คัดลอกลิงก์เเล้ว

Soul Parasite: The dark ground forest(Spin-Off)

โดย LockedSoul

ผมได้รับภารกิจเป็นสปาย ระหว่างที่ผมแฝงตัวก็ได้รับภารกิจให้เข้าไปในเขตที่ไม่เคยมีคนรอดกลับมา

ยอดวิวรวม

9

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


9

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ก.ค. 63 / 17:55 น.
นิยาย Soul Parasite: The dark ground forest(Spin-Off)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     หลังจากที่ผู้คนมีพลังพิเศษจากเหตุการณ์อุกกาบาตตก เหตุการณ์ค่อยๆกลับสู่ความสงบ แต่นักโทษดันหลุดออกมาจากคุกกันหมด ผม "เดน" เป็นทหารรักษาพระองค์ได้รับภารกิจเป็นสปายในกลุ่มนักโทษแหกคุก แต่ผมก็ได้รับภารกิจจากนักโทษในการสอดแนมเขตพื้นที่ที่ไม่เคยมีคนรอดกลับมาได้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.ค. 63 / 17:55


รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 1: ผมเดนครับ ความจริงคือร้อยตรีเดนสังกัดกองทหารรักษาพระองค์ ปัจจุบันกำลังทำหน้าที่สำคัญโดยการเป็นสปายอยู่ในเขตกักกันเขตที่ 5 ครับ หลังจากเกิดเหตุการณ์อุกกาบาตปริศนาตกใส่เขตที่ 1 ทุกคนก็เริ่มใช้พลังประหลาดกันได้ ทางเมืองหลวงไม่มีทางเลือกเพื่อปกป้องสถาบันกษัตริย์และขุนนางเอาไว้ จึงเลือกที่จะปิดกั้นกำแพงออกจากเขตอื่นๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่ยังทำให้ชนชั้นสูงยังคงเป็นกังวลก็คือการที่มีนักโทษระดับพิเศษจากเขต 5 มีพลังพิเศษและแหกคุกออกมาได้ ทำให้เกิดการรวมกลุ่มของพวกนักโทษขึ้นมา พวกชนชั้นสูงกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่พวกนี้คิดจะทำกันในอนาคตอันใกล้ จึงส่งผมปะปนไปกับนักโทษเพื่อทำภารกิจแทรกซึม คอยแอบส่งข้อมูลให้กับส่วนกลางอย่างลับๆ วันนี้ยังไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ขอจบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 41: เป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่ากังวลเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่ากลุ่มของนักโทษส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่ไม่มีพลังพิเศษ แต่ทว่า พวกนักโทษระดับพิเศษหลายคนกลับมีพลังที่ค่อนข้างร้ายกาจมากเลยทีเดียว พวกเขาใช้เวลาเพียงแค่ 1 เดือนก็จัดการกวาดต้อนพวกมีพลังในเขตที่ 4 ทั้งหมดได้ ทำให้ตอนนี้พวกเขามีพื้นที่ครอบครองทั้งเขต 5 และเขต 4 ผมได้ยินพวกนักโทษลือกันว่าต่อไปจะทำการบุกเขต 3 เพื่อตามหาอาวุธบางอย่าง ผมอยากจะเข้าไปตรวจสอบมากจริงๆเลยว่าพวกมันวางแผนชั่วอะไรที่จะเข้าไปในเขต 3 แต่ทว่าผมกลับได้รับภารกิจจากพวกมันซะก่อน พวกมันจะจัดทีมไปทำภารกิจในเขตที่ 2 ผมเป็นหนึ่งในนั้น เราจะออกเดินทางในอีก 2 วัน ถ้ามีอะไรคืบหน้าผมจะเขียนรายงานเพิ่มเติม ขอจบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 43: วันนี้เป็นวันออกเดินทาง เป็นเรื่องที่ค่อนข้างหน้าตกใจที่ในกลุ่มทำภารกิจในเขต 2 ที่พวกมันจัดมามีด้วยกันเพียงคนธรรมดาแค่ 4 คนเท่านั้น ในขณะที่ในเขต 3 จัดไปเป็น 100 คน กับนักโทษระดับพิเศษ 1 คน อาจจะเป็นเพราะเขตที่ 2 เป็นแค่เขตเพาะปลูกพวกนั้นเลยดูถูกอยู่รึเปล่านะ 

