::SWEET PROJECT:: The 2nd Story :: Creamy Hug [NAP]

ตอนที่ 6 : Creamy Hug [EP.6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ม.ค. 57

:: SWEET PROJECT ::

Title: Creamy Hug [NAP]

Author: PuddingJelly

Story: PuddingJelly

Part: 6


ออกจากร้านไอศกรีมมาแล้วแคปฮยองก็พาผมเดินเที่ยวถนนคนเดินต่อ ย่านฮงแดต่างจากย่านทงแดมุนที่ผมเคยเดินกับพี่จงฮวานย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ ทงแดมุนนั้นจะเน้นขายพวกเสื้อผ้าและเครื่องประดับเป็นส่วนใหญ่ มีทั้งห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆและสินค้าแบรนด์เนมไปจนถึงร้านเล็กพวกสตรีทแบรนด์ แต่สิ่งที่น่าสนใจของย่านฮงแดก็คือพวกภาพวาด งานศิลปะ และของแฮนด์เมดที่พวกนักเรียนนักศึกษานำออกมาแสดงและวางขาย ผมมองดูเพลินๆจนแคปฮยองมาสะกิดผม

"แดเนียลอา~ เหนื่อยรึยังครับซอยข้างหน้ามีร้านกาแฟน่านั่งอยู่ร้านนึงน่ะ พี่ว่าเนียลคงชอบ"

"จริงหรอครับฮยอง งั้นไปกันครับ ผมก็รู้สึกหิวน้ำพอดี ^^"



ตอนนี้แคปฮยองพาผมมาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟน่ารักร้านหนึ่ง ที่นี่ค่อนข้างจะแปลกกว่าที่อื่นก็ตรงที่เป็นทั้งร้านกาแฟและร้านขายดอกไม้-ต้นไม้ไปในตัว ภายในร้านจัดตกแต่งด้วยไม้ดอก ไม้ประดับต้นเล็กในกระถางหลากหลายรูปแบบ ทำให้ร้านดูมีชีวิตชีวาและให้บรรยากาศที่แสนสบาย แคปฮยองมีมุมแบบนี้กับเค้าด้วยหรอเนี่ย มันตรงข้ามกับบุคลิกและงานที่ทำมากเลย คนอื่นจะมีโอกาสได้เห็นด้านนี้เหมือนกับผมมั้ยนะ

"แคปฮยองมาที่นี่บ่อยหรอครับ"

"ก็ไม่บ่อยนักหรอกครับ ส่วนใหญ่จะมาคนเดียวเวลาเบื่อๆน่ะ มานั่งร้านนี้แล้วสบายใจดี เนียลมีอะไรรึเปล่าครับ"

"อ๋อ...เปล่าครับแค่ลองถามดู ^^" นั่นไงผมว่าแล้ว นี่เป็นด้านที่ไม่มีใครเคยเห็นของแคปฮยองสินะ ผมจะดีใจดีมั้ยเนี่ย เอ่อ...นี่ผมเพ้ออะไรครับ เข้าไปในร้านดีกว่า แคปฮยองเดินไปนู่นแล้ว


 
"ชา พีชร้อนที่นึงครับ" พะ...พีชชช พีชอีกแล้ว...ม่ายย ผมกลัวพีชแล้ว แคปฮยองเหมือนจะรู้ทันเมื่อเห็นสีหน้าของผมเลยนั่งอมยิ้มซะอย่างนั้น

"ขะ...ของผมขอเป็นชาดอกคาโมมายล์ร้อนครับ"

"ซักครู่ค่ะ" ผมขอแคปฮยองมาเดินดูต้นไม้ดอกไม้รอบๆร้าน เหล่าต้นไม้ต้นเล็กสีเขียวสดดูสิครับเหมือนมันกำลังทักทายผมอยู่

"เนียลอยากลองเลี้ยงต้นไม้ดูมั้ยครับ" จู่ๆก็ได้ยินเสียงแคปฮยองเอ่ยขึ้นมาขณะที่ผมกำลังให้ความสนใจกับเจ้าต้นไม้ต้นน้อยบนชั้นวาง เดินตามมาตอนไหนกันนะตกใจหมดเลย

"เอ่อ...ผมว่ามันน่ารักดีนะครับ"

"งั้นพี่ซื้อให้เนียลกลับไปเลี้ยงที่หอต้นนึงดีมั้ยครับเนียลจะได้ไม่เหงา"

