(((( Love plan..จัดแผนรัก ))))

ตอนที่ 10 : บทที่ 7 : ข้องใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ค. 54

Ka eKa e

 

          พัณณ์ชิตากลับไปนานแล้ว ทว่าอลัญญ์ยังคงนั่งยิ้มยอมไม่หุบ

            “น่ารักที่สุด”

            คิดถึงใบหน้าหญิงสาวจนเผลอพูดออกเสียง ก่อนจะรีบขยับตัวปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

            “เข้ามา”

            ประตูเปิดทันควันเมื่อสิ้นเสียงอนุญาต ร่างที่หายไปครู่ใหญ่ๆ ตอนที่หญิงสาวมาขอพบโผล่เข้ามาให้เห็นอีกครั้งพร้อมกับคำต่อว่ายาวเหยียด

            “จะบ่ายแล้วทำไมไม่ไปทานข้าวล่ะครับ ผมรอจนท้องแห้งกินช้างได้เป็นตัวๆ แล้ว จะขยันทำงานกันก็ไม่บอกไม่กล่าว”

            “แล้วทำไมไม่กินก่อนล่ะ ท้องไม่ได้ติดกันสักหน่อย” อลัญญ์ว่ากลับ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ว่าตัวเองผิดที่ไม่ได้บอกอีกฝ่ายก่อน เพราะตามปกติหากว่าเขาไม่ได้มีแขกหรือเพื่อนมาชวน ก็จะออกไปทานกลางวันพร้อมกับผู้ช่วยขี้บ่นอยู่เป็นประจำ

            “แหม ได้เจอสาวสวยเลยลืมกันล่ะสิครับ ดูจากหน้าตาท่าทางแบบนี้ กำลังคิดแผน งาบอยู่ล่ะสิท่า” ทศมองหน้าเขาก่อนเอ่ยอย่างรู้ใจ จนอลัญญ์ชักอยากจะให้รางวัลขึ้นมาเหมือนกัน

            “สมแล้วที่เป็นผู้ช่วยคนสนิท เอากำปั้นไปกินสักข้างสองข้างแทนข้าวไหม”

            “ขอผ่านครับพี่ ข้าวธรรมดาดีกว่า” เจ้าตัวพูดพลางส่ายหน้าพรืด กระนั้นก็ยังไม่วายแซวตามประสาของคนปากไว

            “สวยนะครับคุณพัณณ์ชิตา จีบให้ติดล่ะพี่ไม่งั้นเสียดายแย่”

            คราวนี้ไม่ใช่คำขู่ มือหนาเอื้อมไปปัดศีรษะอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูจนหน้าคะมำ

            “ไม่ต้องมาสอนจระเข้อย่างฉันว่ายน้ำ รอบมันจัดต่างกันโว้ย ไหนว่าหิวข้าวมากจนกินช้างได้ก็รีบไปสิ”

            “ครับพี่ ไปแล้วคร้าบ”

ทศรีบบอกขณะคลำศีรษะที่ถูกประทุษร้ายป้อยๆ เดินตามอลัญญ์ออกจากห้องไปขณะที่แอบคิดอยู่ในใจอย่างหมายมาดว่า

มื้อจะกินให้กระเป๋าพี่อลัญญ์ฉีกเลยเคยดู!

 

พัณณ์ชิตาขับรถยนต์มุ่งตรงกลับบ้านหลังจากสิ่งที่ตั้งใจทำสำเร็จลุล่วงไปได้ดีเกินคาด ถึงขณะนี้แล้วก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเรื่องราวจะจบลงง่ายดาย ทั้งที่เธอคิดไปว่าคุยกันครึ่งค่อนวันอาจจะยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ แต่นี่เธอเพียงเอ่ยขอแค่ประโยคเดียว อีกฝ่ายก็ยอมตกลงปลงใจรับคำขอของเธอทันทีโดยมีเงื่อนไขต่อกันเพียงหนึ่งเรื่องเธอต้องยอมเป็นเพื่อนกับเขา

ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด เธอเชื่อว่าสามารถเป็นเพื่อนกับอลัญญ์...ชายหนุ่มที่ดูไม่ออกเลยว่าเป็นเกย์คนนั้นได้แน่ เพราะเพียงแค่คุยกันไม่นานเธอก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีอัธยาศัยดี แถมยังดูเข้ากับคนอื่นได้ง่าย เพราะขนาดเธอที่บุ่มบ่ามเข้าหาอีกฝ่ายทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แค่เคยพบหน้ากันเพียงหนเดียว ชื่อก็แทบจะไม่รู้จัก เขายังยอมคุยกับเธอแถมยังไม่แสดงท่าทีไม่พอใจเมื่อเธอขอให้เขาเลิกคบกับณัฐปนพ...คู่ขาของเขาเอง

