต่สมัยเด็กๆ เรื่องถึงได้จบแบบนี้” เอื้องฟ้าเล่าให้หญิงสาวรุ่นน้องฟัง “ถ้าไอ้นะมันเข้มแข็งกว่านี้อีกสักนิด มันคงไม่โอนเอนไปตามกระแส ทั้งๆ ที่ตัวมันเองไม่ได้ต้องการอะไรมากมายขนาดนั้น สรุปก็คือว่ามันไม่เข้าใจว่าตัวเองต้องการชีวิตแบบไหนกันแน่”

“พี่เอื้องเคยบอกพี่นะบ้างรึเปล่าคะ”

“เคย...ก็ถามมันตอนที่มันจะเลิกกับริน”

“บางทีเราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้นะคะพี่เอื้อง ต้องยอมให้เรื่องมันเป็นไปตามนั้น” น้ำรินจับมือข้างหนึ่งของพี่สาวที่แสนดีเอาไว้เป็นการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

“รินก็ยังอุตส่าห์กลับมา ถ้ามันรู้คงดีใจ”

“ยังไงก็ต้องกลับอยู่แล้วค่ะ เลื่อนเร็วขึ้นมาเท่านั้นเอง ต้องรอคุณหมอก่อนใช่ไหมคะ ถึงค่อยเข้าไปเยี่ยมได้”

“หมอให้เยี่ยมได้ตามเวลา เพราะคนไข้อาการหนัก” เอื้องฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าเหมือนคนที่แทบหมดหวัง

น้ำรินนั่งคุยกับเอื้องฟ้านานร่วมชั่วโมงจึงได้เข้าเยี่ยมคนเจ็บ เมื่อเข้าไปถึงเตียงที่พัฒนะนอนอยู่ก็แทบจะน้ำตาไหล สภาพของเขาต่างไปจากที่เคยเห็นราวกับคนละคน

“คนไข้เริ่มรู้สึกตัวแล้วค่ะ อาจจะพอรับรู้อะไรได้บ้าง แต่ให้เยี่ยมได้ไม่เกินสิบห้านาทีนะคะ” พยาบาลบอกกับคนเข้าเยี่ยม แล้วจึงเดินออกไป

“นะ...รินมาเยี่ยม” เอื้องฟ้าก้มลงบอกกับเพื่อนชายที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม

“พี่นะ” น้ำรินเรียกเขาเบาๆ แล้วจึงแตะที่หลังมือข้างหนึ่ง ก่อนจะจับมือข้างนั้นไว้ เพื่อบอกให้เขารู้ว่าเธอได้กลับมาเยี่ยม

“นะ แกตื่นได้แล้ว ฉันกับเพื่อนๆ รออยู่”

“พี่เอื้อง...มือขยับแล้วค่ะ”

เอื้องฟ้ารีบแตะที่มืออีกข้างของคนเจ็บทันทีด้วยความดีใจ และสิ่งที่ได้เห็นตามมาก็คือเปลือกตาของเขาเริ่มขยับเหมือนพยายามจะลืมตาขึ้นมาให้ได้ แต่คงยังไม่มีแรงมากพอ

“แกต้องสู้นะโว้ย อย่ายอมแพ้ง่ายๆ” เอื้องฟ้าบอกพร้อมกับเช็ดน้ำตาด้วยความดีใจ เพราะมาเฝ้าไข้อยู่สามวันด้วยความลุ้นระทึกว่าเพื่อนจะรอดชีวิตหรือไม่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

109 ความคิดเห็น