ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 74 : สามารถซื้อได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

นรสิงห์สำรวจมองรอบด้านขณะเดินลงมาจากรถม้า บิดขี้เกียจอีกเล็กน้อย เสียงลั่นดังของกระดูกก็ดังขึ้น เขาหันไปมองที่ด้านหลัง ชายในชุดผ้าคลุมสีดำเดินลงมาจากรถอดกล่าวหยอกล้อมิได้ “เป็นไร ทีนี้เชื่อคำข้าหรือยัง เงินน่ะ ซื้อได้ทุกอย่าง”

“ขอรับนายท่าน” ใบหน้าของชายผู้นั้นเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยร่องรอยความแก่ชราโน้มตัวผสานมือ “ข้าจะเข้าไปซื้อหาบ้านพัก นายท่านโปรดรอสักครู่”

“รีบไปล่ะ” วันนี้ที่นี่คึกคักมากเสียจริง “ข้าสงสัยจริงว่าโรงชำเราของที่นี่ยังเปิดหรือไม่ ไอ้แดง”

“ขอรับ” นายทหารผู้หนึ่งกระโดดลงจากหลังม้าคุกเข่าลง

“ทิ้งคนไว้ครึ่งหนึ่ง ที่เหลือเอาเงินข้าไปเที่ยวพักผ่อนสักวันเถอะ พวกเจ้าเหนื่อยมาหลายวันแล้ว พรุ่งนี้ค่อยให้พวกที่เหลือไปต่อ”

“ขอรับนายท่าน” นรสิงห์หยิบเหรียญทองออกมาถุงหนึ่งยื่นให้ รอไม่นานชายชราก็นำพาพวกเขาไปยังบ้านพักที่สามารถซื้อและเช่าได้ ช่วงที่เกิดสงครามราคาบ้านพักมักมีราคาถูก เหล่าเจ้าของบ้านต่างต้องการหลบหนีออกจากพื้นที่ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าจะแพ้หรือชนะ แต่หากแพ้ การอยู่ในเมืองแทบไม่ต่างจากรอความตาย เพราะไม่รู้ว่าดาบจะตกที่บ้านของผู้ใด เมื่อมีคนมาติดต่อขอเช่าหรือซื้อบ้าน ล้วนส่งออกไปด้วยความยินดี นำเงินติดตัวออกเดินทางไปเมืองข้างเคียงชั่วคราวจะดีกว่า

นรสิงห์เช่าซื้อบ้านแถวนั้นทั้งแถบ ให้เหล่าผู้คุ้มกันได้พักอย่างสบาย อีกทั้งเอาไว้กักเก็บสินค้า จ้างพ่อครัวแม่ครัวคนรับใช้ ดูเหมือนคหบดีที่กำลังมาตั้งหลักปักฐานเสียมากกว่าพ่อค้าที่เร่ร่อนท่องเที่ยวไปทั่ว

“นายท่าน ท่านไม่คิดจะเปิดหน้าร้านหรือขอรับ”

นรสิงห์ที่กำลังนั่งทานไก่ย่างอยู่ส่ายศีรษะ เคี้ยวแล้วกล่าว “จะรีบไปใย ตอนนี้ผู้คนกำลังแตกตื่น พวกเขาไม่มีใครสนใจจะหาซื้อยาหรอก ยังไม่ถึงเวลา เจ้าก็เห็นแล้ว พวกเขาล้วนต้องการเงินเพื่อใช้เป็นค่าเดินทาง พวกที่ยังอยู่ก็ฉกฉวยซื้อของเอาไว้ในราคาถูก ยังไม่มีใครสนใจซื้อของราคาแพงของพวกเรา ยังคงรอไปก่อน ลูกค้าของเราไม่ใช่พวกเขา”

“อืม...ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นอีกไม่นานลูกค้าของเราคงจะสืบทราบมาเอง”

นรสิงห์ไม่ตอบคำพยักหน้าแล้วยกสุราขึ้นมากรอกใส่ปากไปอย่างยินดี ชายชราแย้มยิ้มผสานมือถอยหลังจากมา แต่เมื่อออกจากห้องมาได้เขากลับสลายรอยยิ้มนั้นทิ้งไป กล่าวกับนายทหารที่ยืนข้าง ๆ

