นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

(OS) WHATEVER IT TAKES l CarolNat

โดย Black-Peat

when I close my eyes, you're the only one i see

ยอดวิวรวม

272

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


272

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 มิ.ย. 62 / 22:51 น.
นิยาย (OS) WHATEVER IT TAKES l CarolNat

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

WHATEVER IT TAKES

Carol Danvers x Natasha Romanoff

 

 

 

 

 

 

 

 

 

­­­­­

 

 

 

แด่ นาตาชา

โลกใบนี้มีที่สำหรับคุณ

เสมอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pys

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 มิ.ย. 62 / 22:51


WHATEVER IT TAKES

Carol Danvers x Natasha Romanoff





 




I'd give anything to hear

you say it one more time

that the universe was made

just to be seen by my eyes















เจ้ายอมแลกทุกอย่างหรือ?

ทุกอย่าง

แม้แต่ชีวิต?

 

 

 

แม้แต่ชีวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

นาตาชา โรมานอฟฟ์ เด้งตัวตื่นจากความฝันอันดำมืด ลุกขึ้นนั่งพร้อมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดเร็วเกินไปจนสำลัก เหงื่อกาฬผุดตามร่างกายทำใบหน้าเปียกโชก หัวใจเต้นรัวจนต้องกดไว้ด้วยมือขวา เหมือนถูกดึงจากความตายด้วยไฟฟ้าแรงสูง มือของเธอสั่น เจ็บปวดที่ศรีษะคล้ายกะโหลกแตกละเอียด นาตาชาหลับตาด้วยความเจ็บ อ้าปากร้อง แต่ไม่มีเสียงใด

 

“Let me go”

 

ความหนาวเหน็บบาดผิวหน้า  

 

“It’s ok”

 

ภาพในหัววนซ้ำ เธอส่งยิ้ม ถีบตัวออกจากหน้าผา และตัวเบาหวิวเหมือนขนนก แต่ความเป็นจริงนั้นแสนตรงกันข้าม ใครจะรู้เล่า ฉันกลัว นาตาชาล้มลงจากเตียง นอนกุมหัวตัวเองจนเส้นผมยุ่งเหยิง กรีดร้องทั้งหยาดน้ำตาอาบใบหน้าบนพื้นเย็นเยียบ

 

แสงสว่างลอดผ่านประตูที่ถูกเปิดออกเป็นภาพเบลอ ปรากฏขาสองข้างวิ่งตรงมา นาตาชาไม่ได้ยินแม้ฝีเท้า ไม่รับรู้ถึงชีวิต โลก จักรวาล ไม่มีสิ่งใด นอกจากเสียงหัวใจของตนเอง ความเจ็บปวดทิ่มแทงทั้งร่างกายและจิตใจจนรับไม่ไหว ตัวเธอสั่นเทิ่มไปด้วยความกลัว แม้ในตอนที่ถูกแขนอบอุ่นสวมกอดก็ตาม

 

อย่าปล่อยฉัน

 

นาตาชากรีดร้องแทบขาดใจ

 

มันไม่โอเค

 

 

 

_______________

 

 

 

หลังจากนั้นสี่ชั่วโมง นาตาชาตื่นขึ้นบนเตียงสีเทาอันเดิมด้วยความรู้สึกประหลาด เหมือนชิ้นส่วนที่ขาดหายค่อยประกอบกันเป็นชีวิต แต่ฉันตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? พ่นลมหายใจยาวขณะค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง

 

ไง

 

แครอล แดนเวอร์ส

คือสิ่งแรกที่นาตาชาเห็น

 

“…ไง

 

เวลาคงผ่านมานานมาก เป็นเดือน หรือเป็นปี เธอไม่อาจรู้ ครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันแครอลยังผมสั้นอยู่เลย ตอนนี้เส้นผมสีบลอนด์ของเขายาวประบ่าแล้ว นาตาชาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าคล้ายหาคำตอบของอะไรสักอย่าง คำถามมากมายค้างติดริมฝีปาก

 

ฉัน..ไม่เข้าใจ

 

แนทขมวดคิ้ว พูดเสียงเบา ฉันตายไปแล้วไม่ใช่หรือ

 