เล็ก...แพมช่วยเล็กได้แล้ว

นึกถึงพัฒน์นรีหญิงสาวก็รู้สึกเห็นใจกึ่งสงสาร ลำพังแค่เรื่องหมั้นว่าแย่แล้ว แต่นี่คู่หมั้นยังไม่ชอบผู้หญิง และที่แย่กว่าคือพัฒน์นรีกลับไปหลงชอบคนๆ นั้น เหมือนรักข้างเดียวที่ได้แต่รอวันให้อีกฝ่ายหันมาสนใจ ทั้งที่เธอบอกอลัญญ์ไปว่าไม่ว่าใครอยู่ใกล้พัฒน์นรีก็ต้องรัก หากลึกๆ แล้วเธอกลับไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริง

จิตใจมนุษย์...ยากเกินหยั่งจริงๆ หรือ

แต่ถึงอย่างไรเธอในฐานะเสมือนพี่สาว จะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้พัฒน์นรีสมหวัง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดถือว่าเธอเป็นคนผิด หากเธอไม่ปฏิเสธเรื่องหมั้นไป พัฒน์นรีก็ไม่ต้องหมั้นแทน แล้วเรื่องราวก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้

แต่จากนี้เธอจะเป็นคนเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ เอง

จู่ๆ ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในสมอง หญิงสาวจึงเปลี่ยนจากเส้นทางกลับบ้านตรงไปหาคนๆ หนึ่งซึ่งเธอคิดว่าน่าจะพอช่วยเหลือเธอได้

เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็มาถึงที่หน้าโชว์รูมรถยนต์นำเข้าชื่อดังแห่งหนึ่ง ไม่ต้องมองหาก็เห็นคนที่เธอต้องการพบเดินออกจากโชว์รูมตรงเข้ามาหา

“ดีใจจังที่แพมมาหาพี่ถึงที่นี่” อีกฝ่ายเอ่ยทักทันทีเมื่อหญิงสาวลงจากรถ ใบหน้าขาวสะอาดแย้มรอยยิ้มกว้างจนดวงตาเล็กเรียว บอกชัดถึงเชื้อสายได้เป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะพี่ปกรณ์ แพมขอโทษนะคะที่มารบกวน” หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ เมื่อมองเข้าไปภายในโชว์รูมเห็นลูกค้าอยู่หลายคนกำลังเลือกดูรถอยู่ ทว่าคนถูกรบกวนกลับส่ายหน้าปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

“ไม่เลยสักนิดครับ พี่ดีใจมากกว่าที่แพมมา เข้าไปข้างในก่อนสิครับ แดดร้อน” ชายหนุ่มว่าก่อนจะยกมือขึ้นบังแดดให้จนพัณณ์ชิตาต้องอมยิ้ม ปกรณ์เทคแคร์เธอเสมอราวกับเธอเป็นไข่ในหิน โดนแดดโดนลมไม่ได้จะป่วย ทั้งที่ความจริงปีหนึ่งเธอจะป่วยไข้แค่เพียงหนเดียวกระมัง

หญิงสาวเดินเคียงปกรณ์เข้าไปในโชว์รูม ปกรณ์เป็นชายหนุ่มสะอาดสะอ้านรูปร่างสูงโปร่ง หากเมื่อยืนเทียบกันแล้วก็ยังสูงกว่าเธออยู่ไม่น้อย หลายคนที่เคยเห็นมักบอกเสมอว่าเธอกับปกรณ์เหมาะสมจะเป็นคู่กัน ทว่าหญิงสาวยังไม่เคยคิดเป็นอื่น แม้ปกรณ์จะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบเธอตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยมาแล้วก็ตาม

“รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวพี่ให้เขาเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ แพมจะรับกาแฟ น้ำส้ม น้ำหวาน หรือน้ำอัดลมดีครับ”

ปกรณ์ถามเป็นชุดหลังพาหญิงสาวเข้ามานั่งภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่เปิดเครื่องปรับอากาศเอาไว้เสียเย็นฉ่ำ หญิงสาวมองหน้าใบหน้าขาวสะอาดที่ยืนฟังคำตอบจากเธอแล้วก็หลุดขำ

