{Fic BTS} The Legend of Iolite ดวงใจสมุทร [Kookv]

ตอนที่ 11 : Chapter 9 : Song of the sea

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    31 มี.ค. 64

 

Chapter 9

Song of the sea 

 

เสียงพิณใสกังวานปลุกผู้คนที่หลับใหลบนเรือให้ตื่นจากห้วงนิทรา หลายคนสับสนงุนงงกับเสียงพิณนี้ แต่เมื่อฟังดูดีๆ กลับพบว่าท่วงทำนองนี้ทำให้อาการอ่อนเพลียของพวกเขาหายไป สภาพจิตใจเปลี่ยนเป็นแจ่มใสขึ้น คลาอัสเองก็ถูกเสียงพิณปลุกขึ้นมา ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเสียงพิณนักในทีแรก เพราะเขาพบว่าคนที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆ เขาหายไป ท้องฟ้าด้านนอกยังมืดอยู่ แต่แสงสีทองไกลๆ ตรงขอบฟ้าก็บ่งบอกว่าใกล้จะเช้าแล้ว

จนกระทั่งเมื่อเขาเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ ถึงได้เห็นเด็กหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้ากำลังนั่งห้อยขาอยู่บนกราบเรือ วางพิณเอาไว้บนตัก นิ้วเรียวสวยเกี่ยวสายพิณบรรเลงท่วงทำนองไพเราะ ด้านหลังคือท้องฟ้ายามรุ่งสางแสนงดงาม ฟ้ากระจ่างหลังพายุและดวงตะวันที่เพิ่งจะโผล่พ้นของฟ้า ช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบยิ่งนัก

แต่สำหรับคลาอัส ภาพนี้คงจะสมบูรณ์แบบยิ่งกว่า หากใกล้ๆ กันกับธีรอนไม่ได้มีชายหนุ่มผมทองผู้หล่อเหลายืนยิ้มพลางมองเด็กหนุ่มบรรเลงพิณอย่างเคลิบเคลิ้มอยู่ด้วย

ธีรอนเหลือบมาเห็นคลาอัสที่ขมวดคิ้วมองเขากับอพอลโล่ด้วยสายตาไม่พอใจเข้า บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น 

นิ้วของเด็กหนุ่มพลันบรรเลงเปลี่ยนท่วงทำนองเพลงไปเป็นอีกเพลง ก่อนที่เขาจะขับร้องเนื้อเพลงออกมา

 

หลับตาของเจ้าลงแล้วจงนิทราเถิด

เริงระบำไปกับเกลียวคลื่น

ดำดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึก

 

ดวงดาวกำลังส่องสว่าง

สายลมก็กำลังพัดโชยมา

พร้อมกระซิบบทเพลงกล่อมฝัน...ที่สูญหายไปเนิ่นนาน

 

ทุกคนต่างก็ถูกเสียงทุ้มนุ่มของธีรอนดึงดูด เด็กหนุ่มผู้งดงามยังสามารถขับร้องบทเพลงด้วยน้ำเสียงไพเราะได้ แม้แต่อพอลโลเองก็ยังแสดงสีหน้าคาดไม่ถึง จะมีก็แต่เนเรอุสเท่านั้นที่มองมาทางธีรอนอย่างตกตะลึง

 

โอ ทำไมเจ้าไม่มาด้วยกันกับข้าเล่า?

ไปยังสถานที่ซึ่งดวงจันทร์สร้างจากทองคำ

และเมื่อแสงตะวันยามเช้ามาเยือน เราก็จะล่องเรือไป

 

ธีรอนไม่ได้สังเกตสีหน้าของเนเรอุสเลยแม้แต่น้อย ดวงตาที่เป็นประกายกระจ่างใสของเขามองไปทางชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่กลางดาดฟ้าเรือ พลางขับร้องบทเพลงต่อไปพร้อมรอยยิ้ม

 

โอ เจ้าจะไม่มาด้วยกันกับข้าหรือ

ไปยังสถานที่ซึ่งมหาสมุทรจรดกับฝืนฟ้า

และในขณะที่เมฆเคลื่อนคล้อยผ่านไป

เราจะขับขานพบเพลงแห่งท้องทะเล

 

คลาอัสถูกเนื้อเพลงทำให้ความคิดล่องลอยไปไกล เขาเหม่อมองธีรอนด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก หวนคิดย้อนถึงเมื่อคืนที่กอดอีกฝ่ายหลับไป พลันอดคิดไม่ได้ว่า ที่แท้แล้วเพลงนี้...อีกฝ่ายกำลังบอกอะไรกับเขาอยู่หรือใช่หรือไม่

ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าของเนเรอุสเข้า คลาอัสกลับพบว่าเรื่องราวอาจไม่ได้สวยงามเช่นนั้น

สีหน้าของเนเรอุสในยามนี้ ราวกับว่าการที่ธีรอนขับร้องเพลงนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย และคลาอัสก็สามารถมองออกได้ในทันทีว่าเนเรอุสรู้จักเพลงนี้เช่นกัน

ยิ่งเมื่อธีรอนขับร้องท่อนต่อไป สีหน้าของเนเรอุสก็ยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

 

เมื่อคืนนี้ข้านั้นหลับฝัน

และได้ยินเสียงเพลงแสนหวาน

ข้ามองเห็นแสงสีขาวอันยิ่งใหญ่ มันเริงระบำอยู่รอบตัวข้า

 

เมื่อธีรอนร้องถึงท่อนนี้ คิ้วของเนเรอุสก็ขมวดเข้าหากัน ท่าทางของเขาและสายตาสงสัยของคลาอัสทำให้อพอลโลเองก็ต้องหันไปมองชายชราแห่งท้องทะเลด้วยความประหลาดใจเช่นกัน จะบอกว่าเพราะไม่มีอะไรที่เนเรอุสไม่รู้ เขาจะรู้จักเพลงนี้ก็คงไม่แปลกอะไร แต่สีหน้าของอีกฝ่ายผิดปกติเกินไป

สุดท้ายแล้วแม้แต่ธีรอนก็ต้องมองตามสายตาของคลาอัสด้วยอีกคน

 

ปราสาทที่สร้างจากทราย เปลที่อยู่บนต้นไม้

อย่าร้องไห้เลย ข้าจะคอยเฝ้ามองเจ้าอยู่เสมอ

 

เด็กหนุ่มพลันหยุดบรรเลงเพลง เขามองเนเรอุสพลางถามว่า “เป็นอะไรไปหรือ เพลงนี้ท่านรู้จัก?”

เนเรอุสมองธีรอนด้วยสายตาซับซ้อน “ข้าต่างหากที่ควรถามว่าเจ้ารู้จักเพลงนี้ได้อย่างไร”

ธีรอนไหวไหล่ เขากอดพิณเอาไว้บนตักพลางตอบตามตรงว่า “เมื่อคืนตอนที่หลับไปข้าฝัน ในความฝัน ข้าได้ยินเหมือนมีคนร้องเพลงนี้ให้ข้าฟัง พอตื่นมากลับยังจำทำนองและเนื้อเพลงได้ ก็เลยบรรเลงออกมา”

“โอ มันเป็นบทเพลงที่ดี” อพอลโลออกความคิดเห็น “ในฐานะเทพแห่งการดนตรี ธีรอน เจ้าเองก็มีพรสวรรค์ที่วิเศษ นี่น่าจะเป็นเพลงกล่อมนอนที่เก่าแก่ไม่น้อย ข้าเองก็รู้สึกคุ้นแบบแปลกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน...”

“ข้าก็คิดว่ามันเป็นบทเพลงกล่อมนอน” ธีรอนพยักหน้า “บางทีตอนเด็กๆ ข้าคงเคยได้ยินมากระมัง แต่ข้าก็จำไม่ได้แล้วว่าเคยได้ยินมันจากที่ไหน หากเมื่อคืนไม่บังเอิญฝันถึงก็คงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองรู้จักเพลงนี้”

เนเรอุสขมวดคิ้วเล็กน้อย พลันหันไปถามอพอลโลว่า “เด็กน้อย เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

อพอลโลเมื่อถูกถามเช่นนี้จึงนึกถึงจุดประสงค์หลักที่เขามาที่นี่ได้ เขาก้าวเดินเข้ามาหาคลาอัสพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ไม่เลวเลยนี่ น้องชาย ข้าเคยคิดว่าเพราะเหตุใดเฮร่าถึงได้จองล้างจองผลาญเจ้ากับมารดาถึงเพียงนี้ จนกระทั่งได้เห็นพลังของเจ้าเมื่อวาน เจ้านี่เป็นร่างจำลองของท่านพ่อดีๆ นี่เอง หากกลายเป็นวีรบุรุษคงจะได้กลายเป็นเทพอีกองค์ของโอลิมปัสแน่”

