Soulmate หวังว่าเราจะคู่กัน [BangLo]

ตอนที่ 8 : Chapter 6 :: He's back??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 เม.ย. 56

                “อือ...

                ผมครางออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านมากระทบ เช้าแล้วเหรอ...ผมยันแขนลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆ ก็เจอโปสเตอร์นักฟุตบอลติดเต็มห้องไปหมด ...นี่แหละ ห้องของผมล่ะ...

                ผมตัดสินใจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าเกิดพี่ยงกุกรั้งผมไว้ ผมก็จะอยู่กับเขา แต่ถ้าไม่...มันคงชัดเจนพอแล้วล่ะ..

                ผมลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำไปทำกิจกรรมส่วนตัว ซักพักถึงได้เดินออกมาพร้อมกับเช็ดผมที่กำลังเปียกอยู่ ผมเดินลงบันไดไปชั้นล่างก็ได้กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูก อา...พ่อทำอะไรกินละเนี่ย

                พ่อออคร้าบบบ ทำอะไรกินน่ะ~”

                “อะไร ตื่นแล้วเรอะ..มาๆ ใกล้เสร็จพอดี เนื้อตุ๋น~”

                “อ๊า! เนื้อตุ๋นๆๆๆผมรีบวิ่งไปรอที่โต๊ะอาหารอย่างใจจดใจจ่อทันที อ่า..เนื้อตุ๋นฝีมือพ่อน่ะ อร่อยไม่ใช่เล่นเลยนา...ไม่เชื่อก็ลองมากินเองได้เลยยย

                มาแล้วๆๆพ่อผมเดินออกจากครัวมาพร้อมชามที่ใส่เนื้อตุ๋นจนเต็ม เขาวางมันลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมๆ มันรัญจวญใจมากเลยล่ะ อ๊า...กินเลยได้มั้ยเนี่ย

                ป๊า กินเลยได้มั้ยๆ

                “เดี๋ยวๆๆ มีนี่ด้วย...ต้อกกุก!!” พ่อผมวิ่งกลับเข้าไปในครัว ถือชามที่ใส่ต้อกกุกออกมาสองชาม อ่า..ดีจังน้า อยู่กับพ่อเนี่ย..

                งั้น...ทานล่ะนะคร้าบบบ

                ผมไม่รอช้าตักอาหารทั้งหลายเข้าปากทันที อื้มมม ฝีมือพ่อยังดีไม่มีตกเหมือนเดิม อยู่กับพ่อมันสบายแบบนี้นี่เองเนอะ...อาหารอร่อย บ้านก็อยู่สบาย มีเกมส์ให้เล่นเยอะแยะ นอนเมื่อไหร่ก็ได้ อื้มมม!! ใช่แล้ว นี่แหละคือสวรรค์ล่ะ!

                “แล้ว ว่าไง ไหนบอกพ่อว่าจะไปเที่ยวกันสองวัน ไหงกลับมาก่อนล่ะจู่ๆ พ่อผมก็ถามขึ้นมา ทำเอาผมสำลักข้าว

                เอ้าๆ ใจเย็นๆ นี่น้ำผมรับน้ำจากพ่อมาดื่มไปอึกใหญ่ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา ผมหันไปมองหน้าพ่ออย่างไม่รู้จะอธิบายยังไง พ่อก็พยักหน้าเบาๆ

                ทะเลาะกัน? ใช่มั้ยล่ะ

                “อือออ....

                “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไง ไหนบอกมาสิ..เผื่อจะช่วยได้

                “ไม่ได้หรอก..ป๊าช่วยไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องสำคัญและเป็นความลับของประเทศเชียวนะ

                “อย่าให้เดานะ ถ้าเดาขึ้นมาแล้วแกจะอึ้ง

                “อ่ะๆๆ ไหนลองเดามาดิ๊ ป๊าไม่มีทางเดาถูกอ่ะพ่อผมแสยะยิ้มชวนขนหัวลุกมาให้ ก่อนจะเอานิ้วมาจิ้มๆ ที่อกผม ทำหน้าเหมือนคนรู้ทันแล้วพูดประโยคหนึ่งออกมา ทำเอาผมแทบลงไปดิ้นตาย...

