Soulmate หวังว่าเราจะคู่กัน [BangLo]

ตอนที่ 7 : Chapter 5 :: Don't stress me...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 เม.ย. 56

                วันนี้ผมต้องพาไอ้ตัวแสบมาเที่ยวถึงปูซาน แถมเขายังยกขบวนเพื่อนๆ มาอีกตั้งสามคน..พวกเขาพากันลงไปเล่นน้ำกันหมดแล้ว แต่ผมขอนอนรอที่หาดดีกว่า อากาศมันร้อนเกินไป ผมไม่ชอบเท่าไหร่นัก

                ผมอยากให้ฮิมชานยังอยู่จัง..ผมอยากมาเที่ยวแบบนี้กับเขา..ผมค่อยๆ หลับตาลงเพื่อรำลึกเรื่องราวระหว่างผมกับฮิมชาน ผมยังคงคิดถึงเขาทุกวินาที..

                จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงเรียก ผมเลยลุกขึ้นมองหาที่มา ก่อนที่ผมจะได้ยินมันชัดเจน

                พี่ครับ! พี่ยงกุก ช่วยด้วย!!”

                ผมหันไปมองก็พบกับ..ฮิมชาน?? เป็นไปไม่ได้น่า..ผมกะพริบตาอีกรอบตรงนั้นก็กลายเป็นจุนฮง เขากำลังโดนผู้ชายตัวใหญ่สองคนลากไป ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทันที

                เมื่อวิ่งไปถึงผมก็จัดการสอยหนึ่งในนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นทันที เพื่อนมันอีกคนปล่อยตัวจุนฮงแล้วหันมาต่อยผมแทน เราแลกหมัดกันซักพักจุนฮงก็ยกเท้าขึ้นถีบไอ้นั่นจนล้มลงไปทับเพื่อนมันเอง ผมเลิกคิ้วมองจุนฮงอย่างนึกทึ่ง แต่ก็โดนลากไปทางเพื่อนของเขาอีกสามคน

                ความสามารถที่ติดตัวมาแต่ยังอยู่แก๊งค์มาเฟีย..เพียงไม่นานผมก็สอยพวกมันจนร่วงหมด ผมรีบพาพวกเขาทั้งสี่คนขึ้นหาดทันที พอนั่งลงถึงผืนทรายผมก็ใส่ไม่ยั้ง

                เห็นมั้ยล่ะ ฉันบอกแล้วไม่ผิดเลย ถ้าฉันเกิดหลับไปจริงๆ แล้วไม่ได้ยินนาย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ คิดยังไงถึงใส่ไอ้เสื้อผ้าแบบนี้ฮะ ทำให้เพื่อนคนอื่นของนายเดือดร้อนไปด้วย จำไว้เลยนะ ถ้าเกิดนายยังไม่เลิกแล้วโดนฉุดอีกฉันจะไม่ช่วยแล้ว เชิญนายเผชิญชะตากรรมไปคนเดียวเถอะ!!”

                พูดออกไปแล้วผมถึงนึกได้ ผมพูดแรงไปหรือเปล่า..จุนฮงดูอึ้งไปเลย..เพื่อนของเขาก็นั่งก้มหน้าเงียบกริบเลยเหมือนกัน..เอ่อ..มันแรงไปสินะ..

                พี่ยงกุก..ผม..ผมขอโทษ..”

                ไม่เป็นไรๆ ฉันเองก็ขอโทษเหมือนกัน..แต่ที่ผมพูดออกไปก็คือ

                ไปเลย! รีบไปเปลี่ยนเสื้อเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็ห้ามใส่เสื้อแบบนี้อีกเด็ดขาดเข้าใจมั้ย

                “ค..ครับ!”

