นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FT One-Shot Fiction] Gray x Juvia - 'It's (not) a perfect date'

เกรย์ไม่รู้ว่าเธอหลงใหลอะไรในตัวเขา และในตอนแรกเขาไม่คิดอยากจะรู้ด้วย ชายหนุ่มก่อกำแพงหนาในหัวใจไม่ต้องการให้ใครเข้ามาใกล้เท่านั้น แต่จูเบีย ล็อคซาร์เป็นคนแรก เธอปีนกำแพงหนานั้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก และเมื่อเธอมาถึงหัวใจของเขา เขาก็ถอยไม่ทันแล้ว

ยอดวิวรวม

1,255

ยอดวิวเดือนนี้

40

ยอดวิวรวม


1,255

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


37
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ต.ค. 62 / 21:14 น.
นิยาย [FT One-Shot Fiction] Gray x Juvia - 'It's (not) a perfect date'

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เพิ่งเห็นว่าเรายังไม่เคยลงฟิคเรื่องนี้ในนี้ทั้งๆที่เราเขียนจบนานมากแล้ว 
โจทย์ฤดูกาลที่เราตั้งไว้ให้ตัวเอง คราวนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงค่ะ 
แต่รับรองได้ว่ารอบนี้จะทำให้ทุกคนละลายพร้อมกับจูเบียเพราะความละมุนนุ่มฟูของท่านเกรย์แน่นอน




ขอบคุณทุกคอมเม้นต์และการติดตามนะคะ ^o^ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ต.ค. 62 / 21:14


Disclaimer : I don’t own Fairy Tail, it belongs to Hiro Mashima

930126ad9a4bb1119dce73ee1ea79937

Fairy Tail Fanfiction : Gray & Juvia

PROMPT : SEASON – AUTUMN

‘It’s (not) a perfect date’

“จูเบีย วันนี้ ฉันจะให้คำตอบกับเธอ….”เกรย์ ฟูลบัสเตอร์เอื้อมมือของเขามาจับมือข้างซ้ายของหล่อนในขณะที่มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาพลางเปิดออกเผยให้เห็นแหวนรูปเกล็ดน้ำแข็ง

จอมเวทย์วารีอ้าปากค้าง หล่อนยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ดีใจ สุดท้ายแล้วก็ทำได้เพียงพึมพำชื่อเขาอย่างตื้นตัน

“ท่านเกรย์คะ”

“จูเบีย ล็อคซาร์ เธอจะให้เกียรติ แต่ง..”

พลั่ก! เสียงทำลายความสงบในยามเช้าของฤดูใบไม้ร่วงดังขึ้นภายในห้องพักสีน้ำเงิน ณ หอพักแฟรี่ฮิลล์ ตามมาด้วยเสียงครวญครางเบาๆของจูเบีย ล็อคซาร์ที่นอนหลับสบายจนกลิ้งตกเตียง

โอ๊ย…เจ็บ หญิงสาวลูบหัวตัวเองเบาๆอย่างอดขัดใจไม่ได้ มือเรียวขาวซีดคว้าตุ๊กตาเกรย์ซึ่งทำมาจากผ้าและเย็บด้วยมือมาแนบอก หลังนั่งมึนอยู่อีกครู่หนึ่ง จูเบียก็ตัดสินใจสะบัดหัวตะเกียกตะกายกลับขึ้นเตียง

ต้องฝันต่ออีกหน่อย กำลังจะถูกขอแต่งงานแล้ว!’

จูเบียทิ้งตัวลงนอนพลางยิ้มหวาน วงแขนกระชับกอดตุ๊กตาเกรย์ไว้ให้แน่นขึ้น

นอนต่ออีกหน่อยแล้วค่อยไปหาท่านเกรย์ที่กิลด์แล้วกัน หญิงสาวคิดในใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อนึกทวนประโยคที่เธอเพิ่งคิดไป

ไป-เจอ-ท่าน-เกรย์

กรี๊ดดดด!! จูเบียดีดตัวขึ้นจากเตียง ร่างบอบบางผุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสีน้ำเงินอซูไรต์เบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ริมฝีปากได้รูปอ้าค้างเมื่อนึกขึ้นได้

วันนี้ท่านเกรย์ชวนเธอออกไปข้างนอกนี่!