แต่ว่านะกลุ่มที่ผมทำงานด้วยตอนนี้พวกเขาสุภาพกว่าที่ผมคิดมากดูไม่เหมือนพวกนักโทษเลย ในนั้นก็ประกอบด้วย   เมลิน เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผิวขาว ผมสั้นสีดำ เธอสุภาพและใจดีมากๆเป็นตัวยืนในการทำอาหารเลย, บีบี  เขาเป็นผู้ชาย   หัวล้านผิวคล้ำร่างใหญ่น่ากลัวมีบาดแผลเต็มตัว แต่เอาจริงๆเขาเป็นคนเฮฮาและคุยสนุกมากเลยนะ บาดแผลพวกนี้ส่วนใหญ่ได้มาจากการทำอาหาร จริงๆแล้วพวกนักโทษก็อาจจะมีคนดีๆอยู่บ้างเหมือนกัน และ นิว เขาสวมเสื้อคอเต่าสีดำกางเกงขายาวและแว่นตาหนาเตอะ ผมบ็อบเรียบๆ เขาเป็นคนแปลกๆปกติมักจะเงียบๆเล่นคอมอยู่ตลอดเวลา แต่เขาเป็นคนที่มีข้อมูลชั้นดีอยู่ในมือค่อนข้างเยอะ 

เขาบอกว่าก่อนจะเข้าไปในเขต 2 เราจำเป็นที่จะต้องผ่านป่ารกทึบไป แต่ว่าเขาได้ยินว่าจริงๆแล้วเราไม่ใช่ทีมแรกหรอกที่ได้รับภารกิจในการเข้ามาในเขต 2 ทีมก่อนที่เข้าไปไม่มีคนกลับออกมาได้ แต่พวกผู้นำนักโทษปิดข่าวไว้ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะไม่ว่าจะมีอะไรอยู่ในนั้น ถ้าสถานการณ์ย่ำแย่มากจริงๆ ผมจะใช้พลังพิเศษของผม “สมาธิขั้นสูง” ในการหลบหนีออกมาเอง จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 44: พวกเราเข้าในป่าของเขต 2 ได้สำเร็จ ที่นี่ไม่ต่างจากป่าทั่วไปมากนักในตอนกลางวัน พอตกกลางคืนพวกเราก็นั่งล้อมวงทำอาหารกัน โดยส่วนใหญ่เมลินจะเป็นคนทำอาหาร บีบีเขาก็อยากช่วยเหมือนกัน แต่ทักษะการทำอาหารของเขาอยู่ในระดับอันตรายเป็นอย่างมาก แค่ถลกหนังกระต่ายเขาก็ทำมีดหลุดมือเกือบปาดคอนิวซะแล้ว เรื่องแผลบนร่างกายที่เกิดจากการทำอาหารท่าจะเป็นเรื่องจริง 

หลังจากทานอาหารเสร็จผมขอตัวไปชิ้งฉ่องเล็กน้อย ผมเดินแหวกพุ่มไม้ไปที่อีกด้าน ส่วนหนึ่งก็เพื่อมาแอบเขียนรายงานนี้ แต่ว่าระหว่างที่ผมกำลังหาที่เขียนดีๆก็ได้พบเข้ากับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดสีเหลือง อายุน่าจะราวๆ 8 ขวบนั่งร้องไห้อยู่แถวนั้น ผมเลยเดินเข้าไปหา เหมือนเด็กคนนี้เขาจะหลงทาง ผมทิ้งเด็กเล็กๆไว้ในป่าคนเดียวไม่ได้เลยจูงมือเด็กคนนั้นกลับไปที่แคมป์ของเราด้วย ผมแนะนำเด็กคนนี้กับทุกคน แต่ทุกคนกลับสงสัยว่าผมทำอะไรอยู่คนเดียว จากนั้นผมหันกลับมามองอีกทีเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ เข้าใจว่าผมเล่นมุขตลกบางอย่าง แปลกจังนะ หรือผมแค่ฝันกลางวัน คงคิดถึงลูกมากๆ รอก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะกลับไปหา จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 46: วันนี้เป็นวันที่น่าเศร้า ระหว่างที่เรากำลังข้ามลำคลองอยู่ จู่กระแสน้ำรุนแรงขึ้นพัดร่างของนิวปลิวหายไป ผมพยายามช่วยเขาอย่างสุดชีวิตแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เกือบเอาชีวิตตัวเองไม่รอด และผมก็สูญเสียบันทึกรายงานก่อนหน้านั้นไปกับกระแสน้ำทั้งหมดด้วย 

