คัดลอกลิงก์เเล้ว

[WFcontest] รถไฟสร้างฝันของสมบัติบาปทั้ง7

โดย Ärċaŋa

รถไฟที่นำข้ามมิติไปสู่เกมที่เหล่าปีศาจมหาบาปทั้ง7จะเป็นอย่างไร เงื่อนไขที่จะขึ้นรถไฟขบวนนี้ได้คือความบาป

ยอดวิวรวม

58

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


58

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ม.ค. 58 / 22:45 น.
นิยาย [WFcontest] öҧѹͧѵԺһ7 [WFcontest] รถไฟสร้างฝันของสมบัติบาปทั้ง7 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ วันนี้ขอฝากนิยายเรื่องรถไฟแห่งฝันของสมบัติบาปทั้ง7

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ประกวดกับโครงการ [WFcontest]

ขอฝากตัวด้วยค่ะ




แนะนำตัวละคร

1.ลินดา สมบัติแห่งบาปความโกรธ

2.อลัน   สมบัติแห่งบาปความทนง

3.บุหงา สมบัติแห่งบาปตันหา

4.โกกิ    สมบัติแห่งบาปตะกละ

5.ออกัส  สมบัติแห่งบาปความเกียจคร้าน

6.กนก   สมบัติแห่งบาปความโลภ

7.ชิออน สมบัติแห่งบาปความริษยา

8.ซีโร่ (ซาตาน)   

9.ลูซิเฟอร์หรือลูซ

10.เบลเซ่

11.เบลเฟกอล

12.เอ็นวี่

13.อัลโม


 

อธิบายศัพท์

มหาบาปทั้ง71     คือเป็นหลักคำสอนของศาสนาคริสต์ในอดีตกาล ให้มนุษย์ไม่ทำตามสัญชาตญาณของตนมากจนเกินไป ทางศาสนาคริสต์ได้แบ่งบาปออกเป็น 2 ประเภทคือ แบบที่สามารถยกโทษให้ได้ และ แบบรุนแรง ในต้นศตวรรษที่ 14 หลักคำสอนนี้เป็นที่นิยมในหมู่ศิลปิน (หรือแม้กระทั่งในปัจจุบัน) ผลงานศิลปะมากมายที่สื่อถึงบาป 7 ประการแพร่ไปทั่ววัฒนธรรมต่างๆทั่วโลก

 

หกสูง2       คือการยืนด้วยมือ ข้อมือยกตัวให้ตั้งฉากกับโลก พูดได้ว่าเป็นการใช้มือและข้อมือยืนแทนเท้า
              แต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้3   คือ สำนวนไทยใช้เฉพาะกลุ่มที่มีความหมายว่าแต่งตัวยั่วยวน ไม่เหมาะสม

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ม.ค. 58 / 22:45


[WFcontest] รถไฟแห่งฝันของสมบัติบาปทั้ง7

     ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาท่ามกลางตึกคอนกรีตสูง ท้องฟ้าสีครามที่ถูกบดบังด้วยเมฆสีเทาหม่น ช่างหม่นหมองและอึดอัดยิ่งนักทำให้เกิดน้ำเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ ณ ตึกสูงเฉียดฟ้าที่สามารถมองทิวทัศน์ของเมืองนี้ได้รอบๆนั้นในห้องสีเหลี่ยมที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราสไตล์โมเดิร์นที่ถูกเปิดเพียงโคมไฟที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง บนเตียงใหญ่มีร่างของหญิงสาวผมสีดำยาวสลวยนั่งอยู่แล้วมองด้วยแววตาเหม่อลอยไปที่นอกหน้าต่าง ไม่นานนักก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามานั่งข้างๆหญิงสาวคนนั้นก่อนจะวางมือบนไหล่ของหล่อน หญิงสาวตื่นจากภวังค์ก่อนจะสบตาชายหนุ่มคนนั้นเพียงแค่หญิงสาวสบตาของชายหนุ่มเธอก็โผเข้ากอดชายหนุ่มอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มก็กอดเธออย่างไมลังเลก่อนจะไล้มือไปตามเส้นผมสีดำที่พอต้องแสงไฟจากโคมไฟก็ทอประกายสวยยิ่งกว่าปกติราวกับแพรไหมผืนงามเพื่อปลอบประโลม

     “เส้นทางต่อจากนี้...จะเป็นยังไงนายก็รู้นี่”

     “ฉันรู้...แต่ว่า...ฉันเลือกแล้ว”

     “ถอยกลับ...ไม่ได้เหรอ”

     “ถ้ามันมีทางถอยก็ดีน่ะสิ...ทางของคนบาปแบบเรา”

    สิ้นสุดคำพูดจากปากของชายหนุ่มริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบเข้าหากัน ท่ามกลางสายฝนและแสงไฟในค่ำคืนที่สายลมพัดแผ่วเบา การกระทำที่อาจลบเลือนความทรงจำที่ทั้งคู่อยากลืมเพียงซักวินาทีก็ยังดี ให้ไฟแห่งราคะที่โหมพัดกระหน่ำในอกแผดเผาสิ่งที่อยากลืมให้ศูนย์สิ้น หลังจากที่จุมพิตนี้หายไปความจริงอันโหดร้ายอาจโหมกระหน่ำ นิ้วเรียวของหญิงสาวลากไล้ตามลำคอของชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มที่ถูกปฏิบัติเช่นนั้นเองก็ละมือที่ลูบไล้เส้นผมของหญิงสาวก่อนจะใช้ประคองใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวให้อยู่ในระยะ

     นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากการเริ่มต้นของทั้งคู่ ทั้งคู่ที่ถูกชักจูงด้วยความบาปให้เข้าสู่เกมที่ไม่อาจถอนตัวนี้เหล่าชายหญิงทั้ง7คนที่ถูกชักจูงมา จะพูดว่าถูกชักจูงก็ไม่ถูกนักเพราะคนเหล่านี้ถือเป็นสมบัติแห่งปีศาจอยู่แล้ว งั้นผมจะเริ่มแนะนำตัวเองก่อนดีกว่า ผมคือพระเจ้าแห่งบาป  ชื่ออะไรนั่นไม่มีหรอกแต่มนุษย์เรียกขานผมว่า ซีโร่ ใช่มันหมายถึงความว่างเปล่าล่ะนะเพราะผมเป็นปีศาจแห่งความว่างเปล่านี่นา เริ่มจากแนะนำเหล่าสมบัติแห่งปีศาจดีกว่านะ พวกคนเหล่านี้ทำไมถึงถูกเรียกว่าสมบัติแห่งปีศาจน่ะเหรอเพราะคนเหล่านั้นเป็นเศษเสี้ยวของปีศาจที่ไปเกิดเป็นมนุษย์เพื่อแบ่งเบาบาปในตัวปีศาจแห่งบาป ที่ทำแบบนั้นเพราะพวกเราต้องการจะศูนย์สลายจากการเป็นพระเจ้าแห่งบาป การเป็นพระเจ้าแห่งบาปมันน่ากลัว ว่างเปล่า และเป็นอมตะวนเวียนไม่จบสิ้น การเอาร่างอีกร่างไปกำเนิดเพื่อแบ่งเบาบาปนั้นเป็นวิธีที่ถูกกำหนดมาให้ใช้ได้แค่ไม่กี่ตน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือปีศาจแห่งมหาบาปทั้ง7 1  ที่ถือว่าไม่มีค่าแก่การให้อภัยมีโทษหนักหนาที่สุดซึ่งมี ความมักมากในกาม ความตะกละ ความโลภ ความเกียจคร้าน ความโกรธ ความริษยา ความเย่อหยิ่ง และดูเหมือนเหล่าพระเจ้าแห่งมหาบาปได้มีการจัดงานเทศกาลขึ้นในไม่ช้านี้ งานเทศกาลที่รวมเอาเหล่าสมบัติแห่งปีศาจมาแข่งขันหาผู้แข็งแกร่งต่อไป

     งั้นผมจะทำการแนะนำสมบัติแห่งปีศาจคนแรกเลยดีกว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงอายุ19ปี ร่างกายบอบบางที่น่าทนุถนอมที่สวมใส่ชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบเป็นหางม้านั่นช่างน่าหลงใหล เสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัวที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อกันหนาวสีแดงและกระโปรงทรงพลีทยาวสีดำที่ยาวคลุมข้อเท้าของเธอ เธอมีชื่อว่า ลินดา เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในสาขาการออกแบบสิ่งก่อสร้าง ใช่ ภายนอกเธอไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงทั่วไป แต่ในสายตาของผมแล้วผมมองเห็นบาปในใจเธอที่ครุกกรุ่น ลุกโชน บาปแห่งความโกรธ เธอมีความโกรธที่ถูกสุมใส่ใจเธอจำนวนมาก ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

     เพราะเธอมีแววตาที่ไม่ธรรมดาเลยทำให้คนที่อยากสัมผัสความไม่ธรรมดานั้นเข้ามาหาเรื่องเธอคนแล้วคนเล่าและตอนนี้ดูเหมือนจะมีพวกที่มาหาเรื่องเธอเหมือนทุกที ผู้ชายจำนวนเกือบ20คนพร้อมอาวุธครบมือเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเธอที่เดินออกจากสถานีรถไฟได้ไม่ถึง50เมตร ลินดาที่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็มองด้วยสายตาเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้บนหลังให้กระชับเหมาะกับการเคลื่อนไหว ก่อนที่เธอจะประกาศสงครามกับบุคคลตรงหน้า

     “เข้ามาเลยไอ้พวกไม่เจียมตัว!!!

