ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 89 : ราชวังวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 ก.พ. 64

ทางด้านสิง เขาจัดการเรื่องบ้านของเจ้าเมืองพะโคเสร็จ ส่งเต่าตาบอดเข้าคุมขังเพื่อประหารวันพรุ่งยามอาทิตย์ตั้งตรง ตัวเองเรียกทหารคนรับใช้สนิทจัดตั้งปะรำพิธี กระทงกาบกล้วยปักสร้างเป็นเก้าห้อง ของคาวหวานพร้อมสรรพ ปั้นดินเหนียวเป็นหุ้นคนใส่กระทง ใช้กระดาษรูปคนปักประดับยอดไม้ ผู้คนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือ ช่วยลดเวลาที่ต้องเสียไปของสิงได้เป็นอย่างมาก ใช้เวลาไม่ถึงคืนก็สามารถทำออกมาได้สำเร็จ ทั้งไม้ง่าม ข้าวเปลือก มะพร้าว ล้วนออกไปหาจากภายนอกได้โดยง่าย เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเองก็มีเต็มวังไปหมด สิงนั่งลงตั้งบทสวด เหล่าทหารขนดำทั้งเหล่าที่ไม่อยู่ในหน้าที่ต่างร่วมวงสวดภาวนา

ร่วมปัดเป่าความชั่วร้าย ผู้คนผ่านไปมาไม่อาจเข้าใจได้ ทหารขนดำรีบทำงานอย่างแข็งขันเพื่อขอได้เข้าร่วมสักครั้ง นานทีจะได้ร่วมทำพิธีกรรมร่วมกับนายใหญ่แห่งพวกเขา นับเป็นเกียรติแห่งชีวิต ของเส้นทางนักไสยเวท ทหารธรรมดาไม่เข้าใจได้ แม้แต่เหล่าคนชั้นสูงยังไม่เข้าใจว่าคนเหล่านี้ทำสิ่งใด เพียงแต่พวกเขาสัมผัสได้ ร่างของทหารขนดำทั้งหมดปรากฏกลิ่นอายความศรัทธาปรากฏ มันลอยสูงขึ้นฟ้า มุ่งตรงสู่ศูนย์กลางแห่งทั้งหมด เมื่อบทสวดสุดท้ายร่ายออก “ฝูงข้าทั้งหลาย แต่งพร้อมกันด้วยคาวหวาน มีต้นว่าปลาจากบูรพา ข้าวสารจากอุดร เสื้อผ้าจากประจิม ผืนดินจากทักษิณ ถวายแด่เทพยดาเจ้าที่ ประจบประจำถิ่นที่อยู่นี้ จงมารับเอาไว้ ตั้งแต่นี้ไปหน้า พรายอย่าได้อยู่ ผีอย่าให้เห็น สิบปีอย่าได้เข้า เก้าปีอย่าได้มาผ่าน แต่นี้สิทธิ์เดียวคือโตข้า หาได้มีที่ยืนแก่มูลมารไม่” เขาสูดลมหายใจเข้าแล้วปักธูปลงไป

“ท่านทั้งหลาย รบกวนแล้ว” สิงประกาศคำสุดท้ายก่อนจะจมลงสู่ห้วงสมาธิ

เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ราชวังวิญญาณแห่งนี้กลับเวิ้งว้างไร้ผู้คน สิงมองซ้ายขวาไม่เห็นร่างวิญญาณขององค์ชายใหญ่กลับต้องแปลกใจ จ้องมองดูมือของตนกลับเป็นปรกติไม่เหี่ยวย่น สร้างความแปลกใจให้เขาอีกครั้ง หรือองค์ชายใหญ่ผู้นี้ดวงวิญญาณไม่กล้าแข็งพอ นานปีถึงออกมาได้คราหนึ่ง ช่างปะไร สิงเดินตรงมุ่งสู่ใจกลางของราชวังวิญญาณเพื่อจัดการยืนยันสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของพื้นที่ทันที

ยังโชคดีที่ที่นี่มีแต่วิญญาณสัมภเวสีทั่วไป หากโลกนี้มีหมอผีจับจองราชวังวิญญาณแห่งนี้ไว้ ตัวเขาคงได้ประลองวิชากันไปเสียแล้ว ส่วนมากสถานที่ทางวิญญาณส่วนใหญ่ หากไม่มีผู้มีอาคมเป็นเจ้าของ เพียงปัดเป่าขับไล่ก็สามารถยึดครองได้ เพียงแต่หากมีเจ้าของ ออกจะยุ่งยากอยู่บ้าง