“ข้าไม่เคยอยากเป็นเทพ” คลาอัสตอบเสียงห้วน รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้

“เรื่องนั้นข้าก็พอจะดูออกอยู่” อพอลโลตบบ่าน้องชาย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “แอรีสถูกไดโอนีซุสมอมเหล้าแล้วเอาไปขังไว้ เขาจะออกมาช่วยเฮร่าเล่นงานเจ้าไม่ได้ชั่วคราว เขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่กองทัพของเขาถูกฝูงปลาทำลายเสียเละเทะ”

พูดถึงตรงนี้เขาก็เหลือบสายตาไปทางธีรอน ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนความสงสัยใคร่รู้และไม่ไว้วางใจเล็กน้อยเอาไว้

คลาอัสเห็นแบบนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ยิ่งเหล่าเทพมาเกี่ยวข้องมากขึ้นเท่าไร เขารู้สึกได้ว่าตัวตนของธีรอนจะดึงดูดความสนใจของเหล่าเทพมากขึ้นเท่านั้น และแม้เขาจะยังไม่รู้ว่าธีรอนเป็นใครกันแน่ แต่ดูเหมือนเนเรอุสจะไม่อยากให้เรื่องนั้นถูกเปิดเผยออกมา

วิเคราะห์จากสถานการณ์แล้ว ตัวตนของธีรอนจะต้องไม่ธรรมดา และน่าจะเป็นอันตรายต่อตัวของเขาเอง

ใครก็ตามที่ปิดผนึกความทรงจำของธีรอนเอาไว้ จะต้องทำไปเพื่อปกป้องเขาอย่างแน่นอน

บรรยากาศยามเช้าตรู่อันแสนสดชื่นคล้ายหยุดชะงักไปชั่วขณะ กลับเป็นธีรอนเสียเองที่หัวเราะขึ้นมาด้วยท่าทางร่าเริง เด็กหนุ่มกระโดดลงจากบนกราบเรือ เดินเข้าไปหยุดยืนที่ข้างกายเนเรอุสก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าจะลงไปว่ายน้ำเล่น ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”

“ไป” เนเรอุสตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

คลาอัสคิดว่าพวกเขาคงมีเรื่องต้องไปคุยกัน ส่วนอพอลโลก็ต้องมีเรื่องที่อยากคุยกับเขาถึงได้มาหา เขาจึงถามอพอลโลด้วยคำถามที่เขาอยากรู้ที่สุด “ข้าจะไม่ตายก่อนไปถึงคาบสมุทรเหนือกระมัง”

“ไม่ตายหรอก มีพวกเราคอยช่วยอยู่” อพอลโลใช้คำว่าพวกเรา ก่อนจะยกมือขึ้นมานับนิ้วให้เขาดู “ตอนแรกนี่เป็นแค่การร่วมมือกันของข้ากับเฮอร์มีส แต่หลังจากเมื่อวานเฮร่าเคลื่อนไหวใหญ่โตทำให้ทั้งโอลิมปัสรู้กันหมดแล้ว ไดโอนีซุสจึงขอร่วมมือด้วย น้องสาวฝาแฝดของข้าอาร์เทมิสก็ขอร่วมด้วยเช่นกัน ยังมีอาธีน่าที่ขอดูสถานการณ์ก่อน เทพีแห่งสติปัญญาสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลกับภารกิจของเจ้าครั้งนี้ เดิมทีนางก็ไม่ค่อยถูกกับโพไซดอนอยู่แล้ว แต่นางก็คงจะไม่เลือกเข้าข้างเฮร่าหรอก ดัวนั้นจึงเป็นไปได้ว่าสุดท้ายแล้วนางจะเลือกเข้าข้างเจ้าผู้เป็นน้องชาย เฮเฟตัสเองก็กำลังดูสถานการณ์อยู่เช่นกัน เพราะที่เฮร่าโจมตีพวกเจ้านั้นบุตรชายของเขาก็เข้าร่วมการเดินทางด้วย เขาไม่พอใจอย่างมากเลยล่ะ”

อพอลโลหันไปผงกศีรษะทักทายเกรกอรี่กับฮาลิโรธีอุสที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของเรือ ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยต่อว่า “โพไซดอน จากที่ตอนแรกแค่อยากใช้งานเจ้าแลกกับการแก้คำสาป พอเฮร่ากับแอรีสอาละวาดจะเล่นงานเจ้ากลางทะเลเขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้วเหมือนกัน งานนี้จึงสามารถกล่าวได้ว่าเทพโอลิมปัสกว่าครึ่งถือหางข้างเจ้าอยู่นะ น้องชาย”

