แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,638 Views

  • 158 Comments

  • 414 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    402

    Overall
    24,638

ตอนที่ 41 : ความตายที่ไม่มีใครรู้จัก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

image

เรื่องจากมุมมองของจีจี้

ฉันต้องเล่าเรื่องนี้ในสายตาของฉันแล้วสินะ..

เป็นครั้งแรกที่ฉันกับแคทต้องเผชิญอะไรแบบนี้ตามลำพัง..ไม่มีแม่หมอช่วยเลยสักคน..

ยังดีที่เครื่องมือสื่อสารในยุคปัจจุบันมีความก้าวหน้า..ฉันสามารถส่งข้อมูลต่าง ๆ ผ่านแชทไลน์..เพื่อปรึกษาแม่หมอทั้งสองได้ตลอด..ความเห็นของอาหงส์ในฐานะที่เป็นอดีตเจ้าหน้าที่ของกรมสืบสวนคดีพิเศษ..จะแตกต่างจากน้องดาวซึ่งมีแต่วิชาพยากรณ์อย่างเดียวบ้างสักหน่อย..

อาหงส์จะให้ฉันหาข้อมูลจากสภาพแวดล้อมก่อน..แต่น้องดาวจะพยายามอ่านดวงที่ฉันตั้งไว้ก่อน..

นับว่าเป็นสไตล์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง..

แต่ไม่ว่าอย่างไร..งานถ่ายแบบวันนี้ก็ล่มไปแล้ว..

สงสารเพื่อนฉันเหมือนกัน..ขิมมันเป็นเจ้าของแบรนด์ชุดออกกำลังกาย..เรียนจบก็ขอทุนครอบครัวมาเปิดบริษัท..โชคดีนะที่บ้านมันรวย..

แต่จู่ ๆ ใครก็ไม่รู้มาตายที่บ้านมัน..ชวนให้เครียดชะมัด..

เวลานี้..บ้านที่เป็นออฟฟิศด้วยกำลังวุ่นวาย..แคทกับฉันเปลี่ยนเป็นชุดปรกติแล้ว..เพราะคงจะต้องแคนเซิลงานถ่ายแบบชั่วคราวไปก่อน..แต่จะให้ใส่ชุดออกกำลังกายที่โชว์ส่วนสัดเดินไปมาก็กระไร..

ตำรวจก็มาตามที่รับแจ้ง..

สารวัตรสืบสวนของท้องที่เป็นคนผิวคล้ำหน้าตาแบบไทยแท้..ชื่อสารวัตรอุดม..

และพอเขามาถึง..ก็ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ..

ตัวเองกลับพูดขึ้นว่า..

“..ทีนี่..ใครคือ..คุณจีจี้..หรือคุณอริยาครับ..”

ฉันยกมือขึ้น..คิดว่าอาหงส์คงติดต่อผ่านไปทางเพื่อนของแกเรียบร้อยแล้ว..

สารวัตรอุดมยิ้มเมื่อเห็นฉัน..

“..สารวัตรเวนไตย์เป็นเพื่อนผม..เขาบอกว่า..คุณจีจี้จะช่วยผมได้..เพราะคุณเป็นคนที่เก่งเรื่องการสืบสวน..และช่วยแม่หมอหงส์แม่หมอพิมพ์ดาวปิดคดีมาแล้ว..”

ฉันได้แต่เงียบตามบุคลิก..แต่แคทสิ..ไม่รู้คึกมาจากไหน..

“..สารวัตรวางใจได้ค่ะ..จีจี้เก่งจริง ๆ ..”

ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าเซ็ง ๆ อยู่เลย..แต่พอเห็นท่าทีน่าสนุกก็เปลี่ยนไปเป็นคึกคักเสียอย่างนั้น..

“..ผมขอให้คุณจีจี้ช่วยเป็นที่ปรึกษากับทางเจ้าหน้าที่นะครับ..แต่ก่อนอื่น..ต้องถามว่า..ที่นี่มีกล้องวงจรปิดหรือเปล่า..”

ขิมซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ฉันพยักหน้า..

“..เชิญเลยค่ะสารวัตร..เดี๋ยวจะพาไปดูภาพจากกล้องวงจรปิด..”

มันไม่ควรจะยากใช่ไหม..แค่ดูกล้องวงจรปิดแป๊บเดียว..น่าจะจบเรื่องได้แล้ว..

เสียงใครคนหนึ่งครางออกมา..

ทำไมถึงครางล่ะ..ฉันไม่เข้าใจ..

แต่เขาก็ยืนไม่ห่างจากขิม..ดูท่าทางจะใกล้ชิดกันมาก..

“..ขิม..พี่เพิ่งโทรแจ้งช่างจากบริษัทกล้อง..บอกว่า..ระบบกล้องเรามันมีปัญหานะ..”

ชายคนนี้ดูจะสูงวัยกว่าขิมราวห้าหกปี..หน้าตาดี..แต่งตัวสะอาด..

เขาคือคนที่ขิมดึงมาช่วยงาน..เป็นแฟนกันด้วย..ชื่อพี่พจน์..

ขิมสะดุด..

“..ระบบกล้องมีปัญหา..”

“..แปลว่าเสียนั่นแหละ..”พี่พจน์ครางเฮ้อ.. “..ต้องขอโทษนะครับสารวัตร..มันเสียตั้งแต่เมื่อวาน..”

“..เสียไปกล้องนึง..ก็ยังไม่เป็นไรนะครับ..”สารวัตรมองในแง่ดี..

“..มันไม่ใช่เสียที่กล้องครับ..เสียที่ระบบ..”

สารวัตรยักไหล่..

“..งั้นก็ต้องใช้วิธีอื่นสืบสวน..ตกลงมีใครรู้จักผู้ตายบ้างครับ..”

ขิมพูดแทนขึ้นว่า..

