แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,638 Views

  • 158 Comments

  • 414 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    402

    Overall
    24,638

ตอนที่ 14 : ฆาตกรรมเพื่อสุขภาพ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    16 ก.พ. 61


ปรกติไรท์เป็นแฟนคลับ #เนเน่แบท อยู่แล้วค่ะอดจะเอาสองคนนี้มาใส่ในนิยายไม่ได้ จีจี้จะขรึมไม่ค่อยพูดเหมือนแบท..แต่แคทจะร่าเริงเหมือนเนเน่ค่ะ

เรื่องจากมุมมองแม่หมอ..

ฉันกับมัสสุมาถึงบริษัทลาล่าเฮลท์ช้ากว่าคุณพนัสเล็กน้อย…

มีคนมารอรับฉันกับมัสสุ..และเราก็มุ่งตรงไปยังสถานที่เกิดเหตุด้วยเส้นทางที่ไม่เหมือนเข้าบริษัท..

อาคารใหญ่โต..และบริษัทก็เช่าฟลอร์ทั้งฟลอร์ถึงสองชั้นสำหรับเป็นออฟฟิศ..เพื่อรองรับการประชุมของสมาชิกและส่วนสำนักงาน

มัสสุเหมือนเดินนำฉัน..ซึ่งเวลานี้..ฉันกำลังง่วนกับดวงชะตาที่ตั้งในสมุดด้วยวิชาดวงยามตรีจักร…

การจะคาดการณ์อะไรล่วงหน้าและพอจะไก๊ด์แนวทางการสืบสวนได้บ้าง..ก็ได้แต่ใช้วิชาโหราศาสตร์สายวิชากาลชะตานี่แหละ..และวิชาที่ฉันศรัทธาและมั่นใจ..ก็คงไม่แคล้ววิชาดวงยามตรีจักร..ซึ่งใช้มันคลี่คลายเรื่องราวในตอนแชทมรณะมาแล้ว…

เดินพลางพิจารณารูปดวงไปพลาง..จนถึงห้องเกิดเหตุเมื่อไหร่ไม่ทราบได้..พอเงยหน้าขึ้น..ก็พบว่าคุณพนัสกับลูกน้องคนหนึ่งรออยู่แล้ว…

“..คุณหงส์..”คุณพนัสทำเสียงขรึม..แต่ฉันรู้สึกว่าเขาดีใจที่เจอฉัน.. “..ยังไงผมก็ต้องรายงานตำรวจท้องที่ตามกฏหมาย..เพียงแต่จะขอร้องให้เงียบสักหน่อย..ซึ่งตรงนี้..ผมคงจะทำตามคำขอร้องของคุณอาทิตยาได้..”

“..คุณอาทิตยาที่เป็นประธานของลาลาเฮลท์ใชไหมคะ..”เหมือนฉันจำได้ว่าเวลาพูดถึงตรงนี้..ก็ก้มหน้าก้มตาอีกครั้ง..จนมัสสุต้องสะกิด..

“..เจ๊..ไม่ดูศพสักหน่อยหรือครับ..”

“..ผู้ตายสูงราว165-170cm..ใบหน้าทำศัลยกรรม..น่าจะเป็นคนเพชรบุรี..”ฉันพูดโดยอ่านจากดวงยามตรีจักร.. “..สาเหตุการตายน่าจะมาจาก..ยาพิษ..”

เสียงอุทานดังมาจากลูกน้องของคุณพนัส..

“..ให้ตายสิ..เคยได้ยินกิตติศัพท์ของแม่หมอหงส์มาตั้งแต่สมัยยังอยู่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..นี่ยังไม่ได้ตรวจศพเลยนะครับเนี่ย..”

ฉันมองไปรอบ ๆ ..ต้องเจออะไรสักอย่างตามที่ดวงยามตรีจักรบอกล่ะ..


สถานที่เสียชีวิตไฟต้องสลัว..มีเอกสาร..และผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับความงามอยู่ด้วย..

“..นี่เป็นห้องอะไรกันคะ..”..ฉันถาม..พลางหันมาทางเจ้าหน้าที่บริษัทที่ถูกรับมอบหมายให้ต้อนรับและดูแลพวกเรา..เวลานี้..ทุกคนคงง่วนกับงานที่บริษัทจัดเปิดตัวสินค้าและพรีเซนเตอร์..

แน่ล่ะ..แม้ว่าจะเกิดคดีร้ายแรง..แต่งานก็ยังต้องดำเนินต่อไป..

“..ห้องนี้ไว้สำหรับเก็บของค่ะ..แต่น้องน้ำหอมมักจะใช้ห้องนี้เป็นห้องซักซ้อมการพูดและสคริปต์เป็นการส่วนตัว..แต่ก็ไม่นึกว่า…”

“..ดูจากการตาย..”ลูกน้องของคุณพนัสตรวจดูศพด้วยความชำนาญ.. “..น่าจะเสียชีวิตได้ไม่ถึงสองชั่วโมง..”

คุณพนัสก้มลง..และช่วยลูกน้องตรวจสภาพศพ..ดมปากของผู้ตายด้วย..

“..กลิ่นแอลมอนด์..ยาพิษประเภทไซยาไนด์..”

ฉันหันมาทางมัสสุที่ยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่..

“..ตามน้องเค้าไป..ขอดูกล้องวงจรปิด..เราต้องรีบทำงานก่อนที่จะต้องรายงานตำรวจท้องที่ตามกฏหมาย..”

