คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,575 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    59

    Overall
    9,575

ตอนที่ 15 : รอยเลือด (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 14 – รอยเลือด

 

            เอกชัยเดินเข้ามาในห้องรับแขกแล้วก็นั่งลงตรงโซฟา เขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน

                “มันเป็นยังไงกันแน่?” เขาพร่ำกับตัวเองหลายรอบ แต่ทันใดนั้นเอง สายตาเขาก็มองเห็นหยดของเหลวสีแดงเป็นจุดๆ อยู่ตามพื้น เขาลุกขึ้นยืนทันที เขารู้ว่าคือรอยเลือด และรอยเลือดนั้นก็หยดเป็นทางไปจนถึงห้องครัวด้านหลัง

                “เลือดของใคร?” เขาถาม เดินไปยังห้องครัวแต่พบว่าประตูปิดอยู่

                “ออกมา หรือจะให้บุกเข้าไป” เอกชัยพูด ไม่มีคำตอบ เขาตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปทันที

                “ใคร?”

                ห้องครัวไม่มีอะไรเลย และรอยเลือดก็หายไปพอมาถึงพื้นห้องครัว

                “หรือว่า?” เอกชัยสงสัย “จะเป็นฝีมือคนย้ายกระเป๋าเปื้อนเลือด แสดงว่า ไม่จริงน่า คนย้ายกระเป๋าไม่ใช่คนในละแวกนี้ ไม่ใช่เพื่อนบ้านของเรา แต่เป็นบุคคลอื่นงั้นเหรอ?”

                “มีใครคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนบ้านเป็นคนย้ายกระเป๋า ต้องใช่แน่ๆ”

                ยิ่งไปกว่านั้น การที่มีคนกดกริ่ง การที่มีรอยเลือดมาอยู่ในบ้านก็แสดงว่า

                “คนย้ายกระเป๋าอยู่ในบ้านหลังนี้?” เอกชัยว่าเสร็จก็เดินไปดูประตูว่าล็อกหรือยัง ปรากฏว่าล็อกแล้ว

                “มันจงใจเทรอยเลือดให้เรารู้ว่ามันอยู่ที่นี่!” เอกชัยใจร้อนรุ่ม “คอยดูเถอะ ฉันจะตามล่าแกให้ได้ และฆ่าแกให้ตายซะ แกไม่มีทางหนีรอดไปได้อยู่แล้ว”

 

                “ใครกันน่ะที่กดกริ่ง?” กันต์ถามตริณภพที่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

                “ใครช่วยชีวิตเราไว้ มันไม่น่าจะมีใครอื่นอีกไม่ใช่เหรอ?”

                “หรือจะเป็นบุคคลอื่น?” ตริณภพตั้งข้อสงสัย “เป็นคนที่ไม่ได้อยู่ในละแวกนี้ ไม่ใช่เพื่อนบ้านของเรา มีข่าวลือนี่ว่ามีคนน่าสงสัยมาด้อมๆ มองๆ ตามแยกเรา”

                “แต่ประตูแยกปิดตายอยู่นะครับ ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้”

                ตริณภพนิ่งไป เขาเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน

 

                เอกชัยเดินวนไปทั่วบ้านตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นสี่ แต่ไม่พบร่องรอยอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาเริ่มประสาทกิน

                “ออกมาสิ ต้องการจะขู่ฉันไม่ใช่เหรอ?” เขาถือปืนเล็งไปทั่ว “ปรากฏตัวออกมาสิ”

                “ออกมาซะ แล้วฉันจะได้ฆ่าแกซะ”

                “หรือว่าไปอยู่กับพวกคุณตริณภพแล้ว?” เอกชัยว่าแล้วก็เดินไปยังห้องชั้นสอง ลองเคาะประตูดู

                “ทุกคนสบายดีไหม?” เขาถามออกไป ตริณภพและกันต์สะดุ้งเฮือก พรหมพรลุกขึ้นจากมุมห้องไปยังประตูทันทีด้วยความโกรธ แต่ถูกตริณภพสกัดเอาไว้

                “มีใครหลบซ่อนอยู่ในห้องนี้หรือเปล่า?” เอกชัยถาม พอกันต์ได้ยินคำถามนั้น

                “คนหลบซ่อน?” เขาทวนคำ “แสดงว่ามีบุคคลอื่นเข้ามาในแยกจริงๆ หรือเนี่ย?”

                เอกชัยได้ยินเสียงกันต์ก็นิ่งไป

                “เธอรู้หรือกันต์? เธอคิดเหมือนกับฉันเหรอ?” เอกชัยเริ่มสับสน “ไม่มีใครหลบซ่อนในห้องนี้ แล้วก็ไม่มีใครอยู่ในบ้านด้วย ประตูก็ล็อก แต่กลับมีคนกดกระดิ่งและมีรอยเลือดเนี่ยนะ?”