“..ดิฉันถามทุกคนในบริษัท..รวมทั้งบริษัทที่เราจ้างมาถ่ายแบบ..และนางแบบกับผู้จัดการแล้วค่ะ..ไม่มีใครรู้จักผู้ตายเลย”

นางแบบ..ฉันกับแคทสินะ..

แคทเหมือนจะพยายามเล่นตลอดเวลา..

“..เดี๋ยวแคทถามเจ้าที่ให้นะคะสารวัตรว่ารู้จักไหม..”

ฉันตาเขียว..แคทนี่ยังไงนะ..ไม่ค่อยจะรู้กาละเทศะ..

แต่สารวัตรหัวเราะแบบคนอารมณ์ดี..

“..ถ้านั่งทางในได้ก็ลองดูครับ..ผมเองก็อยากจะรู้ว่าเจ้าที่เห็นอะไรบ้าง..”

ขิมกลับเป็นคนดุแคทเสียเอง..เพราะเป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัย..

“..แคท..มันใช่เวลาเล่นไหมเนี่ย..”

แคทโดนดุแต่ก็ได้แต่จ๋อยชั่วขณะ..แต่สักพักก็ยิ้มเหมือนเดิม..

บางทีก็น่ารำคาญนะ..แต่ทำไงได้..นี่มันเป็นนิสัยแคทไปแล้วนี่..

สารวัตรกลับขบคิด..

“..เจ้าที่อาจจะรู้อะไรบ้างล่ะครับ..แต่ไม่ใช่ศาลพระภูมินะครับ..แต่เป็นส่วนกลางของหมู่บ้าน..จ่า..”สารวัตรกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่.. “..มานี่..ไปขอดูกล้องวงจรปิดของหมู่บ้าน..ดูซิว่าผู้ตายมาทางไหนยังไงน่าจะบันทึกกล้องไว้นะ..แล้วก็..ไม่ควรจะเสียด้วย..”เหมือนสารวัตรจะเหน็บแนมเล็ก ๆ ..

ในระหว่างนั้น..ฉันเปิดมือถือที่ตั้งดวงจากวิชาจุดเวลาอาตมะไว้..แอพพลิเคชั่นของมือถือมันสามารถตั้งดวงตามวิชาได้..และเก็บภาพลงแอพพลิเคชั่นโน้ตเพื่อจดรายละเอียดไว้ด้วย

โทรศัพท์มือถือมันก็ดีอย่างนี้แหละค่ะ

image

พันธุเป็นดาวพฤหัส..ลงสุภะ..หมายถึงสิ่งที่สามารถช่วยเหลือคลี่คลายปริศนาในพื้นที่นี้..ตกหินะ..ฐาน๑๓ นี่เองใช่ไหม..ที่ว่ากล้องวงจรปิดภายในบ้านหลังนี้เสียหายไป..

แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้..เพราะจังหวะดวงต่อมาซึ่งต้องมองที่เลขใต้ฐาน ๑๓ คือดาว ๖ ซึ่งลงไปที่ปุตตะ กัมมะ ธนัง มันเหมือนกับจะมีคนทำให้มันเสีย..

ถ้ามันไม่เสีย..คดีก็คงปิดกันง่าย ๆ ..

ว่าแต่ใครทำให้มันพังนะ..

สายตาเหลือบไปเห็นดาว ๕ ที่ฐาน ๙ ตำแหน่งภริยัง..เอ..หรือว่า..คนที่เป็นคนรักของผู้หญิงคนนี้จะเป็นต้นเหตุ..

ใช่แล้ว..ฆาตกรเป็นคนรักของผู้หญิงคนนี้..เป็นคนฆ่าเธอ..และเป็นคนทำกล้องวงจรปิดพัง..

แต่เท่าที่พี่พจน์พูด..มันเสียตั้งแต่เมื่อวาน..แปลว่า..คนร้ายทำมันพังล่วงหน้าก่อนแล้ว..เพราะรู้ว่า..ผู้ตายจะเข้ามาหาแน่นอน..ถ้าแบบนี้น่าจะสมเหตุสมผลที่สุดนะ..

นี่วางแผนกันล่วงหน้าขนาดนั้นเลยหรือไง..

สารวัตรอุดมเห็นฉันคิด..ก็คงไม่อยากจะรบกวนอะไร..ทำงานตามสไตล์ของเขาต่อไป..

เขาเรียกเจ้าหน้าที่ชันสูตรเข้ามารายงาน..

“..เราได้อะไรจากศพผู้ตายบ้าง..”เขาถาม..

เจ้าหน้าที่รายงานว่า..

“..เธอตายตั้งแต่ก่อนจะจมน้ำในสระครับ..”

“..อ้าว..ตามที่แจ้งไว้..ผู้ตายจมอยู่ก้นสระไม่ใช่หรือ..รู้สึกจะส่วนลึกสุดเสียด้วย..”

“..มีดัมเบลถ่วงร่างผู้ตายครับ..”

“..แปลก..ไม่มีคนเห็นจนกระทั่งมาเซ็ทไฟถ่ายแบบ..”สารวัตรดูจะงง ๆ ..

“..จุดที่จมมันบังสายตาคนครับ..จนกว่าจะเดินไปมุมนั้นถึงจะเห็นกัน..”

“..แล้วตายมานานเท่าไหร่แล้ว..”

“..ราว ๆ สองชั่วโมงครับ..”

เสียงอุทานเบา ๆ ของคนที่อยู่ในบริเวณนั้น..

ฉันนึกขึ้นได้..หันมาทางอ่อนซึ่งหน้าซีด..

“..อ่อน..แกมาคุยงานกับคุณพจน์นี่..”

“..ตรงนั้นเลย..”อ่อนชี้ไปที่โต๊ะเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ในร่มชายคาอาคาร..แต่ก็ไม่ห่างจากสระ..