                นี่ ตรงนี้ของแกน่ะ มีเขาอยู่ ใช่มั้ยล่ะ

                “อะไร ใคร ป๊าพูดไรเนี่ย..ผมเริ่มเหงื่อตกแล้วล่ะ..

                บัง ยง กุกพ่อผมพูดเน้นๆ ช้าๆ ทีละคำ โอย..จะบ้าตาย ทำไมพ่อผมรู้อ่ะ? ใครหน้าไหนมันไปบอกฟะ!!

                “ไม่ต้องคิดหาให้เหนื่อยหรอกน่ะ ฉันรู้ของฉันเอง

                ได้ไงอ่ะ!!”

                “แกน่ะ ไปหาเขาทุกวัน ชอบค้างบ้านเขาบ่อยๆ หลังจากกลับมาจากบ้านเขาแกชอบทำหน้าหวานเลี่ยนตลอดเลย แล้วแกรู้ตัวมั้ย ว่าแกเป็นพวกชอบละเมอพูดน่ะ...

                “เอ่อ..ขนาดนั้นเลยเหรอ..พ่อผมพยักหน้ายืนยันอีกรอบ บอกผมที ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มะ ผมกำลังฝันใช่ม๊ายยยย

                ง่า..แล้ว...

                “อืม ตกลงแกกับเขา ทะเลาะอะไรกันฮะ

                “เอ่อก็..ก็แบบ..

                “จะบอกดีๆ มั้ยเนี่ย ไม่งั้นฉันจะขึ้นห้องแล้วนะ แกแก้ปัญหาเองแล้วกัน

                “เอ้ย! เดี๋ยวดิๆ...ก็ได้ บอกก็ได้ ก็..คือ..คือว่านะ...

                “อะไรวะเนี่ย ฉันไม่ได้ว่างทั้งวันนะไอ้คุณลูก

                “เอ้อๆ ป๊าก็รู้ใช่มั้ยล่ะ ว่าแฟนพี่ยงกุกตายไปตั้งนานแล้วอ่ะ..

                “แล้วเขาก็ยังไม่ลืมแฟนเขาด้วย..นี่ใช่มะ เหตุผลของแกน่ะ

                “ง่า..ก็ผมบอกไปแล้วอ่ะ ว่าผมชอบเขา แต่เขาก็เอาแต่พูดว่า ชอบผมไม่ได้ๆๆ ยังไม่ลืมแฟนเก่าเลยๆๆ โห่เอ้ย..

                “แค่เนี้ย?

                “แค่เนี้ย อะไรล่ะ เป็นป๊า ป๊าจะทนได้หรือไง

                “ทนได้ไม่ได้ฉันไม่รู้ รู้แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะยอมทน

                “ทนทำไมอ่ะ เจ็บเปล่าๆ..

                “เฮ้อ...ยังไงแกก็เป็นเด็กอยู่ดีจุนฮง..ฉันจะบอกอะไรให้นะ..ต่อให้เป็นคนอย่างยงกุกน่ะ ยังไงซะเขาก็คือคน เขามีหัวใจเหมือนกัน ถึงเขาจะรักแฟนเขามากขนาดนั้น แต่แกก็ต้องเข้าใจ หัวใจคนนะไม่ใช่ศิลาจากไหน ต่อให้รักมั่นคงแทบตาย สุดท้ายมันก็แพ้ให้คนอื่นอยู่ดี เอางี้ แกรู้มั้ยล่ะ...ก่อนที่ฉันจะมาได้กับแม่แกน่ะ ฉันก็เคยเป็นแบบยงกุก เคยมีแฟน แล้วก็โดนเขาทิ้ง รักแทบเป็นแทบตาย โดนเขาทิ้งเหมือนหัวใจจะสลาย ร้องไห้มันทุกวัน ดื่มเหล้ามันทุกวัน ทำยังไงก็ลืมไม่ลง จนวันนึงฉันออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆนี่ ฉันไปนั่งชิงช้าปล่อยให้ตัวเองร้องไห้มันอยู่ตรงนั้น..แล้วอยู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินมานั่งชิงช้าข้างๆ ฉัน เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้แล้วถามว่า ร้องไห้ทำไม...