     เธอกระโดดเตะผู้ชายที่อยู่ด้านหน้าเธอเป็นรายแรก ด้านเพื่อนของชายคนนั้นเห็นว่าเธอลงมือแล้วก็เงื้อมมีดขึ้นเหนือหัวก่อนจะสับไปที่เธอหมายจะเอาชีวิตแต่ลินดาที่ว่องไวและปราดเปรียวกว่าก็กระโดดหลบไปที่ด้านหลังของอริอีกคนทำให้คมมีดถูกตัวของอริคนนั้นแทน เสียงร้องของชายคนนั้นทำให้ชายเหล่านั้นผงะตกใจแล้วเปิดช่องว่างให้เธอโจมตีแบบครั้งเดียวจบ ลินดาใช้มือยันไหล่ของชายร่างใหญ่อีกคนไว้ก่อนจะยกตัวลอยขึ้นขาชี้ฟ้า ใช่ เธอเล่นหกสูง2บนตัวคนและตวัดขาเตะด้วยความเร็วเพื่อโจมตีเหล่าศัตรูของเธอทำให้ศัตรูของเธอล้มลงนอนเกลื่อนพื้นถนน ลินดากระโดดลงมายืนที่พื้นก่อนจะใช้ท่าจระเข้ฟาดหางเตะก้านคอคนที่เธอใช้เป็นหลักก่อนจะเดินตามฟุตบาทราวกับเป็นเรื่องปกติ

     ใช่เธอทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำราวกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอ ผมเองก็แอบอึ้งกับเธอไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นกระบวนท่า ทักษะที่ไม่เคยฝึกฝนนั่น หรือใบหน้าที่งดงามของเธอที่ยามมีเรื่องพวกนี้จะแสยะยิ้มราวกับถูกใจอะไรเป็นอย่างมากราวกับหมาป่าผู้ล่ากระต่ายก็ไม่ปาน

     และสมบัติแห่งปีศาจอีกคนหนึ่งที่ผมจะแนะนำให้รู้จักคือ ชายหนุ่มที่มีรูปร่างติดอวบ นัยน์ตาสีดำสนิท ผิวสีแทน อายุ19เท่ากับลินดา นอกจะอายุเท่ากันแล้วยังเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลินดาอีก เค้าคนนั้นชื่อ อลัน ภายนอกทุกคนจะมองว่าเค้าเป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติผู้หญิง แต่จริงๆแล้วเป็นแค่ละครฉากใหญ่ที่เค้าสร้างขึ้นมาเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง เพราะผมมองเห็นจิตใจของเค้าที่เป็นคนหยิ่งยโส ทะนงตนยิ่งกว่าใครๆ แถมยังดูถูกเหยียดหยามคนที่มาขอความช่วยเหลือเค้า ช่างเป็นคนที่น่ารำคาญเสียจริงๆเลย

     ภายนอกราวกับนักบุญ แต่จริงๆแล้วชายคนนี้ไม่เคยเป็นห่วงและรักใครด้วยหัวใจเลยซักครั้ง มีเพียงผู้หญิงที่เค้ารักคนเดียวเท่านั้นที่เค้ารักและทุ่มเททุกอย่างให้เธอแต่เธอคนนั้นก็ปฏิเสธตัวตนของเค้าเสียจนหมดสิ้น ทำให้อลันช้ำใจไม่น้อย แต่เค้าก็ยังไม่ละความพยายามเค้าจึงเริ่มเปลี่ยนตัวเองให้น่ากลัวยิ่งขึ้น ความหยิ่งยโสและความทะนงตนที่อลันมียิ่งมากกว่าตอนผู้หญิงที่เค้ารักปฏิเสธเป็นเท่าตัว

     แต่เค้าก็ไม่สามารถทิ้งคราบสุภาพบุรุษได้บรรดาผู้หญิงต่างหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายแต่อลันก็ไม่สนใจพวกหล่อนเพราะด้วยความหยิ่งทะนงว่าตัวเค้าต้องเก็บสัมผัสแรกไว้ให้เธอคนนั้นและดูเหมือนจะมีผู้หญิงที่เข้ามาลองของกับเค้าอีกคนซะแล้ว เธอคนนั้นเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องของเค้าก่อนจะกดกริ่งที่หน้าประตู โอ้ เธอคนนั้นแต่งกายด้วยชุดวันพีชสีชมพูอ่อนทำให้เธอดูอ่อนหวานมากๆ ชุดวันพีชที่ยาวเหนือเข่าทำให้มองเห็นขาอ่อนที่ค่อนข้างเรียวและขาว พูดได้แค่ว่าเธอแต่งตัวมาเพื่อยั่วตัณหาของเค้าแบบสุดๆ ส่วนอลันที่พอได้ยินเสียงกริ่งก็เดินไปเปิดประตูเพื่อรับแขก

     “มีธุระอะไรล่ะ บุหงา”ชายหนุ่มกล่าวเอ่ยทักก่อนจะเอียงตัวพิงกรอบประตู

     “ฉันมาหานายไงล่ะอลัน”เธอพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เค้าแต่อลันกลับหลับตาก่อนจะพูดคำพูดนึงที่ผมคิดว่ามันร้ายแรงพอดูเลยล่ะนะ

     “ฉันไม่ชอบเธอ และก็อย่าเที่ยวแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้3แบบนั้น...มันดูไม่เป็นผู้หญิง”อลันพูดก่อนจะมองไปที่ชุดวันพีชที่บุหงาใส่อยู่ราวกับตำหนิ ทางด้านบุหงาก็ดูจะโกรธอลันมากแต่เธอก็ไม่เดินไปไหนซักก้าว ช่างมีความแน่วแน่จนน่าตกใจจริงๆ

     “ก็ฉันชอบนาย ชอบมาก นายน่ะไม่เข้าใจรึไงอลัน!!! ฉันทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้นายรัก แต่นายกลับมาพูดกับฉันแบบนี้”บุหงากำหมดแน่นคงเพราะเธอจะแค้นมากแน่ๆที่โดนปฏิเสธราวกับอะไรที่ไร้ค่า แต่ว่าเธอก็ทำตัวเองนี่นะ

     “ฉันไม่ชอบเธอ ก็แค่นั้นแหละ”

     “แต่ว่า...”

     “ดูท่าจะไม่มีธุระอะไรนะ งั้นฉันขอตัว”

     “ไม่นะ อลัน!!!”อลันปิดประตูห้องไปแล้วทิ้งให้บุหงายืนอยู่หน้าห้อง

     เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็ยังตามมาตื้ออลันและอลันก็ตอบเธอกลับไปแบบนี้ทุกครั้ง ส่วนอลันเองก็ปฏิเสธได้ทุกๆครั้ง

     บุหงาคนนี้เธอเองก็ใช่ระดับธรรมดาซะที่ไหนล่ะ เพราะเธอเองก็เป็น1ในสมบัติแห่งปีศาจเหมือนกันน่ะซิ รูปลักษณ์ภายนอกที่งดงามราวกับนางฟ้าตกสวรรค์นั่นแต่ในจิตใจของเธอนั้นหมกมุ่นอยู่กับกามรมย์แบบยากจะถอนตัว เธอหลงรักอลันมากและถ้านับๆดูเธอก็ถูกผู้ชายปฏิเสธมามากมายหลายคน ไหนจะคนที่หลอกใช้เธอเพื่อก้าวหน้ารึเชื่อมสะพานไปหาคนอื่น เธอนั้นต้องผิดหวังมานับไม่ถ้วน

     เธอเลยไม่คิดจะศรัทธาในรักและเธอก็ทำการปั่นหัวให้ผู้ชายที่หลงรักเธอนั้นช้ำใจที่ไม่ได้คบกับเธอ แต่เพราะเธอมีความต้องการกามรมย์ที่สูงจึงมีคนที่คอยเติมเต็มความต้องการนั้นของเธออยู่ ซึ่งหลังจากที่ออกจากคอนโดของอลันเธอก็มุ่งตรงไปที่บ้านของเธอทันที เมื่อเธอถึงห้องของเธอก็จัดการโทรเรียกคนๆนั้นมาที่ห้อง ใช่มันดูไม่เหมาะสมกับเธอเท่าไหร่แต่เพราะเธอความต้องการที่สูงอยู่แล้วจึงไม่มีอะไรขัดขวางได้เลย

     “ให้ตายเถอะ เธอเนี่ยเรียกฉันมาหาบ่อยไปแล้วนะบุหงา”ผู้ที่เปิดประตูเข้ามาคือผู้ชายรูปร่างสมส่วน แต่งกายดีและดูเหมือนจะอายุเท่าบุหงาเสียด้วย

     “นายเป็นคู่หมั้นฉัน ฉันจะเรียกยังไงตอนไหนก็ได้”บุหงานั่งไขว้ห้างอยู่บนเตียงก่อนจะมองไปที่ผู้ชายคนนั้นอย่างมีเลสนัย

     “คู่หมั้น แต่เธอก็ออกไปหาผู้ชายคนอื่นให้เค้าปฏิเสธให้ช้ำใจมาไม่ใช่รึไง”บุหงานิ่วหน้าด้วยความเจ็บใจก่อนที่เธอจะล้วงมือไปใต้ชุดแบบวันพีชก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวกางเกงชั้นในให้รูดลงตามขาเรียวและตกลงที่พื้นแล้วโยนให้ผู้ชายคนนั้นและยักคิ้วท้าทายเค้า

     “หึ ฉันแค่ออกไปเล่นสนุกตามลุคคุณหนูผู้อ่อนโลกเฉยๆนี่”เธอนั่งไขว้ห้างอีกครั้งก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกชายตรงหน้าให้เดินเข้ามาหาเธอที่นั่งบนเตียงราวราชินี

     “ฉันคิดว่าเธอเป็นราชินีที่ร้อนแรงบนเกมรักก็พอแล้ว บุหงา”ชายหนุ่มประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากอิ่มของบุหงาอย่างแนบแน่นก่อนจะรุกรานภายในโพรงปากนั้นอย่างเร่าร้อนเหมือนเฉกเช่นทุกๆครั้งก่อนจะถอนริมฝีปากให้เธอได้พักหายใจโดยการย้ายริมฝีปากไปประกบที่พวงแก้มขาวเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อราวกับผลแอปเปิ้ลนั่น บุหงาที่โดนรุกรานก็ค่อยๆไล้มือไปที่ลำคอของชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า ส่วนชายหนุ่มก็ค่อยลูบคลำต้นขาเรียวขาวที่ตอนนี้แยกออกเพราะมือของเค้าคลำอยู่ก่อนที่นิ้วเรียวจะค่อยๆสำรวจสวนดอกไม้ของหญิงสาวแบบทุกซอกทุกมุมนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเกมรักที่เร่าร้อนเกินกว่าที่ผมจะบรรยายได้นั้นก็เปิดฉากขึ้น

     แกร๊ก! เพล้ง!!!