แครอลยังคงเงียบ แต่ดวงตาสีน้ำตาลตะโกนความเจ็บปวดในความมืดได้เสียงดังก้อง

 

ร้องไห้ทำไมนาตาชาร้องถาม ส่วนแครอลทำเพียงแค่มองหน้าเธออยู่อย่างนั้น เขายิ้มกว้าง ทั้งน้ำตา

 

แค่ดีใจที่ได้ยินเสียงคุณอีกครั้ง

 

แครอลเหมือนกำลังหัวเราะ แต่ไม่เลย เขาร้องไห้ และไหล่ที่สั่นไหวก็มาจากการสะอื้นที่ไร้เสียง นาตาชาจึงขยับกอดเขาแนบชิด เคลื่อนตัวบรรจงกดจูบบนหน้าผาก ค้างไว้เนิ่นนาน ปลอบประโลมเราสองคนไปพร้อมกัน เสื้อแขนกุดถูกเขากำแน่น นาตาชาหลับตาลงพร้อมน้ำตาและรอยยิ้ม ก้มลงให้หน้าผากเราแนบสัมผัส แครอลที่เปราะบางจึงเปล่งเสียงร้องไห้เป็นครั้งแรก

 

ฉันก็เหมือนกัน

 

_______________

 

 

สิ่งสุดท้ายที่นาตาชาจำได้ คือใบหน้าของคลินท์ ท้องฟ้าสีมืดครึ้มของดาววอเมียร์ และจบแค่นั้น ร่างเล็กๆไร้พลังวิเศษของเธอตกกระแทกพื้น กระดูกแหลกละเอียดรวมถึงศรีษะ เลือดสีแดงอาบพื้นปนเปเข้ากับสีของเส้นผม ความตายช่างว่างเปล่า เหมือนคอมพิวเตอร์ถูกชัทดาวน์ ไม่มีอะไรนอกจากสีดำ

 

นาตาชาจากไปสี่ปี และในสี่ปีนั้นก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย โลกสงบสุข ไม่มีเอเลี่ยนรุกราน ฐานปฏิบัติการณ์อเวนเจอร์พังยับจากสงครามครั้งที่แล้ว เหลือเพียงตึกเก่าของชิลด์ที่ปรับปรุงใหม่เอี่ยมให้แครอลและคนอื่นๆซุกหัวนอนในยามจำเป็น สตีฟ โรเจอร์ส บรูซ ธอร์ และคลินท์ อเวนเจอร์รุ่นแรกต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตนเอง มันเป็นเรื่องที่ทำใจยาก นาตาชาคิดว่าความรู้สึกของสตีฟตอนที่ตื่นมาบนโลกเพื่อพบว่าทุกสิ่งที่เคยรู้จักเลือนหายไปหมด คงเป็นแบบนี้

 

มันน่ากลัว น่าใจหาย แบบที่ไม่รู้จะใช้ชีวิตในโลกใบใหม่นี่ยังไง

 

โทนี่ สตาร์ก จากไปตลอดกาล เช่นเดียวกับธานอส

 

วีรบุรุษผู้เสียสละกับวายร้ายเลือดเย็น ขั้วตรงข้ามที่ปะทะกันจนลมหายใจสุดท้าย จุดจบคือตาย แล้วความต่างคืออะไร

 

อาจเป็นสิ่งที่คนพูดถึงหลังจากเราตายล่ะมั้งที่ต่าง

 

พวกเขาพูดถึงฉันไหม

 

เสียงปืนดังก้องห้องซ้อม เมื่อกระบอกนึงหมดลง อีกกระบอกก็เปลี่ยนแม็กและยิงต่อภายในไม่กี่วินาที

 

พวกเขาคิดถึงฉันรึเปล่า

 

ฉันได้กลิ่นนาตาชาพูด กระสุนลูกสุดท้ายทะลุเป้านิ่งตรงหัวใจอย่างไร้ที่ติ เนยถั่ว

 

แครอลยืนพิงขอบประตูมองนาตาชาปลดแม็กกระสุนและอุปกรณ์อะไรต่อมิอะไรทั้งยังถือจานใส่ขนมปังเนยถั่วในมือ ส่งยิ้มเมื่อเธอเดินมา ผ่าครึ่งแบบที่คุณชอบ

 