เจ้าหน้าที่บริษัทเองก็ดูกังวล..

“..ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ..ว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงแบบนี้ขึ้นได้..”

“..แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วค่ะ..ขอให้เราตรวจกล้องวงจรปิดด้วยนะคะ..”ฉันพยักหน้าให้มัสสุ..“..โหลดไฟล์เก็บไว้ด้วยล่ะ..”ฉันรู้ว่ามัสสุไม่เคยเรียนวิชาการสืบสวนสอบสวนอะไร..การให้ไปเก็บไฟล์กล้องวงจรปิด..เขาน่าจะถนัดกว่ามาก้ม ๆ เงย ๆ หาหลักฐานอะไรในห้องนี้..

“..ปล่อยให้เราจัดการเองครับ..”คุณพนัสพูด..“..ไม่ต้องห่วง..แต่สิ่งที่ผมไม่ชอบคือมีคนแตะต้องศพก่อนที่เราจะมา..ไม่ดีเท่าไหร่..”

“..คุณชาคริตเป็นคนพบศพก่อนค่ะ..อารามตกใจเลยเข้ามาดู..เค้าเหมือนรักกันอยู่นะคะ..”เจ้าหน้าที่สาวพูด..

ฉันโบกมือให้เจ้าหน้าที่คนนั้นพามัสสุไปเก็บภาพที่กล้องวงจรปิด..

และเมื่อสองคนนั่นไปแล้ว..สถานที่เกิดเหตุจึงเหลือแค่ฉัน..กับคุณพนัสและลูกน้องเท่านั้น..

“..กุมภ์..มันต้องมีอะไรสักอย่างหล่นอยู่และเป็นหลักฐาน..”ฉันพูด..

“..อะไรนะครับคุณหงส์..”ลูกน้องของคุณพนัสถาม..

“..หลักฐานไง..”ฉันมองดูในสมุดพก.. “..ถ้าอ่านไม่ผิด..น่าจะเป็นน้ำ..”

ฉันมองไปรอบ ๆ และเดินไปยังชั้นวางของที่ไม่ห่างนัก..

มันมีกระบอกน้ำที่เหมือนเป็นอุปกรณ์การชงเครื่องดื่ม..ปิดฝาแน่นเหมือนเป็นกระติกน้ำ..แต่มันมีสีเขียว..และมีตราบริษัท..วางเรียงรายไว้สามสี่อัน..

คุณพนัสเดินตามมา..

“..มีอะไรหรือครับคุณหงส์…”

ฉันจับกระบอกน้ำนั้นเขย่าทีละอัน..และยื่นอันสุดท้ายให้..

“..ในนี้ต้องเป็นน้ำที่ผู้ตายดื่มแน่นอนค่ะ..”

“..คุณรู้ได้ยังไง..”คุณพนัสดูจะทึ่งฉัน..รับกระบอกน้ำสีเขียวมา..

“..มันคงเป็นของใช้ส่วนตัวของผู้ตาย..แต่ฆาตกรแอบวางยาพิษไว้..พอผู้ตายดื่ม..ก็เสียชีวิตทันที..เพียงแต่การจัดวางกระติกน้ำรวมกับกระติกน้ำอื่น ๆ ที่เป็นข้าวของในห้องนี้..อาจจะสามารถพรางตาใครต่อใครได้..คนร้ายก็คงเป็นคนที่อยู่ในบริษัทตอนนี้แหละค่ะ..”

คุณพนัสครางอือม์…

“..คุณหมายถึง..คนร้ายวางยาในกระติกน้ำซึ่งเป็นของส่วนตัวของผู้ตาย..ถ้าอย่างนั้น..เค้าก็สามารถฆ่าผู้ตายโดยที่ไม่ต้องมาพบเจอผู้ตายเลยด้วยซ้ำ..”

“..การตรวจสอบกล้องวงจรปิดอาจจะไม่มีประโยชน์อะไร..”ฉันว่า.. “..นอกจาก..เช็คดูว่า..ใครที่เข้ามาในห้องนี้บ้างตอนที่ผู้ตายเสียชีวิต..”

ฉันก้มดูพื้น..

“..มีรอยคราบเปื้อนที่พรม..อาจจะเป็นคราบเครื่องดื่มที่ผู้ตายดื่ม..และนั่นเป็นสาเหตุทำให้เธอเสียชีวิต..เนื่องจากห้องเป็นห้องปรับอากาศและเวลาที่ผ่านไปขนาดนี้..รอยน้ำก็คงแห้งหมดแล้วล่ะค่ะ..เหลือเป็นคราบไว้..”

คุณพนัสพยักหน้า..

“..ถ้าหากจำลองสถานการณ์ได้..น่าจะมีกระติกใส่เครื่องดื่มของผู้ตายตกอยู่ด้วย..แต่คนร้ายทำเนียนแอบเอามันขึ้นมา..ปิดฝา..จากนั้นวางปะปนไว้กับกระติกที่มีลักษณะเหมือนกันที่วางโชว์ไว้เพื่อไม่ให้หาเบาะแสได้ว่า..ผู้ตายถูกยาพิษจากอะไร..”

“..และอาจจะหาทางทำลายหลักฐานภายหลัง..”ฉันพูด..