     เธอช่างร้อนแรงสมกับบาปของเธอเสียจริงๆ และตอนนี้ผมก็แนะนำผู้เข้าร่วมไป3คนแล้ว พวกที่เหลือเดี๋ยวจะแนะนำต่อจากนี้แล้วกันนะครับ เพราะตอนนี้ได้เวลาไปเตรียมตัวและสถานที่ที่เหล่าสมบัติปีศาจมหาบาปจะไปรวมตัวกันคืนนี้นี่ครับ

 

 

เวลา 23.30.

     หลังจากที่ผมไปเตรียมตัวเพื่อต้อนรับเหล่าสมบัติปีศาจเสร็จแล้วก็มาประจำตำแหน่งรอเวลาเริ่ม เท่าที่ดูเหล่าสมบัติปีศาจจะได้รับตั๋วกันหมดแล้ว ส่วนใหญ่ก็ดูจะไม่สนใจเท่าไหร่ ก็แน่ล่ะครับ ใครมันจะไปไว้ใจจดหมายจากใครก็ไม่รู้กันล่ะแต่ก็นั่นแหละ เพราะมันไม่รู้เลยต้องหาไงล่ะว่าใครเป็นคนส่ง เพราะอะไร และต้องการอะไร มนุษย์น่ะมีสัญชาตญาณของความอยากรู้อยากเห็นกันทั้งนั้นแหละ ถึงจะเป็นสมบัติแห่งบาปก็ตามที แต่เพราะถูกให้เกิดเป็นมนุษย์เลยมีสิ่งนั้นเหมือนกันและดูเหมือนจะมาแล้วหนึ่งคน

     พนักงานบริษัทหนุ่มวัย25ปีที่มีหุ่นอ้วนท้วนมากพอดู พุงที่ยื่นออกมานั้นราวกับสาวท้องแก่แต่สำหรับเค้ามันก็คือก้อนไขมันที่สะสมมานานมากพอดู แล้วในมือของชายคนนั้นก็ยังมีขนมปังทาเนยที่แสนจะให้พลังงานแคลลอรี่มากมายอยู่  ใช่ ผู้ชายคนนั้นชอบกินมันมาก เค้าชื่อ โกกิ เฮ้อ ผมแค่เห็นรูปลักษณ์ของเค้า ผมก็ละเหี่ยใจล่ะครับ มันช่างเหมือนก้อนไขมันเดินได้จริงๆ และตอนนี้นะเค้าฉีกห่อขนมปังทาเนยก่อนจะกัดหายไปครึ่งหนึ่งภายในครั้งเดียว น้ำลายที่สออยู่ที่มุมปากมันช่างบ่งบอกความตะกละได้อย่างดี ออ เค้าเป็นหนึ่งในสมบัติแห่งบาป ที่มีบาปคือความตะกละ ช่างสมกับบาปอย่างไม่ต้องเสียเวลามองเลยจริงๆ

     และในขณะที่ผมกำลังเหนื่อยใจนั้นก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่รวมผล ซึ่งชายคนนั้นมีสีผมสีดำ เดินโซเซราวกับคนตื่นไม่เต็มตาไปนั่งลงที่เก้าอี้แถวนั้นและหลับต่อ เค้าคนนั้นคือ ออกัส สมบัติแห่งบาปอีกคนหนึ่ง ความบาปของเค้าคือความขี้เกียจ เค้าขี้เกียจเรียนวันๆเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านซึ่งก็นอนหลับ กิน เล่นคอมพิวเตอร์ นานๆครั้งถึงจะออกมาข้างนอกเพื่อซื้อของ เพราะความขี้เกียจ แต่ที่วันนี้ออกมาได้คงเพราะความบังเอิญจริงๆ

     ไม่อย่างนั้นคงต้องมีความรุนแรงซักหน่อยล่ะนะ

      และตอนนี้เวลาก็ใกล้มาถึงทุกๆขณะ ตอนนี้23.55นาทีแล้ว แต่เหล่าคนบาปนั้นยังมาแค่3คน ต่อไปนี้ผมคงต้องใช้วิธีรุนแรงกันซักหน่อยล่ะนะครับ ผมควักขวดแก้วขนาดเล็กที่ด้านในมีลูกแก้วที่ใส่อยู่ในน้ำหลากสีออกมาจากกระเป๋าก่อนจะเปิดขวดแก้วขวดแรกที่ผมจับได้ก่อน ผมจับได้ขวดใส่ลูกแก้วสีเหลืองที่บนฝานั้นมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า ความโลภขึ้นมาเปิดฝาและหยิบลูกแก้วสีเหลืองขึ้นมาไม่นานลูกแก้วนั้นก็เปล่งแสงสีเหลืองออกมา ใช่ มันเป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่งที่จะใช้การ สั่นพ้อง ทำให้เกิดคลื่นประหลาดชักนำเหล่าคนบาปมาหาได้ซึ่งมันก็ทำให้ได้ผลเสียด้วยเพราะตอนนี้สมบัติแห่งปีศาจแห่งความโลภเดินมาตามถนนแล้วซึ่งตอนนี้เธอกำลังมาถึงที่นี่แล้ว เธอคนนี้ที่มีผมสีดำยาวสลวย แต่งตัวด้วยชุดนอนผ้าซาตินอย่างดีเท้าที่เปลือยเปล่าก้าวอย่างเชื่องช้า เปลือกตาที่ปิดอยู่ทำให้ขนตาบนและล่างของเธอนั้นน่าหลงใหลไปอีกแบบ เธอชื่อ กนก เป็นลูกคุณหนูตระกูลดัง แต่เธอที่เพียบพร้อมไปหมดแบบนั้นกลับยังแสวงหาทุกสิ่งที่ตอบสนองความอยากเธอยิ่งๆขึ้นไป จนตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่ถูกความโลภไม่มีที่สิ้นสุดไปเสียแล้ว

     ซึ่งตอนนี้ผมก็ขอทำพิธีกรรมเรียกสาวสวยอีกรายมาก่อนดีกว่านะครับ ผมหยิบขวดแก้วที่ข้างในมีลูกแก้วสีเขียวมรกตและทำให้มันส่องแสงออกมา ไม่กี่อึดใจหญิงสาวใส่แว่นตาหนาพอควร ผมถูกมวยต่ำรวบไว้ เธอสวมชุดนักเรียนม.ปลายมีชื่อแถบนี้ ในมือมีกระเป๋านักเรียนแสดงว่าเพิ่งกลับมาจากเรียนนั้นก็เดินมาด้วยแววตาเหม่อลอย วิธีการนี้จะทำให้เหล่าสมบัติแห่งบาปไม่มีสติจนกว่าผมจะยกเลิกคำสั่ง

     ผู้หญิงคนนี้คือ ชิออน เป็นนักเรียนวัย18ที่มองจากภายนอกก็เป็นเด็กเรียนธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่จริงๆแล้วเป็นคนที่มีความอิจฉาริษยาอยู่ภายในใจสูงมาก ราวกับเพลิงที่ไม่มีวันดับ เธออิจฉาคนที่มีสิ่งที่เธออยากได้ไปเสียหมด

     เอาล่ะตอนนี้ก็มารวมตัวกัน4คนแล้ว เหลืออีก3คนเท่านั้นก็จะครบ ใช่เหล่าสมบัติแห่งบาปที่ผมแนะนำไปตอนแรกนั่นแหละ ผมจะเรียกพวกเค้ามาพร้อมกันเลยดีกว่า เพราะนี่เหลืออีก3นาทีก็จะได้เวลาแล้ว ผมวาดวงแหวนสำหรับพิธีกรรมลงบนพื้นด้วยเลือดของตัวเองก่อนจะหยิบขวดแก้วที่เหลือออกมาวางตามตำแหน่งที่ทำสัญลักษณ์ไว้ พอวางขวดสุดท้ายลง ลูกแก้วทั้ง3ก็มีแสงเกิดขึ้น และผมก็เริ่มมองเห็นทั้ง3คนเดินมาจากคนละทาง ลินดาที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษานั้นเดินมาถึงคนแรก ก่อนจะตามมาด้วยอลันที่ใส่ชุดไปรเวสแบบเท่ๆตามสไตล์ของเค้า ส่วนคนสุดท้ายคือบุหงาที่อยู่ในชุดเดรสเปิดออกแบบสั้นที่ดูยังไงก็ช่างยั่วยวน โชคดีของเธอที่ผมไม่ใช่พระเจ้าแห่งบาป ถ้าใช่เธอคงโดนผมลงโทษไปนานแล้วล่ะ และตอนนี้ก็ได้เวลาเริ่มแล้วล่ะครับ  ผมลบบางส่วนของวงแหวนทิ้งทำให้เวทย์ทั้งหมดถูกยกเลิกก่อนจะปรากฏเองให้เหล่าสมบัติแห่งบาปนั้นเห็นท่ามกลางความงุนงงของเหล่าสมบัติแห่งบาปที่ถูกเชิญมาและเหล่าคนที่โดนพิธีกรรมสั่นพ้องมา