“..ถ้าแกนั่งตรงนั้น..”ฉันคิด..และลองเดินไปนั่ง..ทุกคนเดินตามมาที่ฉันด้วย.. “..มุมนี้แกจะไม่เห็นศพแน่นอน..”

“..คุณพจน์เรียกฉันมาคุยงาน..บอกตรง ๆ นั่งตรงนั้นไม่เห็นแน่นอน..”

พี่พจน์พยักหน้า..

“..ผมถือโอกาสออกมาสูบบุหรี่..เลยให้อ่อนมาคุยงานตรงนั้นครับ..จะสูบในอาคารก็ไม่ได้..มันห้ามสูบ..”

เสียงขิมบ่นพึมพำ..

“..ให้เลิกตั้งหลายทีก็ไม่ยอมเลิก..ดื้อจริงเชียว..”

หน้าตาพี่พจน์แหยลงเพราะอาการกลัว..แน่นอน..ฉันรู้จักเพื่อนดี..มันกล้าเปิดบริษัทขนาดนี้..แปลว่า..มันต้องเก่งพอตัวทีเดียวล่ะ..ผู้หญิงแบบนี้ใครคบหาด้วยก็ต้องกลัวทุกราย..

สารวัตรครางอือม์..

“..ช่วยระบุเวลาได้ไหมว่าคุณออกมาสูบบุหรี่และคุยกับคุณอ่อนช่วงไหน..”

“..อ๋อ..สักชั่วโมงมาแล้วล่ะครับ..”

“..ก่อนหน้านั้นล่ะ..”สารวัตรดูจะคาใจ..

ขิมตอบแทนให้เป็นที่เรียบร้อย..

“..สองชั่วโมงที่แล้ว..เราประชุมกันค่ะ..พจน์อยู่กับดิฉันด้วย..เรากำลังวางแผนการตลาดสำหรับคอลเลคชั่นชุดว่ายน้ำรุ่นใหม่รับซัมเมอร์..”

“...อ่อ..”สารวัตรนิ่งคิด.. “..ถ้างั้น..ช่วงสองชั่วโมงที่แล้ว..เราต้องสืบสวนทุกคน..ว่าอยู่กันที่ไหนบ้าง..และมีพยานยืนยันที่อยู่หรือเปล่า..”

“..ส่วนหนึ่งก็ประชุม..อีกส่วนก็ทำงานในออฟฟิศ..แต่ที่ไม่รู้ก็ไม่แปลกเพราะช่วงทำงานก็คงไม่มีใครใส่ใจอะไรตรงที่เกิดเหตุอยู่แล้ว..แต่ดิฉันสงสัยนะคะ..ทำไมถึงมาฆ่ากันที่นี่..”เหมือนขิมยังไม่เข้าใจในบางเรื่อง..ใช่สิ..ใครก็ไม่ควรเข้าใจทั้งนั้นแหละ..

“..ถ้าฆาตกรมาฆ่าผู้หญิงคนนี้..แล้วหนีไปก็เป็นไปได้..”สารวัตรมองดูรอบ ๆ .. “..เพราะเท่าที่ผมดู..บริเวณสระน้ำ..เป็นบริเวณที่หลบสายตาคนได้ดีมาก ๆ โดยเฉพาะจุดที่ถ่วงผู้ตายลงไป..ผมไม่รู้ว่าใครออกแบบที่นี่นะ..แต่มันสามารถแอบเดินเข้าประตูมาโดยที่ไม่มีใครเห็นได้สบาย..”

“..ใช่ค่ะ..ดิฉันเลยต้องให้ติดกล้องวงจรปิด..เพียงแต่ระบบมันเสียพอดี..”

“..นี่แหละครับ..ปัญหา..”สารวัตรครางอือม์..เหมือนขบคิดไม่เข้าใจ..

ขิมนิ่งคิด..

“..เรามีทางเข้าอีกทางเป็นประตูเล็ก..ไม่ใช่ประตูใหญ่..ปรกติมันปิดอยู่นะคะ..”

“..ถ้าวันนี้มันเผอิญเปิดก็เป็นไปได้..ว่าแต่ใครไปเปิดมันล่ะ..”สารวัตรให้ความเห็น..

“..ไม่น่าจะมีนะคะ..น่าจะลืมกันมากกว่า..”

“..ผู้หญิงคนนี้น่าจะเข้ามาตรงนั้นพร้อมคนร้าย..หรือว่าเข้ามาคนเดียว..แต่คนร้ายรออยู่..จากนั้นก็ฆ่าแล้วถ่วงเธอลงสระ..อันนี้เป็นไปได้..จากนั้นก็ลอยนวลหนีไป..”สารวัตรพยายามสรุป.. “..ทุกคนในออฟฟิศอยู่ในพื้นที่ที่ไม่อาจรับรู้เรื่องบริเวณนี้ได้..แต่เราก็ไม่ควรประมาท..ต้องตั้งสมมติฐานว่าคนในนี้ฆ่าไว้ด้วยแหละ..”

image

ฉันมีความรู้สึกว่า..บ้านมันพิสดารไปสักหน่อย..ทำไมต้องทำประตูเล็กไว้ตรงนั้นด้วยนะ..

เป็นฮวงจุ้ยที่แปลกนักหนา..

สารวัตรนิ่งคิด..แต่ก็หันมาทางฉัน..

“..คุณจีจี้มีอะไรจะชี้แนะผมไหม..ผมอาจจะผิดอะไรไปบ้างก็ได้..”

ท่าทีนอบน้อมของสารวัตรทำให้ฉันประหม่าเหมือนกัน..

บอกตรง ๆ ..ฉันเองก็ไม่ได้เก่งอะไรนัก..เพียงแต่ชื่อเสียงของแม่หมอทั้งสองทำให้สารวัตรให้ความสำคัญกับฉันมากกว่า ..

