สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 4 : นอนหลับ??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 49

ริกะนั่งอยู่ข้างๆ เตียง ที่อาอิกำลังหลับอยู่ ...เธอคิดกลับไป ..กลับมา .. ว่าที่เธอเห็นมันคืออะไรกัน ..เธอกำลังคิดว่า เป็นเพราะเธอนอนไม่พอรึเปล่า ....ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ ... เสียง กริ่ง เวลา เข้าเรียนช่วงบ่ายก็ดังขึ้น ....

กริ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ .......

อาอิตกใจเสียงกริ่ง ....เลยรู้สึกตัว ....หันไปมองข้างๆๆเห็น ริกะ นั่งเหม่อลอยอยู่...  

วันนี้ก็แปลกมากในห้องพยาบาล... ไม่มีใครอยู่ อาจารย์ก็ไม่อยู่.. มันดูเงียบๆ พิกลนะ...

"ริกะจัง ..."  อาอิเรียกเพื่อนสาว

"ริกะ .. ริกะ!!" อาอิเรียกดังขึ้น

ริกะสะดุ้ง ..."หือ .. ตื่นแล้วหรอ ..." ริกะตอบด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"นาน..แล้วนะ เรียกเธอตั้งหลายครั้ง ...เป็นอะไรรึเปล่า ดูหน้าไม่สู้ดีเลยนะ.." อาอิสังเกตเห็น ริกะมีสีหน้ากังวล

"คือ ..ว่า...เออ ช่างมันเหอะ นี่มันบ่ายแล้วนะ ไปหาอะไรกินไหม ยังไม่ได้กินอะไรกันเลยนิ.." ริกะคิดว่ายังไม่อยากพูดถึงสาวผมทองดีกว่า ..เดี๋ยวอาอิจะเป็นกังวลอีก

"..บ่ายแล้วหรอ ..วิชาเลขด้วยนิ..งั้นไปซื้อแซนวิช แล้วก็ไปเข้าเรียนแล้วกัน.." อาอิไม่เคยขาดเรียน เธอเริ่มกังวลเพราะกลัวจะตามเพื่อนในชั้นไม่ทัน..

"แล้วเป็นไง บ้างดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"  ริกะถามเพื่อนสาว

"ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ..ขอโทษนะ ทำให้ริกะไม่ได้กินข้าวเลยอ่ะ.."

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ ..." ริกะจับมืออาอิ ออกจากห้องไป ..

"ทำไม มือริกะเย็น แบบนี้ล่ะ.." อาอิถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"สงสัย.. หนาวมั้ง .." ริกะตอบเลี่ยงๆ ..

"หนาว?? ร้อนอย่างนี้เนี่ยนะ กลางวันนี่อ่ะนะ .." อาอิถาม

"หือ ...ช่างเถอะเธอก็เข้าเรียนไม่ทันหรอก ..แล้วอย่ามาบ่นนะ.." ริกะเปลี่ยนเรื่อง

ริกะไม่ได้สนใจเลยว่าอาจารย์จะพูดอะไร ตัวเลขที่ขีดๆ เขียนๆ บนกระดาน มันคืออะไรไม่รู้ แต่เธอรู้สึกมันมีอะไรบางอย่าง ... เธอมองลงไปนอกหน้าต่าง ...เธอเห็นอีกแล้ว เธอเห็นเด็กคนนั้น นั่งร้องไห้อยู่ที่ม้ายาวตัวนั้นอีกแล้ว ...

ริกะ ไม่รีรออะไรทั้งนั้น เธอลุกพรวด จากที่นั่งพร้อมกับคว้า ซองคุกกี้ ที่เริ่มดูจะยับยู่ยี่ขึ้นเรื่อย ... ถือไปถือมาทั้งวัน ...

"อาจารย์ค่ะ ขออนุญาติไปเข้าห้องน้ำค่ะ ..!!" เธอพูดอย่างเร่งรีบ โดยไม่รอฟังคำตอบจากอาจารย์ ..แล้ววิ่งออกไป

เพื่อนๆ ในห้องก็อดขำไม่ได้ ... อาจารย์ ก็เลยถอนหายใจ แล้วเริ่ม บทสวด เอ้ย ..บทเรียนต่อไป ..