 

 

                ….ย้อนความ...

 

                ร้องไห้ทำไมคะ..ผู้หญิงคนหนึ่งเธอเดินมานั่งข้างๆแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ผมเงยหน้ามองเธอแล้วก้มลงอย่างเดิม

                หยุดร้องได้แล้วน่า เดี๋ยวไม่หล่อนะ

                ‘อะไรของเธอ ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ จะไปไหนก็ไปเลยผมออกปากไล่เธอ

                เพราะไม่ใช่เด็กไงคะ ถึงหยุดร้องไห้ได้แล้ว ร้องไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก รังแต่จะทำให้จมอยู่กับเรื่องเดิมๆ ทำไมคุณไม่ลองเงยหน้าขึ้นมองฟ้าแล้วคิดถึงวันพรุ่งนี้แทน

                ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอตรงๆ ใบหน้าหวานสวยนั่นกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผม..คำพูดของเธอ..มันทำให้ผมคิดถึงแม่ขึ้นมา..มันก็จริงอย่างที่เธอว่า ร้องไปก็เท่านั้น..เขาได้หันกลับมาสนใจผมบ้างมั้ยล่ะ..

                หยุดร้องแล้วสินะ..เราไปเดินเล่นกันดีกว่า คลายเครียดๆ

                เธอยิ้มให้ผมแล้วลุกขึ้นทำท่าทางแบบเด็กๆ แว้บแรก..ผมคิดว่าเธอปัญญาอ่อน..แต่เมื่อมองดูดีๆ เธอก็แค่อยากให้ผมร่าเริง..แค่นั้นเอง...เดินเล่นซักหน่อยคงไม่เป็นไร..

                ผมลุกขึ้นเดินไปหาเธอ เราเดินเล่นไปด้วยกันรอบๆ สวนสาธารณะ เธอจะคอยเล่าเรื่องต่างๆ นานาให้ผมฟัง..จนผมเผลอลืมความเศร้านั่นไปจนหมด เธอทำให้ผมหัวเราะออก..ความน่ารักของเธอทำให้ผมรู้สึกดี..อา...นี่มันยังไงกันแน่นะ...

 

 

                ว้าววว สุดยอดอ่ะ อย่างกับนิยายรักโรแมนติก!” ผมเอ่ยปากแซวทันทีที่พ่อเล่าจบ

                เอ้าๆ แกเห็นมั้ยล่ะ ฉันที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้ดื่มเหล้าอย่างกับน้ำเปล่าเพราะผู้หญิงคนนั้น สุดท้ายก็มาลงเอยกับแม่แกซะงั้น..สู้ๆ หน่อยไอ้ลูกชาย แสดงให้เขาเห็นถึงความพยายามของเรา ทำทุกอย่างเพื่อเขา ทุ่มให้เต็มที่..แต่ถ้ามันฝืนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ถอยกลับมา กลับมาหาฉันนี่...

                “ป๊า...

                ที่ผ่านมาเขาก็แค่ไม่รู้เท่านั้นเอง ที่ผมทำไปทั้งหมดมันถึงได้ไร้ค่า..แต่ตอนนี้..ผมหวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำไป จะช่วยสั่นไหวหัวใจของเขาได้บ้าง..แม้ซักนิดก็ยังดี ให้ผมได้รู้..ว่าเขาเองก็หวั่นไหวให้กับผมเหมือนกัน..ผมจะพยายาม..พยายามทำทุกวิถีทางเลยล่ะ เตรียมใจไว้ให้ดีๆ บังยงกุก!