“..ถ้าเราใช้ภาพจากกล้องวงจรปิด..จะรู้ว่า..กลุ่มคนที่ถึงตัวผู้ตายพวกแรก ๆ ..ก็น่าจะมีคนที่เป็นคนร้ายปะปนอยู่..ทำให้การทำงานของเราสะดวกขึ้น..”คุณพนัสให้ความเห็น..

แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นนะ..

“..เอาผู้ต้องสงสัยไปสอบทีละคน..เดี๋ยวเราก็เจอพิรุธเอง..”คุณพนัสพูดอย่างสบายใจ.. “..อย่างที่ง่ายที่สุด..ก็คือตรวจสอบลายนิ้วมือบนกระติก..ถ้ามีลายนิ้วมือของคนที่ไม่ควรจะจับกระติกได้..มันก็จะเป็นหลักฐานสำคัญ..”

กุมภ์ลูกน้องของคุณพนัสเป่าปาก..

“..แบบนี้..ผมว่า..เราน่าจะได้ข้อมูลครบถ้วนแล้วนะครับ..แจ้งท้องที่ได้แล้วกระมังครับหัวหน้า..”

พนัสเห็นสีหน้าฉันยังไม่วางใจก็อดขมวดคิ้วไม่ได้..พลางถามว่า..

“..ดูคุณยังไม่ไว้ใจ..มีอะไรหรือเปล่าครับคุณหงส์..”

ฉันบอกไม่ถูก..

ตามรูปการณ์..ทุกอย่างควรจะจบได้ไม่ยาก..หรือฉันคิดอะไรมากไปหรือเปล่า..

“..ไม่อยากจะสรุปง่าย ๆ แบบนั้นนะคะ..แต่ก็ยังไม่ทราบว่าจะแย้งกันยังไง..”

“..วิชาโหราศาสตร์ของคุณ..สามารถระบุตัวคนร้ายได้ไหมล่ะครับ..”

“..เดี๋ยวต้องรอดูผลนะคะ..”ฉันมองดวงยามตรีจักรของฉันอีกครั้ง..

ฉันอดพูดอีกไม่ได้

“..วิชาโหราศาสตร์..ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาลได้..แต่หากสักวัน..สิ่งที่ปรากฏในวิชาโหราศาสตร์กับหลักฐานทางข้อเท็จจริง..มันขัดแย้งกัน..ฉันคงเซ็งน่าดู..”

“.ผมเชื่อว่ามันต้องไปด้วยกันได้.เพราะที่ผ่านมา.คุณก็ทำให้มันสอดคล้องกันได้อย่างไม่น่าเชื่อนะครับคุณหงส์..”

คุณพนัสจับบ่าของฉัน..และยิ้มให้..

เขารู้ว่าฉันกังวล..ทั้งที่มันไม่ควรจะกังวล..

แต่สำหรับเขา..ฉันรู้ดี..ความเครียดของฉันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเสมอ..

และสายตาของเขาในตอนนี้..บอกได้คำเดียว..ว่าแทบจะทำให้ฉันระทวยเสียให้ได้..

แต่ความกังวลของฉันมันอาจจะทำให้ความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันกับเขามีต่อกัน..กลายเป็นเรื่องที่ต้องมองข้ามไปก่อน..

เพราะคุณพนัสพยักหน้าให้ลูกน้อง..

“..กุมภ์..ติดต่อท้องที่..สน.นี้..ผมรู้จักมักคุ้นกับผกก.วิชัย..และสารวัตรสืบสวนที่ชื่อมานพดี..คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ..”

…….

เรื่องจากมุมมองของแคท

งานอีเวนท์ถูกรวบรัดให้จบลงอย่างรวดเร็ว..ตามใบสั่งของท่านประธานฯ..

ฉันกับจีจี้ลงมาหลังเวที..อ่อนรีบเข้ามาคุยกับฉันอย่างตระหนก..

“..แคท..แกกับจีจี้ยังกลับไม่ได้นะ..”

อ่อนหน้าซีดผิดสังเกต..

จีจี้เองก็ประหลาดใจจนถามขึ้นว่า..

“..ตกลงมีเรื่องอะไร..”

“..ตำรวจท้องที่มาแล้ว..พ่อแกเรียกเขามาเองล่ะอิแคท..”อ่อนหันมาทางฉัน.. “..แต่พวกแกกับฉันต้องไปพิมพ์ลายนิ้วมือเก็บหลักฐานตามที่ตำรวจเขาขอมา..”

ฉันคงไม่แปลกใจเท่าไหร่สำหรับเรื่องนี้…

“..ถ้าแบบนี้..แปลว่าพ่อกับอาหงส์คงพอจะรู้เบาะแสฆาตกรแล้วสินะ..”

“..พวกเขาระบุคนที่ต้องไปพิมพ์ลายนิ้วมือ..ฉันก็ต้องไปด้วย..”

จีจี้ยื่นเสื้อคลุมให้ฉัน..บอกตรง ๆ ว่าอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ..ทำให้ฉันกับจีจี้ซึ่งสวมแต่เสื้อกล้ามออกกำลังกาย..รู้สึกสะท้านได้เหมือนกัน..

อ่อนพาฉันกับจีจี้ไปยังห้องแต่งตัวซึ่งไม่ห่างจากห้องที่เป็นจุดเกิดเหตุนัก..แน่นอน..ที่นั่น..มีตำรวจในเครื่องแบบ..รออยู่พร้อมกับพ่อฉัน..อากุมภ์ลูกน้องของพ่อ..และอาหงส์กับพี่มัสสุ..