ฉันรู้

 

นาตาชาหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งมาถือไว้ ผิวสัมผัสขรุขระของมันทำให้เธออยากร้องไห้ยังไงชอบกล แต่ก็กลั้นไว้ กระพริบตาสองสามครั้งก่อนก้มลงกินอาหารมื้อโปรด ดวงตาจดจ้องที่รอยกัดนั้นเลื่อนลอยไปไกล โดยมีแครอลจ้องมองนาตาชาอีกที

 

คิดมากเหรอ

 

แครอลถาม เหลือบมองเป้านิ่งที่สภาพเละเต็มไปด้วยรอยกระสุน

 

ฉันนอนเน่าในเหวตั้งสี่ปีนาตาชาแค่นยิ้มเหมือนมันเป็นเพียงมุขตลกร้าย มีเรื่องให้คิดเยอะอยู่แล้ว

 

แครอลขมวดคิ้ว  แต่ความจริงก็คือความจริง แค่พอได้ยินเมื่อไหร่หัวใจนั้นเหมือนถูกบีบ เขาเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ใครจะโกรธคุณได้ลง แครอลกำมือและคลายออก แรงบีบที่หัวใจคลายลงเมื่อสบกับดวงตาสีเขียวที่สวยงามของนาตาชา

 

ไปเถอะ ทุกคนรออยู่

 

ไม่รู้ว่ามีอะไรน่ากลัวหนักหนา แต่หัวใจเธอกลับเต้นรัว แครอลในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงเครื่องแบบเดินนำหน้าห่างไปไม่กี่ก้าว แต่เขาก็หยุดรอ เมื่อเราขนาบข้าง สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วหยุดพายุในใจของเธอได้ราวกับปาฏิหาริย์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบีบกระชับมือพอให้รู้สึก

 

ที่ห้องส่วนกลางของตึก โซฟายาวสี่ตัวหันหน้าชนกันโดยมีโต๊ะกระจกใสทรงเตี้ยตั้งตรงกลาง ต่างถูกจับจองด้วยคนที่นาตาชาคุ้นตา เธอไล่มองใบหน้าเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ดีใจ? ตื้นตัน? ไม่อาจรู้ได้ แครอลบีบกระชับมือเธอหนึ่งครั้ง แล้วปล่อยออก ถอยห่างทิ้งความหนาวพาดผ่านมือที่เราเคยจับ ไม่เป็นไร แครอลกระซิบ ฉันอยู่ตรงนี้ นาตาชาหลุบสายตาลง เม้มปาก ก่อนคลายออกและพยักหน้าเบาๆ

 

บาร์ตันเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น เขาอยู่ในชุดธรรมดาอย่างกางเกงยีนส์กับเสื้อลายสก๊อตสีเทา รอยยิ้มเล็กๆที่ผสมปนเประหว่างความดีใจกับความปวดร้าวแต่งแต้มใบหน้าเราสองคน

 

ไม่คิดจะทักทายเพื่อนเก่าหน่อยรึ

 

น้ำตาเม็ดใสไหลผ่านหางตา เรากอดกันแน่นคล้ายกลัวคนใดคนหนึ่งหล่นหาย  

 

แครอลยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนเดินหายไปหาขนมกินเล่นและเครื่องดื่ม ปล่อยนาตาชาเก็บเกี่ยวช่วงเวลาตามลำพัง

 

มาเถอะบาร์ตันพูดเบาเมื่อผละออก ก่อนจะพากันเดินตรงไปที่โซฟา ที่ตรงนั้น นิค ฟิวรี่  นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่ดวงตาข้างเดียวของเขานั้นมีชีวิตชีวา

 

ยินดีต้อนรับกลับสู่โลก

 

เขาว่า ส่วนนาตาชาทำเพียงพยักหน้า วันด้าที่นั่งมองอยู่นานก็สวมกอดเธอแน่น แนท เด็กสาวเรียกเหมือนเพ้อฝัน สำเนียงอเมริกันของวันด้าชัดแจ๋วเหมือนที่เธอเคยสอน หล่อนผละออก ก่อนหันหน้ามองฝั่งตรงข้ามทำให้นาตาชามองตาม สตีฟ โรเจอร์ส ส่งยิ้มใจดีอยู่ไม่ไกล

 

คุณดู..ไม่เปลี่ยน

 

นาตาชาหัวเราะ หรี่ตา นายก็ดู..”