"ผมจะเลี้ยงรอดมั้ยครับเนี่ย"


"ลองดูสิครับ เจ้าต้นไม้พวกนี้เลี้ยงไม่ยากหรอก แค่รักและเอาใจใส่มันก็พอแล้ว"

"งั้น โอเคเลยครับฮยอง ผมให้ฮยองเลือกให้ผมนะ ผมไปนั่งรอที่โต๊ะนะครับ ^^ " ระหว่างที่ผมนั่งรอแคปฮยองอยู่ที่โต๊ะ นูน่าเจ้าของร้านก็เดินเข้ามาคุยกับผม

"วันนี้มินซูพาใครมาด้วยเนี่ย สวัสดีจ้ะ น้อง.."

"อา...อันแดเนียลครับ อันยองครับนูน่า"

"อันยองจ้ะแดเนียล แล้วมินซูล่ะ"

"มินซู...? อ่อ แคปฮยองหรอครับ แคปฮยองกำลังเลือกต้นไม้ให้ผมอยู่ครับ"

"อา...เจ้านั่นซื้อต้นไม้ให้แดเนียลหรอจ๊ะ แล้วนี่เรารู้รึเปล่าว่าความหมายของการซื้อต้นไม้ให้กันน่ะคืออะไร"

"มะ...ไม่ทราบครับ"

"นูน่าจะบอกให้นะ การที่จะซื้อต้นไม้ให้ใครซักคนน่ะ คนให้เค้าต้องการจะสื่อว่า 'อยากให้ความสัมพันธ์ของเราเติบโตต่อไป เหมือนการเจริญเติบโตของต้นไม้'น่ะจ้ะ" นูน่าพูดเสร็จก็เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ทิ้งผมนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียวที่โต๊ะ และเป็นจังหวะเดียวกันกับแคปฮยองที่หิ้วต้นไม้กลับมาพอดี

"ต้นไม้ได้แล้วนะครับ เป็นอะไรรึเปล่าหน้าแดงเชียว ไม่สบายหรอครับ"


"ปะ...เปล่า ครับฮยอง ผมไม่ได้เป็นอะไร ดื่มชาเถอะครับฮยองเดี๋ยวจะเย็นหมด" จะให้บอกแคปฮยองได้ยังไงกันล่ะ ว่าผมหน้าแดงเพราะประโยคที่นูน่าเจ้าของร้านบอกกับผมก่อนที่ฮยองจะมา แค่นี้ผมก็เขินจะแย่ รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า

Picture

"ฮยองครับ ฮยองซื้อต้นอะไรมาให้ผมหรอครับ" ผมถามแคปฮยองพลางมองเจ้าดอกไม้สีม่วงอ่อนในกระถางอย่างตื่นเต้น

"มันชื่อว่า เจอเรเนียมน่ะครับ 'Lemon Geranium' "


"สวยมากเลยครับฮยอง แต่ว่าผมจะเลี้ยงมันรอดแน่นะ ผมไม่ค่อยไว้ใจตัวเองเลย" จริงๆนะครับตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเลี้ยงต้นไม้รอดสักที จำได้ว่าตอนประถมเคยเลี้ยงแคคตัสมันก็ยังไม่รอดเลย เฮ้ออ แล้วต้นไม้ของแคปฮยองมันจะทนมือผมมั้ยเนี่ย

"งั้นเอาไว้พี่จะไปช่วยดูแลด้วยอีกคนก็แล้วกัน :) " ปะ...ประโยคแบบนี้ ยิ้มแบบนี้ แปลว่าอะไรครับฮยองงงง

"กะ...กลับกันเถอะครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปโรงเรียน > <" เปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว จะให้พูดต่อได้ยังไงกันเล่า

"ครับๆ กลับกันเถอะ :) "



"บ๊ายบายครับฮยอง ขอบคุณมากนะครับสำหรับวันนี้ ผมสนุกมากเลย แล้วก็...เจ้าต้นไม้ต้นนี้ผมจะดูแลอย่างดีไม่ให้มันตายก่อนที่ฮยองจะมาดูมันนะครับ ^^ "