ตกกลางคืนผมเริ่มทำใจได้ขึ้นมาแล้ว ผมเองไม่ควรจะเอาใจไปผูกติดกับคนที่นี่มากนัก ผมกำลังทำภารกิจอยู่ ความสูญเสียของศัตรูไม่ได้มีผลอะไรกับพวกเรา แต่คืนนั้นผมนอนไม่ค่อยหลับเลยออกมาสูดบรรยากาศข้างนอก ผมเดินเล่นผ่านป่า เดินชมแมกไม้นานาพรรณ ช่างสุนทรีย์ดีเหลือเกิน จบภารกิจนี้ผมน่าจะเกษียณตัวเองมาอยู่ในเขต 2 ก็คงดีไม่น้อย แต่ระหว่างที่ผมเดินจนกระทั่งไปถึงต้นไม้ใหญ่ ผมเห็นบางอย่างห้อยอยู่ตรงนั้น 

ผมพยายามเพ่งมองเข้าไปเพื่อหาคำตอบว่าคืออะไร ทันทีที่เมฆที่บดบังแสงจันทร์สีแดงได้ผ่านไป แสงจันทร์ส่องกระทบทำให้ผมเห็นร่างของเมลินห้อยอยู่ตรงนั้น ลำคอของเธอถูกเชือกรัดเอาไว้จนเลือดไหลหยดออกมาจากปาก ตาของเธอเหลือกขึ้นไม่เห็นลูกตาดำของเธอ ผมร้องตกใจเป็นอย่างมาก รีบวิ่งกลับไปที่แคมป์ เข้าไปปลุกบีบีให้ลุกขึ้นมา แต่เสียงเอะอะโวยวายของผมดันไปปลุกคนที่อยู่อีกเต็นท์นึงด้วย 

