คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,577 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    9,577

ตอนที่ 14 : ศพ (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 13 – ศพ

 

                เอกชัยจัดการลากศพวสันต์และศรัณย์ไปไว้ที่ลานรกและหาสิ่งของมาปิดบังเอาไว้ เขามองดูศพเกรียงไกรและจงรักที่อยู่ใต้กองหนังสือพิมพ์และผ้าห่ม เขาหายใจเข้าออกรุนแรง ระหว่างที่มองศพทั้งทั้งสี่คนที่ถูกเขาสังหารไป

                เขาเดินเข้าไปยังที่ซ่อนกระเป๋า และก็พบว่ากระเป๋าอยู่ดีอยู่กับที่ จากนั้นเขาก็ออกไป เข้าบ้านตริณภพ

                ในห้องนอนชั้นสอง ตริณภพกับกันต์กำลังนั่งคุยกัน ขณะที่คนอื่นๆ กระจายกันอยู่คนละมุมห้อง ทั้งธนพลที่บาดเจ็บโดยมีรสสุคนธ์ และณวัตน์คอยดูแล วราลีที่นั่งซึมคนเดียว วลัยลักษณ์กับมนัญญาที่นั่งร้องไห้ เกศินีที่โอบกอดลูกในอ้อมแขน

                “เขาไม่ปล่อยเราไว้แน่” ตริณภพบอก “เราต้องหาทางหนีออกไปให้ได้”

                “คุณเอกชัยคงจะหวาดระแวงและคงจะไม่เชื่อใจแน่ เพราะเราหลอกเขาไปแล้ว” กันต์ว่า “มุขคนตายคงใช้ไม่ได้แล้ว”

                “เราต้องหาทางออกไปให้ได้ เพราะมีคนบาดเจ็บด้วย” ตริณภพถอนหายใจ “เราจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว”

                กันต์หันไปมองธนพลที่มีภรรยาและลูกดูแลอยู่ ขณะที่วลัยลักษณ์และมนัญญายังทำใจไม่ได้ นั่งกันอยู่คนละฟาก

                “ฉันจะฆ่ามันเอง”

                ตริณภพและกันต์หันไป ก็เห็นพรหมพรยืนอยู่

                “เปิดประตูซะ คุณตริณภพ ฉันจะลงไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย”

                “คุณพรหมพรใจเย็นๆ ก่อน”

                “ฉันไม่เย็นแล้ว มันฆ่าลูกฉัน คุณวลัยลักษณ์กับคุณมนัญญาจะเศร้าเสียใจไปก็ช่าง แต่ฉันจะฆ่ามันตอนนี้!

                “เขามีปืนนะคุณพรหมพร”

                “ฉันไม่กลัวมันหรอก!” พรหมพรแผดเสียง “ฉันจะเอามีดในครัวออกมาแล้วก็เสียบเข้าที่หัวใจไปเลย!

                “หยุดก่อนน่า คุณพรหมพร” กันต์พยายามห้าม ตริณภพก็ด้วย พรหมพรปล่อยโฮออกมาแล้วก็ทรุดตัวนั่งลง

                “ลูกแม่!” พรหมพรร้องไห้ “ทำไม? ทำไมต้องจากไปก่อนแม่”

                “คุณพรหมพร” มนัญญาเดินเข้ามาใกล้และจับไหล่เอาไว้ “ไม่เป็นไรนะคะ ลูกชายคุณหมดทุกข์แล้ว”

                “หมดทุกข์งั้นเหรอ?” พรหมพรหันไปขยุ้มคอเสื้อมนัญญา “คุณพูดได้ยังไง? แล้วลูกชายคุณล่ะ?”

                มนัญญาเม้มปาก

                “ฉันเองก็อยากจะฆ่าคุณเอกชัยเหมือนกัน” มนัญญาว่า “แต่คุณเอกชัยจะต้องได้ชดใช้กรรมที่เขาก่อขึ้นด้วยตัวเอง เราจะใช้กฎหมายจัดการ ไม่ใช่ศาลเตี้ย ไม่ยอมให้มือตัวเองเปื้อนเลือด”

                “อ๋อ เหรอคะ?” พรหมพรพูด “แม่พระจริงๆ.... แต่ฉันไม่ยอมหรอก”

                พรหมพรจะออกจากห้อง แต่ก็ถูกขัดขวางเอาไว้ ตริณภพตัดสินใจปิดประตูลงและล็อกประตูเสีย พรหมพรเห็นดังนั้นก็เริ่มอาละวาด

                “เราจะอยู่ในห้องนี้รวมกันจนถึงเช้า” ตริณภพบอกกับทุกคน “เราจะหลบเงียบๆ กันในห้องนี้ รอวันฟ้าสาง”

                “อย่างงั้นเหรอ?”