ผมโบกมือหยอยๆอยู่หน้าหอพัก ส่วนแคปฮยองก็เพียงแค่ยิ้มให้ผมแล้วออกรถไป ผมขึ้นไปบนห้องแล้วพาเจ้าเจอเรเนียมไป วางที่ระเบียง แล้วกลับมารื้อถุงอุปกรณ์ดูแลต้นไม้ที่แคปฮยองซื้อมาให้พร้อมต้นไม้ เอ๊ะ! นี่กระดาษอะไรน่ะ ผมเจอกระดาษการ์ดพร้อมข้อความบางอย่างจากทางร้าน

'Geranium หมายถึง ความสบายใจ Lemon Geranium หมายถึง การพบกันโดยไม่ได้คาดหมาย'

นี่เจ้าเจอเรเนียมนี่มีความหมายด้วยแฮะ แคปฮยองคงจะหมายถึงการพบกันของเราสองคนสินะ


'ปี๊บๆ'

'เห็น ความหมายของต้นไม้แล้วสินะครับ พี่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้มาเจอกับเนียล และเวลาอยู่กับเนียลพี่รู้สึกสบายใจมาก ฝันดีนะครับ...พี่แคป...' ช็อค!! ช็อคครับ ข้อความหวานๆยาวเหยียดจากแคปฮยอง ขยันทำผมเขินมากไปแล้วนะวันนี้ แล้วผมจะตอบฮยองยังไงดีล่ะเนี่ย...

'ขอบคุณมากนะครับฮยอง อย่าลืมมาดูแลต้นไม้ของเรานะครับ ฝันดีเช่นกันครับ...'

'ข้อความส่งแล้ว'

อ๊ากกกก ผมพิมพ์อะไรลงไป...ต้นไม้ของเรา...ม่ายย มันต้องเป็นต้นไม้ของผมสิ อันแดเนียล~พลาดแล้วเรา



หลังจากที่ไปเที่ยวกับแคปฮยองคราวนั้น ทุกๆวันหลังเลิกเรียนแคปฮยองจะมารอรับผมเสมอ จนเพื่อนๆผมมันแซวกันยกใหญ่ 'ใครกันน่ะ?' 'แฟนนายหรอ?' 'มีแฟนไม่บอกกันบ้างเลยนะ' ผมก็ได้แต่บอกปฏิเสธไปว่าแคปฮยองเป็นแค่พี่ชายของผมเท่านั้น ถึงแม้ว่าพูดออกไปแล้วมันจะเจ็บอยู่หน่อยๆก็ตาม ทำยังไงได้ล่ะ ก็เขาไม่เคยบอก ไม่เคยพูดอะไรกับผมเลย แต่การกระทำของเขามันทำให้ผมคิดไปว่าเขาเองก็คิดเหมือนกันกับผม ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมหลงรักแคปฮยองตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่ตอนแรกเราก็เป็นแค่คนที่บังเอิญรู้จักกัน แต่เขากลับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผมได้ในเวลาไม่นาน แคปฮยองทำให้ทุกวันของผมมีความหมาย ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอเขา ได้ใช้เวลาร่วมกัน แม้ว่าจะเป็นเวลาสั้นๆช่วงหลังเลิกเรียน แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ผมเฝ้ารอให้มันมาถึงในทุกๆวัน แต่ก่อนผมอาจจะเคยคิดว่าอยากให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นเหมือนคู่อื่นๆคือ ต้องบอกรักกันทุกวัน พูดย้ำอยู่เสมอว่า เธอเป็นแฟนฉันนะ ฉันเป็นแฟนเธอ เราเป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้ผมเลิกคิดแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ผมก็มีความสุขดี อาจจะมีความสุขมากกว่าบางคนที่เรียกกันว่าแฟนซะอีก

ผมว่า...'ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก บางครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกดีได้เหมือนกันนะ'



ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนจากเดิมที่ผมจะต้องคิดว่าวันนี้จะไปเที่ยวที่ไหน เดินทางยังไง เดี๋ยวนี้แทบไม่ต้องคิดเลย เวลาแคปฮยองมารับผม เขามักจะแพลนมาด้วยเสมอว่าวันนี้จะพาผมไปเที่ยวที่ไหน และมันมักจะถูกใจผมซะทุกครั้ง อย่างวันไหนผมเหนื่อยๆ เขาก็พาผมไปนั่งร้านน้ำชาบ้าง แวะไปเดินเล่นชิลๆที่สวนสาธารณะบ้าง วันไหนผมมีแรงเหลือๆเขาก็พาผมไปเดินซื้อของ แคปฮยองชอบพาผมเข้าร้านเสื้อผ้าอยู่เรื่อย ดูเขาจะมีความสุขเวลาได้จับผมแต่งตัว อย่างที่ผมเคยบอกไปล่ะครับว่าผมเป็นคนแต่งตัวไม่เก่ง แต่เดี๋ยวนี้สไตล์ผมดูดีขึ้นเยอะเพราะแคปฮยองช่วย เลือกเสื้อผ้าให้ อ่อ...แล้วถ้าบางวันแคปฮยองดูเหนื่อยๆผมก็ไม่ดื้อจะไปเที่ยวหรอกนะ เราเลือกที่จะซื้ออาหารขึ้นไปกินที่หอพักผมแทน เพื่อจะแคปฮยองจะได้แวะไปดูต้นไม้ให้ผมด้วย ตอนนี้เจ้าเจอเรเนียมกำลังออกดอกสีม่วงอ่อนเต็มต้นอีกรอบหนึ่งแล้วล่ะ ผมว่า...ต้นไม้ก็เหมือนคน ที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่ให้ความรัก ต้นไม้ที่เติบโตขึ้นจากความรักมันจะงอกงามเสมอผมเชื่ออย่างนั้น...



'ปิ๊บๆ'

เสียงข้อความเข้าหรอ ใครส่งข้อความมาแต่เช้ากันนะผมยังไม่อยากตื่นนนน~ แต่ก็เปิดดูหน่อยละกัน

'อรุณสวัสดิ์เช้าวันเสาร์ครับ... ตื่นได้แล้วนะครับเดี๋ยวพี่จะเข้าไปหานะ' แคป...แคปฮยองงง~ มาทำไมแต่เช้ากันเนี่ย ผมยังอยู่บนเตียง ผมยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน ผมยังง่วงอยู่เลยนะ


[ก๊อกๆๆ]

ตายแล้วแดเนียล แคปฮยองมาแล้วหรอ ทำไมมาเร็วจัง ออตอกเค ออตอกเค ออตอกเค ฮือ ทำไงดีๆๆ หน้าก็ล้างไม่ทันแล้วปล่อยให้รอข้างนอกก็เสียมารยาทซะด้วยสิ  เปิดประตูก่อนก็ได้ เป็นไงเป็นกัน!

"อันยองครับแคปฮยองง~"

"อันยองเด็กน้อย เพิ่งตื่นหรอเนี่ย"

"อา...ฮยองอย่ายีหัวผมสิครับ ผมยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันเลย ฮ้าวววว"

"งั้นนอนต่อมั้ยพี่นั่งรอที่โซฟาก็ได้นะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ ตื่นแต่เช้าอากาศสดชื่นดีเหมือนกัน ฮยองนั่งรอผมแป๊บนึงนะครับ ผมขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน"

"โอเคครับ" พอผมจัดการให้แคปฮยองเข้ามารอในห้องเป็นที่เรียบร้อยผมก็ขอตัวจัดการกับตัวเองก่อนล่ะครับ เจอผมในสภาพนี้แคปฮยองจะว่ายังไงบ้างเนี่ย

       

วันนี้วันเสาร์ ผมคิดถึงน้องจัง ไปหาน้องที่หอดีกว่า หลังจากที่ผมขับรถไปถึงหอพักน้องผมก็ส่งข้อความไปว่าจะเข้าไปหาแต่จริงๆผม อยู่หน้าหอแล้วน่ะสิ ขึ้นไปเลยแล้วกันน้องจะตื่นรึยังนะ

[ก๊อกๆๆ]

นะ..น่ารัก น้องเพิ่งตื่นแน่ๆ ตายังลืมไม่ค่อยจะขึ้นเลย ผมหมั่นเขี้ยวเลยยีหัวน้องไปทีนึง น้องโวยวายนิดหน่อย แล้วก็หาวใหญ่เลย สงสัยจะง่วงมากจริงๆผมมากวนน้องรึเปล่านะ ผมเลยถามน้องไปว่าจะนอนต่อมั้ย แต่น้องก็ยืนยันว่าจะไม่นอนต่อแล้วขอตัวไปอาบน้ำ ระหว่างรอน้องผมก็เลยไปดูเจ้าเจอเรเนียมที่ระเบียงสักหน่อย ตอนนี้กำลังออกดอกสวยเลย ต้นไม้ที่เติบโตด้วยความรักมันสวยงามมากจริงๆ

      