 

                วันต่อมาผมไปโรงเรียนตามปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..ผมจะไปบ้านของเขาเหมือนอย่างที่ทำทุกวัน ทำตัวปกติ..เอาสิ ใครจะชนะลองดูซักตั้ง! ผมเดินฮัมเพลงไปตามทางเรื่อยๆ จนถึงห้องตัวเอง เปิดประตูเข้าไปแล้วนั่งลงที่ของตัวเอง

                จุนฮงอา..ทำไมถึงกลับบ้านไปก่อนล่ะ..ถามพี่ยงกุก เขาก็ไม่ยอมตอบอะไรเลยจงออบหันมาถามผม

                อื้มๆ ก็ฉันไม่สบายนี่นา เลยขอกลับก่อน

                “อ้อ..แล้วนี่หายดีหรือยัง

                “สบายบรื๋อน่า ด้อนวอรี่ๆ

                แล้วผมกับจงออบก็พากันตั้งหน้าตั้งตาเรียนต่อไป พูดก็พูดเถอะครับ ทำไมเวลาเรียนมันถึงง่วงขนาดนี้ก็ไม่รู้...หาววว...ผมหลับเอาแรงดีกว่าเหอะ...ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ผมฟุบลงกับโต๊ะทันที แล้วก็เขาสู่นิทราในไม่ช้า...

                จุนฮงอา...ตื่นได้แล้ว ไปกินข้าวเที่ยงกันผมปรือตาขึ้นมาก็เห็นหน้าจงออบกำลังยืนมองผมอยู่..อืมมม เที่ยงแล้วหรอ..ยังง่วงอยู่เลยอ่ะ..

                ตื่นๆๆ ไปกินข้าวๆจงออบดึงตัวผมให้ลุกขึ้นยืนแล้วลากผมลงไปข้างล่างอย่างทุลักทุเล สติผมยังกลับมาไม่ครบเท่าไหร่เลยเดินเป๋ไปเป๋มา ลำบากจงออบต้องคอยพยุงผมไม่ให้ร่วงหล่นบันได โทษทีนะเพื่อน..แต่ฉันง่วงว่ะ..

                สุดท้ายเราก็ลงมาโรงอาหารอย่างปลอดภัย มองซ้ายมองขวา...ทำไมวันนี้มันคนเยอะจังเลย...หรือปกติมันเยอะอยู่แล้วแต่ผมไม่สังเกต? ช่างมันเถอะ...ผมกับจงออบพากันเบียดร่างเข้าไปในฝูงคนที่เดินสวนกันไปสวนกันมา จนได้มาต่อแถวที่หน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง

                รอตั้งนานแน่ะ กว่าจะถึงคิว...เมื่อผมกับจงออบได้อาหารเรียบร้อย....เอ่อ...ไหนคือที่นั่งครับ...ทุกโต๊ะต่างถูกจับจองจนเต็ม ผมกับจงออบเลยยืนเอ๋อกลางโรงอาหารมองไปที่ไหนก็เต็ม...

                จุนฮง...เราจะนั่งตรงไหนได้บ้างอ่ะ..

                “เอ่อ...แปบนะ...แล้วผมก็เริ่มใช้สายตาแสกนรอบๆ โรงอาหาร เผื่อจะเจอที่ว่างซักที่...อ๊ะนั่นมัน!!

                “พี่มยองซู๊~~~” ผมเจอคนรู้จักเข้าบังเอิญ..พี่มยองซู..ว่าแต่...เขามาทำอะไรที่นี่อ่ะ ก็เรียนจบไปแล้วนี่นา...ช่างมันเถอะ นี่แหละตัวเลือกสุดท้ายยย ผมรีบลากจงออบไปทางโต๊ะที่มีพี่มยองซูนั่งอยู่ทันที

                หือ..จุนฮง?? ไม่ได้เจอกันนานนะ มีอะไรเหรอ

                “แง ผมหาที่นั่งไม่ได้อ่ะ นั่งด้วยได้มั้ย ได้มั้ยๆๆ

                “หา..เออ ก็เอาดิได้ยินดังนั้นผมเลยนั่งลงทันที จงออบยังคงยืนมึนๆ อยู่ ผมเลยดึงเขาให้นั่งลง

                ถามจริง..พี่มาทำไมอ่ะผมหันไปถามพี่มยองซูทันที

                มาเดินเล่นเอาบรรยากาศ... ........โอเค จบ...