สุริยเทพเหลือบมองท้องฟ้า “ข้าต้องไปแล้ว ไปลากรถพระอาทิตย์”

คลาอัสที่แทบไม่ได้พูดอะไรเลยระหว่างที่อพอลโลพูดไม่หยุดพลันถามว่า “แล้วซุสเล่า”

อพอลโลชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมา “เขากำลังรออยู่”

คิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่น “รอสิ่งใด”

“นั่นสินะ” สุริยเทพถอนหายใจ “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังรออะไร เพียงฟังมาจากอาธีน่าอีกที เจ้าก็อย่าคิดอะไรมากเลย ตั้งใจทำภารกิจให้สำเร็จต่อไป”

ร่างของอพอลโลพลันเรืองแสงเจิดจ้าออกมาจนทุกคนต้องรีบหลับตาหนีแสง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งรัศมีของสุริยเทพก็หายไปพร้อมกับร่างของเขา เห็นเพียงดวงตะวันกำลังลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ที่ปลายขอบฟ้า 

เจซกับโจนาสพลันเข้ามาหาสหายของพวกเขา โจนาสยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เจซกลับโพล่งขึ้นมาก่อนแล้วว่า “สหาย ข้าไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้ามากเกินไปหรอกนะ แต่เมื่อคืนนี้เจ้า...นอนกับธีรอนอย่างนั้นหรือ?”

คลาอัสใช้สีหน้าเรียบเฉยมองพวกเขา “ใช่”

ฮาลีอุทานเสียงดัง “ข้าแต่โอลิมปัส เจ้ากับธีรอน?”

“ก็แค่ให้เขานอนบนเตียงของข้าเท่านั้น” คลาอัสย่อมไม่บอกออกไปว่าเขานอนกอดธีรอนจนหลับไปด้วยกัน ชายหนุ่มทำเหมือนไม่เห็นสายตาแปลกๆ ของสหาย และสายตายอมรับนับถือของพวกฮาลี คนเหล่านั้นก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าในห้องของเขาเกิดหรือไม่เกิดอะไรขึ้น

หากเขาทำเรื่องบางอย่างกับธีรอนจริง คนที่อยู่ห้องข้างๆ กันบนเรือจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือ ดังนั้นท่าทางอุทานด้วยความตกใจของฮาลีจึงถูกคลาอัสมองออกอย่างง่ายดายว่าเป็นการแกล้งทำ

สุดท้ายกลับเป็นเกรกอรี่ที่พูดขึ้นมาว่า “ข้าหิวแล้ว ไปทำอาหารก่อนนะ”

ทุกคนถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาว่ายังไม่ได้รับประทานอาหารเช้า คลาอัสกับคนอื่นๆ ถึงได้ไปหาอะไรกิน ขณะเดียวกันก็รอให้เนเรอุสกับธีรอนกลับมา พวกเขาถึงจะเริ่มออกเดินทางกันต่ออีกครั้ง

 

น้ำทะเลในช่วงยามเช้าค่อนข้างเย็น ธีรอนพุ่งฉิวอยู่ใต้ผิวน้ำราวกับเงือกหนุ่มผู้ปราดเปรียว ไม่นานนักก็ไปถึงเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาเพิ่งจะก้าวเท้าขึ้นเหยียบบนหาดทราย เนเรอุสที่ไล่ตามหลังมาก็กระโจนขึ้นมาจากน้ำทะเล เร่งฝีเท้ามาดักหน้าเขาเอาไว้ก่อนจะถามเสียงขรึมว่า “ธีรอน เจ้ารู้จักบทเพลงแห่งท้องทะเลจากในความฝันจริงหรือ”

“กับเรื่องเช่นนี้ ข้าคงไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหกกระมัง” เด็กหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ พลางหาโชดหินนั่งลง

เนเรอุสหยุดยืนตรงหน้าเขา นัยน์ตาที่ราวกับห้วงทะเลน้ำลึกจับจ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังใช้สายตารู้เท่าทันมองมายังเขา ธีรอนไม่รอให้เขาได้เอ่ยอะไร ชิงเป็นฝ่ายโพล่งขึ้นมาว่า “บทเพลงแห่งท้องทะเล มีอยู่ตั้งหลายเพลง แต่ข้ากลับชอบเพลงนี้ที่สุด ท่านว่าเพราะอะไร หรือว่าตอนเด็กๆ มารดาของข้าเป็นคนร้องให้ข้าฟัง?”

ธีรอนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า “หรือว่าข้าไม่มีวัยเด็ก เกิดมาก็เติบใหญ่เหมือนเทพเจ้าบางองค์”

เนเรอุสดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลับไม่สามารถพูดมันออกมาได้ เทพเจ้าแห้งท้องทะเลก้าวเข้ามานั่งลงบนโขดหินเคียงข้างธีรอน สายตาทอดมองหาดทรายสีขาวสะอาดและเต่าทะเลที่กำลังคลานขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สายลมพัดมาทำให้ร่างกายของพวกเขาค่อยๆ แห้ง 

ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนต่างก็ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เสียงของเกลียวคลื่นสาดซัดเข้าหาชายฟังพลันเปลี่ยนเป็นดังกังวาน เนเรอุสเลื่อนสายตาไปมองดูมหาสมุทรอันกว้างอยู่นาน กว่าจะเปิดปากเอ่ยว่า “เป็นความจริงที่ข้ารู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร”

“อืม” ธีรอนพยักหน้ารับ ไม่มีท่าทางแปลกใจเลยแม้แต่น้อย

“แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าบอกคำตอบนั้นแก่เจ้าไม่ได้” เนเรอุสกล่าวต่อ

“ยูรีเบียเองก็รู้หรือ” ธีรอนถามไปถึงน้องสาวของเนเรอุสผู้ทำงานให้โพไซดอนและน่าจะเป็นคนเขียนแผนที่ขึ้นมา

“ใช่ นางก็รู้” เนเรอุสดูเหมือนพยายามอย่างมากที่จะให้คำตอบแก่ธีรอนโดยหาทางหลีกเลี่ยงประเด็นบางอย่างไปด้วยในเวลาเดียว “ธีรอน ตัวตนที่แท้จริงของเจ้านั้นอาจทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดอยู่ดีๆ ถึงมีคนอยากให้เจ้าจดจำเรื่องราวของตัวเองได้ขึ้นมา”

ธีรอนไหวไหล่ “ข้าเองก็อยากจดจำได้เช่นกัน”

“แต่เดิมข้าคิดว่าเจ้าจะต้องเดินทางไปถึงคาบสมุทรเหนือ พาคลาอัสไปเอามณีดวงใจสมุทรแล้วจึงจะได้ความทรงจำกลับมา ทว่าเจ้ากลับร้องเพลงนั้นออกมาได้ เพลงที่น่าจะถูกกลบฝังไปพร้อมกับความทรงจำของเจ้าแล้ว” ในที่สุดเนเรอุสก็หันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย ธีรอนเองก็หันมามองเขาเช่นกัน เด็กหนุ่มยิ้มบางก่อนจะเอ่ยว่า “นั่นคงไม่ใช่เสียงร้องเพลงกล่อมเด็กของมารดาข้าจริงๆ หรอกกระมัง”

“เนื้อร้องอาจจะแตกต่างอยู่บ้าง แต่ท่วงทำนองนั้นเป็นเพลงกล่อมเด็กที่สูญหายไปเนิ่นนานจริงๆ” เนเรอุสส่ายหน้า ราวกับว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว ท้องฟ้าสว่างแล้ว วันใหม่ได้มาถึงอย่างเป็นทางการ เทพเจ้าแห่งท้องทะเลลุกขึ้นยืน สายตาทอดมองไปยังมหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล “ว่าแต่ว่าเจ้ากับคลาอัสนั่น อย่างไรกัน?”

ธีรอนเองก็กระโดดลงจากโขดหิน จงใจให้เท้าของตัวเองจมลงในพื้นทราย เขาชอบความรู้สึกยามตัวเองถูกน้ำทะเลโอบล้อม แต่ก็ชอบสัมผัสของทรายด้วยเช่นกัน เด็กหนุ่มเตะทรายไปพลางเดินกลับลงทะเลไปพลาง ในขณะที่เนเรอุสคิดว่าเขาจะไม่ยอมตอบคำถามแล้วนั้นเอง เด็กหนุ่มที่ลุยน้ำลงไปจนถึงเข่าแล้วก็พลันเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าข้าชอบเขา”

เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับมาสบตากับเนเรอุสที่ยังยืนอยู่บนชายหาด แย้มรอยยิ้มพร้อมกับกล่าวว่า “แต่ความชอบนี้จะกลับกลายเป็นความรักหรือไม่ คงต้องให้กาลเวลาพิสูจน์แล้วล่ะ”

เอ่ยจบก็กางแขนทั้งสองข้างออก หงายหลังทิ้งตัวลงสู่ผิวน้ำ ปลาโลมาตัวหนึ่งพลันว่ายเข้ามาหาอย่างร่าเริง ธีรอนพลิกตัวไปกอดมันเอาไว้ โลมาที่แสนร่าเริงก็พาเขาว่ายฉิวออกไป มุ่งหน้ากลับไปยังเรือเดินสมุทรที่แล่นเอื่อยๆ อยู่ไกลออกไป

เนเรอุสมองมหาสมุทรด้วยสายตากลัดกลุ้ม “ท่านพ่อ เรื่องมันชักจะวุ่นวายขึ้นทุกทีแล้ว หรือนี่คือสิ่งที่ท่านต้องการ ให้โอลิมปัสต้องวุ่นวายอีกครั้ง?”

มหาสมุทรยังคงเงียบงันเหมือนดังเช่นที่เป็นมา เนเรอุสถอนหายใจ ก่อนจะก้าวลงน้ำ มุ่งหน้ากลับไปยังเรือเพื่อออกเดินทางขึ้นเหนือต่อไป

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

266 ความคิดเห็น

  1. #265 jazzysam9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 18:15
    ธีรอนต้องเป็นเทพที่เก่าแก่มากๆแน่ๆเลย ตื่นเต้นอะะ
    #265
    0
  2. #261 นิวเองง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 11:54
    ดูแล้วเพลงนี้เก่าแก่มากใช่ไหม ไม่น่ธีรอนอาจจะเป็นเทพในยุคแรกๆเหมือนกันก็ได้
    #261
    0
  3. #257 Midnight1010 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 23:37
    ญาติเนเรอุสแน่แล้วล่ะ แต่ญาติทางไหนนี่สิ น่าจะต้องสู้อีกยกใหญ่ดูจากการพยามปกปิดตัวตนให้ธีรอนขนาดนี้ แต่คลาอัสก็ดูยิ่งใหญ่น่าจะช่วยกันสู้ไหวแหละเนอะ
    #257
    0
  4. #243 AkazawaKirika (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 22:25

    มีเรื่องให้ขบคิดแฮะ..
    #243
    0
  5. #236 thanyalaktosem (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 07:50

    รอลุ้นเลย><
    #236
    0
  6. #235 Chelsea_dream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 03:34
    จากเท่าที่อ่าน ขอเดาฉีกๆไว้ก่อนว่าธีรอนอาจจะเป็นหนึ่งในลูกของไกอาก็ได้ อาจจะเป็นพี่หรือน้องชายของพอนสตัน ดูจากที่เนเรอุสค่อนข้างตะลึงกับเพลงที่ธีรอนร้อง และประโยคที่เดาๆกันว่าอาจจะมีสงครามของเทพเกิดขึ้นแน่ ธีรอนพลังอลังการมาก ไม่คิดว่าจะเป็นเทพระดับเดียวกับซุสแน่ๆ
    #235
    0
  7. #234 fujikawaisanami (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 19:57
    หรือว่าธีรอนเป็นน้องชายอีกคน.. เป็นลูกอีกของพอนตัส?
    #234
    0
  8. #233 iPrsc_9889 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 18:50
    หรือชาติกำเนิดของธีรอนจะเกี่ยวข้องกันพอนตัสพ่อของเนเรอุส? ฮื่ออ เดาไม่ออก แต่ลุ้นมากค่ะ อีกอย่างธีรอนยอมรับออกมาแล้วนะว่าชอบคลาอัส เขินนน
    #233
    0
  9. #231 M022211 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 18:13
    โอ้ยยยยลุ้นมาก
    #231
    0
  10. #230 กินถั่วลิสงใต้ต้นมี่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 17:59

    คือมันดีมากรอรูปเล่มไม่ไหวแล้วววว

    #230
    0
  11. #229 หิมะสีฝุ่น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 17:56
    รู้สึกสมองโล่งแบบโล่งมาก
    #229
    0
  12. #228 0863538696 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 17:55
    โง้ยยยยยยยยยยย สนุก
    #228
    0