พ่ายรักปักใจ

ตอนที่ 20 : เปิดเทอมวันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 ส.ค. 62




ตอนที่ 20: เปิดเทอมวันแรก


          ปกติแล้วการเปิดเทอมวันแรกเป็นสิ่งที่ณภัทรไม่อยากจะเผชิญมากที่สุด พอๆกับที่เธอไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง ก่อนหน้านี้เธอมักจะถูกส่งเข้าเรียนที่เดียวกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของลุงเจ้าปัญหาและมักจะถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งเป็นประจำ

          อันที่จริง ต้องบอกว่าเธอกลายที่เป็นที่ระบายอารมณ์ของเขามาตลอดมากกว่า เพราะลักษณะอ้วนใหญ่มโหฬาร คอเป็นชั้น แถมยังผิวดำราวกับคล้ำแดดของสุพจน์ลูกลุงทำให้ตัวเขาเองก็ถูกกลั่นแกล้งล้อเลียนจากพวกรุ่นพี่อยู่บ่อยๆ

          สมัยเด็กๆ ความขี้แยของเขาเป็นที่เลื่องชื่อพอๆกับความเอาแต่ตัวเองและจิตใจโหดร้ายคล้ายกับคนมีความแค้น เขามักจะตอกหน้าเธอบ่อยๆ บอกให้เธอก้มหน้ารับความเป็นจริงของโลกว่าปลาใหญ่มักจะกินปลาเล็กเสมอ และเธอก็เชื่อมันฝังหัว เขาทำให้คนอื่นไม่ยอมรับเธอได้เก่งพอๆกับที่ทำให้ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ และแม้จะไม่มีเขาวนเวียนอยู่รอบกายในเวลานี้ แต่ณภัทรก็เชื่อฝังหัวไปแล้วว่าเหตุการณ์เดิมๆอาจจะวนเวียนเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง

          “นี่ ยัยจิ้งจก... แต่งตัวนานเกินไปแล้วนะ จะสายแล้ว” เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามมาด้วยเสียงเรียกเข้มหนักไม่ดังไม่เบาจนเกินไปของราเชนพาลให้ณภัทรต้องสะดุ้งหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด หญิงสาวแต่งตัวเสร็จนานแล้ว แค่กำลังนั่งตัวแข็งเกร็งอยู่บนฝาชักโครก บอกตัวเองให้สงบจิตใจและมองโลกในแง่ดี ทั้งๆที่นึกไม่ออกว่าจะมองมันในแง่ดีอย่างไร

          ร่างบางระหงสูดลมหายใจเข้าลึกจนไหล่และกระบังลมเล็กๆยกขึ้นสูง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เธอยันกายลุกขึ้น ตั้งใจจะก้าวออกจากห้องน้ำตามเสียงเรียกของชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอก แต่ก็ไม่วายต้องหยุดยืนอยู่หน้ากระจก นัยน์ตาคู่สวยกลมโตทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองในนั้นอย่างเหม่อลอย แลเห็นใบหน้าเรียวดูซีดเซียวของหญิงสาวคนหนึ่งมองตอบกลับมา

          ...ไม่ผิดใช่มั้ยถ้าเธอจะขอทำให้ตัวเองมั่นใจสักนิด รู้สึกดีขึ้นสักหน่อย

          ดวงตาใต้แพขนตาดกหนาหลุบลงมองเครื่องสำอางไม่กี่ชิ้นที่วางแอบๆอยู่หลังลิ้นชักบนอ่างล้างมือหน้ากระจก มันคือบลัชออนและลิปสติกที่มีนาเคยซื้อให้หญิงสาว ซึ่งเธอแอบซ่อนเอาไว้จากสายตาของราเชน

          ฝ่ายราเชนที่รออยู่ด้านนอกก้มหน้าลงมองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า เรียกอีกฝ่ายอยู่สามรอบแล้วพระนางก็ไม่เสด็จออกมาจากห้องน้ำเสียที ชายหนุ่มได้แต่กลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย เอนหลังพิงประตูรอหญิงสาว ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายเอ่ยปากกระเซ้าด้วยความเคยชิน

          “อย่าลืมนะว่าฉันมีกุญแจ อย่าให้ต้องเข้าไป- -

          ...ไม่ทันขาดคำ

          ประตูบานโตก็ถูกกระชากเปิดออก!

          ร่างสูงๆของราเชนก็หงายเงิบร่วงลงกับพื้นเสียงดังลั่น เพียงแต่...

          เขาไม่เจ็บ...

          ทำไมไม่เจ็บ...?

