คัดลอกลิงก์เเล้ว

Where is happiness (สุขอยู่หนใด)

โดย Puya PT

เรื่องราวของคนๆหนึ่งที่ทุกคนต่างเรียกเขาว่า "พี่หมี" ชีวิตเขามีทั้งรุ่งและดับในคร่าเดียวกัน เขาออกตามหาข้อสงสัยของเขา จนกระทั่งพบกับหมู่บ้านแห่ง (มาอ่านต่อกันเลยดีกว่า^^)

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 มี.ค. 58 / 21:31 น.
นิยาย Where is happiness (آ˹) Where is happiness (สุขอยู่หนใด) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีทุกคนนะ  
เรื่องสั้นนี้เพื่อนเราแต่งส่งครู แล้วเราอยู่กลุ่มเดียวกันจึงขอพื่อนมาแบ่งปันกับคนอื่นๆ เราปรับแก้ไปเยอะเลย
ขอบคุณทุกคนๆนะที่ผ่านเขามาอ่าน 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 มี.ค. 58 / 21:31


Where is happiness

สุขอยู่หนใด

            ณ หมู่บ้านอันแสนวุ่นวาย ที่ที่ซึ่งผู้คนต่างก็วุ่นวาย การใช้ชีวิตเป็นไปอย่างวุ่นวาย คนในหมู่บ้านใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ แข่งขัน เพื่อจะตามให้ทันโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน

            มีชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายมี ตัวใหญ่เหมือนหมี ใครๆก็ต่างเรียกเขาว่า พี่หมีจนเขาก็ลืมไปแล้วว่าเขาชื่ออะไร แต่เขาก็เรียกตัวเองว่า หมี” มาตลอด เขาเป็นสมาชิกของหมู่บ้านนี้เช่นกัน แต่วิธีชีวิตของเขากลับต่างออกไปจากคนในหมู่บ้าน เขาใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้า ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป ไม่ได้แข่งขันอะไรกับใครซักเท่าไหร่ เป็นคนธรรมดาเอามากๆ จนแทบไม่มีบทบาทกับใครสักเท่าไหร่

            เช้าวันหนึ่งในสังคมอันแสนวุ่นวาย พี่หมีออกจากบ้านแต่เช้า เพื่อจะไปเก็บน้ำผึ้งที่ยอดเขาหลังหมู่บ้าน พี่หมีออกเดินพร้อมกระเป๋าใบเก่ง เดินผ่านผู้คนมากมาย พี่ก็ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร โดยเดินลัดแม่น้ำ เดินตาทางไปไม่นานพี่หมีก็ถึงยอดเขาหลังหมู่บ้าน พี่หมียิ้มเมื่อเห็นรังผึ้งบนต้นไม้ใหญ่ พี่หมีปีนขึ้นไปเก็บน้ำผึ้งที่รังด้วยความชำนาญเฉพาะตัวจนได้น้ำผึ้งมาเต็มขวดพร้อมปิดฝา แล้วเก็บใส่กระเป๋าใบเก่ง  แล้วเดินทางกลับบ้าน ระหว่างนั้น พี่หมีได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น ช่วยด้วยๆ” “ช่วยด้วยๆพี่หมีจึงวิ่งตามเสียงนั้นไป ก็เห็นเด็กคนหนึ่งกำลังตะเกียกตะกายว่ายน้ำขอความช่วยเหลืออยู่กลางแม่น้ำ พี่หมีเห็นดังนั้น จึงรีบกระโดดลงน้ำเข้าไปช่วยอย่างรวดเร็ว จนพาเด็กคนนี้ขึ้นจากน้ำได้สำเร็จ แต่กระเป๋าสะพายใบเก่งของพี่หมีกลับลอยไปกับสายน้ำ แต่พี่หมีหันกลับมาสนใจเด็กคนนี้ก่อน ไม่นาน ผู้คนมากมายก็ต่างแห่กันเข้ามาดูเด็กจมน้ำ ทุกคนเมื่อเห็นพี่หมีคนนี้ช่วยชีวิตเด็กคนนี้ไว้ จึงพากันปรบมือแสดงความชื่นชมพี่หมี แล้วจัดประกาศเกียรติคุณให้กับพี่หมี ว่าเป็น ฮีโร่นับแต่นั้นชีวิตของพี่หมีก็เปลี่ยนไปจากเดิม จากที่ใช้ชีวิตคนเดียว แต่ตอนนี้เดินไปไหนมาไหนก็มีแต่คนทักทาย ไปไหนก็มีแต่ผู้คนต้อนรับ มีงานโฆษณาติดต่อเข้ามามากมาย จนคิวงานของพี่หมียาวเป็นห่าว่าว จนพี่หมีกลายเป็นคนดังไม่ใช่แค่ในหมู่บ้าน แต่ดังไปทั่วทั้งประเทศ ชีวิตของพี่หมีมีแต่งานแล้วก็งาน เงินทองมากมาย ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย มีบ้านหลังใหญ่โต พี่หมีภูมิใจกับชีวิตที่วุ่นวายแบบนี้มาก

            จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่หมีสังเกตคิวงานของตัวเองจากที่เคยยาวเป็นห่างว่าว มองจนตาลาย แต่วันนี้งานของพี่หมีกลับไม่มีเหลือ โทรศัพท์จากที่เคยดังไม่หยุด วันนี้กลับกลายเป็นโทรศัพท์ที่ไม่มีคนใช้งาน เงินทองที่มีอยู่เริ่มหมดลง เมื่อพี่ทำสติได้จึงมองดูรอบๆ แล้วเกิดความสงสัย จึงออกไปเดินเล่นนอกบ้าน ผู้คนที่เคยต่างทักทาย วันนี้กลับกลายเป็นเพียงคนเคยรู้จัก พี่หมีรู้สึกอ้างว้างเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกนี้ เขาจึงเดินกลับบ้าน มาเข้าอินเทอร์เน็ต เขาเห็นคอลัมน์หนึ่งสะดุดเขามาก มันเขียนว่า ความสุขที่แท้จริง...คืออะไรพี่หมีจนได้ค้นคว้าเว็บไซต์นี้ จึงได้รู้ว่ามันคือสถานที่ๆหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินทาไปค้นหาคำตอบ พี่หมีประกาศขายบ้านและเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างที่มี เขาได้เงินมาจำนวนหนึ่งซึ่งน่าจะเพียงพอที่จะดินไปสถานที่นั้น

            เช้ารุ่งขึ้น พี่หมีออกเดินทาง ระหว่างการเดินทาง พี่หมีได้เจอผู้คนมากมาย เจอสิ่งใหม่ๆ วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ อาหารการกินที่แปลก แต่อร่อย พี่หมีมีกล่องถ่ายรูปคู่ใจ และสมุดหนึ่งเล่ม พี่หมีคอยบันทึกความทรงจำของเขาเก็บไว้เป็นภาพถ่าย แล้วจดบันทึกลงในสมุดส่วนตัว ชื่อสมุดเล่มนี้ถูกเขียนที่หน้าปกว่า ออกตามหาความสุขพี่หมีทำอย่างนี้ตลอดการเดินทาง แล้วตั้งข้อสงสัยว่า แล้วตกลงความสุขของเขาคืออะไรพี่หมีเฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ทุกๆวัน

            หลังจากที่พี่หมีเดินทางมาเป็นเป็นหลายสัปดาห์ พี่หมีก็มาถึงสถานที่ในเว็บไซต์ พี่หมีมองไปแล้วเริ่มสงสัยในชีวิตความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้าน ซึ่งแตกต่างจากชีวิตความเป็นอยู่ของหมู่บ้านที่จากมาอย่างมาก พี่หมีเริ่มที่ใฝ่หาคำตอบกับข้อสงสัยของตน แต่เขากลับคิดไม่ตก ที่นี้มันคือหมู่บ้านเล็กๆ จะมีความสุขอย่างไร ผู้คนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำการประมงออกทะเลหาปลา และทำการเกษตรปลูกพืชผัก เลี้ยงสัตว์ วิถีชีวิตเป็นไปอย่างเรียบง่ายและพอเพียง ซึ่งดูอย่างไรก็ไม่เจอคำตอบที่เขาสงสัย พี่หมีได้พักอยู่กับครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านแห่งนี้ อาหารการกินเรียบง่าย อาหารค่ำวันนี้คือ ข้าวสวยร้อนๆ น้ำพริก ผักต้น ปลาทูทอด และต้มปลาก้นหม้อ พี่มีกินอย่างไม่คิดอะไร พร้อมกับขอบคุณสมาชิกในบ้าน ทุกคนต่างยิ้มแย้ม หัวเราะกันอย่างเป็นกันเอง ท่ามกลางวงร่วมโต๊ะ 5-6 คน