สิงเดินจนถึงห้องโถงราชวัง จ้องมองดูมงกุฎที่ลอยเด่น ยื่นมือออกไปเล็กน้อยมันก็ลอยเข้ามาในมือ ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา “อ่า ทำได้ดี” เขากล่าวเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น เหล่าทหารขนดำต่างหมอบกราบอยู่เบื้องเท้ากล่าวขึ้นโดยพร้อมเพรียง

“ของแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ของแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงร่ำร้องดังขึ้นไม่ขาดปาก ผู้มาใหม่ไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ต่างคุกเข่าลงแสดงความยินดีต่อสิงที่ยืนขึ้นมองไปโดยรอบ เขาแย้มยิ้มพยักหน้าหยิบยก ชูมงกุฎขึ้นเหนือศีรษะ “ต่อแต่นี้ข้าขอประกาศ ราชวังวิญญาณแห่งนี้จะติดตั้งที่หมู่บ้านขนดำ นับเป็นสมบัติของเราชาวขนดำ ผู้คนในหมู่บ้านสามารถใช้ราชวังวิญญาณได้ดั่งสิ่งของภายในบ้านของตนเอง!”

“ท่านมหาอุปราชทรงพระเจริญ!” ไม่ทราบว่าผู้ใดกล่าวออกมาเป็นคนแรก ทั้งหมดรีบกล่าวตามกันจนดังกระหึ่มไปทั่วพระราชวัง ราชวังวิญญาณ สถานที่บรรจุพลังวิญญาณไว้เป็นจำนวนมากนับร้อยปีพันปี กลับเปิดให้พวกเขาสามารถเข้าไปดูดซับพลังของมันได้ เจ้ายังไม่คุกเข่าซาบซึ้งในน้ำพระทัยของนายเหนือผู้นี้อีกหรือ...

“ท่านมหาอุปราชทรงพระเจริญ!!!!!”

 .

“พวกเขาทำอันใดกัน” ร่างของหญิงสาวในชุดหลวมปกคลุมปิดใบหน้าหยุดชะงักเท้าจ้องมองข้ามกำแพงวังขึ้นไป เห็นทหารประจำกำแพงเมืองคุกเข่าหมอบกราบกล่าวคำทรงพระเจริญหันหน้าไปยังพระราชวังสร้างความแปลกใจกับเธอเป็นอย่างมาก วันนี้ดวงกมลพึ่งส่งน้องสาวออกไป ผู้ที่มาควบคุมงานมีแต่ทหารของพยัคฆ์ทักษิณ เธอยังแปลกใจว่าท่านมหาอุปราชไยจึงไม่ออกมาตรวจตราด้วยตนเอง เมื่อพ่อของเธอได้สติ คิดเข้าวังไปขอบพระทัย กลับพบว่าประตูวังรักษาการณ์แน่นหนา ห้ามผู้คนเข้าออก ไม่ว่าช่องทางใดล้วนถูกปิด ทหารขนดำถูกเรียกประจำตำแหน่งอย่างเคร่งเครียด การงานทุกอย่างรับช่วงทำงานล้วนเป็นทหารเมืองผสานเสริมทหารของพยัคฆ์ทักษิณ ส่งเชลยรอบแรกคุ้มครองออกเดินทาง

ดวงกมลส่งน้องสาวอย่างดวงแก้วเดินทาง เธอปลอมตัวคิดออกเดินทาง แต่กลับรู้สึกว่าวันนี้เมืองราชวังกลับแปลกประหลาด กลิ่นอายความศรัทธาถูกส่งออกมาติดต่อกัน เธอไม่อาจปกปิดความอยากรู้เอาไว้ได้ จึงคิดเดินเข้ามาใกล้สักหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นยังต้องระวังถึงขีดสุด เมื่อเข้ามาถึงกลับต้องแปลกใจกับคำสรรเสริญบนกำแพงวัง แต่เมื่อคิดจะก้าวเดินต่อไป ที่เบื้องหน้ากลับมีชายชราผู้หนึ่งมาขวางเอาไว้ เธอถอยหลังกลับสองก้าวมองสำรวจเขาอย่างระแวดระวัง

