สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 5 : สาวขี้แย...กับขนมคุกกี้...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ม.ค. 50

"งั้นพรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลไซเค็นกัน.." ริกะบอกเสียงหนักแน่น ...หลังจากที่ทุกคนนิ่งเงียบกันมาสัก 5 นาที ...

.."นี่ก็เย็นแร่ะ กลับบ้านกันเถอะ.." เพื่อนสาวชวนริกะ ...

"แล้ว ยัยผมทองนี่อ่ะ...จะปล่อยไว้ตรงนี้หรอ??" ริกะหันไปมอง สาวผมทองทำตาแป๋ว ที่ตาช้ำไปด้วย รอยน้ำตา ..

"............."  อาอิเงียบไปสักแป๊ป ก่อนจะพูดว่า..."อืม...เธอเห็นเด็กคนนั้น...เราว่าเธอลองถามเค้าซิว่าปกติเค้าไปอยู่ไหน?.. "   อาอิพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ ...

"อืม ... เธอบอกว่าเธอชื่ออะไรนะ.." ริกะหันไปถามสาวผมทอง

"..ซาโอริ .." เธอตอบเสียงแผ่วเบา.

"ซาโอริ ..ปกติ เธออยู่ไหน.." ริกะถาม

"ฉันก็ชอบนั่งอยู่ที่นี่.." ซาโอริตอบ..

"อันนี้ฉันก็พอจะเดาได้อ่ะนะ ..ฉันหมายถึงเวลากลางคืนน่ะ..!!!" ริกะ เกาหัว...

"ก็ไปที่โรงพยาบาล หรือไม่ก็ไปที่บ้าน.....อะ ฮือ....แต่ไม่มีใครเห็นฉันเลย .." เธอเริ่มต้นบรรเลงเพลงโศก อีกแล้ว ซิให้ ตายเหอะ ...

"อย่าร้องได้ไหม ..งั้นไปกับฉันแล้วกัน..จะได้ไม่ต้องคิดว่าไม่มีใครเห็นอีก" ริกะพูดด้วยความเหนื่อยใจ..เพราะจะทนเห็นแม่สาวผมทองนี่นั่งร้องไห้อยู่ข้างถังขยะนี่อ่ะนะ ..

"อะ..อืม.. ก็..ก็ได้ ขอบใจนะ" ซาโอริตอบเสียงสั่น 

อาอิรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นเพื่อนสาวยืนพูดคนเดียว มันก็ทำใจยากอยู่นี่นา คงต้องรอให้ปรับตัวได้ก่อน ..

"สรุปเค้าว่าไงอ่ะ ..อย่าลืมว่าซิ ว่าฉันไม่ได้ยินพวกเธอคุยกันนะ..." อาอิเริ่มบ่น.

"หือ.. อ่อ ลืม เค้าว่าเค้าชื่อซาโอริ ปกติเค้าจะไปอยู่ที่โรงพยาบาล กับที่บ้าน แต่ว่า...ไปที่ไรก็เศร้าทุกทีไม่มีใครเห็นเค้า เราเลยชวนไปบ้านเราน่ะ.." ริกะอธิบาย ..

"อืม ..ไปบ้านเธอหรอ ..เหอๆ อย่าไปทำไรเค้าล่ะ ..." อาอิแซว...

"คิดไปได้ ...คนก็ว่าไปอย่าง ..อ้าว กำ ..ร้องไห้ใหญ่เลย ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจน่ะ" ริกะรีบขอโทษเพราะลืมไปว่าการที่บอกว่า ซาโอริไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้วมันจะสะกิดต่อมน้ำตา เธออย่างช่วยไม่ได้ 

"อ่ะ อ่ะ ..หยุดร้องนะเดี๋ยว ให้คุกกี้ที่เหลืออีกถุง ..เป็นการขอโทษแล้วกันนะ" ริกะพยายามหลอกล่อให้เธอ หยุดร้องไห้

แหมทำไปได้ ยังกับหลอกเด็ก งั้นแร่ะ.. อาอิคิดในใจ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะแม่นี่เคยง้อใครซะที่ไหน

"อาอิ ขอซองคุกกี้ที่เหลือหน่อยซิ เค้าว่าเค้ากินได้น่ะ.." ริกะหันมาหาอาอิ

"อ้าวแล้วของเธออ่ะ .." อาอิย้อนถาม

"ก็เค้ากินหมดไปแล้วนี่ ...." ริกะทำหน้า งง 

"ส่งมาซะดีๆ " ริกะทำตาวายร้ายใส่อาอิ เพราะรู้ว่าอาอิชอบ คุกกี้รสนมมาก

"อุตส่าห์จะเก็บไว้กินซักหน่อย อืมแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวทำใหม่ก็ได้ อ่ะๆ .." อาอิหยิบซองคุกกี้ในกระเป๋า อย่างว่าง่าย 