            เช้าวันรุ่งขึ้น พี่หมีอาสาออกไปจับปลากับคุณลุงวัย 70 ที่ยังดูแข็งแรงหนุ่มแน่น  แบกอวนจับปลาอย่างกระฉับกระเฉง ใส่เรือหางยาว พี่มือจึงลองไปยกดูบ้าง แต่มันหนักมาก เขาจึงยิ้มแล้วเดินลงเรือไป วันทั้งวันจับปลาแทบไม่ได้เลย อากาศก็ร้อนอบอ้าว ทำให้พี่หมีเริ่มเกิดอาการหงุดหงิด พอตกเย็นคุณลุงเห็นว่าเดี๋ยวจะค่ำมืดจึงรีบเดินทางกลับบ้าน แต่ระหว่างทาง ดันมีมรสุมเข้า คุณลุงเห็นท่าไม่ดีจึงแวะจอดเรือไว้กับเกาะใกล้ๆ แล้วบอกพี่หมีว่าคืนนี้เราจะค้างที่นี้ แล้วลุงก็ไปก่อไฟ พร้อมย่างปลาที่จับมาได้ แล้วก็คุยกันเรื่อยเปื่อย พี่หมีจึงเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับเขา ว่าเขาเป็นเช่นไร เกิดอะไรขึ้น ทั้งสองต่างเล่นประสบการณ์ให้ฟัง แล้วลุงก็บอกว่า จริงๆแล้วโลกที่เราอยู่ มันก็ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนหรอกนะ มีได้ก็มีเสีย มีสุขก็มีทุกข์ จากที่เคยยิ่งใหญ่ก็กลายเป็นยาจกได้ เราไม่ควรไปยึดติดกับมันหรอกนะ จะทำให้เราเสียใจเปล่าๆ ดูลุงสิไม่ต้องมีอะไร ชื่อเสียลุงก็ไม่มี เงินทองก็มีไม่มาก ก็มีแต่การจับปลานี่แหละที่เป็นความสุขของลุง แล้วพ่อหนุ่มล่ะ” ลุงเล่าพร้อมถามพี่หมีกลับ ทำให้พี่หมีครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ลุงเลยบอกกับพี่หมีว่า “จริงๆแล้ว พ่อหนุ่มก็ไม่ได้มีทุกสิ่งตั้งแต่แรกแล้วนิ” ทำให้พี่หมีฉุกคิดขึ้นได้ ว่าที่ตนทุกข์ไปนั้นมันก็เป็นเพียงความสุขชั่วขณะไม่จำเป็นต้องเสียดายเลยที่จะทิ้งหรือเสียสิ่งที่ได้เป็นของเราตั้งแต่แรก และทั้งสองก็คุยกันอย่างเฮฮารอบๆกองไฟ แล้วก็หลับไป เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองก็เดินทางกลับมายังหมู่บ้าน

พี่หมีใช้ชีวิตอย่างนี้ทุกวันๆ จนเขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของหมู่บ้านนี้ แล้วลุงก็เดินถามพี่หมีว่า แล้วตกลงความสุขของพ่อหนุ่มคืออะไรล่ะ พี่หมียิ้มแล้วตอกลุงกลับไปว่า “ความสุขของผมคือการได้มาอยู่ที่นี่ ได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เป็นอยู่ ทำทุกๆวันให้มีค่าแล้วไม่ต้องกลับมาเสียดายทีหลัง” ลุงยิ้มให้พี่หมี และทั้งสองก็ออกไปจับปลาเช่นเคย

ผลงานทั้งหมด ของ Puya PT

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น