          และราวกับพื้นนุ่มๆนั้นจะขยับหยุกหยิกอยู่ใต้แผ่นหลังเขา

          ณภัทรดิ้นรนสุดฤทธิ์ที่จะไปให้พ้นจากสภาพน่าอับอายนี้ แต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะยังงุนงงไม่รู้ตัว ศีรษะเขาหนุนอยู่บนหน้าท้องเธออย่างพอดิบพอดีในขณะที่ส่วนที่เหลือของร่างกายเขาทับขาเธออยู่เต็มๆจนเริ่มเจ็บชา

          ไอ้พี่บ้า! ใครใช้ให้โง่พิงประตูห๊า!!

          สองมือของหญิงสาวดุนไหล่เขา ผลักไสด้วยกำลังที่มีทั้งหมดให้กายเขาพ้นไปจากตัวแต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่นาน... ตาสองคู่ก็ต่างเผลอสบกัน เขาเงยมองเธอ เธอหลุบมองเขา นั่นแหละ... ณภัทรถึงได้ทันสังเกตเห็นแววเล่นล้อในดวงตาคมกริบ

          นี่จงใจแกล้งกันเหรอ!!!

          เส้นเลือดเขียวๆปูดขึ้นบนหน้าผากของณภัทรเจ้าของใบหน้าเรียวเล็ก มือบางหยิกหมับเข้าที่เอวเขาก่อนจะบิดจนสุดกำลังแรง

          “โอ๊ยยยยยๆๆๆๆ” ชายหนุ่มสะดุ้งตัวโยน รีบพลิกกายออกมาให้พ้นฝ่ามือเพชฌฆาตของหญิงสาว แย่หน่อยที่นิ้วเธอยังติดหมับหยิกแน่นไม่หลุดไปไหนแม้เขาจะพยายามลากตัวเองมาไกลให้พ้นมือเธอแล้วก็ตามที

          “ภัทรจ๋า... โหดกับพี่ให้น้อยๆหน่อยเถอะน้า... พี่ขอร้อง”น่าขันที่เสียงเข้มๆของราเชนพลิกเปลี่ยนเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานอ้อนวอนขอชีวิตได้น่าเอ็นดูสงสารเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ สองตามองเธอปริบๆพลางเบ้หน้าร้องขอความเห็นใจจนอีกฝ่ายต้องมองค้อนเสียวงใหญ่ให้กับความตลบแตลงนั้น

          หญิงสาวแค่นจมูกใส่ราเชน สะบัดมือออกจากเขาในที่สุดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากกระโปรงตัวยาวแล้วเดินนำหน้าเขาออกมาจากห้องน้ำ



 

          ความเงียบโรยตัวลงในห้องโดยสารเช่นทุกครั้ง ราเชนเองก็เป็นเหมือนเช่นเคย คือขับรถด้วยความเร็วสูง เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ค่อยจะมีสมาธิแน่วแน่ในการขับรถเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มแอบสังเกตหญิงสาวที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับโดยละเอียด แลเห็นพวงแก้มสีชมพูระเรื่อรับกับริมฝีปากอิ่มเต็มสีกุหลาบ เฉดสีที่ตัดกับผิวขาวจัดจนทำให้ใบหน้านั้นแลดูสวยเด่น เธอดูไม่ต่างจากเจ้าหญิงในนิทานที่หลุดออกมาสู่โลกความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ตั้งแต่ที่เขาเริ่มสังเกตเห็น นัยน์ตาคู่คมของเขาเองก็เผลอหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ ความคิดเดิมๆวนเวียนอยู่ในหัวครั้งแล้วครั้งเล่า

          จะแต่งสวยไปเพื่ออะไร...?

          มีใครให้ต้องแต่งสวย?

          ชายหนุ่มพยายามอย่างยิ่งที่จะทุ่มเทสมาธิทุกอย่างไปบนถนนหนทางที่ต้องขับผ่านแต่ก็ดูเหมือนจะสำเร็จเพียงครึ่ง เพราะทำสมาธิได้ไม่ถึงห้านาทีดีก็ได้ยินเสียงแปลกๆจากคนข้างกาย

          กึก

          กึก

          าเชนจำต้องเหลือบตาไปมองสาวเจ้าอย่างอดใจไม่ได้ ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง ปล่อยมือจากเกียร์ไปคว้ามืออีกฝ่ายกดลงกับตักของเจ้าของแน่น เธอกัดเล็บเสียงดังจนแม้แต่เขายังหวั่นใจ พิจดูก็ยิ่งเห็นสีหน้าหมกมุ่นครุ่นคิดพาลให้ราเชนอยากจะถอนหายใจตาม