                หลังจากนั้นผมก็ก้มหน้าก้มตากินข้างไปพลาง คุยกับพี่มยองซูไปพลาง โดยที่มีจงออบเป็นตัวประกอบฉาก..เขาไม่พูดอะไรเลยจริงๆ นะ..

                แล้วๆๆ พี่ซองยอลอ่ะ พี่ซองยอลลผมถามถึงเพื่อนของพี่มยองซูอีกคนนึง แปลกแฮะ..ไม่ได้มาด้วยกัน

                ซองยอล? ไม่สบายนอนตายอยู่ที่บ้านเรียบร้อย........โอเค จบ..

.               เราคุยกันไปซักพักพี่มยองซูก็ขอตัวกลับก่อน เห็นว่ามีธุระอะไรซักอย่าง เราเลยจากกันตรงนั้น ผมกับจงออบก็เดินขึ้นห้องเตรียมจะไปเรียนต่อตามปกติ..

                บอกตรงๆ นะ...ผมเรียนไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ ทำไมมันถึงได้ง่วงขนาดนี้นะวันนี้...

                จนออดเลิกเรียนดัง ความสดชื่อสดใสของผมก็กลับมาอีกครั้ง..ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงสอบเข้ามหาลัยไม่ได้...แต่เอาเถอะ อนาคตอีกยาวไกลนัก..(?)

                ผมบอกลาจงออบที่หน้าประตูโรงเรียนแล้วเดินออกไปอย่างเบิกบาน วันนี้ผมก็จะไปหาพี่ยงกุกเหมือนเดิม ทำตามที่พ่อบอก พยายามเข้าจุนฮง!!

                ผมเดินไปพลางกระโดดึ๋งๆ ไปตลอดทาง สายตาก็สอดส่องมองซ้ายมองขวาอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งหันไปเจอดอกไม้สีสวยปลูกอยู่ข้างทาง ผมรีบวิ่งเข้าไปหามันในทันที

                วา~ ดอกอะไรเนี่ย...สวยจัง

                “มันชื่อว่าดอกสวีทพีครับ..

                เสียงหวานนุ่มดังขึ้นข้างหลัง ผมหันไปมองก็เจอพี่ชายใจดีคนนึงกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผม..วา..เขาเหมือนผู้หญิงจัง..แล้ว..ดอกสวีทพี? ไม่เห็นเคยได้ยินเลยอ่ะ..

                รู้มั้ย..ดอกสวีทพีมีความหมายว่าอะไร..

                “พี่ชาย..รู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ? อา..แล้วมันแปลว่าอะไรอ่ะ..

                “รอคอยเธอตลอดไป....นี่แหละความหมายของมันล่ะ..ทั้งหมายถึงรักที่ลึกซึ้ง..รักที่เจ็บปวด..การถูกปฏิเสธ..และความมั่นคง..เป็นดอกไม้ที่ดีมากๆ เลยล่ะ...

                “รอคอยเธอตลอดไป....อา...รู้สึกเหมือนโดนธนูปักกลางอก..ผมว่าผมเด็ดมันไปให้พี่ยงกุกซักหน่อยดีกว่า...คงไม่มีใครว่าหรอกมั้ง..

                อ๊ะ! ไม่ได้นะ นายจะไปเด็ดแบบนั้นไม่ได้นะพี่ชายร้องห้ามผมเสียงหลง

                ทำไมอ่ะครับ ก็มันอยู่ข้างทางนี่นา ผมเด็ดคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

                “ไม่ได้ๆ ถึงมันจะอยู่ข้างทาง แต่มันก็เป็นดอกไม้ที่สวยขนาดนี้ ปล่อยให้มันอยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันพานายไปซื้อที่ร้านดอกไม้ก็ได้

                “เอ่อ...อา..ครับๆ

                ผมพยักหน้างงๆ แต่ก็เดินตามเขาไปอย่างเชื่องๆ พี่ชายสุดยอดเลย..ทั้งหน้าตาดี ดูอ่อนโยน..แถมยังใจดีด้วย..จะหาคนแบบนี้ได้จากไหนอีกนะ...