 

แก่?

 

มีอายุ

 

แล้วมันต่างตรงไหนกันสตีฟว่า รอยย่นบนใบหน้าเขาเด่นชัดขึ้นทุกครั้งที่ยิ้ม ร่างบึกบึนไปด้วยกล้ามเนื้อเหลือเพียงความร่วงโรยของความชราภาพ แต่ก็ยังดูดี อดีตกัปตันอเมริกาในตอนนี้ช่างดูมีความสุข

 

เราดีใจที่คุณกลับมานะ แนท

 

 

_______________

 

 

ผมสงสัย

 

ฟิวรี่ ไม่เอาน่าสตีฟปราม แต่มีหรือจะได้ผล

 

ไม่ แต่เอาจริงเลย คุณกลับมาได้ยังไง

 

ฟิวรี่ถามด้วยความใคร่รู้ พลันเสียงหัวเราะของทุกคนก็เงียบลง บรรยากาศงานคืนสู่เย้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดทมึนของเมฆฝนสีเทา นาตาชาจิบแชมเปญแก้ฝืดคอ ความจริงที่ว่าเธอตายไปแล้ว ให้ฟังกี่ครั้งก็ยังเจ็บปวด

 

ฉันพากลับมาเองแครอลตอบเสียงเรียบ

 

ฟิวรี่ทำหน้าแบบไม่เซอร์ไพรส์เท่าไหร่ ก็พอเดาได้ เขาพึมพำ กอดอกแล้วใช้ตาดวงเดียวคาดคั้นแครอล

 

ยังไง

 

เอาโซลสโตนไปแลกมา แครอลเอียงคอ วิญญาณแลกวิญญาณ ไม่เห็นซับซ้อน

 

แค่นั้นรึ?

 

แค่นั้นฟิวรี่ยังคงทำหน้าไม่เชื่อ แครอลจึงกลอกตา โอเค ก็มีพังดาวบ้างนิดหน่อย แต่มันสำคัญหรือ?

 

มือแข็งแกร่งที่ต่อสู้เพื่อปกป้องทั้งจักรวาลเคลื่อนสัมผัสมือที่สั่นไหวของนาตาชา กอบกุมไว้ นิ้วโป้งลูบตามหลังมือเพื่อยืนยันว่าแนทที่อยู่ข้างแครอลนั้นคือความจริง

 

ในเมื่อคุณอยู่ตรงนี้แล้ว

 

วิธีการใดไม่สำคัญ

 

 

_______________

 

 

ปาร์ตี้เล็กๆจบลงที่เวลาเกือบห้าทุ่มเหตุเพราะสตีฟต้องพักผ่อนเราต่างช่วยกันเก็บของทุกอย่างลงถังขยะและล้างแก้วกับจานในเวลาไม่นาน แล้วทุกคนก็แยกย้ายไปตามทาง เหลือเพียงคลินท์ที่ขี้เกียจขับยานกลับบ้าน และฟิวรี่ที่เมาเกินกว่าจะขับรถ ห้องของตึกชิลด์จึงเป็นที่พักพิงหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้

 

ฝันดีฟิวรี่ คลินท์

 

ฝันดีฟิวรี่โบกมือ ชี้ยังแครอล อย่าทำเตียงพังล่ะ

 

นาตาชาหัวเราะ ส่วนแครอลกระแอมเสียงดัง

 