เมลิน เธอลุกออกมาจากเต็นท์ด้วยท่าทางที่งัวเงีย แต่ว่าผมนึกว่าเธอตายไปแล้วจริงๆนะ ผมพาทั้งสองคนไปดูที่จุดเกิดเหตุ แต่ว่ากลับไม่พบอะไรเลย แม้กระทั่งต้นไม้ต้นนั่น พวกเขาจึงสรุปกันว่าผมคงเพี้ยนจากการเห็นนิวตาย ผมอาจกำลังเพี้ยนก็ได้ จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 53: นี่มันแปลกมากจริงๆ จากการคาดการของนิวผู้ล่วงลับ จริงๆเราควรจะใช้เวลาไม่เกิน   4 วันควรจะผ่านไปได้แล้ว แต่ยิ่งเดินป่าก็ยิ่งมืดขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่ผมที่หมดกำลังใจในการเดินต่อ คนอื่นๆก็เริ่มแสดงอาการแล้วเช่นกัน หลังจากวันที่นิวตาย ทุกคืนจะมีคนออกไปข้างนอกแคมป์แล้วก็กลับมาพร้อมกับท่าทีที่แตกตื่น มีคืนนึงเมลินกลับมาพร้อมบอกว่าเธอเจอบีบีกำลังเอามีดทำครัวปักย้ำๆที่คอ เธอพยายามเข้าไปห้ามแต่ก็โดนฟัน พอกลับมาที่แคมป์ก็เจอบีบี นอนอยู่อย่างสบายดี และแผลของเธอก็ไม่เคยเกิดขึ้น ส่วนบีบีเคยเข้าไปเจอเงาดำของคนกำลังทำอะไรซักอย่างอยาในป่า แต่พอจะเข้าไป พวกเขาก็หายไปเหมือนไปเคยมีใครอยู่ตรงนั้น ผมรู้สึกว่าพวกเราไม่ได้นอนอย่างเต็มอิ่มมาหลายคืนแล้ว ผมรู้สึกง่วง ขอจบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 55: พวกเราตระหนักกันแล้วว่าป่านี้มันไม่ปกติเลย พวกเรากังวลอย่างมากและพยายามเดินทางกลับและยอมให้ภารกิจล้มเหลว ในตอนกลางคืนไม่มีใครกล้าออกไปจากแคมป์อีกแล้ว แต่ในป่ากลับมีเสียงแปลกๆ เหมือนใครบางคนกำลังกระซิบกัน เสียงร้องของคนถูกทุบตี เสียงเครื่องบดบางอย่าง และเสียงอะไรอีกไม่รู้เยอะแยะมากมาย แต่มันน่าสยดสยองและน่ารำคาญทำให้พวกเราไม่สามารถนอนหลับกันได้เลยแม้แต่คืนเดียวหลังจากนั้น จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 60: นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันไม่ว่าเราจะพยายามเดินกลับไปเท่าไหร่ก็ไม่เห็นทางออกของป่าเลย เข็มทิศเองก็ไม่สามารถใช้ได้ ตอนนี้ทุกคนดูเริ่มจะค่อยๆเสียสติแล้ว พวกเราไม่สามารถแยกกลางวันออกจากกลางคืนได้เพราะในป่าต่างมืดไปหมด ภาพหลอนตอนนี้แม้แต่กลางวันก็เกิดขึ้นได้ด้วย พวกเราเห็นไดโนเสาร์ตัวเป็นๆด้วยหล่ะ เอ๊ะหรือมันป็นแค่ภาพหลอนนะ แต่ว่านะตั้งแต่ตอนไหนกันนะ เหลือแต่ผมกับบีบีแล้วสิ จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 64: วันนี้มีเรื่องที่สิ้นหวังมากๆเกิดขึ้น ผมเห็นบีบีพยายามจะฆ่าตัวตายโดยการเอามีดปักคอตัวเอง แต่ยังไงครั้งนี้ผมต้องไม่พลาดในการช่วยชีวิตคน ผมยื้อยุดฉุดกระชากมีดกับบีบี แต่จู่ๆบีบีก็ต่อยหน้าผมทำให้ผมได้สติ แต่เอ๊ะ ผมเอามีดจ่อคอตัวเองทำไมนะ ชั่งมันละกัน จบการรายงาน

 

                

รายงานบันทึกภารกิจวันที่ 66: ผมได้รู้ความจริงบางอย่างหล่ะ บีบีเองก็มีพลังพิเศษ เขาเสกโซ่ออกมาเส้นนึงและมัดแขนผมเอาไว้ เพราะเขาบอกว่าผมจะฆ่าตัวตาย ทั้งที่คนที่จะทำแบบนั้นคือเขาแท้ๆ จากนั้นเขาก็เริ่มพูดอะไรแปลกๆ เขาบอกว่าเขาเห็นเมลิน เธอเดินตกหน้าผาไปแล้ว เขาเห็นผมโดนไม้ปักคอตายในป่าด้วย และเขาเห็นแม่ที่ตายไปแล้วอีก เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ 

เขาเริ่มควักลูกตาตัวเองออกมา เขาบอกไม่อยากเห็นอะไรแล้ว 

เขาเอานิ้วเจาะทะลุแก้วหูตัวเองเพราะบอกว่าไม่อยากได้ยินเสียงแล้ว 

แต่ทันใดนั้นร่างเขาก็สลายไปกับหมอกกลายเป็นก่อนหินก่อนนึงแทน แต่ แล้วตกลงเค้าอยู่ตรงนี้จนถึงเมื่อกี้หรือผมเดินมาคนเดียวแต่แรกแล้วกันแน่นะ จบรายงาน

 

                

รายงานบันทึกวันที่ 72: คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆผมเห็นกระต่ายขาวตัวใหญ่ยักษ์หล่ะ เขาเดิน 2 ขาเหมือนมนุษย์เลย แต่เขากำลังหิ้วหัวของบีบีกับเมลินไปที่ไหนกันนะ อยากรู้จังผมควรเดินตามเขาไปดูนะ ดูเหมือนเขากำลังทำอาหารอย่างมีความสุขอยู่เลย เขาถลกหนังของบีบีด้วยมีดหล่ะ โอ๊ะ มีดมันกระเด็นมาเกือบปาดคอผมเลยหล่ะ ตลกจังเลย ฮ่าๆๆๆๆ