     ทุกอย่างกำลังจะเริ่มนับจากวินาทีนี้

 

 

     “สวัสดีทุกท่าเหล่าผู้ถูกเชิญทั้ง7 ผมเป็นคนส่งบัตรเชิญให้พวกคุณเองนั่นแหละครับ ผมชื่อซีโร่นะครับ”ผมโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเหล่าสมบัติแห่งบาปที่มองมาที่ผมด้วยสายตาประหลาดใจ สงสัย และไม่ไว้วางใจ

     “ความต้องการของพวกคนผมรู้ดี และตอนนี้มันจะเป็นจริงครับ”ในระหว่างที่ผมพูดรถไฟรูปทรงโบราณแบบหัวรถจักรไอน้ำแต่มีความเร็วพอๆกับรถไฟเครื่องยนต์ดีเซลในปัจจุบันก็เคลื่อนมาจอดที่ชานชลาที่เหล่าสมบัติแห่งบาปนั้นยืนอยู่ ซึ่งทุกคนก็หันไปมองที่รถไฟนั่นเช่นกัน และในไม่กี่อึดใจก็มีเสาสองเสาและประตูกระจกกั้นระหว่างตัวชานชลาและประตูรถไฟ

     “พวกคุณที่ถูกเลือกนั้นผมให้ตั๋วไปแล้วเอาออกมาด้วยครับ ไม่งั้นคุณจะไม่สามารถขึ้นรถได้”ผมอธิบายเหล่าสมบัติแห่งบาปก็ควักหาตั๋วนั่นกัน แต่ก็มีคนที่ไม่ทำแบบนั้น

     “แล้วทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย เราไม่ได้เต็มใจซักหน่อย ฉันมาที่นี่ได้ไงก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป”อลันเดินมาโวยวายก่อนจะกลับหลังหันเพื่อกลับห้องของตัวเอง แต่ก็มีร่างของชายหนุ่มรูปงามที่เดินมาขวางเค้าไว้ ใช่คนๆนั้นคือ ลูซิเฟอร์ หรือผมมักจะเรียกหมอนั่นว่า ลูซ ความหล่อของมันทำให้หลายๆคนเค้ามั่นไส้มันบ่อยๆ รวมทั้งผมด้วยทั้งที่ตอนนี้หมอนั่นอยู่ในร่างมนุษย์แท้ๆ

     “ผมคงให้คุณผ่านไม่ได้หรอก”ลูซพูดก่อนจะจ้องเข้าไปในแววตาของอลันที่มองมาที่เค้า ส่วนอลันก็จ้องไปที่ลูซไม่วางตาเช่นกัน เพราะมันทำให้อลันก้าวไปไหนไม่ได้ เพราะเมื่อปีศาจแห่งบาปนั้นมาเจอสมบัติแห่งบาปก็จะควบคุมหรือทำให้มันแหลกสลายคามือไปได้ ตัวอลันเองก็รู้สึกตัวแล้วล่ะว่าไม่สามารถขัดขืนอะไรลูซได้เลย

     “อา ผมจะแนะนำให้รู้จัก หมอนั่น ชื่อลูซน่ะนะ เอาล่ะก่อนจะบอกอะไรมากกว่านี้พวกคุณขึ้นรถไฟกันก่อนนะครับ เอาตั๋วที่ผมให้ไปแตะที่เสาทางขวานะและประตูก็จะเปิด”ทันทีที่ผมอธิบายเสร็จกนกก็เป็นคนแรกที่รีบวิ่งเอาตั๋วที่ควักออกมาจากชุดชั้นในแตะเข้าที่ด้านขวาทันทีที่ประตูเปิดเธอก็รีบวิ่งเข้ารถไฟเพราะเธอคงอายมากที่ออกจากบ้านทั้งๆที่ตนอยู่ในชุดนอนแบบสายเดี่ยวคว้านลึกจนแทบเห็นหน้าอกทั้งหมดตอนที่ผมอธิบายเธอก็ยืนหลบอยู่หลังเสาตลอดเลย พอมีคนแรกคนที่สองที่เอาตั๋วไปแตะก็คือโกกิที่เดินกินขนมปังและเดินเข้าไปในรถไฟอย่างเชื่องช้า ตามด้วยชิออนและบุหงาที่เดินไปพร้อมๆกันด้วยความบังเอิญ และออกัสที่เดินโซเซไปแตะการ์ดราวกับตุ๊กตาไขลานก็ไม่ปาน และที่เหลือคืออีก2คนนี้ที่ดูจะไม่อยากไป สงสัยผมคงต้องบังคับกันหน่อยล่ะนะ

     “นี่ลินดา เธอก็ไปด้วยซิ เร็วๆเข้า”ผมพยายามกล่อมเธอและเดินเข้าไปหา แต่เธอก็ทำท่าจะหนีผมไป ผมจึงใช้ สิทธ์ ในตัวเธอทำให้เธอหยุดอยู่กับที่และปฏิเสธผมไม่ได้

     “มัวแต่ยืนได้ไง รึจะให้ผมอุ้มก็ได้นะ”เธอไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาผมจึงค้นในกระเป๋าเป้จนเจอตั๋วที่ผมแจกไปก่อนจะช้อนตัวเธอและอุ้มยกลอยจากพื้น ลินดาที่อยู่ในอ้อมแขนผมส่งสายตาอาฆาตมาให้เต็มๆเลยล่ะ แต่มีรึที่ผมจะสนใจ ผมแตะตั๋วที่เสาก่อนจะเดินเข้ามาในขบวนรถไฟที่เหล่าสมบัติแห่งบาปนั่งจับจ้องพื้นที่กันอยู่ และลูซก็ทำให้อลันเข้ามาในขบวนได้จนสำเร็จทำให้ประตูรถไฟปิดและเคลื่อนที่ออกจากชานชลาช้าๆ ทุกคนเงียบเสียง ไม่พูด คุยกับใครเพราะไม่มีใครไว้ใจใครเลยซักคน

     “เอาล่ะก่อนอื่นผมก็ขอต้อนรับทุกคนสู่เกมของเหล่าปีศาจแห่งบาปทุกท่าน  ใช่ รถไฟนี้จะพาทุกคนไปยังสถานที่เล่นเกม ผู้ชนะก็จะไดรับรางวัลเป็นสิ่งที่พวกคุณอยากได้ ไม่ว่าจะเงิน สิ่งของ ยศ ตำแหน่ง เราก็จะมอบให้กับผู้ชนะแน่ๆ”ผมอธิบายจบก่อนจะมองไปที่สมบัติแห่งบาปทั้ง6คนก่อนจะปล่อยลินดาให้ยืนบนพื้น พอผมพูดเกริ่นแบบนั้นทุกคนต่างก็มีสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาก่อนจะมีคนยกมือถาม

     “เดี๋ยวนะ แล้วทำไมต้องเป็นพวกเราล่ะ”บุหงายกมือถามอย่างสงสัย ผมก็เลยตอบข้อข้องใจของเธอ

     “เพราะว่าพวกเธอคือสมบัติแห่งบาปยังไงล่ะ พวกเธอคือร่างแยกของปีศาจมหาบาปทั้ง7 พวกเธอไม่สงสัยบ้างเหรอว่าพวกเธอนั้นมีอะไรต่างจากมนุษย์ทุกคน ใช่พวกเธอไม่เอนอ่อนตามกระแสของโลกรึอะไรเลยไงล่ะ พวกเธอมีความคิด วิธีการ และความอยากที่เป็นตัวเอง”ผมอธิบายก่อนจะเน้นที่คำว่าความอยากที่บุหงาอย่างมีความนัย

     “เอาล่ะ พวกเธอถอยไม่ได้หรอก ถึงลงจากรถไฟนี้ไปแต่ก็จะมีปีศาจมากินพวกเธอแน่นอนถ้าคิดว่าขู่กันก็มองไปที่นอกหน้าต่างเถอะ”ผมชี้ไปที่นอกหน้าต่างทุกคนก็มองไปตามนิ้วผม ด้านนอกหน้าต่างนั้นมีปีศาจหลากหลายแบบ ไม่ว่าจะเป็นงู เสือ แพะ หมีที่หน้าตาน่ากลัวและน่าขยะแขยงวิ่งอยู่นอกหน้าต่างเต็มไปหมด

     “ยี๋ ขยะแขยงอ่ะ ฉันขนลุกไปหมดแล้ว”กนกที่ยืนอยู่ใกล้หน้าต่างรีบวิ่งจนมามานั่งลงบนพื้นกลางขบวนรถไฟแบบไม่กลัวสกปรกและความอาย

     “เอาล่ะ ต่อไปก็กติกาของเกมล่ะนะ รถไฟจะไปจอดที่ชานชลาทุกคนก็จะลงไปซึ่งในเมืองที่จะลงไปนั้นเป็นเมืองที่อยู่คนละมิติในโลกของพวกเธอ พวกเธอต้องล่าเหล่าคนบาปที่มีค่าความบาปให้ได้100,000แต้มภายในเวลา24ชั่วโมง และพวกเธอก็จะได้รับภารกิจพิเศษแบบโบนัสทุกๆ5ชั่วโมงที่ทำให้แต้มเพิ่ม และถ้าในภารกิจพิเศษพวกเธอพลาดก็จะตกรอบไป”ผมอธิบายก่อนจะหยุดลงด้วยการยกมือค้านของลินดา