จูเบียหยิบนาฬิกาที่หัวเตียงขึ้นมาดู ภาวนาในใจให้ยังพอมีเวลาเหลือ แต่โชคก็ไม่เข้าข้างเธอ หญิงสาวหัวใจร่วงลงไปอยู่ตรงตาตุ่ม เมื่อหน้าปัดนาฬิกาแสดงเวลาให้เธอเห็นว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัด หญิงสาวรีบจุมพิตตุ๊กตาท่านเกรย์แล้วสะบัดผ้าห่มคว้าผ้าเช็ดตัวและรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป


ถ้าจะบอกว่าในชีวิตของจูเบีย ล็อคซาร์ นอกจากความหดหู่ที่เธอต้องเกิดมาพร้อมกับสายฝน และช่วงต้นชีวิตในวัยเด็กกับวัยรุ่นของเธอที่ต้องเจอกับเรื่องร้ายๆแล้ว หลังได้พบกับแฟรี่เทล ได้พบกับพวกพ้อง ได้พบกับเกรย์ ชีวิตของเธอก็ไม่เคยเลวร้ายอีก

อ้อ….ไม่นับตอนที่เกรย์ทิ้งเธอไปหกเดือน ไม่นับตอนเธอยืนมองเกรย์ตายไปครั้งหนึ่ง และไม่นับตอนที่เธอฆ่าตัวตายไปครั้งหนึ่งนะ

แต่ความเลวร้ายทั้งหมดนั่นเทียบไม่ได้เลยกับวันนี้

วันที่จูเบีย ล็อคซาร์รู้สึกว่าเธอซวยที่สุดในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว

เริ่มจากตื่นสาย อาบน้ำน้ำก็ไหลช้าเนื่องจากหอพักปรับปรุงท่อน้ำ เธอต้องใช้เวทมนต์ตัวเองสร้างน้ำขึ้นมาอาบเอง สระผมเสร็จผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไม่มีเวลาจะเซ็ทผมให้เป็นทรง ทำได้เพียงผูกเป็นหางม้า ชุดที่เลือกไว้ดิบดีตั้งแต่เมื่อคืน ชุดที่เธออุตส่าห์ถ่างตาเลือกถึงแปดชั่วโมงก็ดันมีรอยตรงข้างหลังเป็นรูเล็กๆต้องหาชุดใหม่ หน้าโต๊ะที่เธอตั้งเครื่องสำอางค์ไว้ตั้งใจจะแต่งหน้าให้เต็มที่สุดท้ายแล้วก็ทำได้เพียงแค่ ทาแป้งทาปาก ลงบลัชออนกับอายชาโดว์อีกเล็กน้อยให้ดูหน้าไม่ซีดจนกลายเป็นวิญญาณเท่านั้น น้ำหอมเธอยังไม่มีเวลาจะฉีดด้วยซ้ำ พอวิ่งออกจากหอพักได้ยังไม่ถึงสิบก้าวก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถุงใส่กางเกงยีนส์ของเกรย์ที่เขาถอดทิ้งไว้ที่กิลด์เมื่อวันก่อน ทำให้เธอต้องวิ่งกลับเข้าไปเอาอีก รองเท้าส้นสูงที่เธอสวมวันนี้ก็คับจนกัดเท้าเธอไปหมด วิ่งๆอยู่ก็พานจะล้มเอา กว่าจูเบียจะมาถึงร้านกาแฟที่เกรย์นัดเธอเอาไว้ก็รู้สึกราวกับตัวเองผ่านสมรภูมิการต่อสู้ที่หนักหน่วงยิ่งกว่าสมรภูมิใดๆที่เธอเคยพบมาเสียอีก  หญิงสาวเอื้อมมือไปผลักประตูร้านให้เปิดออกอย่างหมดแรง

เกรย์ ฟูลบัสเตอร์นั่งจิบเครื่องดื่มในแก้วอยู่มุมหนึ่งของร้านพลางทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจเย็นในขณะที่ผู้หญิงหลายคนในร้านเหลือบมองเขาไป หน้าแดงไป

ก็ไม่แปลกหรอก ท่านเกรย์ของเธอดูดีเสมอ

จูเบียเมื่อเห็นเกรย์แล้วเธอรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างประหลาด