อาอิ เริ่มสงสัยว่าริกะเป็นอะไรกันแน่ ...ทำไมออกไปแบบนั้น ..เธอคิดว่าต้องถามให้รู้เรื่อง..

ริกะวิ่งลงบันไดมา ..อย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงม้ายาว ..กลับไม่มีใคร เธอนั่งลง พร้อมกับเหนื่อยหอบ ... ก่อนที่จะถอนหายใจ ยาว...........
"นี่มันอะไรกันนะ ... เราตาฝาด ไปรึไง ...ชักไม่ตลกเลยนะ .." ริกะพูดอย่างหัวเสีย ..แล้วก็มีเสียงเล็กๆ ที่คุ้นหู ตอบกลับมาว่า

"เธอ วิ่งมาหาฉันหรอ ??" เสียงเล็กๆ นั้นถาม..

ริกะหันไปมองข้างๆ จึงเห็นเด็กคนนั้นนั่งอยู่ ...
"อะไรของเธอ เนี่ย ฉันจะประสาทกินแล้วนะ เธอเป็นตัวอะไรกันแน่ ..!!" ริกะตะคอก อย่างอารมณ์เสีย..

สาวผมทองเริ่มน้ำตานอง และก้มหน้าร้องไห้ อีกครั้ง ...

"โอ๊ย  ประสาทจะกิน หยุดร้องแล้วพูดให้รู้เรื่อง หยุดร้องก่อนได้ไหม.." ริกะ เริ่มอึดอัด เพราะจะทำตัวไม่ถูกเวลามี คนมาร้องไห้ ตรงหน้า ...

"ฮือ ..อึก ...อือ ..ยะ ..หยุด ก็  ก็ ได้ ..ขอโทษ .." ..เสียงสะอื้น แผ่วลง เธอปาดน้ำตา และพยายามจะอธิบายให้ริกะฟัง ..

ริกะจ้องตาหล่อนอย่างใคร่รู้ ...ว่าความจริงคืออะไร

"คือฉัน..ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเห็นตัวฉันเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาล..." เธอพูดเสียงสั่น.

"เห็นตัวเอง นอนอยู่โรงพยาบาล หมายความว่ายังไง??" ริกะถามด้วยความ งุน งง

"ฉันก็ไม่เข้าใจ วันนึงฉันกำลังไปโรงเรียน อยู่ๆ มันก็มืดไปหมด ฉันจำอะไรไม่ได้ พอรู้สึกตัวอีกที ฉันก็เห็นตัวเองนอน อยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล .."

เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้ อีกแล้ว..

"อย่าร้องไห้อีกนะ ...หยุดเลยนะเดี๋ยวก็ไม่รู้เรื่องกันพอดี ..เธอกำลังจะบอกว่าเธออาจจะเป็นวิญญาณใช่ไหม ...?..."  ริกะถามเสียงเข้ม ..

"น่าจะใช่นะ ฉันก็ไม่รู้ น่ะ ...ว่าทำไมเธอถึงมองเห็นฉันได้ สัมผัสฉันได้ด้วย ในขณะที่คนอื่นๆ ไม่มีใครได้ยิน หรือ เห็นฉันเลย แม้แต่ คุณพ่อ ...ฮือๆ..." เธอร้องไห้จนได้

"อืม.. พอจะเข้าใจแระ แต่มันทำใจเชื่อได้ยากอยู่ นะ... เอ้านี่ ชอบไม่ใช่หรอ คุกกี้ น่ะ ฉันเอาลงมาให้ รับไปสิ.."  ริกะหยิบซองคุกกี้ส่งให้ ในมือสาวผมทองคนนั้น.. และคิดว่าอาจจะพอทำให้เธอหยุดร้องไห้.............

"แปลกจัง .. ทำไมฉันจับคุกกี้ นี่ได้นะ ?? " สาวน้อยพูดด้วยสีหน้าแปลกใจ ...

"เอ๋ ?? ..หมายความว่าไง" ริกะเริ่ม งง อีกครั้ง

"ปกติฉันจะแตะต้องสิ่งของไม่ได้เลยน่ะ ...แต่แปลกที่ฉันจับคุ๊กกี้ที่เธอให้ได้ ....งั้นลองกินดูนะ.." เธอค่อยๆ หยิบคุกกี้อย่างระวัง เหมือนกลัวว่มันจะทะลุ ล่วงผ่านมือเธอไปได้ ...แล้วก็กัดคำแรก...