แต่จะได้ความหรือ..ฉันเนี่ยนะ..

ยังไม่ได้ไลน์หาอาหงส์กับน้องดาวเลย..เอาไงดี..

ดวงไง..เอาดวงมาตอบก่อนแล้วกัน..แก้ขัดไปพลาง ๆ ..

ฉันก้มลงอ่านรูปดวง..

แต่ไม่ทันได้อ่าน..สายตาก็เหลือบไปเห็นแคทที่อยู่ในวงสนทนา..

แคทแม้จะใส่ชุดลำลองเสื้อเอวลอยดูเซ็กซี่ชวนให้พ่อพนัสกลุ้มใจ..แต่ฉันก็ชอบที่แคทดูแลตัวเองจนมีมัดกล้ามและซิกส์แพคพอสวยสำหรับผู้หญิง..

บ้า..จะมาแคทอะไรกันตอนนี้นะ..

แต่แล้วก็สะดุดใจ..การจะมีมัดกล้ามต้องเล่นอะไรล่ะ..

“..สารวัตรคะ..”ฉันพูด.. “..ดัมเบลที่ถ่วงร่างผู้ตายลงสระ..เป็นดัมเบลของที่ไหนคะ..”

สารวัตรจะไปรู้อะไร..ต้องขิมสิ..เพราะนี่เป็นบ้านนาง..

“..อ๋อ..ลูกน้องฉันซื้อมาเล่น..มาออกกำลังกายกัน..”ขิมตอบ.. “..ทำไมหรือจีจี้..”

สารวัตรตาเป็นประกาย..

“..ปรกติเก็บไว้ที่ไหนนะครับ..”

“..ก็..”ดูขิมจะลังเลเพราะตัวเองก็ไม่ได้ใช้อุปกรณ์ที่ว่าออกกำลังกายเลย..

คนระดับนาง..หากจะเพาะซิกส์แพค..หรือสร้างกล้ามเนื้อ..ก็ควรจะไปที่ฟิตเนสท์แพง ๆ มีครูฝึกเป็นเรื่องเป็นราวมากกว่า.

“..น่าจะตรงนี้นะคะ..”ขิมชี้

ไปที่เก็บอุปกรณ์..ซึ่งเป็นอีกมุมหนึ่งของสระแต่น่าจะอยู่ในอาณาบริเวณออฟฟิศ....

สารวัตรพยักหน้าให้ตำรวจที่อยู่ไม่ห่างไปตรวจจุดที่ขิมระบุ..

พจน์แฟนของขิมอดถามไม่ได้..

“..มันสำคัญนักหรือไงครับ..”

“..ผู้ตายหากตายก่อนที่จะจมน้ำ..อากาศยังคงอยู่ในปอด..มันจะจมยากครับ..เพราะคนตายจะไม่หายใจ..ดังนั้นการจะให้ศพอยู่ใต้น้ำต้องถ่วงไว้..ผู้ตายตัวเล็กพอ..สิ่งที่ถ่วงก็ไม่ต้องหนักมากก็ได้..”สารวัตรอธิบาย.. “..แล้วหากคนร้ายจะหาดัมเบลมาถ่วงเพราะมันเป็นไปได้มากที่สุด..แถมสถานที่เก็บไม่ได้ใกล้กับที่เกิดเหตุ..มันสามารถตีความได้สถานเดียวเท่านั้น..”

ฉันอดชมเชยตัวเองไม่ได้ที่สะกิดอะไรแบบนี้ให้สารวัตรฉุกใจคิด...

แคทกับอ่อนที่ยืนฟังอยู่ด้วยกันหันมาสบตากันอย่างพร้อมเพรียง..

และแคทพูดออกมาตามประสาคนปากสว่าง..

“..คนร้ายต้องเป็นคนในนี้..เพราะคนในนี้..ย่อมจะรู้ว่าดัมเบลเก็บไว้ตรงไหน..”

ฉันคิดว่าแคทไม่ต้องพูดอะไรก็ได้เพราะเป็นสิ่งที่ใครก็รู้แล้ว..

แต่สำหรับฉัน.เอะใจตั้งแต่ระบบกล้องวงจรปิดในออฟฟิศเสียมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ..

เพราะมันไม่ควรจะบังเอิญขนาดนี้...

..........

สารวัตรเหมือนกับเข้าใจสถานการณ์แล้ว..ว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่คนนอกจะมาทำอะไรแบบนี้..

ว่าแต่คนในคนไหนทำกัน..

เจ้าหน้าที่ชันสูตรรายงานขึ้นว่า..

“..แต่แปลกนะครับ..ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้..หรือการทำร้ายจากภายนอก..”

“..ลองตรวจสอบดูยาพิษ..และหลักฐานอื่นที่อาจจะทำให้ผู้ตายเสียชีวิต..”

สารวัตรสั่งการอย่างชำนาญ..โอย..ตำรวจสมัยนี้เก่งจริง ๆ ..ฉันยอมรับว่า..ฉันยังเป็นเหมือนเด็กเตาะแตะ..ไม่รู้เรื่องอะไรเลย..ฉันก็คงเป็นได้แค่ไอดอลเป็นนางแบบไปวัน ๆ นั่นแหละ..สำหรับเรื่องนักสืบ..ฉันว่า..มันแค่สนุกดี..

เอาเข้าจริงคงต้องให้แม่หมอสองคนนั่นจัดการจะดีกว่า..

มีการสั่นของมือถือที่ฉันปิดเสียงไว้..เหลือแต่ระบบสั่น..

นั่นเป็นการเตือนของแมสเสจแชท..

น้องดาวแชทมา..มีอะไรอีกหรือไง..