“ท่านเกรย์”จูเบียส่งสายตาอำมหิตให้ผู้หญิงที่จับจ้องเกรย์ก่อนจะตะโกนร้องทักชายหนุ่มเสียงใสข้ามห้อง เธอรีบวิ่งตรงเข้าไปหาเขาด้วยความคิดถึง แต่แล้วเธอก็ชะงักขาจนตัวโก่งเมื่อเห็นเกรย์เต็มๆตา เลือดกำเดาเกือบจะพุ่งออกจากจมูก

วันนี้เกรย์ไม่ได้ใส่ชุดคอมแบท เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทกระดุมถูกปลดออกไปแล้วสามเม็ด กางเกงตอนนี้ก็เหลือแต่บ็อกเซอร์เลยบอกไม่ได้ว่าเขาใส่อะไรมา

“ทะ..ท่านเกรย์คะ จูเบียขอโทษที่มาสาย ตะ..แต่ว่า กางเกงท่านเกรย์”จูเบียอึกอักเมื่อไปถึงโต๊ะ

ใช่ว่าเธอไม่ชอบให้เกรย์ถอดเสื้อผ้า เพราะหุ่นของเขานี่ระดับนายแบบนิตยสารจอมเวทย์รายสัปดาห์ยังต้องร้องขอชีวิต

แต่ท่านเกรย์จะแก้ผ้าให้คนอื่นดูไม่ได้ ต้องแก้ผ้าให้จูเบียดูคนเดียว!

จอมเวทย์น้ำแข็งเบิกตากว้างรีบก้มมองกางเกง

“เฮ้ย! หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”ชายหนุ่มโวยวาย มองหากางเกงซ้ายขวา เขาไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ จูเบียมองเกรย์อย่างอายๆก่อนจะค่อยๆยื่นถุงกระดาษให้

“อะไรน่ะ?”เกรย์ที่กำลังหากางเกงอยู่ถามอย่างสงสัย

“กางเกงสำรองค่ะ”

ชายหนุ่มมองหน้าเธออย่างเหลือเชื่อ เขาค่อยๆเอื้อมมือไปเปิดถุงที่เธอหยิบมาด้วยอย่างกล้าๆกลัวๆ ในถุงนั้นเป็นกางเกงยีนส์ของเขาที่ใส่ไปกิลด์และหายไปเมื่อวันก่อนจริงๆ

ยัยนี่เก็บกางเกงเขาไปเนี่ยนะ!

จูเบียที่เห็นเกรย์จ้องมองเธออยู่ก็นึกว่าเขาโกรธเธอเข้าแล้วจึงรีบเอ่ยปากขอโทษชายหนุ่มออกไป ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่เทเธอแล้วกลับบ้าน

“จูเบียขอโทษค่ะ จูเบียเห็นท่านเกรย์ถอดทิ้งไว้ ก็เลยเอาไปซักให้”

“ฉันไม่ได้โกรธเธอ แต่โกรธตัวเองที่ทำให้เหมือนเธอกลายเป็นตัวตลก ถ้าฉันไม่คอยถอดเสื้อผ้า เธอก็คงไม่ต้องมาไล่ตามเก็บแบบนี้”เกรย์ถอนใจยาวขณะพูด ชายหนุ่มจัดการหยิบกางเกงในถุงออกมาใส่เงียบๆ

“ท่านเกรย์ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ ก็นี่มันคือท่านเกรย์นี่นา อยากจะถอดตรงไหนก็ถอด เดี๋ยวจูเบียตามเก็บเอง”

เกรย์ที่ติดกระดุมกางเกงเรียบร้อยแล้วหันกลับมาทางเธอ

ผู้หญิงคนนี้…..