ผมเดินออกจากห้องนอนมาเห็นแคปฮยองกำลังรดน้ำ แต่งใบให้เจ้าเจอเรเนียมอยู่ที่ระเบียง

"ฮยองครับทานอะไรรึยัง สนใจลองชิมอาหารเช้าฝีมือแดเนียลดูมั้ยครับ"

"ดีเลยครับพี่ก็ยังไม่ได้ทานอะไรมาเหมือนกัน"

"งั้นรอแป๊บนะครับ ผมจะทำสุดฝีมือเลย~" ผมปล่อยให้แคปฮยองอยู่กับเจ้าเจอเรเนียมต่อไปส่วนผมก็ไปจัดการทำอาหารเช้าที่แพนทรี่ ผมจะทำเบรคฟัสต์ง่ายๆล่ะ ผมหิวแล้ว แคปฮยองจะได้ไม่ต้องรอนานด้วย

"ฮยองคร้าบบบ~ อาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟแล้วนะครับ" ผมตะโกนออกไปแต่ก็ไร้การตอบรับ ผมเลยเดินไปดูที่โซฟารับแขก ที่แท้ก็แอบมางีบอยู่ตรงนี้เองนะฮยอง ตอนหลับก็ยังดูดีเลยแฮะ คิดไปเพลินๆเลยแอบจิ้มแก้มไปซะสองที เอาคืนที่ยีหัวผมเมื่อเช้านะครับแคปฮยอง

"ฮยองครับ ไปทานอาหารเช้ากันนะครับ" ผมสะกิดฮยองเบาๆให้รู้สึกตัว

"ฮะ...เฮ้ย" คะ...แคปฮยอง แทนที่จะตื่นแต่กลับดึงผมไปกอดซะงั้นอ่ะ ผมจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

"ไปทานอาหารเช้ากันเถอะครับ"

"นี่ฮยองแกล้งผมหรอครับ"

"..." แน่ะถามก็ไม่ตอบเดินยิ้มไปที่โต๊ะอาหารเฉยเลย ฝากไว้ก่อนนะฮยอง~



หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จผมอาสาเป็นคนล้างจานเก็บโต๊ะเอง น้องทำให้ผมทานแล้วผมก็ต้องเป็นคนทำความสะอาดบ้างจะให้น้องทำคนเดียวได้ยังไงล่ะเหนื่อยแย่เลย จริงๆตอนแรกน้องก็ไม่ยอมหรอก น้องบอกว่าผมเป็นแขกจะให้มาล้างจานไม่ได้ แต่ผมดึงดันจะล้างน้องเลยต้องยอม นี่คงไปนั่งดูหนังอยู่ที่โซฟาล่ะมั้ง ผมล้างจานทำความสะอาดโต๊ะเรียบร้อยก็เหลือบไปเห็นซองป๊อปคอร์นแบบอบไมโครเวฟวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ผมเลยจัดการเอามาอบแล้วใส่ในกะละมังใบเล็ก ดูหนังทั้งทีมันต้องมีป๊อปคอร์นจริงมั้ยครับ


"นั่งด้วยคนนะครับ"

"ตามสบายเลยครับฮยอง" น้องเขยิบแบ่งโซฟาให้ผมนั่งจริงๆโซฟามันก็กว้างนะครับ แต่ผมเลือกที่จะนั่งลงข้างๆน้อง

"ฮยองทำป๊อปคอร์นมาให้ครับ"

"ว๊าว ขอบคุณครับ" เห็นขนมแล้วตาวาวเชียวเด็กน้อย ผมกับน้องนั่งดูหนังไปหยิบป๊อปคอร์นเข้าปากไปเพลินๆแต่ไม่รู้ว่ากะละมังป๊อปคอร์นมันเล็กไปหรือยังไงมือเลยชนกันบ่อยๆ ผมเหมือนจะเห็นน้องเขินๆแฮะ

"อ่ะ..." ผมหยิบป๊อปคอร์นยื่นไปตรงหน้าน้อง คราวนี้ล่ะครับเหวอเลยแดเนียลคงจะตกใจที่จู่ๆผมก็หยิบป๊อปคอร์นขึ้นมาป้อน

"ฮะ...ฮยอง...ไม่กินหรอครับ?"

