Our son ลูกของฉันกับเธอ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 พี่ไม่ใช่แม่หนู (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    5 ก.ค. 61







                                                 บทที่ 1 
                                             พี่ไม่ใช่แม่หนู


โชคดีนะเนี่ยที่วันนี้เป็นวันปิดภาคเรียนของต้นส้ม เธอจึงไม่ต้องออกไปไหน  แถมพ่อก็ไม่อยู่บ้าน เพราะพ่อเธอเป็นวิศวกรโยธา และต้องไปดูไซด์งานที่ต่างจังหวัดหลายวัน การที่พ่อไม่อยู่เลยเป็นผลดีทำให้เธอหายวุ่นวายไปได้เปราะหนึ่ง เพราะถ้าตอนนี้พ่อเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของต้นส้ม แล้วถามว่าเด็กคนนี้เป็นใคร เธอก็คงไม่มีคำตอบให้ ขนาดเธอยัง...

“หนูจ๊ะ พี่ขอถามหนูอีกรอบนะจ๊ะ หนูเป็นใครเหรอ แล้วเข้ามาที่บ้านพี่ได้ยังไง”

“เป็นลูกแม่ต้นส้มไงครับ”

อ๊ากกกกกกก!

ก็ขนาดเธอยังไม่รู้นี่ไง!

หญิงสาวถามคำถามนี้มาหลายรอบมาก และมันก็ยังได้รับคำตอบแบบเดิมๆ เด็กอ้วนคนนี้ยังคงยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเป็นลูกของเธอ แววตาใสบริสุทธิ์ไม่มีพิรุธใดๆ ทั้งสิ้น ที่สำคัญกว่านั้น ต้นส้มรู้สึกได้ว่าเจ้าหนูมองเธอด้วยสายตาของความรักและเชื่อใจ ไม่มีความหวาดกลัวหรือเห็นเธอเป็นคนแปลกหน้าเสียด้วยซ้ำ ทำอย่างกับ...เธอเป็นแม่ของแกจริงๆ

“คุณแม่ครับ ออลหิวแล้ว เมื่อไรจะทำอะไรให้ออลกิน”

หญิงสาวกอดอก ยื่นเงื่อนไข “พี่ไม่ทำจนกว่าหนูจะบอกความจริงมาว่าหนูเป็นใคร”

เด็กชายทำหน้ายุ่ง ก่อนบอกอีก “คุณแม่ ออลก็เป็นลูกคุณแม่ไงครับ”

ต้นส้มอยากทึ้งหัวตัวเองเสียเดี๋ยวนี้!

ไม่ๆๆๆ ห้ามโมโห

กับเด็กเราต้องใจเย็น ใช้ไม้อ่อนต่อไป หญิงสาวเลยฉีกยิ้มให้ดูอ่อนโยนที่สุด “หนู...” เอ่อ น้องแกมีชื่อนี่เนอะ “น้องออลจ๊ะ พี่ไม่ใช่แม่หนูน้า หนูคงสับสนอะไรแล้วล่ะจ้ะ พี่ขอถามอีกครั้ง หนูเป็นใคร แล้วเข้ามาในบ้านพี่ได้ยังไงจ๊ะ”

เด็กชายทำหน้ายุ่งอีกรอบ “คุณแม่อ่ะ แกล้งออลอยู่ได้ ออลหิวแล้วนะครับ”

โว้ย...พูดคำอื่นนอกจากหิวเป็นไหมเนี่ย!

“หนูจ๊ะ พี่ไม่ได้แกล้งหนูนะ หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ออลมองค้อน “คุณแม่เป็นคนพาออลมาเองนะครับ”

หา! เธอนี่นะ เป็นคนพามา เด็กคนนี้พูดจาเลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว

“พี่จะพาหนูมาได้ยังไง”

“ก็คุณแม่บอกว่าจะดัดนิสัยคุณพ่อที่คุณพ่อลืมวันครบรอบวันแต่งงานไงครับ เลยพาออลหนีมานอนบ้านคุณตาไง  คุณแม่จำไม่ได้เหรอ ออลยังจำได้เลยนะครับ”

อะไรเนี่ย  ยิ่งฟังยิ่งมึน ทำไมเด็กตัวแค่นี้ถึงโกหกอะไรได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ล่ะ

“คุณแม่ครับ ออลหิว”

หิวอีกละ สงสัยต้องทำอะไรให้ตาหนูออลคนนี้กินก่อนกระมัง ถึงจะรู้เรื่องอะไรได้ 

“อยากกินอะไรล่ะ”

เด็กชายยิ้มแป้น ยื่นหน้าไปหอมแก้มหญิงสาว อ้อนประจบประแจง “ออลอยากกินข้าวไข่เจียวฝีมือคุณแม่ครับ คุณแม่ทำอร่อยที่สุดเลย”

หือ...เด็กคนนี้รู้ได้ไงว่าต้นส้มทำข้าวไข่เจียวอร่อยที่สุด 

เปล่า...ไม่ใช่ว่าเธอทำอาหารชนิดนี้อร่อยกว่าใครในโลกหล้า แต่ในบรรดาอาหารที่พอทำได้น้อยนิด  ข้าวไข่เจียวคือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด เรื่องนี้มีแค่สองคนที่รู้คือต้นส้มกับพ่อ (ก็ชิมกันอยู่สองคนพ่อลูก) แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงรู้...ทำอย่างกับเคยกิน

นี่มันชักจะพิลึกไปกันใหญ่แล้ว เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่

ที่สำคัญ...ไอ้การหอมแก้มอ้อนเอาอะไรแบบนี้...มันเหมือนเธอเปี๊ยบเลย เวลาเธออยากได้อะไรจากพ่อ ก็หอมแก้มอ้อนพ่ออย่างนี้แหละ

ไม่ได้การละ เธอต้องเค้นเอาคำตอบจากเด็กคนนี้ให้ได้ว่าเป็นใครกันแน่....เค้นด้วยข้าวไข่เจียวนี่แหละ  ถ้าไม่บอกจะไม่ให้กินเลยคอยดู!