ถึงเกรย์จะรู้สึกหลายอย่างจนแยกไม่ออกว่าอยู่กับเธอแล้วรู้สึกอย่างไร

แต่มีสิ่งเดียวที่เกรย์แน่ใจ คือเมื่อเขาอยู่ใกล้ๆจูเบียแล้ว เขารู้สึกอบอุ่น เหมือนเธอคือ ‘บ้าน’

ไม่ใช่บ้านที่เป็นวัสดุก่อสร้าง

แต่เป็นบ้านที่อบอุ่น

เหตุการณ์ตอนทำลายอวาตาร์ทำให้เกรย์ได้รู้สึกถึงคำว่า’คิดถึง’เป็นครั้งแรกจากการที่ต้องทิ้งเธอไปเพื่อทำภารกิจ

เหตุการณ์อัลวาเรซอาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสูญเสียคนที่รักไปแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใจสลายขนาดนี้ รู้สึกราวกับหัวใจกลายเป็นฝุ่นผง ถูกบดขยี้จนไม่เหลือจิตวิญญาณ เกรย์จมลึกไปกับความเจ็บปวด แต่แล้วเธอก็กลับมา มายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

เกรย์ไม่รู้ว่าเธอหลงใหลอะไรในตัวเขา และในตอนแรกเขาไม่คิดอยากจะรู้ด้วย ชายหนุ่มก่อกำแพงหนาในหัวใจไม่ต้องการให้ใครเข้ามาใกล้เท่านั้น แต่จูเบีย ล็อคซาร์เป็นคนแรก เธอปีนกำแพงหนานั้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก และเมื่อเธอมาถึงหัวใจของเขา เขาก็ถอยไม่ทันแล้ว เธออาจจะหลงใหลเขาเหมือนที่สาวๆคนอื่นหลงใหล แต่เขากลับตกหลุมรักเธอเข้าแล้วจริงๆ และนั่นทำให้เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปให้ใครอีก

“แล้วถ้าฉันถอดไปชั่วชีวิตละ” เกรย์ลองเชิง หน้าของเขาเริ่มแดงใบจนถึงใบหู

“ไม่เป็นไรค่ะ จูเบียก็จะตามเก็บไปชั่วชีวิต”จูเบียพูดอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ฉุกคิดเลยว่า เขาเอาตัวเองเข้ามาผูกกับเธอเสียแล้ว

“เธอพูดแล้ว?”เกรย์ย้ำ

“ค่า….แน่นอนค่ะ”จูเบียพยักหน้าก่อนจะชะงัก

เอ๊ะ…เดี๋ยวก่อนนะ ตามเก็บเสื้อผ้าตลอดชีวิต

ความหมายมันดู……จูเบียอ้าปากค้าง สีแดงค่อยๆขึ้นตามลำคอและใบหน้า ทำท่าจะถามเขา

“เธอกินอะไรมาหรือยัง สั่งสิ เดี๋ยวจะได้ไปซื้อของ”เกรย์ตัดบทเมื่อเห็นจูเบียควันเริ่มออกที่ใบหน้า เธอเขินจนควันขึ้นแล้ว บทจะความรู้สึกช้าก็ช้าเหลือเกินยัยนี่!

“อ่า…ค่ะ…ว่าแต่วันนี้ท่านเกรย์ออกมาซื้ออะไรหรือคะ”

“อ้อ ของขวัญวันเกิดให้ลูซี่ไง มะรืนนี้วันเกิดลูซี่”เกรย์พูดด้วยท่าทางสบายๆ จริงๆของขวัญวันเกิดของลูซี่น่ะข้ออ้าง เขาอยากชวนเธอออกมาข้างนอกโดยไม่มีใครกวนมากกว่า เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ ชดเชยเวลาที่หายไป  ในขณะที่จูเบียอ้าปากค้าง

“เอ๋….วะ…วันเกิดลูซี่”

วันเกิดศัตรูหัวใจ!

ท่านเกรย์ชวนเธอออกมาซื้อของขวัญวันเกิดให้ศัตรูหัวใจ!

นับเรื่องนี้รวมเข้ากับเรื่องเลวร้ายที่เธอเผชิญมาในวันนี้ด้วยเลยแล้วกัน


แม้จะชอบโวยวายอยู่บ่อยครั้งว่าลูซี่ ฮาร์ทฟิเลีย จอมเวทย์แห่งดวงดาวเป็นศัตรูหัวใจของเธอ และแม้ว่าเธอจะแอบอิจฉาอยู่ลึกๆที่ลูซี่ได้รับของขวัญจากเกรย์ แต่จูเบียก็ยังตั้งใจเลือกของขวัญชิ้นนี้อย่างมาก หญิงสาวลากเกรย์เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้จนเริ่มปวดเท้าที่ถูกรองเท้าส้นสูงกัด จนกระทั่งถึงร้านล่าสุด จูเบียกัดฟันจะลากชายหนุ่มเดินกะเผลกเข้าไปในร้าน แต่มือแข็งแรงรั้งต้นแขนเธอไว้