เมื่อเราอยู่ในห้อง ทันทีที่สิ้นเสียง อ๊ะ! หลังนาตาชาแนบชิดประตูด้วยแรงแครอล ดวงตาปวดร้าวของเราประสานกัน จากนั้นริมฝีปากยอดมนุษย์จึงค่อยๆกดจูบ ทนุถนอมสัมผัสราวกับกลัวเธอจะแหลกสลาย อีกครั้ง นาตาชาประคองใบหน้าแครอลด้วยสองมือ ปรับองศาจนแม้แต่ลมหายใจเรายังหลอมรวม เคลื่อนตัวแนบชิดเมื่อแครอลจับสะเอว ไม่ต้องมีคำใด จากจูบโหยหาแปรเปลี่ยนเป็นหิวกระหาย ลิ้นร้อนตวัดอย่างไม่ยอมกันเพิ่มเชื้อเพลิงกามคุกรุ่นห้องนอน อือ นาตาชาส่งเสียงครางแผ่วเมื่อมือซุกซนของแครอลนั้นมีดีกว่าปล่อยพลัง เขารู้จักเธอไปทุกส่วน มือซ้ายสอดใต้กางเกงบีบสะโพกแน่น เขายังจดจำเธอได้ทุกจุด ส่วนมือขวาเคล้นคลึงหน้าอกอิ่มจนตัวเธอแอ่น  ส่วนอ่อนไหวด้านล่างเสียดสีกระแทบกันเป็นจังหวะผ่านเนื้อผ้าของกางเกงน่ารำคาญ

 

นาตาชาจับต้นคอแครอลเมื่อปากร้อนเขากดจูบสร้างรอยที่ซอกคอ ขยุ้มผมสีบลอนด์ ก้มลงกระซิบเสียงแหบพร่าแบบที่สั่งให้แครอลไปตายเขาก็ไม่ปฏิเสธ

 

พาฉันไปที่เตียง

 

ทุกอย่างที่คุณต้องการ

 

 

_______________

 

 

ข้างบนนั้นมีดาวกี่ดวงหรอ

 

เสียงแหบเสน่ห์ของนาตาชาดังขึ้นในความมืด เธอนอนซบบนหน้าอกแครอลโดยมือซ้ายเกลี่ยกล้ามหน้าท้องเป็นลอนของยอดมนุษย์ไปมา ดวงตาสีเขียวมองทอดผ่านกระจกไปยังท้องฟ้าสีเข้ม

 

ไม่รู้เหมือนกัน

 

นาตาชาพึมพำ นั่นสินะ ผ่อนหายใจรดหน้าอกแครอล ดวงจันทร์คืนนี้สว่าง ส่องแสงทอดผ่านเกิดเงาเป็นรูปร่าง นาตาชาคิดว่าตัวเองคือเงามืดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ส่วนแครอลเรืองแสงสว่างอบอุ่น

 

นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เราตกหลุมรักกัน

 

ถ้าไม่มีฉัน คุณจะอยู่ได้รึเปล่า

 

ลมหายใจนาตาชาขาดห้วงเหมือนปอดถูกแช่แข็ง ทำไม

 

แค่ถามแครอลตอบเสียงนุ่มเหมือนไม่มีอะไร แต่สัญชาตญาณห่วยๆของนาตาชานั้นตรงกันข้าม

 

เสียงหัวใจแครอลทำให้นาตาชาสงบ เธอหลับตา จดจำจังหวะการเต้นของหัวใจเขา ฝังมันลงในหัวใจเธอ

 

ถ้าคุณบินอยู่บนนั้น ถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน ฉันจะมองเห็นไหม

 

เห็นสิแครอลลูบสัมผัสบนไหล่นาตาชาเชื่องช้า เราจะได้เจอกันเร็วๆนี้รึเปล่า กระชับกอดให้แน่นขึ้น ไม่ ความกลัวที่แทรกผ่านน้ำเสียงสั่นไหวของแนททำให้แครอลเจ็บปวด คุณจะไม่ได้เจอฉันอีกนานเลย กดจูบบนเรือนผมสีแดง ยิ้มให้แม้นาตาชาจะมองไม่เห็น

 

แค่มองดาวที่สว่างที่สุด คุณจะเจอฉัน

 

นั่นฟังดูน้ำเน่ายังไงชอบกล และเธอเกลียดที่ตัวเองเริ่มเข้าใจความหมายทั้งหมดที่แครอลสื่อ นาตาชาหัวเราะเล็กๆอย่างขมขื่น ลืมตามองท้องฟ้าผ่านกระจกใส คืนนี้ไม่มีดาวดวงใดสว่างเท่าแครอลเลย

 

แนท

 

ว่าไง

 

แครอลหลับตา กลืนน้ำลายลงคอ ความเงียบกั้นกลางระหว่างเราเนิ่นนาน คล้ายหาเสียงตัวเองไม่เจอ แนทยังคงอยู่ตรงนี้ ในอ้อมกอด และแครอลเจ็บปวดแทบบ้าหากต้องปล่อยไป