"อร่อย .. อร่อยมากเลย ..ฉันไม่ได้กินอะไรเลย ...คิดถึงจังเลย ..คุกกี้ รสนมใช่ไหม?" สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

"หืม...ใช่ อาอิทำน่ะ " ริกะตอบเรียบๆ

"ผู้หญิงคนนั้นหรอ ที่เป็นลมน่ะ"  เธอถาม..ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ใช่.." ริกะเริ่มสังเกต ว่าเด็กนักเรียนที่เดินผ่านไป..มา.. มองเธอ แปลกๆ..

"ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พวกเธอตกใจ" 

"อาอิ เป็นลมง่ายอยู่แล้วไม่เป็นไรมากหรอก อืม ฉันเริ่มรู้สึกว่าคนอื่นมองฉันแปลกๆ นะ" ริกะมองตามคนที่เดินผ่านไป แล้วซุบซิบ กัน..

"พวกเค้าคงเห็นเธอพูดอยู่คนเดียวน่ะซิ..."  สาวน้อยตอบ

"มันเรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย..."  ริกะบ่นกับตัวเอง...

เสียงหมดเวลาเรียนดังขึ้นอีกครั้ง ....

"ตายล่ะ ลืมไปเลย ..โดดเรียนอีกแล้วเรา ..อาอิบ่นแน่" ริกะถอนหายใจ...

ไม่ถึง 5 นาที อาอิก็วิ่งมาที่พวกเขานั่งอยู่ ..

"เธอมาทำอะไรตรงนี้ เป็นอะไรไป วันนี้เธอดูแปลกๆ ไปนะ..ไม่สบายรึเปล่า" อาอิยิงคำถามชุดใหญ่

"..ริกะ ...เธอฟังที่ฉันพูดอยู่ไหม..." อาอิถามซ้ำเมื่อเห็นเพื่อนสาวเอาแต่นิ่งเงียบ

"ฟังอยู่ ..ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ ...อาอิ.." ริกะพยายามตั้งสติก่อนจะพูดต่อว่า...

"เธอ ..เชื่อเรื่องวิญญาณไหม?" ริกะถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ทำไมถามเรื่องนี้ล่ะ เธอก็รู้นี่ว่าฉันกลัวผี นะ" อาอิตัดพ้อ..

"เธอไม่เห็นจริงๆ หรอว่าฉันอยู่กับใคร.." ริกะถามเสียงเรียบๆ

".........เอ่อ...........ริกะ....เธอนั่งอยู่คนเดียวนะ.......เธอเป็นอะไรรึเปล่า" อาอิเริ่มกังวล

"เปล่านะ.. แต่ว่ามีเด็กผู้หญิงผมทองเค้านั่งข้างๆ ฉันอ่ะ เค้ากินคุกกี้เธออยู่น่ะ" ริกะ ชี้ไปที่ม้ายาว ที่ว่างเปล่า ...

อาอิทำสีหน้าตกใจ ..

"จริงหรอ อย่ามาอำนะริกะ ไม่ชอบเล่นแบบนี้นะ" อาอิทำเสียงขุ่น

"ไม่ได้แกล้งเธอจะเชื่อฉันสักคนได้ไหมเนี่ย ฉันไม่ได้บ้านะ " ริกะเริ่มโมโห

"เธออย่าไปโกรธ เพื่อนเธอเลยเค้าไม่เห็นฉันหรอก ..." สาวน้อยตอบเสียงอ่อยๆ

"เรื่องจริงหรอ เธอว่าเธอเห็นวิญญาณอ่ะนะ ...!!??" อาอิเริ่มกังวล ใจนึงก็คิดว่าริกะไม่โกหกแน่เพราะจากแววตาที่แน่วแน่คู่นั้น แต่ก็ยากที่จะทำใจเชื่อ...

"เขาบอกฉันว่า เขาเห็นตัวเขานอนอยู่ที่โรงพยาบาล ไซเค็น น่ะเค้าก็ไม่แน่ใจว่าเค้าตายแล้วรึยัง.." ริกะพูดจริงจัง

"..เอ่อ...ถ้างั้นเราไปโรงพยาบาลไซเค็นกันไหมล่ะ..." อาอิเริ่มอยากรู้ความจริง


.....

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น