 

ต้นส้มมองออลนั่งเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยก็พลันเกิดคำถามขึ้นมาในใจ

นี่เด็กอ้วนคนนี้หิวมาจากไหนเนี่ย!

ข้าวไข่เจียวจานที่สองเข้าไปแล้ว กินเก่งอย่างนี้นี่เอง ถึงได้อ้วนตุ้บขนาดนี้  ตอนแรกเธอกะว่าจะใช้ข้าวไข่เจียวแลกเปลี่ยนข้อมูลยื่นหมูยื่นแมวกับเด็กคนนี้ แต่เธอดันทนการออดอ้อนจากเจ้าอ้วนนี่ไม่ไหว  สุดท้ายเลยต้องมายืนทอดไข่เจียวให้ เสร็จแล้วก็มานั่งกินกันอยู่ในครัวโดยที่ไม่ได้ความจริงอะไรสักอย่างนี่แหละ

พอต้นส้มเห็นว่าออลกินอิ่มแล้วเพราะอีกฝ่ายวางช้อนลง เธอเลยถามเข้าเรื่อง “กินอิ่มแล้วนะ งั้นมาคุยกันต่ออีกรอบนะจ๊ะหนูน้อย...หนูเป็นใครคะ บอกพี่มาดีกว่านะ” 

ออลหัวเราะ “คุณแม่ตลกจัง”

“หนู พี่ไม่ได้เล่นตลกนะคะ  บอกพี่มาเถอะน่า ไหนคะ พ่อแม่หนูเป็นใคร”

ออลหน้างอ ปากจู๋ใส่ “คุณแม่เล่นอะไรก็ไม่รู้ เรากลับไปหาคุณพ่อกันเถอะครับ”

พ่อ!

จริงสิ  เมื่อกี้ที่ห้องนอนเธอ เด็กคนนี้พูดถึงพ่อด้วย ทำนองดัดนิสัยอะไรสักอย่างนี่แหละ หรือเธอจะพาเด็กคนนี้ไปหาพ่อแกดี

ใช่แล้ว พาไปหาพ่อของเด็กคนนี้ละกัน

“ทำไมคุณแม่ไม่สวยเท่าคุณแม่เลย”

“หนูพูดอะไรคะ พี่งงนะ”

ออลยื่นหน้าเข้าไปใกล้ต้นส้มแล้วพูดอีก “ก็คุณแม่ ทำไมไม่สวยเท่าคุณแม่ของออลเลย”

พูดอะไรเนี่ย งงแท้

“หนูอยากไปหาพ่อไม่ใช่เหรอ ไปไหม เรารีบไปหาพ่อหนูกันนะ” ต้นส้มรีบดึงเข้าเรื่องสำคัญ

“ไปครับ ออลคิดถึงคุณพ่อ”

หญิงสาวตกลงพาออลไปหาพ่อของแก โดยที่ยังคงใส่เสื้อยืดและกางกางใส่นอน เธอไม่มีเวลาหรือความนึกคิดจะมาแต่งเนื้อแต่งตัวอะไรทั้งนั้น การพาเด็กคนนี้ไปให้พ้นจากตัวคือความต้องการสูงสุดในชีวิตตอนนี้

แต่ก่อนอื่น...ก่อนที่จะออกจากบ้านเธอ ต้นส้มคงต้องรู้ก่อนว่าบ้านพ่อของออลอยู่ที่ไหน สาวร่างเล็กเลยถามคนที่ตนจูงมืออยู่ “บ้านพ่อหนูอยู่ไหนจ๊ะ ไกลไหม”

ออลมองหญิงสาวด้วยสายตางุนงง  “คุณแม่ถามอะไรก็ไม่รู้ บ้านคุณพ่อก็อยู่ใกล้ๆ บ้านคุณตานี่ไงครับ”

“ใกล้ๆ เหรอ งั้นนั่งวินมอเตอร์ไซค์ไปไหม”

“ไม่ได้ครับ คุณแม่ลืมอีกแล้วเหรอครับว่าคุณพ่อไม่ชอบให้นั่งรถพี่วิน”

ไม่ได้ลืม!

แต่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยต่างหากเล่า!   








#หมูอ้วนก็จะพาต้นส้มงงหน่อยๆ 5555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

625 ความคิดเห็น

  1. #623 hunnay (@hunnay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 23:08
    งงแทน55
    #623
    0
  2. #6 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 16:32
    เมนูเด็ดสมเป็นแม่ศรีเรือนยุคใหม่จริงๆ 55555
    #6
    1
    • #6-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 2)
      25 มกราคม 2560 / 16:53
      ทำอร่อยได้แค่นี้ 555555555
      #6-1