มันโน้มตัวลงเล็กน้อย ที่มือถือป้ายไม้ไผ่เอาไว้ ดวงกมลจ้องมองดูคำว่า หมอดู อย่างแปลกประหลาดใจ “ขอเชิญองค์หญิงติดตามไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เขากล่าวคำ

“ที่ไหน” เมื่อเขาทราบว่าเธอเป็นผู้ใด คงไม่ต้องกล่าวมากความอันใด แต่เมื่อถามออกมา หมอดูชรากลับแย้มยิ้มเท่านั้นไม่ตอบคำ เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายรอบตัว ขณะจะหยิบนกหวีดขึ้นมาเป่ากลับถูกขวางเอาไว้

“ไม่ต้องเป็นห่วงองค์หญิง คำสั่งคือส่งท่านออกเดินทางทันที ส่วนทางหมู่บ้าน...ข้าส่งคนออกไปจัดการแล้ว พวกมันล้วนเชื่อฟังยิ่ง”

“ท่าน...ท่านเป็นใคร”

กล่าวได้เพียงนี้ก็เห็นว่ารอบตัวของเธอเต็มไปด้วยผู้คนสวมหน้ากากมากมาย หญิงสาวรู้ตัวแล้ว “ท่านเป็นผู้ปกครองหน้ากาก?” เธอกล่าวถาม แต่ชายชรากลับไม่ตอบคำ เพียงหยิบหน้ากากปีศาจขึ้นมาสวมใส่ “ผู้น้อยมิกล้ารับตำแหน่งสูงส่งเพียงนั้น” เขาโน้มตัวให้ดวงกมลเล็กน้อย ก่อนที่สติของเธอจะดับไป

ทองชุ่มสั่งการอีกครั้ง หน่วยหน้ากากแบกร่างของดวงกมลเข้าวังไป ในขณะที่ทุกคนคิดว่าผู้ควบคุมเชลยที่แท้จริงคือพยัคฆ์ทักษิณ แต่แท้จริงกลับเป็นทองชุ่ม เขาต้องดูแลควบคุมวางแผนการเดินทางทั้งหมดของเชลยสูงศักดิ์เหล่านี้ อย่าให้พวกเขามีอันตรายใดได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของทองชุ่ม แน่นอนว่าเขาตรวจสอบผ่านตาไม่ลืมเลือน ทั้งยังสามารถหักข้องอมือคำนวณเคราะห์ภัยได้อย่างถูกต้อง สำหรับผู้คนมันคือหน้าที่การงานที่ยิ่งใหญ่ ทำสำเร็จกลับได้ความชอบมากมาย แต่สำหรับทองชุ่ม มันคือการทำโทษดี ๆ นี่เอง เมื่อตรวจสอบทุกอย่างเสร็จสิ้น ส่งเชลยออกเดินทาง ตัวเขาก็มาอยู่รอองค์หญิงดวงกมลแต่แรก ไม่ว่าจะอย่างไร เพื่อลดการตายให้มากที่สุด องค์หญิงดวงกมลต้องอยู่ร่วมกันกับท่านมหาอุปราชในราชวัง

ในขณะที่กำลังจะเดินทางออกไป หน่วยหน้ากากอีกคนได้เข้ามากระซิบถาม “ท่านที่ปรึกษา หมู่บ้านนั้นจะเอาอย่างไร” พวกเขาสืบทราบแล้ว ว่าระดับหัวหน้าการค้าทั้งหมดล้วนอยู่ในหมู่บ้าน พวกเขาเป็นเถ้าแก่ที่คอยทำการดูแลกิจการงานต่าง ๆ ของการค้าเจ้าเมืองพะโคอย่างลับ ๆ คอยส่งเม็ดเงิน คำนวณวางแผนการค้า สร้างการค้าขึ้นมาเป็นเส้นเลือดสำคัญของเจ้าเมืองพะโคคนปัจจุบัน

“พวกมันล้วนเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเจ้าเมืองพะโค ล้วนอพยพพวกมันทั้งหมดไปที่หมู่บ้านขนดำ”

“หากพวกมันมิยอมล่ะขอรับ” ดวงตาของทองชุ่มแหลมคมขึ้นกล่าวคำเด็ดขาด “เช่นนั้นก็สังหารสิ้น แล้วโยนความผิดให้พวกโจรกบฏไป”

“ขอรับ!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #186 book1122 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 17:09
    ต่อเลย
    #186
    0