                แล้วจุนฮงก็วิ่งกลับไปทางโรงแรม ทิ้งให้อีกสามคนอยู่กับผม พวกเขามองผมด้วยสายตาที่เห็นได้ชัดว่าวื่อว่า ขอโทษครับเอาเถอะ..ผมไม่โทษพวกเขาหรอกน่า

                แล้วพวกนาย เป็นอะไรกันมากหรือเปล่า ไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ยผมพยายามปรับเสียงให้ดูนุ่มนวลขึ้น พวกเขาเลยแสดงสีหน้าผ่อนคลายออกมา

                ไม่เป็นไรครับ พี่มาช่วยทันพอดีเด็กผู้ชายตาตี่ๆ ตอบผมมาพร้อมกับรอยยิ้ม

                อืมๆ ดีแล้วล่ะ แล้วพวกนาย..ชื่ออะไร

                “อ่อ..ผมยองแจครับ ส่วนนี่แดฮยอน แล้วนี่ก็จงออบผู้ชายตัวเล็กๆ อีกคนแนะนำตัวก่อนจะชี้ไปที่ผู้ชายผิวสีเข้มอีกคน แล้วก็เด็กตาตี่นั่น

                ฉันยงกุก อยู่กับจุนฮงปวดหัวกันมั้ย ฉันว่าเขาป่วนมากเลยนะ..ได้ทีผมก็ขอบ่นซักหน่อยแล้วกัน

                ก็มีบ้างแหละครับ แต่จุนฮงเขาก็น่าสงสารนะ ตั้งแต่รู้จักกับเขามาผมไม่เคยเห็นเขาร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว แต่ผมก็รู้ว่าในใจเขาคงไม่ได้มีความสุขขนาดนี้หรอก..ไหนจะเรื่องแม่ แล้วเขาชอบมาเล่าให้ผมฟังเรื่องผู้ชายคนนึง ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาเป็นใคร แต่เวลาพูดถึงเขา จุนฮงจะยิ้มเศร้าๆ ออกมาตลอดเลย เขาคงรักแฟนเก่าเขามากเลยเนอะ ถึงจะตายไปแล้วก็ยังคิดถึงตลอดเลย..ส่วนฉันที่ยืนข้างๆ เขาก็ทำได้แค่ยืนมอง ฉันทำอะไรไม่ได้เลยเขามักจะพูดแบบนี้เสมอเลย เวลาอยู่กับเขาพี่ก็ช่วยอย่าไปว่าอะไรเขามากมายเลยนะครับ ช่วยทำให้เขามีความสุข แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ

                ผู้ชายคนนั้น...ผมงั้นเหรอ? เขาหมายถึงผมใช่มั้ย แฟนเก่าตายไปแล้ว..นั่นมันผมชัดๆ มันหมายความว่ายังไงเนี่ย..ทำได้แค่ยืนมอง.....เขาต้องการสื่ออะไร เขามักจะพูดถึงผมให้จงออบฟังเสมอเลยเหรอ แล้วทำไมเขาต้องเศร้าด้วยล่ะ เขาเศร้าที่ผมยังไม่ลืมฮิมชานงั้นเหรอ? แต่..ทำไมล่ะ

                จุนฮง..นายต้องการจะบอกอะไรกันแน่..การที่ผมยังไม่ลืมฮิมชาน มันเกี่ยวอะไรกับเขา.. ผมไม่เข้าใจจริงๆ..

                จุนฮงหายไปนานแล้วนะ ขึ้นไปตามหน่อยดีมั้ย ดีไม่ดีเผลอๆ โดนฉุดอีกจะทำยังไงยองแจพูดขึ้นมาขัดความคิดของผม ทำให้ผมนึกขึ้นได้

                จริงด้วยแฮะ งั้น เดี๋ยวฉันไปตามเองแล้วกัน....จะได้ถามเรื่องนั้นด้วย..

                ผมเดินกลับไปที่โรงแรม ตรงดิ่งขึ้นไปที่ห้องพักของตัวเอง พบว่ามันไม่ได้ล็อค..จุนฮงยังอยู่ในนี้เหรอ..ขอให้อยู่ทีเถอะ ผมเปิดประตูเข้าไป ก็เจอกับจุนฮงที่นอนหลับอยู่บนเตียงในสภาพหัวยังเปียกอยู่ ดีนะที่ยังอยู่น่ะ..