พ่อเห็นหน้าฉันก็ไม่พูดอะไรมาก..พยักหน้าให้ฉันกับจีจี้..

“..ต้องทำตามกระบวนการ..ไม่มีอะไรมากหรอกนะลูก..ไม่ต้องกลัว..”

ฉันเองก็เข้าใจ..

ไม่ช้า..ฉันก็วางมือลงบนเครื่องมือที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเตรียมมา..บันทึกลายนิ้วมือทั้งสิบนิ้วไว้..เก็บหลักฐานลงในคอมพิวเตอร์..จีจี้กับอ่อนก็ทำเหมือนกัน…

พ่อมองดูอย่างพอใจ..อาหงส์ก็ยิ้มให้ฉัน..ตำรวจท่าทางยศสูงหน่อยที่ยืนข้างพ่อก็หันมาพูดขึ้นว่า..

“..ต้องขอบคุณมากเลยนะครับ..คุณพนัสกับคุณลักขณาทำให้งานผมง่ายขึ้นเยอะ..”

“..สารวัตรก็ทำงานดีด้วยแหละครับ..รู้จักใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์ด้วย..”

“..เราสามารถระบุตัวคนร้ายได้อย่างไม่ยากนักครับ..ผมกะจะให้มันจบ ๆ ในวันนี้เลย..กองพิสูจน์หลักฐานแค่มาตรวจสอบยืนยันอีกครั้งตามหน้าที่เท่านั้น..ท่านผกก.ท่านมีวิสัยทัศน์ครับ..เบิกงบประมาณเพื่อซื้อเครื่องมือเหล่านี้มันเสียเวลา..ใช้กองทุนและเงินบริจาคของประชาชนให้เป็นประโยชน์จะดีกว่า..เครื่องไม้เครื่องมือพวกนี้มันก็ไม่แพงมากแล้ว”

ฉันมองป้ายชื่อที่หน้าอกคนที่พ่อเรียกสารวัตรคนนั้น..ชื่อมานพ..มองจากบั้งที่ไหล่..ก็น่าจะสักพันตำรวจโท..

ท่านประธานลาล่าเฮลท์..คุณอาทิตยาและคุณหน่องก็เข้ามาในห้องตามคำสั่งของตำรวจ..และเก็บลายนิ้วมือไว้เช่นกัน..ดูเหมือนท่านประธานจะมีสีหน้าไม่พอใจ..แต่ฉันว่า..ไม่น่าจะเกี่ยวกับการเก็บหลักฐานหรอกนะ..

“..บริษัทเรากำลังไปได้สวย..ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องขึ้น..เป็นการฆาตกรรมจริง ๆ ใช่ไหมคะสารวัตร..”

“..ครับ..แต่อย่ากังวลนะครับ..เราได้รับความช่วยเหลือจากคุณพนัสแห่งกรมสืบสวนคดีพิเศษ..ซึ่งสามารถระบุมูลเหตุและหลักฐานได้อย่างรวดเร็ว..และเราจะพยายามหาคนร้ายให้ได้ในวันนี้..”

ฉันอดมองไปที่อาหงส์ไม่ได้..พ่อน่ะฉันเชื่อว่าเก่งพอ..แต่งานนี้..อาหงส์น่าจะมีส่วนมากกว่าพ่อนะ..

แต่คงเป็นเพราะสถานภาพที่อาหงส์เป็นแค่หมอดูกระมัง..เลยต้องยกความชอบทั้งหลายให้พ่อไปก่อน..

เพียงแต่ฉันไม่เข้าใจสีหน้าที่ดูกังวลคิ้วที่ขมวดของอาหงส์เลย..

“..ถ้าไม่เป็นข่าวได้ก็จะดีนะคะ..”ท่านประธานดูจะกังวล..

“..ผมมาแบบเงียบ ๆ ตามที่คุณพนัสขอร้องเลยล่ะครับ..”

ท่านประธานเดินมาที่พ่อของฉัน..ยกมือไหว้..

“..ต้องขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือ..”

“..เผอิญแคทให้มาช่วยน่ะครับ..”พ่อพูดยิ้มๆ..“..ในฐานะที่ลูกสาวเป็นพรีเซนเตอร์ให้ลาลาเฮลท์..ยังไงก็ต้องช่วยอยู่แล้วล่ะครับ..”

คุณหน่องที่อยู่ใกล้ ๆ ท่านประธานอดทักทายอาหงส์ไม่ได้..

“..ดีใจจริงนะคะที่เจอแม่หมอหงส์ที่นี่..”

ท่านประธานจึงได้หันมาหาอาหงส์..

แทนที่อาหงส์จะทักทายเป็นปรกติ..กลับพูดขึ้นในสิ่งที่ฉันประหลาดใจ..

“..ชอบสไปโรคลอโรของลาลาเฮลท์มากค่ะ..”

ท่านประธานดูจะงง ๆ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้..

“..แม่หมอรู้จักผลิตภัณฑ์ของเราด้วยหรือคะ..”

“..สไปโรคลอโร..เห็นว่าชงดื่มเป็นน้ำชาได้เลยนี่คะ..”