                ณวัตน์เอ่ยขึ้นมา ดึงความสนใจทุกคน

                “เราจะนั่งรออยู่ที่นี่ให้เขามารอเชือดเหรอ?” เขาถาม “เขาไม่ยอมปล่อยเราไปแน่ ยังไงเขาก็จะฆ่าเราทิ้งทั้งหมด!

                สิ่งที่ณวัตน์พูดนั้น ทุกคนรู้ดี แต่ว่าไม่รู้จะทำเช่นไร

                “เราทุกคนจะต้องถูกคุณเอกชัยฆ่าตาย....” วราลีพูดขึ้นเสียงค่อย แล้วก็เงียบไป

 

                ด้านล่าง เอกชัยกำลังเดินวนไปวนมา เขาพยายามคิดหาทางแก้ปัญหา

                “จะยิงทิ้งให้หมดทุกคนก็ทำได้ แต่ว่า...”

                เขาขนลุกซู่เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังคิดจะฆ่าคนอีกแล้ว

                “ในที่สุด ถ้าทุกคนตาย ก็เหลือแต่เรารอดคนเดียว” เขาว่ากับตัวเอง “แล้วถ้าสมมติว่าเราฆ่าทุกคนทิ้ง แล้วเราจะบอกตำรวจยังไง?”

                จะแสร้งทำเป็นว่าคนอื่นเป็นคนลงมือ และเราเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้

            “ก็ไม่เลวนะ” เอกชัยครุ่นคิด “เราไม่ใช่คนฆ่า มีคนอีกคนมาฆ่าทุกคนที่นี่และเราเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต ออกไปแจ้งตำรวจ.... เพียงเท่านี้”

                เอกชัยกำปืนในมือแน่น เขาจะเดินขึ้นบันไดไป แต่แล้ว...

                “เราจะฆ่าทุกคนจริงๆ หรือ?” เขาลังเลอีกแล้ว “แค่ยิง... มันก็ใช่ แต่ว่า”

                มันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว

            “แต่เราไม่มีทางเลือก” เอกชัยว่า “เพราะงั้น ฆ่าทิ้งให้หมดดีกว่า...”

                เขาเดินขึ้นบันไดไป ไปยังชั้นสอง ที่ห้องนอนของตริณภพกับเกศินี เขาหายใจเข้าลึก ก่อนจะเคาะประตู

                “ทุกคนเป็นยังไงมั่ง?” เอกชัยทักทายออกไป ไม่มีใครตอบ แต่เขารู้ดีว่ามีคนในห้องนั้น

                “ฮัลโหล?” เอกชัยพูดอีกที เขากำปืนในมือแน่น “จะแกล้งทำเป็นไม่อยู่ไม่ได้หรอก ผมรู้ว่าพวกคุณอยู่ข้างใน”

 

                ขณะเดียวกัน กันต์บอกทุกคนในห้องให้เงียบ ตริณภพกระซิบกับตัวเอง

                “...เขาจะมาฆ่าเราแล้ว” เขากระซิบ “จะทำยังไงดี?”