“..พี่จีจี้คะ..จากดวงที่ส่งมา..เหมือนข้าวของผู้ตายจะอยู่กับฆาตกรนะคะ..”นี่เป็นแมสเสจจากน้องดาว..

หือ..ข้าวของ..

“..ส่วนหนึ่งฆาตกรอาจจะทำลายไปแต่ต้องมีอีกส่วนที่อยู่กับฆาตกรเอง..ซึ่งเป็นคนรักของผู้ตาย..”

สารวัตรเห็นฉันสนใจมือถือ..ก็อดถามไม่ได้..

“..แม่หมอไลน์มาหาหรือครับคุณจีจี้..”

“..อ๋อ..ค่ะ..”ฉันรู้สึกกังวลหากจะบอกถึงแม่หมอพิมพ์ดาว..เพราะถ้าจะว่าไป..อาหงส์เป็นที่ยอมรับของตำรวจมากกว่าเด็กนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างน้องดาวอยู่แล้ว..

แต่ตาฉันก็กระจ่างเพราะมีไลน์ของอาหงส์ขึ้นมาทันที..

“..จีจี้..ให้สารวัตรค้นหาหลักฐานของผู้ตายที่ยังคงอยู่กับคนร้ายในออฟฟิศ..”

ฉันรู้สึกโล่งอก..ยื่นมือถือให้สารวัตรดู..

“..แม่หมอหงส์แนะนำมาค่ะ..”

สารวัตรตาเป็นประกาย..

“..แม่หมอหงส์นี่รอบคอบจริง ๆ ..ใช่..เราไม่เห็นหลักฐานระบุว่าผู้ตายเป็นใคร..บางทีฆาตกรที่อยู่ในออฟฟิศนี้..อาจจะเก็บไปก็ได้.เช่นกระเป๋าสตางค์..มือถือ..ที่สามารถระบุถึงหลักฐานดังกล่าวได้..”

และเขาก็สั่งการ..

“..ห้ามไม่ให้ใครออกจากออฟฟิศ..แม้แต่บริษัทที่ถูกว่าจ้างมาให้ทำงาน..และเราจะค้นตัวของคนในพื้นที่นี้ทุกคน..”

.....

แม้แต่ฉัน..แคท..หรืออ่อนก็ต้องถูกค้นตัวเพื่อไม่ให้มีข้อที่แสดงถึงความเหลื่อมล้ำ..

เจ้าของบริษัทเองอย่างขิม..ก็ถูกค้นตัวด้วย..

แน่นอน..มันคงไม่ปรากฏอะไรหรอก..แต่มันก็เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่ง..เพื่อจะได้เปิดช่องให้ทุกคนถูกตรวจค้นโดยไม่ต้องบิดพลิ้วไปไหน..เพราะขนาดเจ้าของบริษัทยังให้ค้นได้เลยนี่..

ตำรวจเท่านั้นแหละที่ไม่ต้องค้นพวกเดียวกันเอง..ก็แหง..เขามาทีหลัง..

ระหว่างนั้น..สารวัตรนิ่งคิด..

“..คงมีการเอาข้าวของคนร้ายไปซ่อนในที่ใดที่หนึ่ง..”สารวัตรอุดมสั่งการลูกน้อง.. “..ค้นในที่ต้องสงสัยด้วย..”

ฉันไลน์ไปหาอาหงส์กับน้องดาวเรื่องสถานการณ์ทั้งหมด..

ทุกทีน้องดาวจะตอบมาก่อน..แต่ครั้งนี้อาหงส์กลับตอบมาว่า..

“..มีใครเคยเห็นรูปพรรณข้าวของผู้ตายบ้าง..มันก็ไม่มี..ฉะนั้น..ของอย่างโทรศัพท์..กระเป๋าเงิน..ต่อให้เป็นของคนร้าย..เราก็ไม่มีทางรู้..”

ฉันเอาข้อมูลเหล่านี้ไปปรึกษากับสารวัตร..

สารวัตรกลับหัวเราะ..

“..ถูกของแม่หมอหงส์ครับ..แต่สิ่งที่ผมทำ.ก็เพียงแค่ให้เจ้าหน้าที่หาพิรุธ..คุณจีจี้คงเคยขึ้นรถไฟฟ้านะครับ..ที่เค้ามีรปภ.คอยตรวจกระเป๋า..เขาคงไม่หวังเรื่องจะเจออะไรหรอก..แต่เขาจะพิจารณาปฏิกริยาของเจ้าของกระเป๋าต่างหาก..”

แต่แค่นี้ทำไมถึงต้องทำให้มันเอิกเริกไปนะ..

อาหงส์กลับแชทกลับมาว่า..

“..หากเป็นมือถือ..ให้กดดูที่ปุ่มโฮมหรือปุ่มใด ๆ ก็ได้ที่ทำให้โทรศัพท์อยู่บนจอโฮม..จะมีรูปผู้ตายตั้งเป็นวอลเปเปอร์ไว้..”

สารวัตรชะงัก..เพราะโทรศัพท์ฉันอยู่ในมือเขาพอดี..

มีไลน์จากน้องดาวขึ้นมาอีก..

“..ดาวเห็นว่า..ข้าวของผู้ตายหากเป็นกระเป๋าสตางค์จะมีร่องรอยฉีกขาด..สีกระเป๋าจะโทนแดงและมีสีดำประดับอยู่ด้วยค่ะ..หาของให้ได้ตามนี้นะคะ..”

สารวัตรครางอือม์...ยื่นมือถือของฉันคืนมา..

“..จ่า..”สารวัตรสั่งลูกน้อง.. “..บอกเจ้าหน้าที่ทุกคนนะ..เวลาตรวจหาข้าวของ..ให้เช็คว่าโทรศัพท์ใครมีวอลเปเปอร์ขึ้นเป็นรูปผู้ตาย..และกระเป๋าตังค์สีโทนแดงดำมีรอยขาดเสียหาย..เพราะนี่เป็นรูปพรรณข้าวของผู้ตายอย่างแน่นอน..”