     “แล้วเราจะล่ามันได้ไง จะให้ฆ่าคนเหรอ เหอะ”เธอมองมาที่ผมอย่างรังเกียจ เฮ้อ อีกไมกี่นาทีหรอกเธอจะกอดขาอ้อนวอนผมน่ะ

     “ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ มันไม่ใช่การฆ่าแต่เป็นการพิพากษาเฉยๆ รับรองไม่ถึงชีวิต พวกเธอจะไม่สามารถล่าใครซีซั้วได้ เพราะคนที่เธอล่าได้ต้องมีค่าความบาปเกิน100เท่านั้นนะ”

    “แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าจะล่าใคร ใครมีค่าความบาปกี่แต้ม และที่สำคัญเลยจะใช้อะไรล่า”อลันยิงคำถามให้ผมอย่างรัวๆ ให้ตายเป็นผู้ชายที่ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ

     “ตั๋วที่ฉันให้นั่นแหละที่จะเอาไว้ล่าน่ะ”ทุกคนทำหน้าเหล่อหลามองที่ตั๋วที่ทำจากพลาสติกใสๆที่ดูจะไม่มีอะไรเลย

     “ถ้าใช้มันจ่อคนบาปที่มีแต้มความบาป100ขึ้นไปล่ะก็ มันจะเปลี่ยนสภาพเป็นปืนเพื่อพิพากษาคนบาปเอง เมื่อเหนี่ยวไกพิพากษาเสร็จแต้มค่าความบาปของคนที่เธอล่าไปก็จะมาบวกกันเป็นแต้มให้พวกเธอ ส่วนวิธีมองเห็นแต้มนั้นมันต้องทำพิธีกรรมนิดหน่อยน่ะนะ เอาล่ะ ผมต้องจับพวกคุณแยกกันไปตามโบกี้ต่างๆเพื่อทำพิธีล่ะนะ เอาล่ะ วาร์บ!”เมื่อผมให้สัญญาณเหล่าสมบัติแห่งบาปก็หายไปจากตรงหน้าผม ลูซก็เดินเข้ามาหาผม

     “งั้นขอลูกแก้วด้วย”ผมควักขวดแก้วที่บรรจุลูกแก้วสีม่วงขึ้นมาลูซหยิบมันมาถือก่อนจะหายตัวไป ส่วนผมก็วาร์บไปเช่นกัน เพื่อหาสมบัติแห่งบาปของตัวเอง

    

     ภายในโบกี้สีแดงลินดาที่มองไปมาเพื่อหาคนทำพิธีอะไรนั่น เธอไม่อยากจะเชื่อไอ้นิทานหลอกเด็กนั่นหรอก แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะเธอนั้นมองเห็นออร่าของเหล่าคนที่มารวมกัน ออร่าที่มันเป็นรูปร่างของปีศาจน่าตาไม่น่าพิสมัย

     “ขอโทษที่ทำให้รอน่ะนะลินดา เอาล่ะมาเริ่มพิธีกันเลยดีกว่านะลินดา ก่อนอื่นถอดเสื้อผ้าออกซะและใส่ชุดนี้แทนนะ”ผมชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวเธอ

     “ห๊ะ จะบ้ารึไง นายมันโรคจิต อยู่ๆให้ถอดต่อหน้านายเนี่ยนะ”เธอเอามือปิดตามร่างกายและถอยหนี เฮ้อ ผมทำเพื่อเธอเลยนะเนี่ย

     “ถ้าเธอไม่ถอด ตอนโดนไฟแห่งความพิโรธคลอกเธอจะทรมานกว่าตอนสวมเสื้อผ้าชุดนี้ เพราะมันร้อนจากข้างในออกข้างนอก”ใช่ พิธีนี้จะทำให้สมบัติแห่งบาประลึกถึงบาปของตัว ตัวตน ความทรงจำ และไฟแห่งบาปก็จะคลอกร่างกายก่อนที่ไฟจะดับและทำให้เธอมองเห็นตัวเลขและค่าความบาปได้ แต่ในกรณีของลินดาที่มองเห็นออร่าได้นี่ก็ถือว่าเธอมีไม้ตายเพิ่มไปอีก วิเศษสุดๆ

     “หึ เอาแบบนั้นก็ได้”เธอถอดเป้มาวางบนพื้นก่อนจะถอดเข็มขัดออกและวางไว้ข้างๆกระเป๋าก่อนจะดึงกระโปรงพลีทที่ลงไปอยู่ที่ข้อเท้ามือเรียวของเธอย้ายมาที่กระดุมเม็ดบนสุดก่อนจะปลดมันออกจนถึงเม็ดที่5แล้วถอดเสื้อออกลงไปกองไว้ที่กระเป๋าก่อนที่ร่างกายที่ไร้อาภรณ์ปกปิดจะสวมชุดชั้นในแล้วสวมเสื้อกะลาสีเรือสีแดงและผูกผ้าสีดำและสวมกระโปรงพลีทยาวสีดำแล้วเดินตรงมาหาผมเพราะถูกควบคุมก่อนจะอ้าปากออก ผมหยิบขวดแก้วออกมาก่อนจะเปิดฝาแล้วหยิบเอาลูกแก้วสีแดงขึ้นมาใส่ปากของตัวเองเพื่อให้ลูกแก้วมีน้ำลายของผมเพื่อปลุกสมบัติแห่งปีศาจให้ตื่นขึ้นมาโดยสมบูรณ์ ผมใช้ลิ้นดุนลูกแก้วให้มาอยู่ที่ริมฝีปากแล้วใช้ริมฝีปากยึดไว้ก่อนจะก้มไปและปล่อยลูกแก้วให้ลงคอของลินดา เธอปิดปากและกลืนลูกแก้วลงคอไป

     “อ๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ร้อน”เธอล้มตัวนอนกับพื้นด้วยความทรมานเธอดิ้นไปมากับพื้นเพื่อให้ตัวเย็นลงแต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะมันไม่เย็นลงเลยซักนิด เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาตามไรผมและใบหน้า จนเหมือนเธอนั้นอาบน้ำก็ไม่ปาน

     เธอค่อยๆยันตัวฝืนความร้อนภายในและไฟภายนอกที่คลอกเธออยู่มาเกาะขาผมที่นั่งบนเบาะมองเธออยู่ ก่อนจะมองมาที่ผมและเผยอปากและพูดด้วยน้ำเสียงทรมาน

    “ทำให้...ฉันหาย...ร้อนที ไม่ไหวแล้ว...ซา...ตาน”เธอช้อนตามองผมอย่างน่าสงสาร ผมคว้าเอวคอดๆของเธอจนตอนนี้ตัวเธอนั่งอยู่บนตักของผม ใช่เธอมองเห็นแล้ว ความทรงจำของผม เพราะเธอกับผมคือคนๆเดียวกัน เธอเป็นส่วนหนึ่งของผมนี่นะ

     “ฉันทำอะไรไม่ได้ลินดา รออีกสักพักเธอก็จะหายทรมานจากไฟ”ผมลูบตามผมของเธอไล่ไปถึงแผ่นหลังชื้นเหงื่อ และสะโพกผายใหญ่นั่นอย่างเพลิดเพลินเพื่อค่าเวลารอ รอให้ลูกแก้วซึมเข้าตัวของลินดา เธอกอดผมแน่นก่อนจะยกขามากอดเอวผมด้วย

     ทางด้านคนอื่นๆก็พอๆกัน กำลังรอให้สมบัติแห่งบาปจำตัวตนของตัวเองให้ได้ สภาพทุกคนก็ไม่ต่างกันเลย และระหว่างที่ผมมองดูผ่านโทรจิต ลินดาก็สงบลงก่อนจะปล่อยกอดผมออก ผมมองเธออย่างประเมินค่า

     “จำได้แล้วซินะลินดา”

     “ค่ะซาตาน”

     “เลิกเรียกว่าซาตานซักที ผมไม่ชอบเลย เรียกซีโร่เถอะลินดา”

     “ค่ะ ซีโร่”รถไฟก็เทียบชานชลาและประตูโบกี้ก็เปิดออก

     “ลินดา ฉันจะรอเธอที่ชนะ”เธอพยักหน้าแล้วลุกจากตัวผมก่อนจะจัดการพับเสื้อผ้าที่ถอดใส่เป้และเดินออกจากรถไฟพร้อมกับผม พอผมและเธอเดินออกจากรถไฟประตูรถไฟก็ปิดก่อนจะเคลื่อนออก

     ใช่ ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว เกมมันเริ่มขึ้นแล้ว

     “แล้วคนอื่นๆล่ะ”เธอหันมาถามผมในระหว่างที่เรากำลังเดินออกไปที่ทางออก

     “กำลังไปยังฐานไง ทุกคนจะมีฐานที่มั่นเป็นของตัวเอง ฉันจะไปส่งจนกว่าจะถึงที่นั่น”ผมเดินนำหน้า              ลินดาออกจากสถานีรถไฟก่อนจะเลี้ยวขวาเดินตรงไป ท่ามกลางความวุ่นวายในฉบับสังคมเมือง เดินจนพ้นความวุ่นวายก็พบกับบ้านหลังหนึ่งที่เป็นฐานของลินดา

     “เอาล่ะที่นี่แหละ ฐานของเธอคือที่นี่ ฉันไปล่ะนะ”ผมวาร์บหายไปลินดาก็เข้าไปในตัวบ้านด้วยการเปิดประตูรั้วที่ไม่ได้ล็อกก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้าน ภายในบ้านนั้นเป็นบ้านแบบธรรมดาๆไม่มีอะไรเลย เพราะฐานในความหมายนี้คือ ที่พักผ่อน เอาล่ะดูเหมือนสมบัติแห่งบาปทุกคนกำลังเข้าสำรวจฐานตัวเองกันยกใหญ่ แต่ในจังหวะนี้แหละ ได้เวลาเริ่มเกมกันแล้ว

     ปิ๊ป!!!!!