          “ภัทร...”เขาเรียกเสียงเบา พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงความสนใจของหญิงสาวมาที่ตนเองแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายก็ต้องจับคางอีกฝ่ายให้หันหน้ามามองเขา สังเกตเห็นหน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆด้วยลมหายใจที่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย

          “ภัทร”เสียงเขาเข้มขึ้น

          “ฟังพี่...”ชายหนุ่มกำชับ อาการของเธอทำให้เขาเริ่มหวั่นใจขึ้นทุกวันว่าเธอคิดอะไรอยู่ในหัว เธอกังวลและหวาดกลัวแค่ไหน ที่สำคัญ... ลุงเคยทำกับเธออย่างไรถึงได้เริ่มมีอาการขนาดนี้

          “ตอนนี้ภัทรอยู่กับพี่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด”ราเชนให้คำมั่นกับหญิงสาว คำมั่นที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ และทำได้แค่ต้องไว้วางใจ ถึงอย่างนั้น... ด้วยความรู้สึกผิดที่เริ่มเข้ามาเกาะกินจิตใจเรื่องที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านี้ส่งผลให้เขาตัดสินใจเอ่ยปากออกมาในที่สุด

          “พี่จะอยู่เฝ้าภัทรตลอดดีมั้ย... ถ้าภัทรยังกังวล”รถยนต์ขนาดกลางจอดลงในที่สุดยามเมื่อเขาหันมามองสบหญิงสาวข้างกาย ใบหน้าคมเข้มเคลื่อนเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นอีกเล็กน้อย หวังปลอบประโลมให้เธอคลายใจขณะที่มือใหญ่กอบกุมมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แลเห็นแพขนตาดกหนาของณภัทรฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำที่เกาะพราว ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังนิ่งไปนานก่อนจะพยักหน้าให้เขาในที่สุด เธอกลืนก้อนแข็งๆที่ลำคอลง หันหน้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ริมฝีปากอิ่มเต็มขยับเป็นคำพูดที่คนมองอ่านได้ไม่ยากเท่าไหร่นัก แม้จะไม่มีเสียง

          ขอบคุณ

          ราเชนยิ้มอ่อนให้กับภาพนั้นอย่างอดไม่ได้ ไม่บ่อยนักหรอกที่เขาจะได้รับอะไรแบบนี้จากหญิงสาวข้างกาย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะ แกว่งเท้าเพื่อให้แน่ใจว่าจะ หาเสี้ยนเจอ

          “ถ้าอยากให้พี่เฝ้า ตอบคำถามพี่อย่างหนึ่งได้มั้ย”ราเชนถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชา ดูจริงจังเป็นงานเป็นการจนณภัทรได้แต่พยักหน้าตอบให้ด้วยสีหน้าจริงจังพอกัน ในใจได้แต่คิดว่าคำถามมันคงสำคัญสำหรับเขามากๆ

          “จะแต่งสวยไปให้ใครดูเหรอ... อย่างกับจิ้งจกทาปากแดง”

          ปึด!!

          ไม่ต่างจากที่คาดไว้สักเท่าไหร่...

          ฟันขาวๆงับหมับลงบนหัวไหล่เขา ลงแรงหนักชนิดที่เรียกได้ว่าจมเขี้ยว

          “โอ๊ยๆๆ ขอโทษๆๆ พี่พูดผิดๆ”ราเชนร้องโอดโอยเป็นพัลวัน พยายามอย่างยิ่งที่จะเบี่ยงตัวหนีหญิงสาวซึ่งโถมมาใส่เขาทั้งตัว โชคดีที่ณภัทรไม่ใช่คนคิดแค้นใครนาน ทันทีที่ได้ยินคำขอโทษจากเขา เธอก็ปล่อยอีกฝ่ายมานั่งหน้าทะมึนบนเบาะนั่งข้างคนขับทันที แม้สองตาจะจับจ้องอีกฝ่ายไม่เว้นวาง

          และเหมือนกับราเชนจะไม่เข็ด

          

          “...ยัยจระเข้ทาปากแดง”

          

          ไอพี่เชน!!!! ณภัทรสบถในใจ พุ่งเข้าใส่เขาอีกรอบ คราวนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยเขาง่ายๆอีกแน่




____________________





มาแล้วนะตะเองงงงงงง
ขอโทษที่ห่างหายไปนานจ้าาาาา
ไม่มีคำแก้ตัวนอกจากคำขอโทษ
T^T
ปล. แก้ตรงส่วนที่ไม่ชัดเจนให้แล้วนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #22 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 00:46
    แหย่น้อง แกล้งน้อง ไม่พอใจที่น้องแต่งหน้ามันคืออะไรคะ ไอพี่เชนนั่นแค่สบถในใจรึออกเสียง
    #22
    0