“..ค่ะ..”ท่านประธานหัวเราะเช่นกัน..”..เป็นสาหร่ายที่มีคุณสมบัติช่วยชะล้างคลอเรสเตอรอล..และของเสียในระบบขับถ่าย..สนใจเดี๋ยวจะให้ไปลองใช้สักชุดค่ะ..”พูดจบก็หันมาทางลูกน้อง.. “..ไปจัดสไปโรคลอโรมาหนึ่งชุด..”

“..รวมมิกซ์บอทเทิลด้วยไหมคะ..”ลูกน้องถาม..ซึ่งฉันรู้ว่ามันหมายถึงกระติกสีเขียวที่ใช้ชงและเก็บเครื่องดื่ม.

“..เอาด้วยสิ..”..

ความเป็นความตาย..ฆาตกร..คดีฆาตกรรม..ดูจะเป็นที่สนใจน้อยไปกว่าผลิตภัณฑ์สไปโรคลอโรของลาลาเฮลท์เสียแล้วล่ะ..ฉันละงงจริง ๆ …

ไม่ช้า..สไปโรคลอโรก็ส่งถึงมือท่านประธาน.และมันถูกมอบต่อให้แม่หมอหงส์..

ฉันฟังการสนทนาหูผึ่งทีเดียวแหละ..

“..สไปโรคลอโร..ของเราทำใส่ถุงคล้ายถุงชานะคะ..กล่องหนึ่งมีสิบถุง..ใส่ลงในกระติกที่เรามีตัวดักถุงและตะกอน..จากนั้นให้เติมน้ำอุ่น..หรือถ้าจะเป็นน้ำเย็นก็ได้นะคะ..แต่น้ำอุ่นสไปโรคลอโรจะละลายเร็วกว่า..น้ำจะมีสีเขียวของคลอโรฟิลและสาหร่ายก็อย่าตกใจ..จิบกินไปได้ทั้งวันค่ะ..หมดแล้วก็เติมน้ำใหม่..เติมได้เรื่อย ๆ ถุงหนึ่งใช้ได้เป็นสิบ ๆ ครั้งกว่าจะต้องเปลี่ยนใหม่..”

ท่านประธานลงทุนอธิบายและเปิดกระติกสีเขียวให้ดูภายใน..พร้อมทั้งบอกวิธีชงสไปโรคลอโรอย่างละเอียด..ซึ่งอาหงส์ดูจะสนใจเป็นพิเศษ..

อาจะล้างของเสียในร่างกายและรักษาหุ่นหรือยังไงกันก็ไม่ทราบนะคะ..

ระหว่างนั้น..เหมือนคนที่ถูกระบุให้มาพิมพ์ลายนิ้วมือก็ทยอยเข้ามาพิมพ์จนครบถ้วนแล้ว..

แต่เหมือนท่านประธานกับอาหงส์กำลังสนทนาอย่างออกรสทีเดียวกับผลิตภัณฑ์ที่ชื่อสไปโรคลอโรนี่แหละค่ะ..

“..ต้องขออภัยที่ขัดจังหวะนะครับ..”เสียงท่านสารวัตรมานพดังขึ้นหลังจากพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจซึ่งทำหน้าที่บันทึกและพิมพ์ลายนิ้วมือ..

“..เราพบกระติกสีเขียวที่ทางลาลาเฮลท์เรียกว่า..มิกซ์บอทเทิล..ของผู้ตายซึ่งมีรอยนิ้วมือของฆาตกรติดอยู่..ซึ่ง..นี่คือสาเหตุที่ต้องการให้กลุ่มคนต้องสงสัยตามที่เราสามารถระบุได้จากกล้องวงจรปิด..เข้ามาเก็บรอยนิ้วมือเป็นหลักฐานและเปรียบเทียบกับรอยนิ้วมือบนกระติกของผู้ตาย..”

ฉันเห็นใครบางคนดูกระสับกระส่ายผิดสังเกต..

สารวัตรมานพพูดต่ออีกว่า..

“..แค่พิมพ์รอยนิ้วมือจากกระติกมาตรวจสอบกับคอมพิวเตอร์..มันก็ใช้เวลาไม่นาน..และเราเช็คแล้ว..กระติกมีรอยนิ้วมือของผู้ตายเอง..ซึ่งก็ไม่แปลกอะไร..ลายนิ้วมือของแม่หมอหงส์..ซึ่งไม่ได้สวมถุงมือตอนหยิบจับกระติก..อันนี้ไม่ประหลาดใจ..เพราะเข้ามาช่วยสืบสวน..แต่มันมีรอยนิ้วมือของใครอีกคนที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับผู้ตาย..แถมยังอยู่ในข่ายสงสัยจากกล้องวงจรปิด..”

สารวัตรหันมาทางใครคนหนึ่งซึ่งหน้าซีด..

“..ต้องขอเชิญคุณไปให้การที่โรงพักและรับทราบข้อกล่าวหาครับ..คุณนงคราญ..”

ฉันเห็นคุณหน่องมีสีหน้าแทบสิ้นสติ..

ร่างที่สมบูรณ์สีหน้าที่สดใจกลับกลายเป็นห่อเหี่ยว..หดหู่..

“..ข้อหาฆาตกรรมคุณน้ำหอม..ด้วยยาพิษที่วางในกระติกมิกซ์บอทเทิลซึ่งบรรจุเครื่องดื่มคลอโรสไปโรของผู้ตายเองครับ..”