                แล้วนี่..ทำไมไม่กลับบ้านล่ะ ออกมาเดินเที่ยวเล่นทำท่าจะเด็ดดอกไม้ทำไมกันเพราะผมยังอยู่ในชุดนักเรียนสินะเลยถามแบบนี้...

                ผมก็กำลังจะกลับบ้านแหละครับ แต่พอดีจะแวะไปบ้านพี่ชายอีกคนก่อน เลยว่าจะเอาดอกไม้ไปฝากหน่อย

                “อ้อ...ถ้างั้นทำไมไม่ให้ดอกกุหลาบสีเหลืองไม่ก็สีพีชล่ะ..ความหมายมันก็ดีด้วยนะ กุหลาบสีเหลืองหมายถึงเพื่อนที่ดีต่อกัน ส่วนสีพีชหมายถึงความชื่นชม...น่ะนะ..

                “ไม่ล่ะครับ..สำหรับผม ดอกสวีทพี..ดีที่สุดแล้วล่ะ

                “อื้ม ตามใจแล้วกัน อ้ะ! ถึงร้านพอดี นายรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันไปสั่งให้

                แล้วพี่ชายก็เดินหายเข้าไปในร้านขายดอกไม้ ผมที่ยืนรอเลยเดินมองดอกไม้ไปรอบๆ มีแต่ดอกไม้สวยๆ เต็มไปหมดเลย...วันหลังคงต้องมาลองเลือกซื้อดอกไม้ที่นี่ดูบ้างแฮะ...

                ซักพักพี่ชายคนนั้นก็เดินออกมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อนึง

                ว้าว..สวยมากเลย..ขอบคุณนะครับ แล้วผมจะจ่ายคืนนะ..

                “ไม่เป็นไรๆ ฉันบอกให้เขาจัดช่อ 21 ดอกด้วยนะ..มันก็มีความหมายอีกนั่นแหละ..ชีวิตนี้มอบให้คุณ....นั่นแหละ..เข้ากันดีกับความหมายดอกไม้นะ

                “สุดยอดอ่ะ...ขอบคุณมากๆ นะครับ แล้วผมจะมาใช้คืนนะ ว่าแต่ พี่ชายชื่ออะไรครับ

                “ซองจง...ไม่ต้องรีบหรอก ฉันยังไม่หนีไปไหนหรอก เอ้า...รีบไปสิ เดี๋ยวดอกไม้ก็เหี่ยวหรอก

                “ครับพี่ซองจง มันไม่เหี่ยวง่ายขนาดนั้นซักหน่อย งั้นผมไปก่อนนะ บ๊ายบายยย

                ผมโบกมือลาพี่ซองจงแล้ววิ่งออกมาทันที อา...ได้ดอกไม้ความหมายดีๆ ไปให้พี่ยงกุกด้วย..ดีจังนะที่ได้เจอพี่เขาน่ะ..ไม่รู้พี่ยงกุกจะทำหน้ายังไงตอนเจอผม ฮึๆ

                ผมเดินไปเรื่อยๆ อย่างอารมณ์ดี ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มายืนอยู่หน้าบ้านพี่ยงกุกซะแล้ว..ผมว่าผมเข้าไปแบบไม่ให้พี่ยงกุกรู้ตัวดีกว่า..ผมอยากเห็นเขาตกใจน่ะ

                ว่าแล้วผมก็ค่อยๆ บิดลูกบิดดู ปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อค ดีล่ะ งั้นก็สบายล่ะ ผมเปิดประตูออกเบาๆ มองผ่านที่ว่างระหว่างประตู ตรงนั้นไม่มีพี่ยงกุก...ดีล่ะๆๆ ผมเปิดประตูออกแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน เดินไปรอบๆ ก็ไม่เห็นพี่ยงกุก เขาไปไหนของเขานะ?