“เป็นอะไรหรือเปล่า เราไปนั่งพักกันก่อนก็ได้ ค่อยเลือกใหม่”เกรย์ถามขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันขณะมองไปยังเท้าของจูเบีย เขาสังเกตมาตั้งแต่เดินออกจากร้านกาแฟแล้วว่าเธอเดินแปลกๆ ทว่าท่าทางสดใสและรอยยิ้มของจูเบียที่ได้ออกมาเดินเที่ยวกับเขาทำให้เขามองข้ามมันไป จนกระทั่งเขาเห็นว่าเธอหน้าซีด เธอเจ็บจนหน้าซีดแล้ว

“จูเบียไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ สบายมาก”

“จูเบีย”เกรย์ดุทำให้หญิงสาวสะดุ้ง เธอไม่เคยถูกเขาดุมาก่อน จะมีก็แต่ท่าทางรำคาญใจ ประหม่า หงุดหงิด แต่ไม่เคยถูกดุ

“ขอโทษค่ะ”เธอรีบขอโทษ เกรย์กลอกตาก่อนจะทรุดลงคุกเข่า

ทะ..ท่านเกรย์ กรี๊ดดดดดดด ท่านเกรย์กำลังจะขอเธอแต่งงานงั้นเหรอ จู่ๆก็จะขอแต่งกันดื้อๆแบบนี้เลยเหรอ?

จอมเวทย์วารีขี้มโนหน้าแดงก่ำ เธอรีบเอ่ยปากโดยที่เกรย์ยังคุกเข่าไม่ถึงพื้นด้วยซ้ำ

“ตกลงค่ะ”

“อะไร”เกรย์ชะงักเข่าเงยหน้ามองเธอพร้อมเอ่ยปากถาม

“ก็..ก็ท่านเกรย์กำลังจะขอจูเบียแต่งงาน”เกรย์ถอนหายใจ ไม่ได้สนใจท่าทีของผู้หญิงตรงหน้าอีก เขาคุกเข่าลง คิ้วขมวดเข้าหากันพลางจ้องเท้าของเธอที่กำลังทั้งถลอกจนทั้งบวมและแดงรวมถึงมีเลือดออกเล็กน้อยอย่างสนใจ

“กลับกันเถอะ เดี๋ยวฉันมาซื้อเอง”เกรย์ยืนขึ้นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มจัด เห็นเลือดเธอแล้วรู้สึกทั้งเจ็บปวดทั้งหงุดหงิด มีปากก็ไม่ยอมพูด ทนเก็บความเจ็บไว้อยู่ได้

“ทะ..ท่านเกรย์”จูเบียดึงข้อมือของเกรย์ไว้ด้วยสายตาอ้อนวอน

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะชวนเธอออกมาข้างนอก

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จอมเวทย์อย่างพวกเขาจะได้มีชีวิตธรรมดาๆ ไม่ต้องกังวลถึงศัตรู ไม่ต้องกังวลถึงภารกิจ

สำหรับเกรย์มันอาจจะเป็นแค่การชวนเธอออกมาซื้อของให้ลูซี่

แต่สำหรับจูเบีย มันคือเดท

มันคือการได้โอกาสใช้เวลาอยู่กับคนที่เธอรัก

“เธอขาเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว”เขาให้เหตุผล หัวใจอ่อนยวบเมื่อเห็นดวงตาออดอ้อนของจูเบีย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอยู่กับเธอ แต่เขาไม่ต้องการให้เธอเจ็บตัวไปมากกว่านี้แล้ว

“จูเบียไหวค่ะ แค่นี้เอง แผลตอนทำภารกิจหนักกว่านี้อีก”

“จูเบีย”เขาเรียกชื่อเธอเสียงหนักเมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงนั่น จูเบียคอตก มือเรียวค่อยๆปล่อยมือที่ยึดไว้ ทำให้เกรย์มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ เกรย์ใจหายเมื่อเห็นเธอปล่อยมือเธออกจากมือเขา เขาไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะปลอบอะไรจึงได้แต่พูดว่า

“เดี๋ยวเราค่อยมากันใหม่วันหลัง”