                ผมเดินเข้าไปห่มผ้าให้ นั่งมองหน้าเขาซักพัก เวลาตอนหลับเขาก็ดูน่ารักดี แต่ตื่นมาแล้วป่วนมากเลย ผมลูบหัวเขาเบาๆ ถึงยังไงเขาก็คือน้องชายคนเดียวของผมล่ะนะ..

                ผมเดินกลับลงไปข้างล่างเพื่อบอกทุกคนว่าจุนฮงหลับไปแล้ว ผมจะขึ้นไปเฝ้าเพราะเดี๋ยวมีโจร(?)บุกเข้าห้องมาชิงตัวไปอีก ทุกคนก็เลยตกลงกันว่า จะขึ้นพร้อมกันเลย พวกเราไปหาอะไรกินที่ห้องอาหารของโรงแรมแล้วกลับขึ้นห้องใครห้องมัน

                ผมกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงบนเตียง เปิดทีวีดู แต่ไม่ทันไรผมก็รู้สึกถึงการขยับตัวของคนข้างๆ จุนฮงตื่นแล้วสินะ

                ตื่นแล้วเหรอ..เมื่อตอนเย็นขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อแล้วทำไมไม่ลงไป มาหลับทำไม แล้วไม่มีการบอกด้วย ฉันก็นึกว่านายจะโดนฉุดไปอีกรอบแล้วซะอีกผมพูดโดยไม่มองหน้าเขา

                ขอโทษครับ..พอดีผมเหนื่อยเลยเผลอหลับล่ะเขาตอบกลับมาเสียงเบา

                อืม ช่างมันเถอะ แต่หลับไปทั้งเปียกๆ แบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ไปอาบน้ำล้างตัวซะ

                “ครับ..

                แล้วจุนฮงก็เดินเข้าห้องน้ำไป ไว้รอเขาตาสว่างดีแล้วค่อยถามเรื่องนั้นก็แล้วกัน..ระหว่างที่รอผมก็เปิดทีวีดูไปเรื่อย แต่ผมกลับไม่ได้สนใจมันเลย ผมคิดแต่เรื่องที่จงออบพูดเมื่อตอนเย็น

                ซักพักจุนฮงก็เดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวที่พันรอบสะโพกไว้หลวมๆ ผมเผลอหายใจติดขัดเพราะหน้าท้องแบนราบนั่นมีหยดน้ำเกาะอยู่ แลดูเซ็กซี่..แต่..ยิ่งเห็นแบบนี้ผมยิ่งคิดถึงฮิมชาน..

                จุนฮงเดินมาด้วยใบหน้าเหม่อลอย เขายืนเซก่อนจะเอามือยันผนังไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไป เขาหันหน้ามามองผม สองคิ้วขมวดคล้ายกำลังเพ่งมองใบหน้าของผม

                จุนฮง? เป็นอะไรน่ะ

                “ผ..ผม..ผมไม่เป็น..ไร

                พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเขาก็ทรุดลงไปกองกับพื้น ผมรีบลุกจากเตียงวิ่งเข้าไปประคองเขา ตัวเขาร้อนจี๋เลย ไม่สบายจริงๆ เหรอเนี่ย

                จุนฮง! จุนฮง! นายได้ยินฉันมั้ยจุนฮง!” ผมเรียกเขาเสียงดังแต่เขาไม่ตอบกลับมาเลย จุนฮงหลับตาลงช้าๆ แล้วก็หลับไปในที่สุด

                ก๊อก ก๊อก

                พี่ยงกุก จุนฮง เป็นอะไรน่ะ!” เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่จะตามด้วยเสียงของแดฮยอน ผมวางจุนฮงลงเบาๆ แล้วเดินไปเปิดประตู

                พี่ยงกุก แล้วจุนฮงล่ะครับ

                “จุนฮงไม่สบาย เป็นลมไปแล้ว เดี๋ยวฉันจะพาไปส่งโรงพยาบาล พวกนายรออยู่ที่นี่แหละ

                “ค..ครับๆ ถ้าจุนฮงเป็นอะไรมาก็โทรมานะ พวกผมจะรีบตามไปทันที

                ผมพยักหน้าให้แล้วเดินกลับเข้าห้องไป ผมอุ้มตัวจุนฮงขึ้นมาแล้ววิ่งออกจากห้อง ผมกดลิฟต์แล้วยืนรออย่างกระวนกระวาย ซักพักลิฟต์ก็เปิดออกผมเข้าไปทันที เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างผมก็รีบวิ่งออกไปที่รถทันที ผมเปิดประตูรถแล้ววางตัวจุนฮงลงที่เบาะ ปิดประตูแล้วจึงเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับ สตาร์ทรถและออกตัวทันที

                ผมรีบขับไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที เมื่อไปถึงผมก็อุ้มจุนฮงลงจากรถวิ่งเข้าไปข้างใน มีพยาบาลเข็นเตียงออกมารับร่างของเขาไป พวกเขาพาจุนฮงเข้าห้องฉุกเฉินไป

                ผมเดินตามไปนั่งรอหน้าห้องซักพักคุณหมอก็เดินออกมา

                คนไข้มีอาการไข้ขึ้นสูงมากเลยนะครับ ไม่ทราบว่าเขาไปทำอะไรมาหรือเปล่า

                “เอ่อ..รู้สึกว่าเขาจะไปเล่นน้ำทะเล..โดนแดดแรงมากเลยครับ แล้วก็ขึ้นไปหลับทั้งที่ยังเปียกอยู่

                “ครับ หมอคิดว่านั่นคงเป็นสาเหตุ แต่หมอให้ยาลดไข้ไปแล้วนะครับ อีกไม่นานคนไข้คงรู้สึกตัว

                ผมขอบคุณหมอแล้วเดินเข้าไปหาจุนฮง ผมนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง

                เฮ้อ..ทำฉันวุ่นวายไปหมดเลย

                ผมบ่นออกมา มือก็ลูบหัวจุนฮงเบาๆ อย่างเอ็นดู เห็นผมเป็นแบบนี้ความจริงผมก็รักก็เอ็นดูจุนฮงนะครับ! แต่สไตล์ผมมันไม่ใช่พวกแสดงออกมาว่ารักอะไรขนาดนั้น (ประมาณว่าซึน 55 : ไรท์)

                พี่ยงกุก..จุนองขยับตัวแล้วลืมตาขึ้นเอ่ยเรียกผม

                ว่าไง

                “ผมอยู่ที่ไหน..

                “อยู่โรงพยาบาลน่ะสิ นายไม่สบายจนเป็นลมล้มพับในห้องที่โรงแรม

                “อืม..จุนฮงพูดแค่นั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง เขาคงจะเพลียสินะ..ผมควรปล่อยให้เขาพักผ่อนก่อน แล้วค่อยถามเรื่องนั้นจะดีกว่า..

                พี่ครับ..

                “หือ? ว่าไง

                “พาผมกลับโรงแรมที..

                “นายอยู่รอดูอาการที่นี่ก่อนเถอะน่า เพื่อไข้กลับมาสูงอีก จะได้มียาให้ทันที

                “ไม่เอา..ผมจะกลับโรงแรม..ผมเกลียดโรงพยาบาล..

                “อย่ามาทำตัวเป็นเด็กน่า อยู่นี่ก่อนเถอะ

                “ผมจะกลับ..แล้วจุนฮงก็ยันร่างตัวเองขึ้น ทำท่าจะลุกออกจากเตียงไปทั้งแบบนั้น

                โอเคๆ กลับก็กลับ เดี๋ยวฉันไปบอกหมอก่อนแล้วกัน

                ผมดันตัวจุนฮงให้กลับลงไปนอนอีกครั้งแล้วเดินออกไป เพื่อจะบอกหมอว่าอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว ขอพาตัวกลับเลยนะ..ให้ตายสิ ดื้อจริงๆ เลยเด็กคนนี้..

                ผมพาจุนฮงออกมาจากโรงพยาบาล ขึ้นรถแล้วขับกลับโรงแรม ระหว่างทางเราไม่พูดอะไรกันเลย จุนฮงเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความคิด สีหน้าเขาดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ชอบโรงพยาบาลขนาดนั้นเลยเหรอ..