ท่าทีสารวัตรจะเชื่อมั่นในการพยากรณ์ของแม่หมอทั้งสองมาก..

แต่คิดดูแล้วก็มีเหตุผล..เพราะโทรศัพท์ผู้ตายจะมีรูปตัวเองเป็นวอลเปเปอร์อยู่ก็คงไม่ผิด..

แล้วทุกคนก็บอกกันว่า..ไม่รู้จักผู้ตายด้วย..แบบนี้ก็น่าสงสัยเหมือนกัน...ถ้าหากใครจะมีโทรศัพท์ที่ว่าเก็บไว้..

แต่เรื่องกระเป๋าสตางค์..มันควรจะบอกได้ยากสักหน่อยล่ะ..ว่าใช่ของผู้ตายจริง ๆ..

แคทแม้จะขี้เล่นแต่ก็ยังสงสัย..

“..สารวัตรคะ..เรื่องมือถือนี่เป็นไปได้นะคะที่จะเป็นหลักฐานได้..แต่กระเป๋าเงิน..มันคงใช้ไม่ได้ไม่ใช่หรือคะ..”

“..คุณอาจจะคิดว่า..มันไม่มีข้อพิสูจน์ใช่ไหม..แต่เอาเข้าจริง..รอยนิ้วมือบนกระเป๋าน่าจะมีรอยนิ้วมือของผู้ตายอยู่ด้วย..ซึ่งนี่แหละครับคือหลักฐาน..”

แคทพยักหน้า..

ฉันพูดอีกว่า..

“..ถ้าคนร้ายไหวตัวเช็ดรอยนิ้วมือออกก็จบกัน..”

“..บางครั้งการสืบคดีมันก็ต้องอาศัยโชคด้วยไม่ใช่หรือครับ..”

สารวัตรอุดมพูดยิ้ม ๆ ..

ถ้าเขาไม่เชื่อด้านนี้..เขาจะทำท่าดีใจทำไมเมื่อได้รับการช่วยเหลือจากแม่หมอทั้งสองผ่านฉัน..

จากที่รู้ ๆ ..ตำรวจที่ได้รับการช่วยเหลือจากแม่หมอทั้งสองปิดคดี..ได้รับความดีความชอบไปตาม ๆ กัน..

แบบนี้จะดีใจก็ไม่แปลกล่ะ..

.......

ฉันรายงานทุกอย่างผ่านแชทไลน์ไปให้อาหงส์กับน้องดาวหมดสิ้นแล้ว..แต่ทั้งสองคนนั้นยังไม่ได้ส่งอะไรตอบกลับมา..

เวลานี้..การตรวจค้นยังคงดำเนินไปได้อย่างต่อเนื่อง...

สารวัตรอุดมกับฉันยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมสระ...

รวมทั้งแคทซึ่งเหมือนตัวติดกันกับฉัน..และอ่อน..กับขิม..

แต่เวลานี้..มีผู้กำกับการถ่ายแบบซึ่งเป็นคนที่ขิมว่าจ้างให้มาบันทึกภาพ..ซึ่งต้องถือเป็นหัวหน้าทีมบันทึกภาพ..

นี่เหมือนเป็นการให้เกียรติอย่างหนึ่ง..เพราะงานที่ทำกันไม่ได้แล้ว..แถมยังต้องเสียเวลาสำหรับการสืบสวนของตำรวจอีกด้วย..ขิมจึงต้องเอาอกเอาใจเขาสักหน่อย..

พี่ตูนเป็นชื่อของเขา..หน้าเขาดูคล้ายพี่ตูน บอดี้สแลมจริง ๆ ..

พี่ตูนอดระบายลมหายใจคลายเครียดไม่ได้..

“..สารวัตรจะให้พวกผมอยู่ต่อกันไปถึงเมื่อไหร่ครับ..”

“..ถ้าค้นตัวเสร็จ..ไม่มีอะไร..คุณก็ให้ทีมงานคุณแยกย้ายได้..ขอโทษนะครับ..แต่เราต้องทำตามหน้าที่เพื่อไขคดี..”

พี่ตูนครางเฮ้อ..

“..บางทีก็นึกอยากจะเขกหัวตัวเอง..ว่าทำไมคิดจะเปลี่ยนโลเคชั่นกะทันหันก็ไม่รู้..”

แคทหัวเราะ..

“..คิดถูกแล้วล่ะค่ะพี่..ชุดว่ายน้ำมันก็ต้องถ่ายริมสระน้ำไม่ใช่หรือคะ..”

“..นั่นสิ..แต่เซ็ทฉากถ่ายในสตูฯก็ได้..”พี่ตูนขำ.. “..ใครจะรู้ว่า..พอมาที่สระจะต้องเจอศพ..”

“..ใจคอพี่จะให้คนอื่นเขามาเจอศพใช่ไหม..ไม่ใช่ทีมงานพี่..”แคทหัวเราะ..

ฉันรู้สึกแปลก ๆ กับสิ่งที่พี่ตูนพูด...

ขิมก็พยักหน้า..

“..เดิมที..คุณตูนจะเซ็ทฉากถ่ายในสตูฯทั้งหมดนี่คะ..เห็นบอกมาอย่างนั้น..”

“..ครับ..เพราะมันสะดวกและคุมพวกแสงอะไรได้ดีกว่า..แต่นั่นแหละ..ตอนนั้นผมยังไม่เห็นโลเคชั่นนี่ครับ..พอรู้ว่าที่นี่มีสระว่ายน้ำด้วย..ก็นึกอยากจะได้ภาพจากสถานที่จริงขึ้นมาเสียอย่างนั้น..”