“สืบเรื่องคหบดีที่นี่ทั้งหมดมา” คิดอีกสักพักกล่าวต่อ “ยังมี หาทางติดต่อคนของเรา” นายทหารรับคำแล้วเดินหัวเราะเฮฮาออกไป “ไปพวกเรา ไปเที่ยวกัน ส่วนพี่น้องที่เหลือพวกเจ้าไม่ต้องห่วง พวกข้าไม่ทำให้พวกนางช้ำมากหรอก อยากมากก็แค่รับแขกไม่ได้ไปครึ่งวัน ฮา”

เสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้นพร้อมทั้งเสียงด่าทอ พวกเขาใช้การจับไม้สั้นไม้ยาวในการตัดสิน ผู้ที่ดวงซวยย่อมอิจฉาสบถด่าทอเป็นธรรมดา แต่ไม่มีสิ่งใดเป็นการอาฆาตกัน ล้วนทราบดีว่าเป็นเพียงการหยอกล้อของเหล่านักบู๊ทั้งหลาย แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังอิจฉาอยู่ดี ใครจะทราบว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะยังได้ไปท่องเที่ยวหรือไม่หรือมีเรื่องด่วนอันใดเข้ามา

นรสิงห์รินรับอาหารเสร็จสิ้นเดินออกมา เขาจัดแต่งเสื้อผ้าเล็กน้อยเรียกหาชายชราว่า “ดำ” ทั้งสองเคียงคู่เดินกันออกไปจากที่พักเพื่อสำรวจเมือง

ขณะสิงกำลังหาช่องทางในการลักลอบเข้าเมือง ปรึกษาปัญหาต่าง ๆ กันกับกาทองตลอดทาง สุดท้ายกาทองจึงเสนอวิธี เขารู้จักพ่อค้าคนหนึ่ง ชายผู้นี้หากินกับสงคราม วิเคราะห์สิ่งต่าง ๆ แม่นยำ จากการจำแนกของกาทอง พ่อค้าผู้นี้ย่อมไม่พลาดที่จะทำการค้ายังเมืองพะโค ทั้งหมดเฝ้ารออยู่วันหนึ่งขบวนพ่อค้านั้นก็มาจริง

กาทองไม่รอช้า ชักม้าเข้าไปทักทาย ทั้งสองพบหน้าเดินเข้ามากอดกันเช่นวัฒนธรรมของพวกหูยาว สิงปลอมตัวเป็นชายชราด้วยไสยเวทอยู่ด้านข้าง แน่นอนว่านรสิงห์ทราบว่ากาทองเป็นผู้ใด ก่อนเกิดสงครามเช่นนี้กลับพบดวงตาของมหาอุปราชแห่งเมืองขุนเขาที่นี่ ย่อมคาดเดาได้

กาทองฝากฝังชายชราแลคนของเขาสิบคนติดตามขบวนไปด้วย พูดจาสวยหรูทั้งที่ทั้งสองเข้าใจกันดี แต่ก็ยังต้องแต่งคำ พูดคุยอ้อมค้อม นรสิงห์ยื่นข้อเสนอเพียงสองข้า กาทองรับปากโดยทันที หนึ่งคือเงินจำนวนหนึ่งพันเหรียญทอง และสอง หากเมืองพะโคถูกตีแตก ต้องรับรองความปลอดภัยของกลุ่มการค้าเขา นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด เขาไม่สนว่าชายชราผู้นี้จะทำสิ่งใดในเมือง เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร เขาสนใจเพียงความปลอดภัยและเม็ดเงิน

สิงตัดสินใจเดินทางเข้าไปด้วยตนเอง กาทองยังคงต้องผสานงานอยู่เบื้องนอก ถึงแม้จะเกิดการโต้เถียงกันมารอบหนึ่งแล้ว กาทองยังไม่วางใจ จึงตัดสินใจส่งทหารติดตามไปอีกสิบนาย จากคราแรกที่สิงต้องการเข้าไปเพียงผู้เดียวเพราะทำให้ไม่เป็นที่สะดุดตา