                กลับมาถึงโรงแรมก็เห็นอีกสามคนยืนรออยู่ที่หน้าห้องพักของผม ทันทีที่เห็นจุนฮงพวกเขาก็กรูกันเข้ามาจับตัวหมุนไปมา แล้วบ่นด้วยความเป็นห่วง ที่เขาทำก็เพียงแค่ระบายยิ้มแล้วบอกทุกคนว่าไม่เป็นไร แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาดูไม่เป็นไรซะที่ไหนเล่า..

                จุนฮง..ผมเรียกเขาหลังจากที่เราต่างแยกย้ายกันเข้าห้องหมดแล้ว ซึ่งยังจำได้ใช่มั้ย ว่าผมพักห้องเดียวกับเขาน่ะ

                ครับ?

                “ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย

                “ครับ ว่ามาเลย

                “ทำไมนายถึงเกลียดโรงพยาบาล..จุนฮงดูจะอึ้งๆ ไป ก่อนจะเม้มปากขมวดคิ้ว เขาก้มหน้าลงซักพักก็เงยหน้าขึ้นมาตอบคำถาม

                แม่ของผม..เสียที่โรงพยาบาล..

                จุนฮงหันหน้าหลบสายตาผม เขาก้มหน้าลงเหมือนจะซ่อนน้ำตาเอาไว้ อา..นี่ผมทำให้เขาร้องไห้เหรอเนี่ย..

                เหรอ..งั้นก็ขอโทษนะ..แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่ฉันจะถามก็คือ...

                “ตอนที่นายขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อตอนเย็น..ฉันได้คุยกับเพื่อนของนาย..จงออบ..เขาบอกว่า นายมักจะเล่าเรื่องผู้ชายคนนึงให้เขาฟังเสมอๆ..นายบอกว่าผู้ชายคนนั้นเคยมีแฟน..แต่แฟนเขาเสียไปแล้ว..แถมเขายังลืมแฟนเขาไม่ได้อีกด้วย..นายหมายถึงฉันใช่มั้ย

                จุนฮงเงยหน้าขึ้นมามองผม สีหน้าเขาเหมือนจะตกใจมาก..หน้าเขาซีดลงเรื่อยๆ

                จงออบยังบอกอีกว่า..นายเสียใจมาก..ที่เขายังไม่ลืมแฟนของเขาซักที..นายทำได้แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ..ทำไมเหรอจุนฮง..นายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่..

                “ไม่...ไม่มีอะไร..เขาก้มหน้าลงตอบคำถามของผมเบาๆ

                อะไร..ไม่มีอะไร..นายบอกฉันมาสิจุนฮง ที่นายพูดไปทั้งหมดนั่น หมายความว่ายังไง

                “ก็ผมบอกว่าไม่มีอะไรไง

                “....งั้นฉันจะถามนายอีกรอบ..

                “….”

                “นายชอบฉันเหรอ..จุนฮง

                จุนฮงเงยหน้าขึ้นมามองผม เขาเม้มปากแน่น ในตามีหยดน้ำใสๆ เอ่อคลอ เขายกมือขึ้นมาปาดมันลวกๆ ก่อนจะเดินหนีผมออกไปจากห้อง

                จุนฮง!” ผมตามไปกระชากแขนเขากลับมา

                ปล่อยผม..ผมบอกให้ปล่อยไง!!” เขาตะโกนลั่นแล้วสะบัดแขนผม เขาออกวิ่งไปตามทางเดิน ผมได้แต่ยืนค้างอยู่กับที่ ขาผมก้าวไม่ออก ได้แต่มองตามหลังของจุนฮงที่ค่อยๆ เล็กลงจนลับตาไป

                เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น พี่ยงกุก จุนฮงเป็นอะไร!” พวกจงออบเปิดประตูออกมา พวกเขาพากันถามผม แต่ผมกลับไม่ได้ตอบอะไรไปเลย

                ผมไม่สนใจพวกเขาทั้งสามคน แต่กลับวิ่งตามหาจุนฮงแทน ผมวิ่งจนทั่วชั้นแล้ว แต่ก็ไม่เจอเขาเลย ผมเลยตามหาเขาในชั้นต่างๆ แต่ก็ไม่เจอเช่นกัน สุดท้ายผมก็วิ่งไปที่เคาท์เตอร์ชั้นล่าง