                ผมเดินขึ้นบันไดไปช้าๆ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างบน ผมเดินตามเสียงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพี่ยงกุก พี่ยงกุกอยู่กับใครล่ะเนี่ย...ไม่เข้าไปรบกวนดีกว่าแฮะ แล้วผมก็เดินกลับลงมานั่งรออยู่ข้างล่าง หยิบมือถือมากดๆ หาอะไรเล่นรอ

                ซักพักก็มีเสียงประตูเปิดออก พี่ยงกุกออกมาแล้วสินะ..เสียงคนเดินลงบันไดมากระทบหูผม ผมเลยรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทางบันไดทันที

                พี่ยงกุก! อ่ะ......

                ที่ผมเห็นก็คือ...พี่ยงกุกเดินลงบันไดมาจริงๆ ครับ แต่...ข้างๆ เขานั่นมัน..พี่ฮิมชาน!? หมายความว่ายังไงน่ะ พี่ฮิมชานโดนยิงตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ..แล้วทำไมเขามาอยู่ที่นี่ล่ะ...

                จุนฮง?....เอ่อนี่...พี่ยงกุกหันไปมองทางพี่ฮิมชานแล้วทำหน้ากระอักกระอ่วน

                “พี่ฮิมชานใช่มั้ยครับผมหันไปถามพี่ฮิมชานแทน

                อืม..นายเป็นใคร

                “ผมเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกับพี่ยงกุกครับ ชื่อจุนฮง ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมไม่รู้ว่าพี่อยู่ ผมเลยเข้ามาในบ้านโดยพลการ ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมเห็นดอกไม้นี่สวยดี เลยว่าจะเอามาให้พี่ยงกุกน่ะ...ผมพูดแล้วชูช่อดอกไม้ขึ้นมา

                อ๋อ...ให้ฉันเอาไปจัดใส่แจกันให้ดีมั้ยล่ะ..

                “ไม่เป็นไรครับ ผมอยากให้พี่ยงกุกได้รู้ก่อน ว่าผมเอาไอ้นี่มาให้ทำไม..พี่ครับ พี่ยงกุก...พี่รู้ความหมายของดอกไม้ช่อนี้หรือเปล่า

                “ฉัน..ฉันจะไปรู้ได้ยังไง..เขาไม่สบตาผมเลย...

                งั้นผมจะบอกให้นะ ดอกไม้ช่อนี้น่ะ คือดอกสวีทพี แล้วก็มี 21 ดอก...ผมเห็นมันสวยดีเลยอยากเอามาให้พี่ พอดีมีพี่ชายใจดีคนนึงเขาอาสาซื้อมันให้...ช่อนี้น่ะ ความหมายมันดีมากเลยนะ..ผมพูดช้าๆ พร้อมๆ กับน้ำตาที่เริ่มคลอ

                จุนฮง..พี่ยงกุกเรียกผมเสียงแผ่ว แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมยังคงพูดถึงดอกไม้ต่อไป

                ดอกสวีทพี...ความหมายของมันก็คือ รอคอยเธอตลอดไป...ดอกไม้ 21 ดอกมันก็หมายถึง..ชีวิตนี้......มอบให้คุณ รับไปสิครับพี่ ผมตั้งใจเอามาให้เลยนะผมยื่นช่อดอกไม้ไปให้พี่ยงกุกแล้วยิ้มออกมาบางๆ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร่วงลงมา

                จุนฮง..ฉัน..

                “ไม่รับล่ะยงกุก..น้องเขาอุตส่าห์เอามาให้ จะเสียน้ำใจเปล่าๆพี่ฮิมชานหันไปพูดกับเขา พี่ยงกุกเลยยื่นมือมารับช่อดอกไม้ไป

                จุนฮง คือว่า..

                “ขอบคุณที่รับนะครับ ผมมาที่นี่มีธุระแค่นี้แหละ ในเมื่อหมดธุระแล้ว งั้นผมไปก่อนนะครับ

                “จุนฮง!”

                พูดจบผมก็หันหลังกลับทันที ไม่สนใจเสียงพี่ยงกุกที่เรียกผมไว้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ได้ก้าวเท้าเดินไปไหนทั้งนั้น ผมอยากรู้..เขาจะพูดว่าอะไร..

                ฉัน....ฉันขอโทษ..