……

ฉันเห็นคุณหน่องทรุดตัวลงอย่างท้อแท้..ท่ามกลางความตกตะลึง..

ไม่อยากบอกเลยว่า..ฉันสังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าน่าจะเป็นเธอนั่นแหละ..

เพราะมันดูแปลก ๆ ตั้งแต่เธอเข้ามาขอถ่ายรูปคู่กับฉันและจีจี้ก่อนหน้านั้นแล้ว…

“..และสำหรับรายละเอียดถึงข้อกล่าวหา..ผมคงต้องขออนุญาตเก็บไว้ให้อัยการฟ้องในชั้นศาล..คุณสามารถหาทนายได้นะครับคุณนงคราญ..แต่ในเบื้องต้น..เชิญที่โรงพักก่อนครับ..

ท่านประธานดูจะงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น..

“..นี่อะไรกันคะ..สารวัตร..หน่องไม่น่าจะเป็นคนร้ายได้นะคะ..เธอเป็นผู้บริหารระดับซูเปอร์โกลด์ไดมอนด์ของเรา..ถือว่าเป็นสมาชิกที่ได้รับตำแหน่งสูงสุดเลยทีเดียว..”

“..มันคงไม่เกี่ยวกันหรอกนะครับ..เราพิจารณาจากหลักฐานเป็นสำคัญ..”สารวัตรพูด..

“..แต่ว่า..สารวัตรคะ..หากทุกคนรู้ว่าคุณหน่องที่เป็นผู้บริหารระดับสูงสุดของธุรกิจลาลาเฮลท์เป็นฆาตกร..มันคงไม่ดีนักนะคะ..”ท่านประธานเหมือนจะโวยวายไม่พอใจ..

ฉันเข้าใจดี..ลาล่าเฮลท์กำลังไปได้สวย..และคุณหน่องเองก็กลายเป็นสมาชิกที่ได้รับความสำเร็จมากที่สุด..หากกลายมาเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็..ผลกระทบมันจะรุนแรงขนาดไหน..

“..กฎหมายก็คือกฎหมายนะครับ..คุณอาทิตยา..คุณต้องเข้าใจ..”

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..ท่านประธาน..รอยนิ้วมือของดิฉันไปอยู่ที่มิกซ์บอทเทิลของน้ำหอมขนาดนี้แล้ว..มันคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะค่ะ..”คุณหน่องดูจะท้อแท้กับสิ่งที่เกิดขึ้น..

“..ถ้าคุณไม่พยายามจะปกปิดหลักฐาน..ก็คงไม่มีใครจับคุณได้หรอกนะครับ..”สารวัตรมานพพูด.. “..ผู้ตายเสียชีวิตเพราะยาพิษ..ซึ่งอยู่ในเครื่องดื่มในกระติกนี้..ตามเหตุผลควรจะพบกระติกอยู่ข้างตัวผู้ตายเพราะควรจะเสียชีวิตทันทีหลังจากกินเข้าไป..แต่มันกลับถูกแอบเอาไปวางปน ๆ กับกระติกที่ตั้งโชว์บนชั้น..เหมือนอยากจะกลบเกลื่อนหลักฐาน..ถ้าไม่ใช่คนร้ายแล้ว..จะทำไปทำไม..”

แต่ฉันได้ยินเสียง ๆ หนึ่งที่ดังขึ้นแบบมั่นคงแจ่มใส..

“..ถ้าหากไม่ใช่คนร้าย..ก็ทำไปเพื่อกลบหลักฐานให้คนร้ายก็ได้นี่คะสารวัตร..”

นั่นคือเสียงของอาหงส์ที่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอาจะพูดออกมาแบบนั้นได้..

สารวัตรมานพขมวดคิ้ว..

“..ถ้าอย่างนั้น..คุณหน่องจะต้องให้การปฏิเสธ..พร้อมกับหาทางแก้ต่างเอาเอง..ก็ต้องเป็นหน้าที่ทนายแหละครับ..ว่าแต่..คุณหน่องจะกลบหลักฐานให้ใครหรือครับ..”

“..ถ้าหากเธอจะกลบหลักฐาน..แปลว่า..คน ๆ นั้น..ต้องมีความสำคัญกับเธอมากพอดู..และแบบนี้คงยอมรับผิดแทนให้แน่นอน..หากถึงขนาดนี้แล้ว..เธอคงไม่ยอมบอกเราแน่..”อาหงส์เสียงเครียด..ซึ่งฉันเห็นคุณหน่องยังคงนิ่ง..เหมือนยอมจำนนแต่โดยดี…

สารวัตรดูจะรำคาญอาหงส์เหมือนกัน..

“..ถ้าคุณมีความเห็นเป็นอื่น..ก็หาหลักฐานมาเถอะครับ..เราจะคุยกันด้วยหลักฐาน..ไม่ใช่ข้อสันนิษฐาน..หรือแม้แต่โหราศาสตร์ที่คุณชำนาญ..”เหมือนสารวัตรมานพจะทราบว่าอาหงส์เป็นใครอยู่เหมือนกัน..

พ่อรีบพูดหลังจากที่อาหงส์โดนสารวัตรแขวะไปเมื่อสักครู่..ท่าทางพ่อคงไม่อยากให้เพื่อนกับอาหงส์ต้องทะเลาะกันแน่..เพราะจะว่าไป..พ่อก็ชอบอาหงส์อยู่นี่..