    เสียงสัญญาณบนตั๋วของเหล่าสมบัติแห่งบาปดังขึ้น และมีตัวหนังสือสีแดงปรากฏขึ้นมา

     ล่าคนบาปให้ได้มากที่สุดภายในเวลา5นาที

    เหล่าสมบัติแห่งบาปทั้ง7คนออกจากฐานของตนและมุ่งหน้าไปตามสัญชาติญาณของมนุษย์ ทางด้านลินดาที่เข้าไปที่ย่านศูนย์การค้าการค้าที่มีคนพลุกพล่าน นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ดี เธอเพ่งมองไปที่เหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปมาก่อนจะดึงตั๋วที่เป็นแผ่นพลาสติกใสออกมาแล้วเล็งไปยังผู้ชายคนหนึ่งทีมีค่าความบาป104แต้ม แผ่นพลาสติกใสก็เปลี่ยนเป็นปืนสั้นสีใส เธอเหนี่ยวไกทำให้กระสุนแสงถูกดันส่งออกมาไปที่เป้าหมาย ชายคนนั้นก็ล้มลงท่ามกลางผู้คนที่หวีดร้องของเหล่าผู้คนที่อยู่รอบๆ ก่อนจะวิ่งหนีกันอย่างกระจัดกระจาย ลินดาที่ทำการล่าไปหนึ่งคนก็เริ่มหาเป้าหมายคนต่อไปอย่างรวดเร็วพร้อมด้วยรอยยิ้มอันสนุกสนานราวกับได้พบความสนุกที่หามานานทั้งชีวิต

     ทางด้านของอลันที่กำลังยืนมองผู้คนจากตึกสูงได้นำตั๋วพลาสติกใสออกมาก่อนจะเล็งที่เป้าหมายแผ่นพลาสติกเปลี่ยนรูปร่างเป็นปืนก่อนที่อลันจะเหนี่ยวไกขับกระสุนแสงต้องกายเป้าหมายได้แม่นยำราวกับจับวาง ดูเหมือนอลันเองก็จะเริ่มชินกับการเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

     รึจะเป็นชิออนที่ตอนนี้ก็เริ่มล่าเหมือนกัน เธอเข้าไปในโรงพยาบาล ก่อนจะเริ่มใช้ตั๋วเล็งไปที่เหล่าผู้ป่วยที่รอตรวจอยู่ตั๋วพลาสติกเปลี่ยนเป็นปืนก่อนที่เธอจะเหนี่ยวไกยิงเป้าหมายคนแล้วคนเล่าอย่างใจเย็น

     ทุกๆคนดูจะเริ่มล่ากัน แต่คนที่ไม่ทำอะไรเลยก็มีเช่นกัน

     เช่นโกกิและออกัสที่นอนและกินอยู่ในฐานไม่ยอมออกไปล่าคนบาปเลย ซึ่งพวกนี้คงถูกตัดสินในเกมนี้นี่แหละครับผมว่า

     และในที่สุดก็หมดเวลาล่า ตั๋วที่แปรสภาพเป็นปืนนั้นก็กลับเป็นแผ่นพลาสติกทุกกระบอกก่อนจะปรากฏคะแนนและชื่อพร้อมรูปภาพบนแผ่นพลาสติกนั่น

     1.ชิออน        890

    2.ลินดา         750

     3.อลัน         690

     4.กนก         590

     5.บุหงา        580

    6.โกกิ           0

   7.ออกัส         0

และคนที่ได้0แต้มจะต้องตกรอบ ขอแสดงความยินดีด้วย

     “อะไรกันเนี่ย ฉันแค่ไม่ออกไปถึงกับให้ฉันตกรอบ โธ่เว้ย”โกกิที่เห็นผลคะแนนก็ถึงกับหัวเสียมากแต่ทางด้านออกัสเองก็ไม่มีท่าทีจะเสียใจรึเศร้าสร้อยแต่กลับนั่งเฉยๆ

     และตอนนี้ก็เป็นช่วงพักยกระหว่างต่อสู้ สมบัติแห่งบาปทุกคนต่างพักหายใจจากการล่า รับอารมณ์ให้เข้าที่ วางแผนกลยุทธ์กันใหม่

     และพวกเหล่าปีศาจแห่งมหาบาปทั้ง7นั้นตอนนี้ก็มารวมตัวกันที่นี่แล้ว เพื่อมาวางแผนขั้นต่อไปของแผนการ ใช่ตอนนี้ทั้ง7คน รวมทั้งผมอยู่ในห้องนี้แล้ว

     “ตอนนี้สมบัติแห่งบาปทั้ง2คนถูกคัดออกจากการแข่งเรียบร้อยแล้วนะ เป็นของๆใครก็เอาไปเก็บด้วยล่ะ”ผมมองไปที่เบลเซ่กับเบลเฟลกอลที่ตอนนี้ทำหน้าเซ็งอย่างสุดขีดเพราะความไม่ได้เรื่องของสมบัติของตัวเอง

     “เข้าใจแล้ว”ทั้งสองรับปากอย่าจำใจ ผมจึงเริ่มการประชุมต่อทันที

     “เห็นคะแนนแล้ว ตอนนี้ชิออนนำอยู่ ช่างเป็นการเริ่มต้นที่ดี ไม่คิดว่าสมบัติของนายจะขนาดนี้นะ เอนวี่”เอ็นวี่หันมามองหน้าผมก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ

     “แต่ฝั่งนายก็ใช่ย่อยนี่นา ลินดาดูจะแกร่งมากเลย”ลูซแสดงความคิดเห็นต่อคะแนนของลินดา ผมก็แค่ยิ้มรับเพราะตามจริงแล้วลินดาทำได้ดีกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า

     “แล้วนายเป็นไงอัลโม ฝั่งนายรั้งท้ายแต่ก็ดีเลยนี่”ผมหันไปหาปีศาจแห่งความตันหาที่นั่งทำหน้าเบื่อๆอยู่ที่เก้าอี้ท้ายสุด

     “เหอะ ยัยนั่นไปล่าคนบาปครบ5คนก็เลิกล่าแล้วก็กลับฐานเลยไงเล่า ดูท่าแค่จะนึกสนุกเท่านั้น เบื่อก็เลิก ยัยนั่นเป็นตัวฉันแน่เหรอว่ะ”อัลโมขยี้หัวอย่างหัวเสีย

     “ยัยนั่นอ่ะเป็นนายแน่นอน ความต้องการสูงเหมือนนายเด๊ะเลย”ผมเอ่ยก่อนจะมองหน้ามันอย่างขำๆ

     “ยังไงก็ตาม เราก็จะเริ่มเกมส์โบนัสกันอีกใน20นาที ไปเตรียมที่ให้พร้อมล่ะ”และทุกคนก็พยักหน้าก่อนจะเริ่มเตรียมเกมส์ ส่วนผมก็ไปเตรียมสถานที่บ้าง

 

20นาทีต่อมา

     ตอนนี้ที่ลานกว้างขนาดใหญ่นั้นมีไข่เปลือกสีต่างๆอยู่ลอยอยู่นับพันใบ ผมส่งสัญญาณการเริ่มเกมส์ให้เหล่าสมบัติแห่งบาปมารวมกันที่นี่ และดูเหมือนทุกคนจะมากันครบแล้วเอาล่ะ

     “เหล่าสมบัติแห่งบาปยินดีตอนรับสู่เกมโบนัส ที่แสนจะโหดร้าย กดดัน บีบหัวใจกันแบบสุดๆเลยล่ะนะ เอาล่ะ ฉันจะอธิบายกติกาล่ะนะ”ผมกระแอมไอก่อนจะเริ่มอธิบายกติกา

     “เห็นไข่ที่ลอยอยู่ไหม ไข่พวกนี้พวกเธอจะต้องทำมันให้แตก ในเวลาเล่นเกมส์มีให้10นาทีแล้วในไข่เราจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าในไข่นั้นมีคะแนน หักคะแนน หรือว่า...หักเวลาการแข่งจนกว่าจะเห็นคะแนนตอนจบเกมส์”ทั้ง5คนทำหน้าเหล่อหลา บุหงาจึงถามขึ้น

     “นี่คุณจะบอกว่า ถ้าเรายิงไข่นั่น เวลาเล่นโบนัสจะหมดเหรอ”

     “เปล่าเลยบุหงา เวลาในที่นี้หมายถึง เวลาที่จะแข่ง ฉันบอกแล้วนี่ว่าเรามีเวลาล่าแค่24ชั่วโมง ถ้าลดลงล่ะก็นั่นเท่าว่าพวกเธอจะมีเวลาน้อยลงต่างหากล่ะบุหงา และในไข่หักเวลามีตั้งแต่10นาทีถึงหมดเวลาแข่งเลยล่ะนะ”ผมพูดก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี

     “จะเริ่มก็เริ่มเลย ฉันพร้อมแล้ว”ลินดาหยิบตั๋วออกมาและมันก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นปืนทันทีก่อนจะเล็งไปที่ไข่ที่ลอยอยู่

     “เอางั้นก็ได้ วัดดวงซินะ”อลันที่ยืนล้วงกระเป๋าฟังยิ้มอย่างมีชัยก่อนจะหยิบตั๋วออกมาและมันก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นปืนทันทีก่อนจะเล็งไปที่ไข่ที่ลอยอยู่เช่นกัน

     “เอาล่ะ เตรียมตัวได้แล้วสาวๆทั้งสองคน ออ ฉันลืมบอกไป ถ้าเวลาผ่านไป5นาที ไข่นั่นก็จะฟักปีศาจออกมา ถึงตอนนั้นล่ะยุ่งแน่นะ”ผมยิ้มย่องก่อนจะให้สัญญาณการเริ่มเวลาโบนัส เล่าสมบัติแห่งบาปเริ่มยิงไข่ที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างกันอย่างรวดเร็ว ราวกับห่าฝนที่ตกลงมาไม่ยั้ง