                สุดท้ายเขาก็พูดแค่ขอโทษ? ผมไม่น่าตั้งความหวังอะไรไว้เลย..อืม..ผมก็เข้าใจล่ะนะ ในเมื่อพี่ฮิมชานที่เขารักที่สุดมาอยู่ตรงนี้แล้ว เขาคงไม่คิดจะมองใครแล้วล่ะ..ผมหลับตาลงแล้วน้ำตาก็ไหลลงมา ในเมื่อเป็นแบบนี้..ที่ผมทำได้ก็คงเป็นการพยายามทำตัวสดใสเหมือนเดิมเพื่อที่จะเป็นน้องรักของพี่ยงกุกต่อไปสินะ...

                ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วหันกลับไปมองพี่ยงกุกด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

                ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรู้น่า ว่าพี่ยงุกรักพี่ฮิมชานขนาดไหน ตอนนี้พี่ฮิมชานก็อยู่ที่นี่แล้วนี่นา ดูแลเขาดีๆ ล่ะ แล้วก็อย่าร้องไห้อีกนะ พี่ยงกุกตอนร้องไห้ดูไม่ได้สุดๆ เลยล่ะ งั้น ผมไปก่อนนะ ไม่อยากขัดจังหวะสวีทคนหนุ่มคนสาว ฮ่ะๆ บ๊ายบายครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ

                ผมกลับหลังหันวิ่งออกจากบ้านพี่ยงกุกทันที เฮ้อ...ทำไมอยู่ดีๆ พี่ฮิมชานถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าโดนยิงตายไปแล้วเหรอ..โวะ ช่างมันเหอะ ในเมื่อกลับมาแล้วก็คือกลับมาแล้วล่ะนะ..

                ต่อไปนี้ผมคงได้อยู่ตำแหน่งน้องของพี่ยงกุกต่อไป ผมควรพยายามทำหน้าที่ในตำแหน่งนี้สินะ

                โอเค...ไม่เป็นไร ผมคงทำได้แค่นี้จริงๆ แล้วเจอกันวันพรุ่งนี้นะ พี่ชาย!!

 

 

 

ขอโทษนะคะ อัพช้ามากกกกก ถึงมากที่สุด พอดีไรท์ติดเรียน+อู้ไปทำซับ+อู้ไปเสพหนุ่มกระต่ายกับพวกอินฟินิท...5555

ถ้าว่างๆ ก็มาดูที่ไรท์ซับก็ได้นะคะ จริงๆ มี4พาร์ท แต่เพิ่งทำไป3พาร์ท...5555 จะพยายามอัพค่า~~~

http://www.youtube.com/watch?v=x63QeDCTLE8

70 ความคิดเห็น

  1. #52 KATHARIN (@moussessykath) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 14:18
    โอยยยย จะร้องไห้ ;___; โล่เด็ดมากเลย ตอนนี้มีน้องจงด้วย แงงงงน่ารักมากอ่ะ ชอบบบ ซองจงสุดสวย >\\\\<
    #52
    0
  2. #44 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 17:26
    ฮิมชานนนนน
    กลับมาได้ไงงง!!
    #44
    0
  3. #43 Cross zenith (@cross-b) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 16:45
    เหยินนน นายกลับมาได้ยังไงงงงงงงT[ ]T แล้วโล่ล่ะบัง แล้วโล่ล่ะ?? ฮือออT^T
    #43
    0
  4. #42 ´*;#thumb3lina.⋈ (@jollifyz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 13:52
    มาได้ไงมาได้ไง -[]-
    #42
    0
  5. #40 banglo daelo (@filmza96) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 08:33
    ฮิมชานมาได้ไงอ่ะ ฮิมชานตายไปแล้วไม่ใช่หรอ งงมากอ่ะ หรือว่าฮิมชานจะเป้นผี-0-ไม่จิงใช่มั้ย
    #40
    0
  6. #39 to me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 21:47
    เหยินกลับมาได้ไงเหยินยังไม่ตาย

    แล้วที่โดนยิงใครว่ะ ที่ยงกุกไปเยี่ยมหลุดศพใครหวา

    น้องโล่~~กับซองจงไหมลูกป้าไม่ถือนะคู่นี้
    #39
    0