                “ให้ผู้หญิงกับคนเจ็บหลบในห้องน้ำไปก่อน” กันต์ออกความเห็น และให้วราลีพาธนพล รสสุคนธ์ ณวัตน์ พรหมพร มนัญญาและวลัยลักษณ์เข้าไปในห้องน้ำ แต่จังหวะนั้นเอง

                “ไอ้ฆาตกร!!” พรหมพรแผดเสียงแสบแก้วหู เอกชัยได้ยินจากข้างนอกก็สะดุ้งนิดหน่อย แต่เขาก็เผยรอยยิ้ม

                “อยู่ในห้องกันจริงๆ ด้วย” เขาว่า “เปิดประตูเถอะครับ”

                พรหมพรถูกจับให้เข้าไปในห้องน้ำด้วย ที่มีเหลือก็คือกันต์กับตริณภพเท่านั้น

                “ผมไม่เปิดให้หรอก” ตริณภพว่า “พวกคุณจะมาฆ่าพวกผม”

                “ไม่หรอกน่า ผมไม่ทำหรอก” เอกชัยว่าจากหน้าห้อง และในใจก็เริ่มลังเลอีกครั้ง ตริณภพสังเกตน้ำเสียงนั้นได้ ก็เลยพยายามพูดเกลี้ยกล่อม

                “คุณเอกชัย คุณเองก็มีครอบครัว คุณเองก็มีคนที่รัก คุณรู้ไหมว่าการสูญเสียคนรักไปมันรู้สึกยังไง?”

                เอกชัยนิ่งเงียบ

                “คุณเองก็มีครอบครัว ลองคิดทบทวนดีๆ อย่าให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้เลย มอบตัวกับตำรวจเถอะ พวกผมสัญญาว่าไม่คิดจะเอาความ...”

                “มอบตัว?” เอกชัยพูดออกมา “อย่างงั้นเหรอ? ไม่เอาความเหรอ? คุณรู้อะไรไหม? ผมฆ่าคนไปแล้ว และตอนนี้ ผมจะ....”

                “ผมจะฆ่าทุกคน” เอกชัยพูดเสียงต่ำ “หนีไม่รอดหรอก”

                ตริณภพหันไปหากันต์เพื่อเตรียมรับมือ แต่ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้นภายในบ้าน

                “ใคร?” เอกชัยหันไปจากประตู มีเสียงคนกดกระดิ่งจริงๆ เอกชัยค่อยๆ เดินลงบันไดไปยังห้องรับแขก ไขกุญแจเปิด และเดินออกไปหน้าบ้าน

                “ใครน่ะ?” เอกชัยถามออกไป “ถามว่าใคร?”

                ไม่มีใครตอบรับ เอกชัยเลยเปิดประตูหน้าบ้านออกไป ไม่พบใคร เขาเดินไปยังลานรกๆ ศพทั้งหมดก็ถูกปิดอยู่เรียบร้อย

                “บ้าน่า... หรือว่า”

                “คนที่ขยับกระเป๋าก็คือคนที่กดกริ่ง!” เอกชัยหันไปรอบๆ เขาเดินไปยังที่ซ่อนของกระเป๋า แล้วก็เห็นมันเคลื่อนที่อีกแล้ว มันถูกดึงออกมาจากที่ซ่อนอีกครั้งหนึ่ง

                “ปะ เป็นไปไม่ได้ ทุกคนอยู่ในบ้าน ถูกเราจับขังไว้ ไม่มีใครหนีรอดมาสักคน แล้วทำไม?”

                “กระเป๋าขยับได้ยังไง? ใครทำกันแน่?”

                ในเมื่อไม่มีใครทำ แต่ทำไมกระเป๋าขยับ? เอกชัยยกมือกุมหัว

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ใครทำกันแน่?”

                “แต่มีคนกดกริ่ง....” เอกชัยว่ากับตัวเอง “แสดงว่าคนคนนั้นต้องเป็นมนุษย์ แต่ก็ไม่มีใครในละแวกนี้ที่เข้าข่ายเลย”

                “ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกันวะ!?” เขาตะเบ็งเสียงออกมา พอสงบสติอารมณ์เสร็จ เขาก็เดินกลับเข้าบ้าน ไปยังห้องรับแขก หมดอารมณ์ที่จะฆ่าใครแล้ว

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #144 เดียร์ไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:21
    วสันต์ แน่เลย
    #144
    0
  2. #87 shlove (@mint22tp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 21:01
    อ่านลานรกเป็น ลาน นรก อยู่เรื่อย 5555555
    #87
    0
  3. #72 Answer – SE • (@055440769) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 14:12
    เอาแล่วมืงงงง 55555 นินจารึเปล่า หรือเป็นวิญญาณการิน
    #72
    0
  4. #19 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 09:42
    ใครกันนะที่กดกริ่ง...
    #19
    0