 

                

รายงานวันที่ 80: ผมพอแล้วกับเรื่องบ้าๆนี่ ทุกวันผมได้เจอกับบ้านขนม ต้นไม้ลอยได้ มังกร อะไรไม่รู้อีกเยอะแยะ ผมได้สติขึ้นมาตอนที่เห็นเงาดำลากตัวผมและครอบครัวเข้าไปหาไอ้กระต่ายนั่น ผมตัดสินใจใช้พลังของผม มันทำให้ผมประเมินทุกอย่างได้ตามความเป็นจริง แต่คิดอีกทีผมไม่น่าใช้มันเลยจริงๆ 

ผมเห็นมัน ที่นี่ไม่ใช่ป่า ไม่เคยเป็นด้วย เท้าของผมเหยียบอยู่บนน้ำสีดำๆ มีเงาจำนวนมาเกาะแกะบนร่างของผม ผมพยายามวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต ผมอยู่ในเขต 2 แล้ว แต่ผมต้องกลับเข้าไปในป่า ผมต้องกลับบ้านๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เอาแล้วภารกิจบ้าบอเนี่ย

                

รายงานวันที่ 99: ผมกำลังฝืนใช้พลังเดินผ่านป่ามาแต่สิ่งที่ผมพอเจอคือ เมลินตายไปแล้วตายไปบนต้นไม้ผูกคอตายตั้งแต่แรแลเวมั้ง ส่วนบีบีก็ตายตอยไหมก็ไม่รู้ เขาโดนตอไม่ปักทีคอ ผมเดินไปทางไหนก็เจอแต่ศพเดิมได่เต็มไปหมด มีกระต่ายป่ามาเก็บพวกนีไปกอนกันเรื่อยๆเลย อ๊ะ นั่นผมนี่นา ไดโนเสารลากตัวผมไปดล้ว ผมขาดครึงตัวเหรอ ผมโบกมือทักทาบมาด้วย โบกมือมักทายตัวผมหน่อย เย้ เช็คแฮน

 

                

ราบงามวัมที 1010: กิ่หกดสิหกืเหกืดิหกทดาสฟกดทอวสกดิหกฝสเมทหกดฝเทหกาดิ่ทฟกดสิกดิหใกทิเดฟกดมทฟือก่ดิกทมอิ่กาดิหกืดฟำวรพฟำนพสเกดส่เฟกดสาทอฟกดวทอำดิหกดสทิฟำดสาทอฟกาดื่อฟกดทือฟทมกดืหก่าดฟสืกทดือฟสกาทดิฟกมใทดืฟิ่กาด้เฟยำนร้ะว่พไวสำดงฟำดเฟสกดาหวสกดทิหดกทำดพือาฟใดทาใอฟกดทฟกดทิฟ่ำดิเฟืดกิมฟกืดทิฟืกดมทิฟกืดทมืฟำทดืฟำดิฟกดทมเพสฟำใกดอืฟ่าเสฟ่ดิกด่าสำพ่าเอฟกดาสอ่ฟำพสิ่ฟืดกทอมฟกดิ่ฟำพเอฟกมดทอำกดื่เฟกำดมทืฟ่าพกเพ่ะเวฟำพสาเวฟำพสฟำวพส่าเฟดวส่าฟาสพเฟส่าฟพฟาพเหทืฟำใพหเทฟำใพเฟดเฟใหกดทอฟำพา

 

                

 

“มีคนกลับมาจากเขต 2 ได้งั้นเหรอ เป็นไปได้ไง”

                

“จะเรียกว่ากลับมาคงไม่ถูกซะทีเดียว หลังจากที่พวกเขาเข้ไปได้ 3 วัน ก็รอดออกมาได้คนนึง แต่หมอนั่นบ้าไปแล้ว”

                

“แล้วอีก 2 คนล่ะ ตายไปแล้วเหรอ”

                

“น่าจะอย่างนั้นเห็นหัวหน้าบอกว่าพวกสปายน่ะ ตายไปก็ไม่เป็นไร”

               

 “แล้วอีกคนอาการเป็นยังไง”

                

“เขาเอาแต่นั่งพึมพัมอยู่ในห้องขังว่า (ทางออกอยู่ไหน)”

ผลงานอื่นๆ ของ LockedSoul

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น