     ลินดาที่ใช้ทั้งปืนและขาเตะไข่ให้แตกไปเกือบจะครึ่งหนึ่ง อลันเองก็เช่นกัน แต่บุหงา กนก และชิออนนั้นแค่ยิงไข่รอบๆตัวเฉยๆคงกลัวเจอไข่ที่มีการหักคะแนนเป็นแน่ ทำให้ตอนนี้ไข่เหลือแค่5ใบ

     ในจังหวะที่ทั้งหมดจะยิงไข่ใบสุดท้าย มันก็คบ5นาทีจนได้ ทำให้ไข่ทั้ง5ฟักออกมาเป็นตัวปีศาจรูปร่างคล้ายปลาหมึกทั้ง5ตัวที่มีเมือกลื่นๆคลุมผิว เคลื่อนที่ด้วยหนวดสั่นพั่บๆก่อนจะล้มลง ไม่นานนักพวกมันก็ลุกขึ้นมาโจมตีเหล่าสมบัติแห่งบาปที่ยืนตะลึงกันอยู่ ทั้งหมดประจันหน้ากับปลาหมึกปีศาจแบบ1ต่อ1 ทุกคนเข้าโจมตีพร้อมกัน แต่บุหงาที่เหม่อลอยนั้นถูกหนวดปลาหมึกจับได้ก่อนจะบีบรัดกลางลำตัวช่วงใต้ราวนมของบุหงา แต่ก็ไม่มีใครสามารถมาช่วยบุหงาได้เลยเพราะปลาหมึกที่เหลือคอยกันเหล่าสมบัติแห่งบาปอีก4คนไว้ ปลาหมึกที่จับบุหงานั้นเริ่มรัดแน่นขึ้นก่อนที่จะหยุดลง ด้วยความแปลกใจบุหงาจึงก้มดู ปรากฏว่ามีหนวดปลาหมึกเส้นเล็กๆงอกออกมาจากหนวดที่พันรอบตัวเธอก่อนไอ้หนวดที่งอกจะค่อยๆไหลเข้าไปที่ปาก บางส่วนก็มุดไปใต้กระโปงและชอนไชเข้าไปในตัวเธอทางมดลูก เพื่อทำลายลูกแก้วในตัวของบุหงา เหมือนปลาหมึกเริ่มหาลูกแก้วเจอแล้ว ในขณะที่จะทำลายมันข้างในตัวของบุหงา อลันที่จัดการปีศาจปลาหมึกได้แล้วก็เล็งปืนไปที่ปลาหมึกที่จับบุหงาไว้ก่อนจะเหนี่ยวไกจัดการปลาหมึกนั่นจนล้มไป ก่อนจะเข้าไปดูอาการบุหงาที่นอนครางเบาๆอยู่

     “เป็นไงบ้าง เฮ้”อลันตบแก้มของบุหงาเบาๆเพื่อเรียกสติ พอบุหงาได้สติก็โผเข้ากอดอลันทันที

     ตู้ม!

     และไม่กี่อึดใจลินดาก็จัดการปลาหมึกนั่นได้ ตามด้วยชิออนและกนกที่คว่ำปลาหมึกปีศาจได้

     “เอาล่ะในเมื่อพวกเธอจัดการมันได้หมดแล้ว ฉันก็จะบอกคะแนนล่ะนะ”ผมส่งคะแนนไปที่ตั๋วของเหล่าสมบัติแห่งบาป

     1.ลินดา        20009

    2.อลัน          10590           

    3.ชิออน         10100

    4.บุหงา         9099

    5.กนก          9089

     เวลาที่โดนหัก 16ชั่วโมง เวลาของเกมที่เหลือ 4 ชั่วโมง

     ผู้ตกรอบในรอบนี้  กนก บุหงา

    

“โอย แล้วจะทำไงล่ะทีนี้ ฉันตกรอบเหรอเนี่ย”กนกเอ่ยอย่างเซ็งๆส่วนบุหงาก็แทบจะไม่เชื่อว่าตัวเองจะตกรอบไป

“เอาล่ะ สำหรับผู้เข้าแข่งอีก3คน กติกาจะถูกเปลี่ยนใหม่อีกครั้ง โดยที่พวกคุณต้องสู้กันเอง ส่วนสัญญาณจะเริ่มในอีก1ชั่วโมง”ผมให้สัญญาณให้กลับที่พักได้ ต่างคนต่างแยกย้าย แต่มีคนๆหนึ่งที่ไม่ทำแบบนั้น

     ท่ามกลางฝนที่ตกโปรยปราย ทางด้านของลินดาที่กำลังเดินกลับที่พักของตนก็รู้สึกได้ว่ามีคนสะกดรอยตามมา เธอจึงค่อยๆชะลอฝีเท้าก่อนจะหันไปมองด้านหลังก็พบกับอลันที่เดินตามมา

      “สะกดรอยตามได้ห่วยมากเลยนะ”

     “หึ ฉันอยากให้เธอรู้ตัวเลยไม่หลบไงล่ะ”อลันพูดก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของลินดา

     “นายมีธุระอะไรกันแน่ อลัน”เธอเอ่ยชื่อเค้าเสียงเบาหวิว อลันที่ได้ยินแบบนั้นก็พอใจไม่น้อยที่ลินดาเรียกชื่อเค้า

     “ไปดินเนอร์กันหน่อยได้ไหม”

 

 

     ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก ทำให้อลันและลินดาที่ค่อยๆเดินฝ่าฝนเข้าไปในตึกสูงที่เป็นฐานของเค้า นิ้วเรียวยาวของอลัน กดเรียกลิฟต์ให้ลงมาจากชั้นบนของตึก ลินดาที่เปียกน้ำฝนไปหมดยกแขนขึ้นมากอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บ ลิฟต์ลงมาถึงก่อนจะเปิดประตูออก ทั้งคู่เดินเข้าไปในลิฟต์ก่อนจะกดปิดประตูและเลือกชั้นเกือบบนสุด ลิฟต์เคลื่อนตัวช้าๆท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึมของอลันและลินดา

     ผมจะเล่าให้ฟังก็ได้ เบื้องหลังของสองคนนี้

     เดิมทีอลันนั้นเป็นคนที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนที่มาหาเรื่องประจำ และยังเป็นพวกเจ้าชู้ประตูผี จีบดะไปทั่ว และผู้หญิงที่เค้าจีบคือ ลินดา นั่นเอง ตอนแรกๆอลันแค่เล่นสนุกเพราะอยากชนะใจลินดาที่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเย็นชา อลันจีบเธอจนในที่สุดเธอก็หลงรักอลันและกลับกลายเป็นว่า ลงเอยกันจนได้

     อ่ะๆ คิดว่าแค่นั้นคงจบ แต่ของบอกเลยว่ามันยังไม่จบแค่นั้น

     หลังจากที่ลินดารักอลัน อลันก็เริ่มหาวิธีสลัดเธอทิ้งอย่างเจ็บแสบ ด้วยการมีอะไรกับบุหงาและจงใจให้ลินดามาเจอในตอนเช้า และมันก็เป็นไปตามแผน ลินดามาเจอเค้าจริงๆและโกรธอลัน ส่วนอลันก็ดีใจที่ได้ทิ้งลินดา

     ลินดาที่ถูกอลันทิ้งด้วยวิธีที่โหดร้ายแบบนั้น เธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นอันธพาล มีเรื่องชกต่อยเพื่อลืมสิ่งที่อลันทำกับเธอ อลันหลังจากที่เลิกกับลินดาก็เริ่มรู้สึกชอบลินดาอย่างยากจะห้ามใจ และทำทุกอย่างให้เธอกลับมาหาเค้า เปลี่ยนและทิ้งตัวตนอันธพาลและความเจ้าชู้ไป

     ลิฟต์เปิดที่ห้องนอนที่เป็นกระจกสามารถมองเห็นเมืองจากมุมสูงได้ อลันหยิบผ้าขนหนูส่งให้ลินดาก่อนจะดันหลังเธอให้เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน ส่วนอลันก็ไปจัดบรรยากาศห้องเพื่อต้อนรับการมาของผู้หญิงที่เค้าเก็บสัมผัสแรกของเค้าที่เปลี่ยนตัวเองให้เธอ ใช่ เค้าไม่เคยสัมผัสร่างกายหญิงสาวแบบชู้สาวกับใครเลยเพื่อรอเธอ ใช่ เพื่อลินดา อลันเตรียมโต๊ะและสั่งอาหารมาเสิร์ฟก่อนจะไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดให้เธอใส่สำหรับคืนนี้

     อลันเดินไปที่ประตูห้องน้ำก่อนจะเคาะประตูและวางเสื้อผ้าให้เธอก่อนที่เค้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองเช่นกัน เค้าเป็นเป็นใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแลกสีดำ ปลดกระดุมเม็ดบนลงมาสองเม็ด ในขณะที่อลันกำลังเช็คความเรียบร้อยตัวเองอยู่ในกระจก ในเงากระจกก็สะท้อนภาพหญิงสาวที่ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง ชุดเดรสเกาะอกแบบสั้นสีแดงที่ดูเข้ากับเธอมากๆนั่นทำให้อลันอึ้งกับภาพที่เห็นชั่วครู่ ก่อนจะประคองลินดาไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารก่อนจะพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงข้าม

     “มีอะไรถึงบังคับฉันมา”ลินดามองอลันอย่างไม่วางตาเพื่อจับผิดเค้า

     “มาระลึกความหลังหน่อยจะเป็นไร อ้าวอย่านิ่วหน้าซิไม่สวยเลย”อลันหยอกเย้าลินดา ลินดาทำท่าจะลุกหนีแต่อลันก็เข้าประเด็นให้ลินดาไม่ลุกหนีไป

     “ฉันว่า เรามาร่วมมือกันเถอะ เราจะชนะด้วยกัน”

     “ขอปฏิเสธ”ลินดาทำท่าจะลุกหนีไปจริงๆ อลันจึงเดินไปดักหน้าลินดาก่อนจะพูดรั้งเธอไว้

     “นี่ฟังนะ เธอสงสัยไหมว่าคนที่ร่วมเกมนี้แล้วตกรอบน่ะไปที่ไหน”อลันรั้งเธอมาสวมกอดก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกระเส่า

     “ฉันไม่สนใจ”ลินดาปฏิเสธทันที

     “ฉันจะบอกให้ พวกนั้นถูกดูดไปในร่างกายของคนที่คุมเกมน่ะซิ”อลันกนะซิบบอกความจริงที่เค้ารู้มา

     “!!!