                ขอโทษนะครับ เห็นเด็กผู้ชายที่มากับผมหรือเปล่า เขาสูงประมาณนี้ ใส่เสื้อยืดสีขาว ทำผมสีฟ้าๆน่ะครับ

                “อ๋อ..เห็นวิ่งออกไปข้างนอกแล้วล่ะค่ะ

                ผมไม่รออะไรทั้งนั้นวิ่งออกไปทันที ข้างนอกมีแต่ถนนกับชายหาด กว้างขนาดนี้ผมจะหาเขาเจอมั้ยเนี่ย..ผมวิ่งจนทั่ว แต่หายังไงก็ไม่เจอ ในขณะที่ผมกำลังจะถอดใจนั้นเอง สายตาผมก็เหลือไปเห็นผู้ชายผมสีฟ้ากำลังนั่งพิงต้นไม้ริมชายหาดอยู่ ผมรีบวิ่งเข้าไปทันที

                จุนฮง! เอ่อ..ขอโทษครับ..ไม่ใช่..เขาไม่ใช่จุนฮง...นายไปอยู่ที่ไหนนะ! บ้าจริง!

                จริงสิ..โทรศัพท์ล่ะ! ผมรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง เมื่อเจอก็ล้วงออกมากดเบอร์โทรศัพท์ของเขาแล้วโทรออกทันที

                [….] จุนฮงรับสาย แต่เขาไม่พูดอะไรเลย

                จุนฮง! นายอยู่ที่ไหนน่ะ!”

                [ผมจะกลับโซล...]

                “ว่าไงนะ! นายอยุ่ที่ไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!!”

                [สถานีขนส่ง...]

                “นายห้ามไปไหนทั้งนั้น เข้าใจมั้ย ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้!!”

                พูดจบผมก็วางสายทันที  ผมวิ่งกลับไปที่โรงแรมเพื่อเอารถ ผมรีบขับรถออกไปที่สถานีขนส่งทันที ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะรอให้ผมไปหามั้ย รู้แค่ว่าผมต้องไปหาเขา

                ทันทีที่ผมขับรถมาถึง ผมก็กวาดตามองหาร่างของจุนฮง สูงขนาดนั้น แถมยังทำผมสีฟ้า..คงหาไม่ยากเท่าไหร่หรอก..ผมเดินหาเขาไปทั่วสถานี แต่ก็ไม่เจอ

                ไปแล้วเหรอ...

                พี่ครับ พี่พอจะเห็นเด็กผู้ชายตัวสูงๆ ที่ทำผมสีฟ้ามั้ยครับสุดท้ายผมก็ลองไปถามคนแถวนั้นดู แต่ก็ไม่มีใครเห้นเลย...เอาล่ะ..คนสุดท้ายแล้ว ลองถามดูหน่อยแล้วกัน..

                เอ่อ..น้าครับ น้าเห็นเด็กผู้ชาย ตัวสูงประมาณนี้ ทำผมสีฟ้าๆบ้างมั้ยครับ

                “คนนั้นรึเปล่า?

                ผมเงยหน้ามองตามที่น้าแกชี้ ก็เห็นจุนฮงนั่งอยู่บนรถคันหนึ่ง

                ใช่ครับ! ขอบคุณมากนะครับ

                “จุนฮง!” ผมวิ่งขึ้นไปบนรถตรงไปหาจุนฮงทันที เขาเงยหน้ามองผม แล้วก็ก้มหน้ากลับลงไปเหมือนเดิม

                จุนฮง ทำไมต้องหนีออกมาแบบนี้ด้วย ฉันเป็นห่วงแทบแย่ ตามหานายแทบตาย กลับโรงแรมกันเถอะน่า

                “ผมไม่กลับโรงแรม...ผมจะกลับโซล..

                “ทำไม..

                “ทำไม...นั่นสิ ทำไมล่ะ..

                “จุนฮง..