แคทยังคงหัวเราะและร่าเริงตามนิสัย..

“..เอาน่าพี่..ถือว่าเฮง ๆ ..ใครจะคิดล่ะคะว่าจะเจอเรื่องพวกนี้ขึ้นมา..”

เหมือนสารวัตรจะสบตากับฉันโดยบังเอิญ..

แคทยังคงตลกต่อเนื่อง..

“..พี่ตูนแทงหวยไหมคะ..แบบนี้น่าจะแทงหวยสักหน่อย..แทงอายุคนตายก็ได้..แต่เอ...เราก็ไม่รู้ว่าเธออายุเท่าไหร่..ขนาดชื่อเรายังไม่ทราบเลย..”

แคทตลกแบบไม่ค่อยรู้กาลเทศะเท่าไหร่..นางอาจจะอยากจะทำให้ทุกอย่างไม่เครียด..แต่บอกตรง ๆ ..ว่าฉันไม่ชอบ..

เหมือนอ่อนก็จะไม่ชอบเหมือนกัน..ได้แต่ตาเขียว..แล้วก็ตีแคทดังเพี้ยะ..

“..แคท..ไม่เอานะ..ไม่เล่นแบบนี้สิ..ไม่ตลกเลยนะ..”

แคทขยับปากจะพูดต่อ..แต่เห็นทุกคนหน้าเครียด ๆ ..ก็รู้ตัวว่าตลกผิดบรรยากาศ..

และฉันเองก็ไม่ได้ตลกไปกับแคทด้วย..

แม้จะไม่ค่อยชอบท่าทีแคทเท่าไหร่..แต่มีบางอย่างที่ฉันมองว่า..มันมีบางอย่างน่าใส่ใจยิ่งกว่าท่าทีที่ไม่มีกาละเทศะของแคท..นั่นคือบทสนทนาก่อนหน้านี้..

เหมือนสารวัตรอุดมจะคิดเหมือนฉัน..

“..ถ้าหากว่า..พี่ตูนยังคงใช้แผนเดิม..คือถ่ายแบบทุกอย่างในสตูดิโอล่ะคะ..”ฉันถาม..

“..พี่กับทีมงานอาจจะรอดจากการถูกค้นตัว..กลับบ้านได้เร็วขึ้น..แถมยังถ่ายแบบแคทกับจีจี้ได้ครบเซ็ทไม่เสียงานอีกด้วย..”พี่ตูนหัวเราะ.. “..ใช่ไหมครับสารวัตร..”

“..เปล่าค่ะ..จีจี้หมายถึง..แล้วศพล่ะ..”

“..อ้าว..ทำไมหรือจีจี้..”แคทอดถามไม่ได้.. “..มันก็ยังไม่มีใครพบ..ยังอยู่ในสระน้ำมุมนั้น..”

“..ซึ่งถือเป็นมุมที่ลึกที่สุดของสระ..”ฉันให้ความเห็น..

และหันมาทางขิม..

“..ขิม..ปรกติ..สระมุมนั้นไม่ค่อยมีคนเดินไปใช่ไหม..”

“..ก็..”ขิมนิ่งคิด..ดูจะกังวลบ้าง.. “..ราว ๆ นั้น..ปรกติพวกพนักงานก็ทำงานกันในออฟฟิศ..จะมีก็แค่ออกไปนั่งเล่น..ไปสูบบุหรี่ตรงที่นั่งริมสระ..ไม่ค่อยมีคนไปมุมพบศพนั่น..”

“..เท่ากับว่า..สามารถซ่อนศพได้เป็นอย่างดี..”สารวัตรให้ความเห็น.. “..เพราะต้องเดินไปถึงมุมที่มีศพถึงเห็นศพ..”

“..และ..”ฉันสนับสนุน.. “..หากมันจะถูกละเลยจนทุกคนในออฟฟิศออกไปหมด..ฆาตกรจะได้นำเอาศพขึ้นมา..ไปทิ้งหรือทำลายที่อื่นได้..นี่แปลว่า..ฆาตกรแค่พยายามอำพรางศพชั่วคราวเท่านั้นเอง..”

พี่ตูนคราง..

“..แปลว่าพี่โชคร้ายที่ดันไปให้ทีมงานตั้งโลเคชั่นถ่ายแบบตรงนั้นใช่ไหม..”

“..เพราะพี่แจ้งกับลูกค้าพี่..ซึ่งก็คือบริษัทขิมก่อนแล้วว่าจะใช้แค่สตูดิโอไงคะ..”

ฉันเห็นสารวัตรตาเป็นประกาย..

และฉันก็พูดต่ออีกว่า..

“...ฆาตกรรู้ว่างานของพี่จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับสระ..เลยกล้าที่จะใช้มุมนั้นเป็นมุมซ่อนศพ..แต่พี่กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน..”

สารวัตรหัวเราะ..

“..ทีนี้..เรื่องที่คุณแจ้งว่าจะใช้เฉพาะสตูดิโอ..มีใครทราบบ้าง..”

“..ควรจะเป็นฝ่ายที่รับเรื่อง..และผู้บริหารอย่างขิม..”ฉันตอบอย่างมั่นใจ..

สารวัตรตาเป็นประกาย..

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก..

ฉันว่า..สารวัตรอุดมคงสามารถจำกัดเรื่องให้แคบเข้าได้แล้ว..ว่าฆาตกรควรจะเป็นใครและอยู่ที่ไหนกันแน่..

ในขณะที่ทุกคนอาจจะยังอึน ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่..

ทีมงานสืบสวนของสารวัตรอุดมคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน..

“..สารวัตรครับ..เราพบวัตถุต้องสงสัยว่าจะเป็นของผู้ตายครับ..”

เขาวางของชิ้นหนึ่งที่อยู่ในซองซิปล็อคอย่างดี..