“..ใจเย็น ๆ นะครับสารวัตร..ผมว่าคุณลักขณาคงมีเหตุผลอยู่นะครับ..”

ฉันเห็นอาหงส์มองที่สมุดพก..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..ตอนนี้เวลาเกือบสองทุ่ม..ฉันขอเวลาทุกท่านสักระยะหนึ่งได้ไหมคะ..ไม่เกินสามทุ่ม..รับรอง..ไม่เกินแน่นอน..แต่มีข้อแม้ว่า..ทุกคนในที่นี้ห้ามออกไปไหน..ถ้าหิวข้าวก็ขอให้คนอื่นซึ่งไม่ถือว่าเป็นผู้ต้องสงสัย..ไปหาซื้อข้าวมารับประทานก่อนได้..ดิฉันจะไขปริศนาให้กระจ่าง..”

สารวัตรมานพขมวดคิ้ว..ในขณะที่พ่อพยายามพูดขึ้นว่า..

“..สารวัตรครับ..ผมขอใช้เครดิตทั้งหมดของผมรับรองคำพูดของคุณลักขณา..ขอเวลาไม่เกินสามทุ่มครับ..”

อาศัยที่พ่อเป็นเจ้าหน้าที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..และเป็นที่คุ้นเคยทั้งสารวัตรเองและผู้กำกับ..น้ำหนักจึงมากพอที่จะให้สารวัตรมานพตัดสินใจได้ไม่ยาก..

“..ถ้าคุณพนัสขอร้อง..ผมคงปฏิเสธได้ยาก..เพียงแต่ว่า..ถ้าสามทุ่มไม่มีอะไรคืบหน้า..”

อาหงส์เองก็เหมือนจะมั่นใจในตัวเองเช่นกัน..

“..ฉันจะไม่รั้งสารวัตรแม้แต่น้อย..จับคุณหน่องไปโรงพักได้เลยค่ะ..”

เสียงคุณหน่องพูดอย่างปลงตัวเอง..

“..ไม่ต้องเสียเวลาหรอกค่ะแม่หมอ..ถ้ามันจะมีหลักฐานถึงขนาดนั้น..ดิฉันคงไม่มีอะไรจะแก้ตัวแล้วล่ะค่ะ..”

อาหงส์เดินมาหาคุณหน่อง..ยิ้มเล็กน้อย..

“..ฉันว่าฉันรู้ว่าฆาตกรเป็นใคร..และเข้าใจคุณด้วยค่ะว่าทำไมถึงทำแบบนี้..คุณไม่ต้องทำอะไรหรอกนะคะ..อยู่เฉย ๆ ..หลักฐานและกฏแห่งโชคชะตาจะทำงานของมันเอง..”

ฆาตกรเป็นใคร..นี่อาหงส์รู้แล้วหรือ..

ฉันอดหันมามองจีจี้ไม่ได้..ดูจีจี้ก็สนใจคดีที่ตัวเราอยู่ในเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดนี้เช่นกัน..

“..กลับดึกหน่อยนะจีจี้..”ฉันปลอบ.. “..แกด้วย..อ่อน..”

ผู้จัดการของเราได้แต่พยักหน้า..

“..ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนังแคท..ว่าใครเป็นฆาตกร..”

พ่อดูจะวิตกกังวลบางเรื่อง..

“..คุณหงส์..คุณรู้ว่าฆาตกรเป็นใครแล้วอย่างนั้นหรือ..”

“..ค่ะ..แต่ไม่ต้องวิตกหรอกนะคะ..การจะกล่าวหาใครลอยๆ สำหรับดิฉัน..ไม่มีทางแน่นอน..”อาหงส์เหมือนจะไม่เครียดอะไร..ในขณะที่ฉันเห็นพี่มัสสุหน้าตาเหมือนลำบากใจเป็นที่สุด..

ฉันอดเข้าไปหาอาหงส์ไม่ได้..

“..อาหงส์..จะให้แคทช่วยอะไรก็บอกนะคะอา..”

“..แคทแค่อยู่เฉย ๆกับจีจี้ก็พอแล้วล่ะ..”อาหงส์ยิ้มอย่างใจดี..และเลยยิ้มให้จีจี้ด้วย.. “..เสียดายนะ..น่าจะมาก่อนเพื่อมาดูแคทกับจีจี้ทำงานบนเวที..เพราะวันนี้แต่งตัวเซ็กซี่กันทั้งคู่..”

“..อาหงส์คะ..”ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับคำหยอกของอาหงส์ดี..

ดูเหมือนพ่อจะลำบากใจเหมือนกัน..

“..คุณหงส์..ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณสงสัยใครอยู่..”

“..เพราะฉันต้องยอมให้ทุกอย่างมันเดินไปตามครรลองของมันก่อนค่ะ..และสำหรับคุณหน่อง..ดวงชะตาไม่เคยบอกว่าเธอเป็นฆาตกร..ดังนั้น..ฉันเชื่อว่าคุณหน่องต้องไม่ใช่..แม้จะมีหลักฐานและข้อสรุปบางอย่างให้เห็นอยู่ก็ตาม..”

พูดจบอาหงส์ก็พยักหน้ากับพี่มัสสุ..และต่างก็ชวนกันเดินออกจากที่ตรงนั้น..

ฉันแอบสบตากับจีจี้..เหมือนจีจี้จะรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่..ถึงกับส่ายหน้า..