ตอนนี้สิงกับนรสิงห์นำกำลังสองนายติดตามเดินสำรวจร้านค้าภายในเมือง นรสิงห์จ้องมองร้านค้าต่าง ๆ อย่างสนใจ สิ่งใดขาด สิ่งใดเกิน ไม่นานก็จัดซื้อให้ส่งไปยังบ้านพัก ทั้งยังสอนสิงในด้านการค้าถึงสิ่งที่ผู้คนไม่เห็นค่าในยามนี้ แต่กลับมีค่าเป็นอย่างมากหลังจากนี้ บ้านพักไหนต้องการขายที่เพื่อย้ายเมืองเขาก็รับเอาไว้ไม่หาซื้อด้วยตนเองเพียงแสดงเงินให้พวกเขาดอมดมเข้ามาหา อันว่าด้วยปัจจัยสี่คืออาหาร ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค เมื่อเกิดอะไรขึ้น คนจะใช้เงินซื้อหาอาการก่อนเป็นสิ่งแรก ทำให้อาหารหมดไปอย่างรวดเร็ว พ่อค้าสามารถเพิ่มราคาของพวกมันขึ้นไปได้ แต่นรสิงห์ไม่ได้สนใจ การสงครามกว่าจะเกิดขึ้นคงอีกหลายเดือน พ่อค้าสามารถเดินทางเข้าออกได้อย่ารวดเร็ว พวกนี้เหมือนหมาป่าที่เห็นแกะอ้วน พวกเขาไม่มีวันปล่อยให้รอดไปได้ ล้วนขนส่งอาหารมา อีกไม่นานราคาจะกลับมาทรงตัวหรืออาจต่ำลงด้วยซ้ำไป เพราะเมืองพะโคสามารถเดินทางได้ทั้งทางบกและทางน้ำ

หากไม่ใช่สงครามยืดเยื้อยาวนานนับปี การกักตุนอาหารยังไม่คุ้มค่า แลหากต้องการกักตุนอาหารอย่างน้อย ๆ เขาต้องมีทหารในมือหลักร้อย มิเช่นนั้นจะเป็นภัยมากกว่าคุณ เพราะชาวบ้านผู้หิวโหยเมื่อเห็นว่าทหารพวกเขามีน้อย คงเสี่ยงตายเข้าไปหยิบขโมยเข่นฆ่าแล้ว

ที่พักอาศัยยังคงเป็นเรื่องหลังสงคราม ซื้อไว้ตอนนี้ยังไม่มีค่าใด นับวันนับถูกลงไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าหากหลังจากสงคราม มันจะมีราคาที่แพงขึ้น เหล่าคหบดีต่าง ๆ รับรู้ข้อนี้ดีที่สุด พวกเขาจึงออกกว้านซื้อที่ดิน นรสิงห์ไม่อยากเข้าไปแตะผลประโยชน์ของคหบดีในพื้นที่มากนักจึงหยิบจับอย่างพอดี ไม่หาซื้อจับจองเอง แต่หากมีผู้ต้องการขายมาเสนอถึงที่เขาก็รับเอาไว้ การฉกชิงผลประโยชน์จากงูเจ้าถิ่นถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่เขาไม่ได้ฉกชิงล้วนมีผู้ป้อนให้ ยังคงเป็นส่วนประกอบที่หอมหวาน

เครื่องนุ่งห่มยังคงเป็นสิ่งที่เขาหาซื้อมากที่สุด รวมไปถึงยารักษาโรคทั้งหาซื้อใหม่และที่นำมา ของในปัจจัยสุดท้ายนี้ ตอนนี้ผู้คนยังไม่เห็นค่า แต่หลังจากนี้พวกเขาล้วนต้องการ การบาดเจ็บล้มตายไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พวกเขาต้องใช้ยาจำนวนมาก อีกทั้งคหบดีส่วนใหญ่รวมไปถึงชาวบ้านยังคงต้องใช้เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม เขาล้วนไม่ต้องเปิดหน้าร้านขายของ ของเหล่านี้ผู้ที่ต้องการจะเดินทางมาซื้อหาด้วยตนเอง และทั้งหมดล้วนเป็นเนื้อผ้ายาชั้นดี อีกทั้งถ้ายังขายไม่หมด ยังขนไปขายยังเมืองต่อไปได้อีกด้วย ไม่บูดเน่าเสีย

ตอนนี้สินค้าเหล่านี้มีราคาถูกโดยเฉพาะพวกผ้าต่าง ๆ เหมาได้เหมา ซื้อได้ซื้อ ล้วนไม่แตะต้องผลประโยชน์ของงูเจ้าถิ่นใด ออกจะโดนดูถูกว่าโง่เง่าซื้อของไม่จำเป็นยามสงครามเสียด้วยซ้ำไป

แต่สิงกลับพยักหน้ามองสำรวจชายผู้นี้อย่างสนใจ นับเป็นพันธมิตรที่น่าสนใจผู้หนึ่ง แต่กาทองได้บอกเขาถึงข้อเสียของชายผู้นี้เอาไว้แล้ว ซึ่งเป็นข้อเสียที่ทำให้ไม่ควรคบหาในระยะยาว เงินสามารถซื้อเขาได้ หากจ่ายมากพอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น