“พี่ปกรณ์เปลี่ยนจากขายรถเป็นขายเครื่องดื่มตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

คนถูกล้อเลี่ยนยกมือขึ้นจับท้ายทอยตัวเองก่อนจะยิ้มเขินๆ “ขายรถเหมือนเดิมล่ะครับ แต่เพิ่งเปลี่ยนขายสารพัดน้ำก็เพราะดีใจที่แพมมาหานี่ล่ะ”

เจอคำหวานเข้าไปหญิงสาวก็ยิ้มกึ่งฝืดกึ่งขำ หวังว่าการมาหาปกรณ์ถึงที่นี่จะไม่เป็นการสร้างความหวังให้กับชายหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ

“ขอน้ำส้มแล้วกันค่ะ”

หญิงสาวบอก ปกรณ์พยักหน้ารับก่อนเปิดประตูไปสั่งหน้าห้อง เพียงครู่เดียวก็กลับมาเข้ามาใหม่

“แพมมีธุระอะไรด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ความจริงโทรมาบอกให้พี่ไปหาก็ได้”

ชายหนุ่มบอกพร้อมกับนั่งลงตรงข้าม ท่าทางเตรียมพร้อมรับฟังอย่างกระตือรือร้นจนหญิงสาวรู้สึกเกรงใจเมื่อมารบกวนในเวลาที่อีกฝ่ายทำงาน

“ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรหรอกค่ะ บังเอิญวันนี้แพมทำธุระเสร็จเร็วด้วยเลยแวะมาหาพี่ปกรณ์ ขอโทษจริงๆ นะคะที่รบกวน”

“พี่ดีใจเสียอีกนะที่แพมคิดถึงพี่ ว่าแต่นี่ก็เที่ยงแล้ว เราทานไปคุยไปดีไหมครับ”

ปกรณ์เอ่ยชวน หญิงสาวดูเวลาก่อนพยักหน้ารับ “ค่ะ แต่มื้อนี้แพมเลี้ยงพี่ปกรณ์เองนะคะ”

“ก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยดีกว่า พี่มีร้านอร่อยๆ อยากให้แพมลองทานด้วยกันพอดี”

ชายหนุ่มบอก ลุกขึ้นผายมือเชิญหญิงสาว ระหว่างเดินก็หันไปทักทายลูกค้าพร้อมกับสั่งพนักงานให้ดูแลแขกเป็นอย่างดีไปตลอดทาง ปกรณ์เป็นชายหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงที่คิดเร็วทำเร็ว รับสืบทอดกิจการโชว์รูมรถยนต์นำเข้าจากบิดาเพียงใหม่กี่ปีก็ขยายโชว์รูมออกไปหลายสาขาจนมีชื่อเสียงรู้จักกันไปทั่ว

หญิงสาวเปลี่ยนมานั่งรถยนต์คันที่ปกรณ์เป็นผู้ขับ รถยนต์ที่ชายหนุ่มใช้สมกับที่เป็นเจ้าของโชว์รูม หรูหราสไตล์สปอร์ตคาร์ แรงม้าเครื่องยนต์สูงไม่เหมาะสมเลยสักนิดกับถนนเมืองไทย ไม่เหมาะสมสำหรับการพาเพื่อนๆ ไปเที่ยว เพราะออกแบบมาเหมือนจะให้นั่งแค่เพียงคนขับและผู้โดยสารข้างคนขับเท่านั้น หลังคาที่เปิดประทุนได้ก็แทบจะไม่ได้ใช้เมื่อแสงแดดเมืองไทยร้อนแรง ซ้ำสภาวะอากาศยังเป็นพิษไม่น่าดื่มด่ำกับการกินลมชมวิวเลยสักนิด และเมื่อเทียบกับราคาแล้ว สามารถซื้อรถยนต์ขนาดเล็กกะทัดรัดสำหรับคนเมืองได้อีกเป็นสิบๆ คัน

“ความจริงพี่ก็ไม่ชอบใช้รถพวกนี้หรอกครับ กินน้ำมัน แต่ต้องโปรโมทโชว์รูมทำมาหากินนี่นะ”

ปกรณ์เอ่ยขึ้นมาเหมือนรู้ความคิดภายในใจหญิงสาว หันมาส่งยิ้มให้พร้อมกับชี้มือไปยังกระจกหลังรถที่ติดสติ๊กเกอร์โชว์รูมเอาไว้

“ก็จริงค่ะ เป็นคนขายรถแต่ไม่ใช่รถที่ตัวเองขายก็แปลก แต่ถ้าให้แพมใช้แพมขอผ่าน”