 "ซาโอริ อ่ะ..คุกกี้ที่เธอชอบไง ..ป่ะกลับกันได้แล้ว" ..ริกะยื่นซองคุกกี้ให้

"ขอบใจนะ..พวกเธอดีกับฉันมาก.." สาวน้อยตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้ม

"ป่ะ อาอิจัง .....เฮ้ย อาอิ..." ริกะ ต้องรีบไปคว้าตัวอาอิไว้ ...เพราะว่าเธอเป็นลมอีกแล้ว ... พอริกะยื่นซองคุกกี้ให้ ซาโอริ ซองคุกกี้ ก็หายไปต่อหน้าต่อตา ..ทำให้เธอตกใจกับสิ่งที่เห็น..

"เอ้า แล้วจะได้กลับบ้านกันไหมเนี่ย ... เริ่มเย็นแล้วด้วย" ริกะพยายามอุ้ม อาอิ ..

"เอาไงดี ..อาอิจัง ...เง้อ งั้นไปบ้านฉันก่อนแล้วกันใกล้สุด.." ริกะ แบกอาอิขึ้นหลัง..

"ฉันขอโทษ เพราะฉันคนเดียว.." ซาโอริตอบเสียงสั่น

"นี่ เธออย่ามาร้องไห้ อะไรตอนนี้นะ ..ฉันดูแล สองคนพร้อมกันไม่ไหวนะ.." ริกะตอบอย่างหัวเสีย

"อ่ะ..อือ.." สาวน้อย ปาดน้ำตา เดินตามริกะ มาอย่างว่าง่าย

ระหว่างทาง . ..บรรยากาศเงียบมาก ..เพราะริกะเริ่มสังเกต เห็นว่าเวลาคุยกับซาโอริทีไร คนจะมองเธอแปลกๆ เธอเลยหยุดคุยดีกว่า ....

"เอาล่ะถึงแระ.." ริกะบอกซาโอริ..

" แม่ค่ะ ..แม่ ...." ริกะตะโกนเรียกแม่  ..

"แม่ไปไหนของเค้านะเนี่ย .." ริกะบ่นกับตัวเอง แล้วจึงค่อยเดินไปที่ประตู 

ริกะค่อยๆ เปิดประตู เพราะข้าวของที่เต็มมือ แล้วไหนยังยัยอาอิที่หลับสบายบนหลังอีก..บ้านก็เงียบพิกล ... เธอเดินตรงไปที่ห้องนอนชั้นสอง ...ก่อนจะขึ้นบันได เธอหันไปบอกซาโอริว่า..

"ขึ้นมาซิ .." ริกะพูดเสียงเรียบๆ

"หือ... อืม.." ซาโอริปกติจะอยู่แต่บ้านหลังใหญ่ เมื่อเข้ามาที่บ้านของริกะเธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น ..ซึ่งเธอไม่เคยรู้สึกเลยเมื่อตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ที่บ้านของเธอ เพราะทุกคนเอาแต่ทำงาน ...จนแทบไม่มีเวลามาดูแลเธอ นอกจากแม่บ้านเท่านั้น

น้ำตาเธอก็เริ่มเอ่อ นองอีกครั้งเมื่อคิดถึงคนที่บ้าน ... ถึงแม้ว่ามันจะเงียบเหงาแต่เธอก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ...เธอคิดถึง คุณพ่อ ..พี่สาว และ ..แม่นม

ริกะ จัดแจง ...วางอาอิลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา ...แล้วก็คว้าโทรศัพโทรไปบอกคนที่บ้านอาอิ เพื่อไม่ให้เป็นห่วง เพราะนี่ก็ผิดเวลากลับบ้านของอาอิ มากแล้ว..

"สวัสดีค่ะ.. ริกะเองนะค่ะ พอดีว่าอาอิเค้าหลับน่ะค่ะ เดี๋ยวหนูพาไปส่งเองนะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะ คุณอา" ..ริกะวางสาย ..ที่ไม่บอกว่าอาอิเป็นลมก็เพราะจะแห่กันมาทั้งบ้าน...

แต่เธอเริ่มรู้สึกแปลกๆ ทำไมคนในบ้านไปไหนกันหมด นี่มัน 6 โมงเยนแล้วนะ.....

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น