                “ให้ตายเถอะ นี่มันตลกชัดๆ เลย นี่มันอะไรกันแน่?” เขาพูดแบบนี้เกือบจะร้อยครั้งแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงก็หาคำตอบไม่ได้

               

                “มีคนอื่นนอกจากพวกเราแฝงตัวอยู่หรือ?” พรหมพรพูดเมื่อฟังกันต์เล่าจนจบ “แล้วเราต้องตามหาคนนั้นเหรอ?”

                “ดูท่าเขาจะไม่ใช่พวกคุณเอกชัย เขาอาจจะช่วยเราก็ได้” กันต์ว่า “เราต้องหาเขาให้เจอ บางทีเขาอาจมีหนทางที่จะเปิดประตูที่แยกได้ เพราะเขาเข้ามาได้ทั้งที่ประตูปิดตาย”

                “แล้วจะหายังไง?”

                “บ้านนี้มีสี่ชั้น” ตริณภพพูด “มีที่หลบซ่อนไม่มากหรอก”

                “เอางี้ดีกว่า” ตริณภพว่า “ผมจะออกตามหาเอง”

                “เดี๋ยวสิ ทำไมต้องเป็นคุณด้วย” เกศินี ภรรยาของตริณภพพูดขึ้นขณะที่โอบกอดลูก “ฉันไม่ให้คุณไปเสี่ยงหรอกนะ”

                “แล้วจะให้ใครไป กันต์ก็ขาเจ็บ คุณธนพลก็บาดเจ็บ” ตริณภพว่า “ก็มีแต่ผมเท่านั้นแหละ”

                “แต่ว่า...” เกศินีดูเป็นห่วง

                “พ่ออย่าไปเลยครับ” อิศราพูดบ้าง

                “ผมไม่เป็นไรหรอก” ตริณภพว่าแล้วก็เปิดประตูออกไป

 

                เอกชัยหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำชั้นล่าง เขาเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

                “เราตามหาตัวคนทำ แต่ว่ายิ่งตามหา ก็รู้สึกว่าไม่มีใครทำ”

                “มันเป็นฝีมือใคร?”

                “ถ้าไม่มีใครทำเลย.....” เขาเริ่มขนลุก “ก็แสดงว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติซะแล้วสิ”

                “นี่เราฆ่าคนไปมาก แต่ว่าจับตัวคนแกล้งเราไม่ได้ เรากำลัง...” เขาระแวง “เรากำลังทำผิดพลาด”

                เราทำในสิ่งที่หวนคืนไม่ได้ไปแล้ว เพื่อนบ้านของเราไม่ใช่คนทำ แต่เป็นบุคคลอื่น

            ขณะที่คิดก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังปังใหญ่ข้างบน เขาสะดุ้งเฮือกทันใด

                ฝ่ายตริณภพที่กำลังจะขึ้นชั้นสามก็ได้ยินเสียงปิดประตูเช่นกัน

                “คุณเอกชัยหรือ?” เขาสงสัย แต่แล้วก็เห็นคุณเอกชัยเดินสวนขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง

                “เสียงใครปิดประตู?” ทั้งตริณภพและเอกชัยต่างสงสัย แล้วเอกชัยก็เดินไปชั้นสามคนเดียว

                “ใคร? ใคร? ใคร?” เขาเล็งปืนไปทั่วห้อง แต่ก็พบว่าประตูล็อกหมด

                “อีกแล้ว... มีเสียงประตูแต่กลับไม่มีคน” เอกชัยเริ่มหมดหนทาง ขณะเดียวกันตริณภพก็ตามไปทั่วชั้นล่างเพื่อหาคนที่เขาอยากจะเจอ แต่ก็ไม่พบ ต่างคนตางหาคนที่ต้องการแต่ก็ไม่พบใครเลย...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #88 shlove (@mint22tp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 21:15
    แฝดป่ะ
    #88
    0
  2. #73 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 14:17
    โอ้ยขนลุกกกกกก คนที่มาด้อมๆมองๆหรอ ??? ใครแน่เนี่ยย
    #73
    0
  3. #24 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 07:59
    ตอนนี้รวบรัดจัง

    คนปกติไม่น่าจะพูดคำว่ารอยเลือดออกมาหรือเปล่าคะ บทพูดน่าจะแค่เลือดพอมั้ง...ถ้าบรรยายยังโอเค
    #24
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #22 Hanhan Karanyasit (@hanhann) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 23:09
    ใคร??? มาเฉลยเร็วๆน้า ลุ้นจะแย่แล้ว
    #22
    0