หญิงสาวยิ้มตอบ ลำพังแค่ทุกวันนี้ขับรถไปไหนมาไหนเองหญิงสาวก็รู้สึกไม่อยากขับแล้ว หากขนส่งมวลชนดีล่ะก็ เธอคงจะนั่งรถประจำทางไปทำงานอย่างไม่ต้องสงสัย

ใช้เวลาเดินทางประมาณสิบห้านาที ปกรณ์ก็พาเธอมาถึงร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ดูจากปริมาณรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าร้านก็พอจะรู้ได้ว่าร้านนี้อร่อยเป็นแน่

“พี่รู้ว่าแพมชอบทานอาหารไทยเลยอยากพามาร้านนี้ ที่นี่เขาทำแกงส้มได้อร่อยมาก”

ปกรณ์โฆษณา ชายหนุ่มรู้ใจหญิงสาวเป็นอย่างดีเพราะรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย อะไรที่เธอชอบหรือไม่ชอบปกรณ์จำได้เสมอ จนบางครั้งหญิงสาวยังรู้สึกว่าปกรณ์รู้จักเธอยิ่งกว่าเธอรู้จักตัวเองเลยด้วยซ้ำ

สั่งอาหารไปสามสี่อย่าง หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มชวนสนทนา

“แพมว่ามีอะไรจะถามพี่เหรอครับ”

ถามพลางรอฟังคำบอกเล่า พัณณ์ชิตานิ่งคิดไปนิด ก่อนจะเริ่มเรื่องด้วยคำที่ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังดื่มน้ำอยู่สำลัก

“พี่ปกรณ์คิดว่าผู้ชายที่เป็นเกย์เป็นยังไงบ้างคะ”

 

 

To be continued…

 

เอิ๊กๆ กำลังคิดว่าถ้าเป็นผู้ชายแล้วโดนถามแบบนี้ ผู้ชายจะคิดว่าไงนะ

แต่บังเอิ๊ญแมวมรรษเป็นหญิงสาวสวย(ตรงไหน) เลยไม่รู้ว่าเป็นยังไงนี่สิ อิๆ

 

ว่าแต่มีปู้จายโผล่มาอีกหนึ่งคน ใครจะจองก็รีบเน้อ พี่ปกรณ์ตัวยังว่างแต่หัวใจไม่ว่าง อุคิๆ

 

มรรษกร

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #80 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 09:03
    ไม่เอาอะ



    คนมีความรักปักอกอยู่แล้ว



    หนูไม่สู้
    #80
    0
  2. #75 มูดดี้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2554 / 11:40
    เจอคำถามนี้ผู้ชายคงอึ้ง ฮ่าๆๆ 
    #75
    0
  3. #73 ปะลี๋ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 00:23
    ถ้าจองจะให้มะล่ะ แต่ต้องทำคะแนนแข่งกับคุณพินะ เพราะคุณพิก็น่ารักมวากกกกก


    ปล.เมื่อไหร่จะยอมแต่งนิยายที่นางเอกชื่อหลีพระเอกชื่อพิคะ รออยู่น๊าาาาา
    #73
    0
  4. #72 ginn_jinn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 03:19
    พี่ปกรณ์นี่หล่อแบบโดมอ๊ะเปล่าอะตัว เค้าจะได้จอง ไว้ช่วยดามใจให้ หุหุหุ

    คำถามนั้นเหรอ เราเคยถามปู้จายหลายคนนะ
    บางคนแสดงอาการรังเกียจเว่อร์ แต่มีพฤติกรรมน่าสงสัยและจริงๆแล้วก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องเกย์มากๆ
    บางคนแสดงอาการเล่นเป็นเกย์ แต่จริงๆแล้วเหล่ผู้หญิงเป็นอาชีพ
    บางคนก็เฉยๆ เหมือนความรู้สึกที่ผู้หญิงเรามีกับทอมดี้ล่ะมั้ง ถ้าเป็นความสุขเขา ไม่สร้างความทุกข์ให้เรา ก็ทางใครทางมัน
    #72
    0
  5. #64 เจ้าชายในฝัน :)) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 20:44
    เค้ารอนานมว้ากกกก ย้ำ!! ลืมตอนอื่นๆหมดแล้ว
    เลยต้องอ่านใหม่ยกเซ็ตเลยย ตอนหน้าขอยาวๆหน่อยนะคร๊าพี่ปุ้ยยย
    อิอิ^_________^
    #64
    0