                “พี่ครับ พี่ถามผมว่าอะไรนะ ผมชอบพี่งั้นเหรอ? พี่อย่ามาถามผมแบบนี้เลย ผมว่าพี่ถามตัวเองดีกว่า ว่าพี่ยังไม่ลืมพี่ฮิมชานอีกเหรอ..

                “หมายความว่ายังไง...

                “ก็หมายความว่าผมชอบพี่ ผมอยากจะรักพี่ แต่ผมทำไม่ได้!! เพราะพี่ยังไม่ลืมพี่ฮิมชาน แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง! เดินเข้าไปบอกว่า พี่ครับผมชอบพี่นะ แบบนี้น่ะเหรอ ผมทำไม่ได้!”

                ทำไมพี่ไม่ลืมพี่ฮิมชาน แล้วลองหันมามองผมบ้าง..

                “จุนฮง...นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้..ฉันรักฮิมชานมากจริงๆ..

                “พี่ไม่ต้องบอก..ผมรู้อยู่แล้ว..เอาเถอะ..พี่ครับ พี่ไม่ต้องลืมเขาหรอก พี่อย่าสนใจผมเลย..ผมอายุยังน้อย บางทีนี่อาจจะเป็นเพราะความใกล้ชิดเฉยๆ ก็ได้..ถ้าเวลาผ่านไป ผมก็คงเลิกชอบพี่เองนั่นแหละ พี่กลับโรงแรมไปเถอะครับ ผมจะกลับโซล ผมจะกลับไปหาพ่อ....ผมจะกลับไป...ลืมพี่..

                จุนฮงพูดแค่นั้นแล้วเขาก็ก้มหน้าลง ผมอยากจะนั่งลงเช็ดน้ำตาให้เขา..แต่ผมคิดว่าเขาคงไม่ต้องการ ผมควรปล่อยให้เขาไป แล้วกลับโรงแรมดีมั้ย..หรือผมควรอยู่...

                ผมทำให้เขาร้องไห้อีกแล้วเหรอ..ทำไมผมถึงเลวขนาดนี้วะ.....

70 ความคิดเห็น

  1. #51 KATHARIN (@moussessykath) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 14:11
    เข้มแข็งมากเลยอะโล่ บังเริ่มคิดได้ยังง้ะ บางทีอาจจะหันกลับบมามองโล่บ้าง 
    #51
    0
  2. #38 Zemaylo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 12:21
    แงงงงงงง

    สงสารจุนฮง

    ยงกุกนะยงกุก

    รออ่านอยู่จร้า

    หันมามองจุนฮงบ้างไม่ได้หรอ
    #38
    0
  3. #37 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 03:17
    โล่พยายามที่จะเข้มเเข็งมากอ่ะ
    อ่อนแอก้ได้นะลูก
    ฮื้อออออออออ T T
    #37
    0
  4. #31 ~THoY~ (@thoy123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 20:37
    ยงกุกอ่าาาา เปิดใจให้น้องหน่อยเหอะ อย่าทำร้ายน้องไปมากกว่านี้เลย TT
    #31
    0
  5. #30 to me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 17:40
    น้องโล่วววววว ทำไมหนูถึงได้น่าสงสารแบบนี้

    บังตัดใจเถอะเหยินมันตายแล้ว

    หันมาสนใจน้องบ่างดิบัง น้องมันน่าสงสารนะ
    #30
    0
  6. #29 ´*;#thumb3lina.⋈ (@jollifyz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 08:07
    อ่านตอนนี้นี่บีบหัวใจมากเลยเถอะ ;__;
    #29
    0
  7. #28 Cross zenith (@cross-b) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 07:54
    โวะ ตอนนี้อยากจะถีบเฮียมากอ่ะ-*- เฮียทำโล่เสียใจอ่ะ ลืมๆไปได้แล้วนะมาดามฮิมน่ะ ไม่งั้นเฮียอาจจะเสียโล่ไปก็ได้-3-
    #28
    0
  8. #27 ZeloStone (@kyosake) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 05:27
    ขอร้องไห้ได้ไหม?? คำพูดของแกทำร้ายจิตใจอย่างแรงเหอะว่ะยงกุก
    #27
    0