     “ฉันเห็นบุหงาโดนดูดไปในร่างกายของชายที่สวมผ้าคลุมที่มารับบุหงา เหลือแค่เสื้อผ้าที่ไม่โดนดูดเข้าไปด้วยถ้าแพ้ก็ไม่รอด ตายแน่นอน”อลันผละออกจากลินดาก่นเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร ลินดาที่ได้ฟังแบบนั้นจึงครุ่นคิดถึงข้อเท็จจริงของเกมนี้

     “แล้วนายมาบอกฉันทำไม”ลินดาถามอลันกลับบ้าง

     “เพราะฉันจะโค้นล้มพวกปีศาจแห่งบาปไง”โอ้ ช่างอวดดีและทะนงตนเสียจริงๆ สมแล้วที่มีบาปแบบนี้

     “โอ้อวด ทะนงตนว่าเก่งกาจ สุดท้ายแล้วนายก็เป็นแค่คนที่โอ้อวด”

     “เธอยังรักฉันอยู่ซินะ ลินดา” 

     “ฉันเกลียดนาย”

     “มันไม่จริงหรอก เพราะเมื้อกี้ฉันสัมผัสเธอก็รู้แล้ว เธอยังเหมือนเดิม”ลินดาเดินหนีไปนั่งบนเตียงบนเตียงใหญ่มีร่างของหญิงสาวผมสีดำยาวสลวยนั่งอยู่แล้วมองด้วยแววตาเหม่อลอยไปที่นอกหน้าต่าง ไม่นานนักก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามานั่งข้างๆหญิงสาวคนนั้นก่อนจะวางมือบนไหล่ของหล่อน หญิงสาวตื่นจากภวังค์ก่อนจะสบตาชายหนุ่มคนนั้นเพียงแค่หญิงสาวสบตาของชายหนุ่มเธอก็โผเข้ากอดชายหนุ่มอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มก็กอดเธออย่างไมลังเลก่อนจะไล้มือไปตามเส้นผมสีดำที่พอต้องแสงไฟจากโคมไฟก็ทอประกายสวยยิ่งกว่าปกติราวกับแพรไหมผืนงามเพื่อปลอบประโลม

     “เส้นทางต่อจากนี้...จะเป็นยังไงนายก็รู้นี่”

     “ฉันรู้...แต่ว่า...ฉันเลือกแล้ว”

     “ถอยกลับ...ไม่ได้เหรอ”

     “ถ้ามันมีทางถอยก็ดีน่ะสิ...ทางของคนบาปแบบเรา”

    สิ้นสุดคำพูดจากปากของชายหนุ่มริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบเข้าหากัน ท่ามกลางสายฝนและแสงไฟในค่ำคืนที่สายลมพัดแผ่วเบา การกระทำที่อาจลบเลือนความทรงจำที่ทั้งคู่อยากลืมเพียงซักวินาทีก็ยังดี ให้ไฟแห่งราคะที่โหมพัดกระหน่ำในอกแผดเผาสิ่งที่อยากลืมให้ศูนย์สิ้น หลังจากที่จุมพิตนี้หายไปความจริงอันโหดร้ายอาจโหมกระหน่ำ นิ้วเรียวของหญิงสาวลากไล้ตามลำคอของชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มที่ถูกปฏิบัติเช่นนั้นเองก็ละมือที่ลูบไล้เส้นผมของหญิงสาวก่อนจะใช้ประคองใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวให้อยู่ในระยะ

     ลินดาลืมตาก่อนจะผลักอลันออกอย่างแผ่วเบาและสุภาพ ใช่ในใจเธอยังรักเค้าอยู่ แต่เพราะรักมากเลยโกรธและเกลียดจนบาปในใจเธอตื่นขึ้นมา

     “ฉันไม่ร่วมมือกับนาย ฉันจะชนะนายให้ได้”และในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังง้องอนกันอยู่เสียงสัญญาณการเริ่มขึ้น ใช่ ตอนนี้การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว

 

      บนลานกว้างที่มีน้ำขังนั้นทั้งอลันและลินดาได้ยืนประชันหน้ากันอยู่ ตอนนี้รอชิออนที่เป็นผู้ที่ผ่านเกมมาได้ แต่ผ่านไปนานนับ10นาทีก็ไม่มีวี่แววจะมา

     “นี่แล้วเมื่อไหร่จะเริ่มล่ะ ฉันรอนานล่ะนะ”ลินดามองกดดันมาที่ผม และในระหว่างนั้น ลูซก็เดินมากระซิบกับผมถึงข่าวร้ายที่เกิดขึ้น

     “เอาล่ะ ฉันมีข่าวจะแจ้งมันค่อนข้างจะเป็นความโชคร้ายซักนิดที่ชิออนขอถอนตัว ทำให้เหลือพวกเธอแค่สองคนเท่านั้น”มีร่องรอยความโล่งใจในแววตาของลินดาที่ฉายชัด ใช่เธอโล่งใจที่เธอจะได้ต่อสู้กับเป้าหมายความโกรธแค้นของตัวเอง

     “เอาล่ะ ทั้งคู่จงสู้กันซะ ใครล้มอีกฝ่ายได้ก็ชนะไปเลย เริ่มได้”ผมให้สัญญาณลินดาก็พุ่งเข้าเตะที่ท้องของอลันแต่อลันก็หลบตัวไปด้านหลังอย่างรู้ทันท่วงทีก่อนที่อลันจะสวนกลับบ้าง ต่อสู้อย่างมีชั้นเชิงทำให้ทั้งคู้ขับเคี่ยวกันอย่างสูสี จนในที่สุดอลันก็โดนลูกเตะของลินดาจนพ่ายแพ้ไป

     ตุ้บ!

     ลินดาทรุดลงด้วยความเหนื่อยล้า ใช่เธอใช้แรงกายทั้งหมดสู้กับอลันจนเหนื่อยหอบตัวโยน

     “เอาล่ะ เธอที่เป็นผู้ชนะนั้น เธอจะขออะไรก็ได้...แลกกับการที่เธอต้องมาแทนฉัน”

     “แทนนายงั้นเหรอ”เธอดูตกใจมาก

     “ใช่ ที่ชิออนถอนตัวน่ะเธอไม่ได้ถอนตัวไปหรอกนะ”เธอทำหน้าสงสัย

     “เธอกลายเป็นปีศาจเต็มตัวแล้ว แต่เดิมพวกเธอก็เป็นปีศาจเพียงแต่มีร่างมนุษย์เท่านั้นเอง”ใช่เธอรู้ตัวนานแล้ว นานมากตั้งแต่เธอเด็กๆ

     “งั้นฉันขอให้เค้าลืมเรื่องแย่ๆที่ทำกับฉัน ขอให้อลันลืมฉัน ฉันไม่อยากผูกพัน ไม่อยากมีความทรงจำ ฉันให้อภัยเค้า ทุกอย่างที่เค้าทำ”เธอพูดด้วยความสุดจะกลั้น น้ำตาแห่งความเจ็บใจที่พรั่งพรู

     “ได้ ฉันจะทำตามคำขอ”

 

 

 

     หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านล่วงไปเกือบ 5 เดือน ฟันเฟืองเวลาผ่านไปเหล่าสมบัติแห่งบาปทั้ง7 ก็มีแนวทางชีวิตของแต่ละคน อลันหลังจากวันนั้นเค้าเปลี่ยนตัวเองไปตั้งใจเรียนมากขึ้นจนเรียนจบปริญญาตรี บุหงาก็ได้ไปสมัครเป็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ กนกก็เป็นเจ้าของมูลนิธิเพื่อผู้ยากไร้โดยใช้เงินของตัวเองทำมูลนิธิ โกกิที่เป็นหนุ่มนักกินก็เริ่มลดน้ำหนักและกลายเป็นนักวิจารณ์อาหาร ออกัสก็เลิกขี้เกียจและผันตัวไปเป็นโปรแกรมเมอร์ ชิออนก็กลายเป็นทายาทปีศาจแห่งความริษยาอีกตน ส่วนลินดาก็กลายเป็นปีศาจชั้นกลางรอผมปลดออกเธอก็จะมาเป็นปีศาจแห่งมหาบาปแห่งความโกรธแทน เธอที่ละทิ้งความโกรธต่ออลันก็เริ่มยิ้มแย้มมากขึ้นและทำหน้าที่อย่างแข็งขันทุกๆวัน

     “ท่านซีโร่ วันนี้มีประชุมที่สภาปีศาจนะค่ะ”

     เห็นไหม เธอทำงานได้ขยันจริงๆ

 

 

 

แค่มนุษย์ละบาปได้ โลกนี้ก็จะน่าอยู่ขึ้นมาก



THE END










 

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly







 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ärċaŋa จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น