“นะ..นั่นน่ะสิคะ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ”จูเบียที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเงยหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม แต่เกรย์กลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นของเธอทำให้เขาไม่สบายใจ เพราะมันไม่ได้สดใสและร่าเริงเหมือนเดิม

“ฉันจะไปส่งที่แฟรี่ฮิลล์”เกรย์เสนอ มือกำลังจะเอื้อมไปแตะแขนเธอ แต่จูเบียถอยตัวออก เกรย์มองมือของตัวเองที่ค้างกลางอากาศ ในขณะที่เธอเองก็มองเขากลับ พยายามฝืนยิ้ม

เธอไม่กล้าให้เขาแตะตัวเอง เพราะกลัวความอ่อนแอที่ซ่อนไว้จะพังทลายออกมา

เกรย์ควรจะได้เห็นจูเบียที่อบอุ่น สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับเขา

ไม่ใช่จูเบียที่ร้องไห้ ฟูมฟายเหมือนผู้หญิงอ่อนแอเพียงเพราะเขาไล่เธออีกครั้ง เธอต้องเข้มแข็งเพื่อเกรย์

แต่จูเบียก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรก็จริง แต่เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เจ็บปวดเป็น

“จะ..จูเบียจะไปซื้อของทำตุ๊กตาสักหน่อย ท่านเกรย์กลับเลยก็ได้ค่ะ”จูเบียตอบเขาด้วยไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ เธอกระชับสายกระเป๋าสะพายก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกมาจากเกรย์ ทันทีที่พ้นสายตาเขา จูเบียก็ออกวิ่งไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมา เกรย์ตั้งท่าจะอ้าปากเรียกเมื่อเห็นเธอเดินจากไปแบบนั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่เงียบเสียง มือกำหมัดแน่น เขาทำพังอีกแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจยาวหมุนตัวก่อนจะเดินอย่างใจลอย แต่แม้จะพยายามเป็นไม่สนใจแค่ไหน เขาก็อดคิดถึงใบหน้าสวยที่แม้จะยิ้มให้แต่นัยน์ตากลับเป็นเต็มไปด้วยความเศร้าหมองของจูเบียไม่ได้ ชายหนุ่มเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะเห็นว่าเมฆเริ่มจับตัวเป็นก้อน

น่าแปลก เมื่อเช้าอากาศยังแจ่มใสอยู่เลย เขาคิดก่อนที่ชื่อของเธอจะเข้ามาในหัว

จูเบีย

ไอ้เวรเอ๊ย แกทิ้งเธอไว้แบบนี้ได้ยังไง! เกรย์รู้สึกโกรธตัวเองจนสบถในใจ

เขาตัดสินใจวิ่งหันหลังกลับไปยังทางที่จูเบียวิ่งจากไป ก่อนจะหยุดฝีเท้าเมื่อตัวเองวิ่งผ่านร้านขายรองเท้าร้านหนึ่ง ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างออกและนั่นทำให้เขาอยากด่าตัวเองออกมาดังๆ

ทำไมแกต้องให้รองเท้าคู่เดียวมาเป็นอุปสรรคกับการอยู่กับเธอด้วย!


จูเบียออกวิ่งมาจนเธอคิดว่าไกลมากพอแล้ว หญิงสาวรู้สึกเจ็บตรงเท้าที่ถลอกจึงค่อยๆทรุดลงบนม้านั่งอย่างหมดแรงก่อนจะหยิบกระดาษที่ใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายออกมา กระดาษแผ่นนั้นถูกพับเป็นสี่เหลี่ยม ข้างในเป็นลายมือของเธอเองที่ระบุแผนการไปเที่ยวกับเกรย์วันนี้ไว้