นั่นคือกระเป๋าสีแดงดำ..และมีร่องรอยฉีกขาด...

สารวัตรครางอือม์..

“..เจอที่ไหน..”

“..ถังขยะใกล้ประตูทางเข้าออกออฟฟิศครับ..”

“..มีของข้างในไหม..”

“..ไม่มีอะไรเลยครับ..มีแต่กระเป๋า..”

ทีมงานอีกคนเข้ามาหาสารวัตร..

“..ขออนุญาตครับ..เราพบโทรศัพท์ต้องสงสัยของผู้ตายแล้วครับ..”

สารวัตรอุดมตาเป็นประกาย..

“..มันอยู่กับใคร..”

“..ลิ้นชักโต๊ะของเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการ..ซึ่งทางพนักงานบอกว่า..เป็นของแมสเซ็นเจอร์..ชื่อคุณอนุชาครับ..”

“..แล้วคุณอนุชาไปไหน..”

ขิมตอบแทนทุกคน..

“..ดิฉันใช้ให้อนุชาไปวิ่งงานเอกสารก่อนสารวัตรจะมาราวครึ่งชั่วโมงค่ะ..”

เสียงสารวัตรอุทานออกมาเบา ๆ ..

“..แบบนี้ก็ปล่อยเสือเข้าป่าไปน่ะสิ..”

“..ฉันจะโทรหาเขาให้..”ขิมกุลีกุจอ..

ทีมงานสืบสวนพูดขึ้นว่า..

“..ท่าจะไม่ได้หรอกครับ..เพราะอนุชาไม่ได้เอามือถือของตัวเองไปด้วย..ฝ่ายธุรการโทรตามแล้ว..ปรากฏว่า..มีเสียงโทรศัพท์ดังมาจากเก้าอี้ข้าง ๆ ..เป็นมือถือของอนุชาจริง ๆ ครับ..”

สารวัตรสบถอย่างที่ฉันรู้สึกว่า..เขาดูจะผิดหวังมาก..แต่ก็ไม่กล้าบันทึกคำสบถหรอกนะคะ..

ขิมสีหน้าสลด..

“..ขอโทษนะคะ..แต่ไม่ทราบจริง ๆ ว่าโทรศัพท์ผู้ตายจะอยู่ที่เขา..”

สารวัตรครางเฮ้อ..

“..ช่างเถอะคุณขิม..เอาเป็นว่า..มันโชคไม่ดีก็แล้วกัน..เพราะคุณไม่รู้เรื่อง..”

แคทนิ่งคิด..และสรุป..

“..ถ้าฆ่าคนเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว..ซ่อนศพไว้..ในขณะที่พนักงานส่วนหนึ่งประชุม..อีกส่วนหนึ่งทำงานโดยไม่มีใครสนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น..แล้วครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา..ก็ออกไปจากออฟฟิศ..โดยใช้ข้ออ้างที่พี่ขิมสั่งไปวิ่งเอกสาร..จากนั้นก็รีบหนีเตลิดเปิดเปิงไป..ทุกอย่างก็ลงตัวนะคะ..”

สารวัตรยิ้มอย่างใจเย็น..ดูจะไม่ใส่ใจข้อสันนิษฐานของแคทมากนักเพราะเชื่อว่านางคงไม่ค่อยจะเก่งอะไรมาก..

“..ถ้าแบบนี้..การจะกลับมาทำลายศพหรือเอาศพไปอำพรางต่อที่อื่น..คงไม่จำเป็นแล้วล่ะสิ..”สารวัตรนิ่งคิด..

แต่ก็ออกคำสั่งโดยเร่งด่วน..

“..หาทางติดต่อนายอนุชาที่เป็นแมสเซ็นเจอร์ของบริษัทคุณขิมให้ได้..”เขาสั่งทีมงาน..

และก็สั่งต่อเนื่องต่อไปอีก..

“..เทียบลายนิ้วมือจากกระเป๋าเงินต้องสงสัย..และโทรศัพท์ของผู้ตาย..กับโทรศัพท์ที่นายอนุชาลืมไว้ด้วย..ถ้าเขาเกี่ยวข้อง..มันต้องมีลายนิ้วมือเขาอยู่..”

ทีมงานของสารวัตรรับคำ..

ฉันเองกลับรู้สึกว่ามันแปลก..มันมีอะไรขัด ๆ กันอยู่มากทีเดียว..

ได้แต่พิมพ์แชทเล่าเหตุการณ์ไปให้อาหงส์กับน้องดาวสองแม่หมอของเราให้รับทราบ..

เพียงแค่พิมพ์ส่งไปชั่วขณะ..

ก็มีสติ๊กเกอร์ส่งกลับมาจากแชทน้องดาว..เหมือนตกอกตกใจ..

และอาหงส์ก็ส่งแชทตอบมาเหมือนกัน..แต่เป็นตัวอักษรว่า..

“..ไม่น่าจะง่ายอย่างนั้น...”

.................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #144 ชัญญา (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:29

    สนุกมากเลยค่ะ จีจี้ได้ออกโรงมั่งแล้ว

    #144
    1
    • #144-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 41)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:31
      ตอนนี้ จะไม่ค่อยปล่อยเรื่อง จีจี้แฟนแคทออกมานะคะ ถ้าอยากดูคู่นี้สวีท คงอดล่ะค่ะ555 ขอบคุณนะคะ
      #144-1
  2. #142 คุณเนโก๊ะฯ (@n-e-s-t) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:14
    สนุกมาก อ่านติดตลอดทุกตอนค่ะ
    #142
    3
    • #142-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 41)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19
      ขอบคุณค่ะ ตามกันอีกนิดนะคะ เหลืออีกคดีเดียวจะจบซีซั่นแรกล่ะค่ะ
      #142-1