“..แคท..เราเป็นแค่นางแบบ..พรีเซนเตอร์สินค้านะแคท..”จีจี้พูดตามประสาคนที่อาจจะขี้กังวลไปบ้าง..

“..จีจี้..แคทอยากรู้..”

“..เธอจะทำยังไงล่ะ..ทุกคนต้องอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือไง..”จีจี้ถาม..

“..แคทว่าแคทมีวิธีนะ..”

ฉันยิ้มให้จีจี้..ก่อนจะก้มมองตัวเอง..จี้จี้ถึงกับหัวเราะ..

จีจี้คงจะทราบมุกของฉันแล้วล่ะ..

สภาพที่นุ่งชุดออกกำลัง..เสื้อกล้าม..กางเกงเลคกิ้งสามส่วน..ฉันว่า..พ่อที่อยู่ด้วยคงไม่อยากให้ลูกสาวกับลูกสะใภ้ต้องโชว์ส่วนสัดต่อหน้าต่อตาคนจำนวนมากแน่นอน..

และแค่การขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า..มันไม่น่าจะยุ่งยากอะไรนักใช่ไหม..

ถือโอกาสตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า..เถลไถลไปแอบดูการทำงานของอาหงส์..ก็คงจะดีไม่น้อย..

ฉันเอ่ยปากขออนุญาตไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย..พ่ออดมองฉันกับจีจี้ไม่ได้..เหมือนนึกขึ้นได้ว่าควรจะไม่พอใจฉัน

“..พ่อเกือบลืมไป..นี่ตกลงต้องแต่งตัวแบบนี้ทำงานจริง ๆ ใช่ไหม..”

ฉันอดแลบลิ้นไม่ได้..

“..แหม..พ่อก็..บริษัทต้องการสาวสวยหุ่นดีเป็นพรีเซนเตอร์นี่คะ..”

พ่อหันมาทางอ่อน..

“..เธอเป็นผู้จัดการ..ก็ควรจะดูแลแคทกับจีจี้ด้วย..วิธีนำเสนอว่าหุ่นดีแบบไม่ต้องแต่งตัวโป๊แบบนี้..มีตั้งเยอะแยะ.”

ท่านประธานอาทิตยาอดพูดไม่ได้..

“..ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ..ทางบริษัทจะไม่ยอมให้หนูแคทกับจี้จี้ถูกมองไปในทางไม่ดีอย่างที่คุณกังวลแน่นอนค่ะ..ดิฉันก็มีลูกสาวนะคะ..เข้าใจคุณดีค่ะ..คุณพนัส..”

“..พ่อคะ..นี่ถือว่าธรรมดานะคะ..ไม่ได้โป๊เลย..”ฉันพยายามใช้จิตวิทยา..รู้ดีว่า..คำว่าไม่โป๊ของฉัน..สำหรับพ่อ..จะกลายเป็นว่าโป๊มาก ๆ

“..ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไปไป๊..”พ่อเหมือนจะรับไม่ได้..เพราะสังเกตว่าตำรวจบางคนก็มองฉันกับจีจี้อยู่เหมือนกัน

ผู้ชายจะไปอดใจไหวได้ยังไง..ในเมื่อผู้หญิงสวยหุ่นดีแต่งตัวชุดออกกำลังเซ็กซี่อยู่ตรงนี้แล้ว..

“..แต่ที่นี่เป็นห้องแต่งตัวนะคะ..ปรกติจะเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่นี่อยู่แล้ว..”

“..งั้นก็ไปห้องน้ำ..รีบไปเปลี่ยน..อย่าให้ฉันเห็นแกแต่งตัวแบบนี้เวลาอื่นนะแคท..”พ่อเหมือนบ่นๆ หงุดหงิด ๆ ..

ฉันหัวเราะเบา ๆ ..พยักหน้าให้จีจี้..อ่อนยื่นกระเป๋าใส่เครื่องแต่งตัวให้..

ฉันกับจีจี้ออกมาจากห้องแต่งตัว..ไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่าง..แต่ในช่วงนั้น..ฉันสังเกตถึงความผิดปรกติบางอย่าง..

เหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามปั้นสีหน้าและวางท่าเรียบเฉย..ในขณะที่ความรู้สึกภายใน..อาจจะกำลังพลุ่งพล่านและวิตกกังวล..ทีแรกฉันนึกว่าจะเป็นคุณหน่อง..แต่ก็ไม่ใช่..

ฉันรู้ดี..พฤติกรรมและท่าทีของอาหงส์นั่นเองที่เป็นสาเหตุ..เพราะอาหงส์ต้องการจะหาหลักฐานจับคนร้ายตัวจริงให้ได้..

ต้องการให้ทุกอย่างมันจบภายในเวลาไม่เกินสามทุ่มนี้แหละ..

ว่าแต่อาหงส์จะหาหลักฐานอย่างไรกันนะ..เพราะมันคงจะไม่ง่ายนัก..

แต่ฉันว่า..อาหงส์ต้องทำได้แน่นอน…

…….

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #32 echo1 (@echo1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 05:23
    พอเดาได้แล้วครับว่าเป็นใคร เพียงแต่เขาทำยังไงเท่านั้น สนุกไปอีกแบบครับ
    #32
    0
  2. #9 jumsook (@jumsook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:43
    น่าติดตามมากกก มาต่อเร็วๆนะคะ
    #9
    0