เจอท่านเกรย์ที่ร้านกาแฟ

ซื้อของกับท่านเกรย์

กินมื้อเที่ยงที่ร้านคาราเมดแฟรงก์

ดูใบไม้เปลี่ยนสี

ชวนท่านเกรย์ไปร้านขายอุปกรณ์เวทมนตร์

ซื้อเสื้อใหม่ให้ท่านเกรย์

เข้าห้องท่านเกรย์

เธอทำได้แค่ข้อแรก แผนก็พังไม่เป็นท่าแล้ว จูเบียขยำกระดาษไว้ในมือ หญิงสาวร้องไห้ออกมาเงียบๆ ส่งผลให้อากาศรอบด้านเริ่มแปรปรวน ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาช้าๆ ทั้งๆที่วันนี้ท้องฟ้าอากาศแจ่มใส เธอเตรียมจะออกมาดูใบไม้แดงกับเกรย์แล้วแท้ๆ แต่เธอกลับทำพังหมด มาสายยังไม่พอ ขาก็เจ็บ แถมฝนก็ยังมาตกเพราะอารมณ์ของเธออีก หรือเธอควรจะยอมแพ้ หรือนี่คือคำตอบของเขา คำตอบที่สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นได้แค่เพื่อนของเขาเท่านั้น เธอจะต้องถูกเขาทิ้งอีกกี่ครั้ง โดนไล่อีกกี่หนกัน จูเบียเห็นสายฝนแล้วเธอก็สะอึกสะอื้นแรงขึ้น ยิ่งเธอร้องไห้หนักแค่ไหน ฝนก็ตกหนักมากขึ้นเท่านั้น

เธอเกลียดสายฝน

เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน

สายฝนยังคงตกออกมาอย่างต่อเนื่อง จูเบียกำกระดาษในมือแน่นขึ้นไปอีก เธอไม่ได้พกร่มมา ไม่ได้พกแม้กระทั่งตุ๊กตาไล่ฝนมาในกระเป๋าทั้งๆที่นั่นคือสิ่งที่เธอพกติดตัวมาตลอด เพียงเพราะคิดว่าวันนี้อากาศแจ่มใสและเมื่อมีเกรย์อยู่เธอก็ไม่ต้องกลัวฝนอีกแล้ว แต่แน่นอนตอนนี้เธอคิดผิด

จูเบียนั่งก้มหน้าคอตกใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าขณะปล่อยน้ำตาไหลออกมา

กริ๊ก กริ๊ก

เสียงสายฝนกระทบกับอะไรบางอย่าง ไม่ได้กระทบตัวเธออีกแล้ว จูเบียค่อยๆลดมือที่ปิดหน้าลงจึงได้ห็นเงาที่ทอดมากับพื้น 

ท่านเกรย์?

จูเบียรีบเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นเกรย์ในสภาพเปียกปอนทั้งตัวแต่มือของเขากลับถือร่มที่ทำจากน้ำแข็งคันหนึ่งกันฝนไว้ให้เธอ สายฝนไม่ได้บั่นทอนความหล่อของเขาลงแม้แต่น้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล 

“ทะ..ท่านเกรย์”จูเบียเรียกชื่อของเขาเสียงแผ่วเบา

“หาเธอซะทั่วเลย”เขาพูดขึ้นก่อนจะยื่นร่มน้ำแข็งให้เธอ

“ฝากถือหน่อย”

จูเบียรับร่มเย็นเฉียบมาจากมือเกรย์อย่างงงๆ  น้ำตายังคงไหลออกมาเรื่อยๆแต่เธอไม่อารมณ์จะปาดมัน เธอทำได้เพียงใจเต้นแรงและรอคอยสิ่งที่เกรย์กำลังจะทำ

เกรย์ ฟูลบัสเตอร์ ทรุดเข่าลงอีกครั้งในรอบวันนี้ พลางเอื้อมมือเย็นเฉียบของเขาไปจับข้อเท้าของจูเบีย ถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก จากนั้นก็แปะพลาสเตอร์ที่แกะแล้วไปยังหลังเท้าของเธอทั้งสองข้างอย่างใส่ใจ ชายหนุ่มพลิกเท้าเธอดูอีกครั้งเพื่อดูว่าเธอยังมีแผลตรงไหนอีกหรือเปล่า ก่อนจะลงมือเปิดถุงกระดาษที่เริ่มชื้นเพราะน้ำฝน หยิบกล่องรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากล่องใหญ่ออกมาเปิดออก จูเบียขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าข้างในนั้นเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่งไม่ได้สวยสะดุดตาอะไร ชายหนุ่มจับขาของเธอและใส่ลงไปในรองเท้าทั้งสองข้างแล้วสำรวจเท้าเธอทั้งสองข้างอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพอดีดวงตาคมกริบของเขาก็ฉายแววโล่งใจ