 

มีชีวิตที่มีความสุขนะ รู้ไหม

 

เพราะนาตาชา โรมานอฟฟ์ คือผู้หญิงที่สมควรจะได้รับความสุขทั้งปวงในจักรวาล

 

เพราะนาตาชา โรมานอฟฟ์ คือความสุขของแครอล แดนเวอร์ส

 

ได้โปรดเสียงของเธอสั่น อย่าทำแบบนี้

 

แครอลก้มมองเธอทั้งรอยยิ้ม เกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้างามเพียงแผ่วเบา เล็บนาตาชาจิกเข้าที่สีข้างเขาอย่างต้องการระบายความเจ็บปวด ซึ่งแครอลยินดีรับไว้


"ขอโทษ"

 

นาตาชารู้ดีว่าแครอลกำลังทำอะไร

 

ฉันเกลียดคุณ

 

คุณรักฉันแครอลเกลี่ยผมสีแดงไวน์ที่ปรกใบหน้าออก นาตาชายังคงสวยงามแม้ในยามที่ปวดร้าวไม่เหลือชิ้นดี และฉันก็รักคุณเหมือนกัน

 

ตลอดกาล

 

 

_______________

 

 

ไปแล้วสินะ

 

ฟิวรี่พูดขึ้น มองนาตาชาที่นั่งยกขาขึ้นพาดโต๊ะและกอดอก ดวงตาเลื่อนลอยไปไกลถึงดาวดวงไหนฟิวรี่ไม่อาจรู้ เขาถอนหายใจ หยิบจานสีขาวที่บรรจุแซนด์วิชเนยถั่วผ่าครึ่งมาตั้งบนโต๊ะ เคาะนิ้วบนจานสองที

 

บอกไว้ก่อนว่าผมไม่ได้ทำ

 

ดวงตาสีเขียวจับจ้องที่มื้อเช้าตรงหน้า

 

ฉันรู้

 

เงยหน้ามองผ่านกระจกบานใหญ่ ท้องฟ้าเช้านี้ช่างสดใส

 

นาตาชายิ้มอย่างจริงใจ

 

ขอบคุณ แดนเวอร์ส

 

สำหรับทุกอย่าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชุดนักรบเด่นสง่าบนปากเหวมืดทมึนของดาววอเมียร์ แครอลหันมองผู้คุมโซลสโตน พยักหน้าให้หนึ่งครั้ง ปล่อยพลังไบนารี่ของตนขึ้นทะลุท้องฟ้าจนไม่เหลือในร่างกายอีก

 

แครอลหันหลังให้ปากเหว ก่อนจะเอนกาย ทิ้งร่างมนุษย์ธรรมดาดิ่งตามแรงโน้มถ่วง วิญญาณ แลกวิญญา เปลือกตาปิดลง

 

นาตาชาคือสิ่งสุดท้ายที่แครอลเห็น

 

คุณจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันเห็น

 

และจะเป็นเช่นนั้น ตลอดไป

 

 

 

 

 

 

END

 

ฟิคนี้แต่งขึ้นเพื่อไว้อาลัยแด่การจากไปของนาตาชา โรมานอฟฟ์

ขอให้คุณมีความสุขในอีกโลกหนึ่ง

ด้วยรัก และคิดถึงเสมอ

 

pys

ผลงานอื่นๆ ของ Black-Peat

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:10
    ปวดใจจจจจจจจจจจจ
    #2
    0
  2. #1 น้องบรี
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:34

    อ่านช่วงแรกๆใจฟูมากๆค่ะ แต่พอใกล้ๆจะจบก็เริ่มเอะใจแล้วว่า เอ๊ะ แครอลคงไม่ได้ไปแลกบางอย่างเพื่อให้แนทกลับมาใช่มั้ย จนกระทั่งอ่านจนจบ โฮรรรรรรร ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อยแครอลก็ได้ทำทุกอย่างเพื่อให้แนทรู้ว่ารักขนาดไหน ขอบคุณที่แต่งนะคะ ภาษาสวยดีค่ะ รอเสพผลงานเรื่องต่อๆไปน้า

    #1
    0