"ก็เห็นว่าเรามัวแต่ดูหนัง หยิบผิดหยิบถูกจะหยิบมือพี่เข้าปากอยู่แล้วน่ะ เลยป้อนให้เลยดีมั้ยครับ...เจ้าชาย"


"อะ...>///< ขอบคุณครับ" ถ้าผมเป็นเจ้าชาย...ฮยองก็เป็นอัศวินประจำตัวผมล่ะ เท่สุดๆไปเลย แต่ผมว่า...อัศวินของผมคงเป็นอัศวินขี้เซาล่ะครับดูหนังยังไม่ทันจบเลย ป๊อปคอร์นหมดไปซักพักก็คอพับมาซบผมซะอย่างงั้น สงสัยจะเรียนหนักทำงานเหนื่อย แถมยังต้องมาตามดูแลผมทุกวันอีก ขอบคุณจริงๆนะครับแคปฮยอง

ผมนั่งดูหนังไปอีกสองสามเรื่องโดยที่มีแคปฮยองนอนหลับอยู่ที่ตักดูท่าจะหลับสบายเลยด้วย ผมไม่ปลุกแคปฮยองให้มาทนนั่งดูหนังเป็นเพื่อนผมหรอก เพราะปกติผมก็ดูหนังคนเดียวที่ห้องแบบนี้เป็นวันๆอยู่แล้ว ให้ฮยองได้นอนหลับพักผ่อนยาวๆในวันหยุดอย่างนี้คงดีกว่า แค่ฮยองตื่นแต่เช้าขับรถมาหาผมก็ดีใจแล้ว



'ครืดๆๆ'

นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้วเนี่ย รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมีสายเข้า ผมนี่แย่จังมาหลับเฝ้าน้องซะได้ ผมเดินออกมารับโทรศัพท์ที่ระเบียง

"ยอโบเซโย"

'มินซูโอปป้าาาาาาา~'

"ว่าไงครับตัวแสบ~ ถึงสนามบินแล้วหรอ"

'ถึงแล้วค่ะ รอโอป้ามารับเนี่ย รีบมานะคะ คิดถึงจะแย่แล้ว'

"คร้าบๆ ไปเดี๋ยวนี้เลย รอแป๊ปนึงนะ"

'ค่าา บาย~'



"เนียลครับพี่คงอยู่ทานข้าวเย็นด้วยไม่ได้นะครับ พอดีต้องไปทำธุระต่อ"

"ครับฮยอง ไปทำธุระเถอะผมทานคนเดียวได้ ขอบคุณที่วันนี้มา'หลับ'เป็นเพื่อนผมทั้งวันเลย^^ "

"ได้ทีเอาใหญ่เลยนะครับ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ดูหนังเป็นเพื่อนแต่หลับทั้งวันเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมก็อยากให้ฮยองได้พักผ่อนบ้าง ขับรถกลับดีๆนะครับ"

"ครับผม~ มาให้กอดทีนึงสิ " ...กอด...ขอกอด...ขอตรงๆอย่างนี้ผมต้องทำยังไงล่ะครับ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งๆให้แคปฮยองเดินมากอดซะเอง เป็นซะแบบเนี้ยน๊าอันแดเนียล แต่ผมก็กอดตอบฮยองไปนะครับ ไม่งั้นฮยองคงเสียใจแย่ ก็ผมไม่รู้จะทำตัวยังไงนี่นา~

"พี่กลับก่อนนะครับ" ผมเดินไปส่งแคปฮยองที่หน้าประตู

"บ๊ายบายครับฮยอง~" โบกมือลาและยืนอยู่จนฮยองลงลิฟท์ไป วันนี้เป็นวันเสาร์ที่มีความสุขที่สุดเลย

 

To Be Continue..
cinna mon
 

25 ความคิดเห็น

  1. #10 RWKCSJ (@myungjong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 03:58
    อ่านแล้วอยากไปที่ๆ2คนนี้ไป
    ไม่ได้อยากไปเที่ยวนะ อยากไปแอบดูเค้าเดทกัน เอิ๊กกกก
    อะไรจะงุงิมุมิได้ปานนั้น น่ารักกกกง่ะ
     
    บังมินซูโรแมนติกสุดๆ
    นีเอลก็น่ารักแบบสุดๆ โอ๊ยยยย
    *ตะเกียดตะกายปีบข้างฝาด้วยความฟิน*
     
    แล้วตอนจบ ใครล่ะนั่น จะดราม่ามั้ย อย่านะะะะ ;;;^;;;
    #10
    0