น่าแปลกที่มันใส่ได้พอดีกับเท้าของจูเบีย ราวกับคนซื้อมาใส่ใจมันเป็นอย่างดี

จูเบียรู้สึกว่าตัวเองร้องไห้หนักกว่าเดิม คล้ายกับว่าเวลาที่ผ่านมาช่างยาวนาน เหมือนกับว่าเธอรอคอยเวลานี้มาชั่วชีวิต แต่แม้ว่าน้ำตาของเธอจะไหลมากเพียงใด ท้องฟ้าที่ปิดสนิทกลับค่อยๆเปิดออก แสงแดดอันอบอุ่นส่องออกมากระทบตัวของทั้งคู่

“รองเท้าเล็กก็เล็ก แถมส้นก็ยังสูงอีก จะใส่มาทำไมก็ไม่รู้”เขาอดบ่นขึ้นไม่ได้

“ขอโทษค่ะ”จูเบียอุบอิบขอโทษอีกครั้ง เธอหยุดพูดไปแล้วเอ่ยปากเสียงเบาหวิว

“แล้วก็….ท่านเกรย์คะ”

เกรย์เงยหน้ามองเธอ เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำนิดๆแต่รอยยิ้มกลับเป็นสุขใจ

“ขอบคุณนะคะ”

เกรย์หน้าแดง เขาเสมองไปทางอื่นแล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

“เอาละ ทีนี้เราก็ไปหาซื้อของให้ลูซี่ต่อได้แล้ว”

จูเบียพยักหน้าแล้วยืนขึ้น มือที่กำกระดาษไว้เผลอปล่อยให้หลุดมือไปโดยไม่รู้ตัว เกรย์เห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปเก็บให้ หญิงสาวอ้าปากค้าง หน้าเจื่อน

“อะ…เอ่อ….”จูเบียอึกอักเมื่อเห็นเกรย์ยืนอ่านกระดาษในมือเธอ เขาลดกระดาษในมือลงแล้วยื่นคืนให้เธอ

ยัยจูเบีย เธอจะถูกทะ….

“ข้อสุดท้ายน่ะตัดออกไปเลย ส่วนสองข้อบนทำไปแล้ว เหลือซื้อของให้ลูซี่ แล้วไปกินคาราเมดแฟรงก์กัน หลังจากนั้นก็เป็นตอนบ่ายก็แล้วกัน”

หะ…หา????

เกรย์พูดจบแล้วหันหลังเดินนำหน้าไป จูเบียสังเกตเห็นว่าลำคอและหูของเขาแดงจัด

“ท่านเกรย์ค้า รอจูเบียด้วย”

จูเบียรีบวิ่งเข้าไปคล้องแขนเธอเข้ากับแขนของเขา แล้วแนบแก้มลงไปอย่างออดอ้อน เกรย์เหลือบมองผู้หญิงข้างตัว เขาไม่ได้ผลักเธอออกอย่างที่ทำทุกครั้ง ตรงกันข้ามเขากลับขยับแขนเธอให้กระชับกับแขนเขาแน่นขึ้นไปอีก การที่เขามีความสุขได้ถึงขนาดนี้ มันช่างดูเหลือเชื่อแต่เมื่อได้รับรู้ถึงความอบอุ่นจากตัวเธอ มันเป็นสิ่งที่เดียวที่ยืนยันว่านี่คือเรื่องจริง

“ขอบคุณนะจูเบีย”

“ค่ะ”

บางทีวันนี้มันก็ไม่ได้เลวร้ายสักหน่อย

ผลงานอื่นๆ ของ secretarytable

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มกราคม 2564 / 04:03
    ทำไมเพิ่งมาเจอนะ ละมุนที่สุดเลย แง💗
    #3
    0
  2. วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 13:05
    เเงชอบมากเลยค่ะ ไรท์เเต่งเก่งมากๆเลย
    #2
    0
  3. #1 starqxz
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:10
    เรื่องนี้คุณเกรน์ละมุนมากกกกกก นุ่มสุดไรสุด นางมีมุมน่ารัก!!!!! พ่อเจ้าพระคุณทูนหัว เอาใจสาวไม่เป็นน่าสงนะคะ ปล.อยากกินคาราเมดแฟร้งจังค่ะ //หิว
    #1
    0